"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

7 Ιανουαρίου 2015

Οι συντάκτες του «Φιλελεύθερου» και του «Πολίτη» έβγαλαν το «πόρισμα»: Κινδυνεύει η δημοκρατία από το ΑΚΕΛ και τη ΓΝΩΜΗ!

Στημένες οι δίκες και οι καταδίκες τους.
  • Νέα απολυταρχικά ήθη: Δεν σηκώνουν αμφισβήτηση οι δικαστικές αποφάσεις και απαγορεύεται να τίθενται υπόνοιες συναλλαγής εισαγγελίας-κατηγορούμενων με πολιτικά κίνητρα και κριτήρια!
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 2/1/2015
  • Ο Άριστος Μιχαηλίδης του Φιλελεύθερου, με άρθρο του το περασμένο Σάββατο 27/12 υπό τον τίτλο «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», μέμφεται την εφημερίδα μας, τη Γνώμη, για το πρωτοσέλιδο της προηγούμενης της έκδοσης στο οποίο κάνει άμεση αναφορά στο αίτημα για «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους της Αριστεράς Βενιζέλο Ζαννέτο και Κώστα Παπακώστα».
  • Ο διευθυντής σύνταξης του «Φ», αφού πρώτα «πληροφορεί» ψευδώς τους αναγνώστες του πως η Γνώμη κυκλοφόρησε το 2011 μετά τα γεγονότα στο Μαρί και με εντολές του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας (η αλήθεια είναι πως εφημερίδα κυκλοφόρησε παραμονές της πρωτοχρονιάς του 2010 και κλείνει με αυτή την έκδοση πέντε χρόνια ζωής), επικαλείται κίνδυνο για την ίδια τη δημοκρατία μέσα από τις τοποθετήσεις μας.
  • Ιδού πως θέτει το ζήτημα ο κ. Μιχαηλίδης: “Δεν έχει σημασία που καταδικάστηκαν από κακουργιοδικεία για ποινικές υποθέσεις βαρύτατης μορφής, μετά από πολύμηνες ανοικτές δικαστικές διαδικασίες με μάρτυρες, τεκμήρια, συνηγόρους… Το θέμα είναι να δικαιωθεί το κόμμα, προπάντων να φανατιστούν οι οπαδοί κι ας μπαίνουν δυναμίτες στα θεμέλια της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης”.
  • Παρόμοιο κίνδυνο για τη δημοκρατία από όσους αμφισβητούν τις αποφάσεις των δικαστηρίων και ειδικά την Αριστερά, βλέπει και ο γνωστός κατά τ’ άλλα για τις ανεκτικές του θέσεις, δημοσιογράφος του «Πολίτη» Κώστας Κωνσταντίνου, στη στήλη του «Κατά βαρβάρων» της Τετάρτης 24/12.
  • Ο Κ. Κωνσταντίνου ισχυρίζεται στο άρθρο του πως το ΑΚΕΛ καλλιεργεί μια “κουλτούρα της ισοπέδωσης των πάντων, ακόμη κι αυτής της δικαιοσύνης”, κάτι που αποτελεί για τον ίδιο μια “εξαιρετικά σοβαρή εκτροπή για τη δημοκρατία”.
Αναφαίρετο δικαίωμά μας η αμφισβήτηση της ποιότητας των θεσμών
  • Ευχόμαστε και ελπίζουμε, οι κύριοι Μιχαηλίδης και Κωνσταντίνου να επιτρέπουν σε όσους στηρίζονται σε επιχειρήματα, να θέτουν ερωτήματα και να αμφισβητούν διαλεκτικά την ποιότητα των θεσμών και της εφαρμογής του συντάγματος.  
  • Φανατικοί, ας μας επιτρέψουν, θα πρέπει να θεωρούνται όσοι λειτουργούν και σκέφτονται με θέσφατα και ταμπού. Κανείς δεν ισχυρίζεται, όπως ειρωνικά υποβάλλουν κάποιοι εδώ κι εκεί, πως «πας ΑΚΕΛικός έντιμος». Θέλουμε διαφανείς διαδικασίες που να αποδίδουν δικαιοσύνη σε όποιον πραγματικά ευθύνεται, είτε αυτός ανήκει στο χώρο μας, είτε όχι.
  • Μέρος της ευρύτερης κοινωνίας είναι και τα στελέχη και οι φίλοι του λαϊκού κινήματος, στο στίβο της εργασίας, της επιχειρηματικότητας και της πολιτικής. Δεν θα ήταν παράλογο ή αδύνατο, να παρουσιαστούν περιπτώσεις πλημμελής εξάσκησης καθηκόντων ή οικονομικών παρατυπιών εκ μέρους τους.
  • Σ’ αυτό που επιμένει το ΑΚΕΛ στην περίπτωση της επένδυσης στη Δρομολαξιά και το Βενιζέλο Ζαννέτο, κι αυτό που εννοεί η εφημερίδα μας συμπεριλαμβάνοντας και τον Κώστα Παπακώστα στους πολιτικά διωκόμενους και καταδικασμένους, είναι πως οι δίκες αυτές είχαν προαποφασισμένους ενόχους και εμφανείς πολιτικές αφετηρίες και προεκτάσεις.
Η δημοκρατία κινδυνεύει από τα στημένα κατηγορητήρια
  • Όλοι φυσικά οι πολιτικοί, κατηγορούμενοι για ατασθαλίες, επικαλούνται πολιτικά κίνητρα για τη δίωξη και την καταδίκη τους. Το έχει κάνει κι ο Άκης Τσοχατζόπουλος αλλά και ο Ντίνος Μιχαηλίδης, ενώ αν ήταν ενεργός στην πολιτική, θα το έκανε στοιχηματίζουμε και ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου, ο οποίος και δεν παρέλειψε να «υπενθυμίσει» τη συμβολή του στον αγώνα της ΕΟΚΑ.
  • Τα ίδια επικαλέστηκε, για να μην πάμε μακριά, αρχικά και ο Βέργας. Μπορεί μάλιστα, αν του δοθεί η ευκαιρία και το θεωρήσει χρήσιμο προς υπεράσπιση, ο πρώην δήμαρχος Πάφου να επαναλάβει αυτούς τους ισχυρισμούς.
  • Το ζήτημα είναι τελικά είναι αν υπάρχουν τεκμήρια πολιτικής δίωξης και καταδίκης, αν υπάρχει επιχειρηματολογία που βασίζεται σε στοιχεία και γεγονότα και όχι η απλή επίκληση ή ο ισχυρισμός για κάτι τέτοιο. 
  • Ένας αντικειμενικός δημοσιογράφος θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μας, να είχε εντοπίσει και να παρατηρήσει πως και στις δύο περιπτώσεις, στο Μαρί και στη Δρομολαξιά, οι εισαγγελικές αρχές χρησιμοποίησαν ως βασικούς μάρτυρες κατηγορίας (των οποίων οι μαρτυρίες χρησιμοποιήθηκαν για να καταδικάσουν τον Κώστα Παπακώστα και το Βενιζέλο Ζαννέτο),  δύο πρόσωπα τα οποία είχαν μεγάλη, αν όχι τη μεγαλύτερη, ανάμειξη στις εξελίξεις.
  • Για τη δεύτερη περίπτωση, τη μαρτυρία του «αρχιτέκτονα» της κομπίνας με την τουρκοκυπριακή γη Νίκου Λίλλη, κατά του ανώτερου στελέχους του ΑΚΕΛ Βενιζέλου Ζαννέτου, τα πράγματα είναι ευνόητα. Θεωρείται αξιόπιστη μια μοναδική μαρτυρία που ρίχνει στα μαλακά τον κύριο κατηγορούμενο, προκειμένου να «πιαστεί το πόδι» στελέχους του ΑΚΕΛ.  Αυτό είναι, το λέμε ξεκάθαρα και χωρίς να μασάμε τα λόγια μας, προϊόν συναλλαγής της εισαγγελίας με τον επιχειρηματία. Αυτό αποδεικνύεται άλλωστε και από τα ηχητικά ντοκουμέντα που αποκάλυψε η ίδια η εφημερίδα «Πολίτης» το Φλεβάρη του 2014.
  • Αυτή είναι η συναλλαγή, την οποία κάνουν πως δεν βλέπουν οι Μιχαηλίδης και Κωνσταντίνου, είναι που βάζει «δυναμίτες», κατά την έκφραση του πρώτου, «στα θεμέλια της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης». 
  • Και τέτοιου είδους συναλλαγή, μεταξύ των εισαγγελικών αρχών και βασικών  κατηγορούμενων, έγινε και για την υπόθεση της έκρηξης στο Μαρί: Όταν ο διορισμένος από τον Υπουργό υπεύθυνος για τη φύλαξη των φορτίων, συνταγματάρχης Γιώργος Γεωργιάδης, απαλλάχθηκε των κατηγοριών και χρησιμοποιήθηκε ως βασικός μάρτυρας ενάντια σε πολιτικούς και πολιτειακούς αξιωματούχους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...