"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

17 Ιανουαρίου 2015

Η Δικαιοσύνη στα τάρταρα: Η Αριστερά μπροστά στον εκφασισμό των θεσμών

Η ακροδεξιά στην Εισαγγελία... 
  • Η παρουσία του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στη Γενική εισαγγελία της Δημοκρατίας αποτελεί από μόνη της μια βάναυση προσβολή των θεσμών και του δημοκρατικού αισθήματος της κοινωνίας.
  • Το παρακράτος αποκαλύπτεται με τις στημένες δίκες και καταδίκες - Ένα διωκόμενο λαϊκό κίνημα, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη «νομιμότητα» της αστικής τάξης.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 9/1/2015
  • Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όπως ακριβώς συνηθίζεται στις στήλες της Γνώμης, αυτός καθ’ αυτός ο διορισμός του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στη θέση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, αποτελεί από μόνος του μια βάναυση προσβολή των θεσμών και της έννοιας της δικαιοσύνης.
  • Είναι αυταπόδεικτο, πως η παρουσία του κ. Ερωτοκρίτου σε αυτή την κρίσιμη θέση είναι προϊόν πολιτικής συναλλαγής μεταξύ του ιδίου και του Νίκου Αναστασιάδη, στα πλαίσια της προεκλογικής καμπάνιας για τις Προεδρικές του 13’. Δεν επιλέχθηκε για τις ικανότητες ή τη νομική του κατάρτιση, αλλά ξεκάθαρα για να πολιτικοποιήσει το θεσμό και να τον χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν, σύμφωνα με τα συμφέροντα της παράταξης που υπηρετεί.  
  • Τοποθετήθηκε σε μια θέση που απαιτεί αντικειμενικότητα και πολιτειακό ήθος, ένας άνθρωπος  που ποτέ δεν έκρυψε τη μισαλλοδοξία του και το μένος του κατά του κυπριακού λαϊκού κινήματος και γενικότερα ενάντια στις Αριστερές πεποιθήσεις.
  • Ένας πολιτικός που μόνιμα και διαχρονικά υπερασπίζεται τα ακροδεξιά και εθνικιστικά ιδεολογήματα, που σαν νομικός ενέγραψε στις σχετικές λίστες το ΕΛΑΜ ως πολιτικό κόμμα και που ως στέλεχος του ΕΥΡΩΚΟ καλούσε το κόμμα του, μετά τα άσχημα εκλογικά αποτελέσματα του 2011, να κινηθεί ακόμα δεξιότερα!
  • Είναι αυτός, που ενοχλείται τώρα από την κριτική του ΑΚΕΛ και που επικαλείται την «κοινή λογική της δημοκρατικής μας κοινωνίας» για να καλύψει τη γύμνια του.
  • Ποιά άραγε «κοινή λογική» επιτάσσει οι βασικοί οργανωτές μιας κομπίνας να απαλλάσσονται των κατηγοριών, με αντάλλαγμα μια και μόνη αμφισβητούμενη και διάτρητη μαρτυρία;
  • Ποιά δημοκρατική κοινωνία μπορεί να ανεχθεί να χρησιμοποιούνται πολιτειακοί θεσμοί για να εξυπηρετούνται με τόσο εξόφθαλμο τρόπο τα ζητούμενα του ακροδεξιού παρακράτους;
  • Γιατί, ναι, πρόκειται για παρακράτος, που πίσω από κλειστές πόρτες και με ηλίου φαεινότερα πολιτικά κίνητρα και κριτήρια, στήνει δίκες και καταδίκες προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες στρατηγικές ενάντια στο λαϊκό κίνημα του τόπου και τα στελέχη του ΑΚΕΛ.
Να υπερασπιζόμαστε ή όχι τους αστικούς θεσμούς;
  • Το ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα που προκύπτει είναι αν πρέπει ή όχι, ως Αριστερά, να υπερασπιζόμαστε αυτούς τους θεσμούς. Σίγουρα, μιλάμε για την υπεράσπιση της ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας αυτών των θεσμών, και όχι τα πρόσωπα που τους υπηρετούν και ανεξάρτητα από τα έργα και τις ημέρες τους.
  • Η δικαιοσύνη στην Κύπρο, όπως αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας, ειδικά μετά την τοποθέτηση του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στο πόστο του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, με τον Ιωνά Νικολάου αρμόδιο υπουργό και τον Σωκράτη Χάσικο να κόβει και να ράβει από το Εσωτερικών, δεν πείθει για την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της.
  • Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και να υποστηριχθεί για τον θεσμό της Κεντρικής Τράπεζας, την αστυνομία και το σωφρονιστικό σύστημα έτσι όπως κακοποιείται από τους υπουργούς και τους λοιπούς βαλτούς της κυβέρνησης Αναστασιάδη, αλλά και για όλους τους υπόλοιπους θεσμούς.
  • Τι να υπερασπιστούμε απ’ αυτούς, έτσι όπως μετεξελίσσονται σε μηχανές παραγωγής διακρίσεων και αδικιών. Πώς να υπερασπιστούμε μια «νομιμότητα» που έχει αποδοθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια σε όσους αμφισβητούν το δρόμο που έχει πάρει αυτός ο τόπος;
  • Η απάντηση ίσως να βρίσκεται και πάλι στην ιστορία: Τον Ιούλη του 74’, όταν δεκάδες αριστεροί έδιναν τη ζωή τους για να αντισταθούν στο πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, σε καμιά περίπτωση δεν βίωναν ένα αξιοκρατικό και ανεξάρτητο σύστημα το οποίο ήταν λογικό να υπερασπιστούν απέναντι στην ακροδεξιά και τη στρατοκρατία.
  • Υπερασπίστηκαν τη νομιμότητα και το σύνταγμα, γιατί αυτά, με ένα στρεβλό και κουτσουρεμένο έστω τρόπο, θα διασφάλιζαν και τη νομιμότητα της Αριστεράς, παρά τις συνεχιζόμενες διακρίσεις και τους αποκλεισμούς.
  • Το όριο, με λίγα λόγια, που καθορίζει το αν η Αριστερά και τα κομμουνιστικά κόμματα στηρίζουν ή όχι τους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς, βρίσκεται στην ανοχή και την αποδοχή του λαϊκού κινήματος από τους ίδιους τους θεσμούς.
  • Το ζητούμενο για την ταξική πάλη είναι να διεξάγεται ανοικτά και νόμιμα, να μην διώκεται γι αυτό που είναι, να μην απαγορεύονται τα σοσιαλιστικά, αντιιμπεριαλιστικά, αντικαπιταλιστικά συνθήματα και το δικαίωμα στον συνδικαλισμό και την πολιτική αντίσταση.
  • Για όσο συμβαίνει αυτό, πρέπει σαν Αριστερά να στηρίζουμε, πάντα κριτικά και διαλεκτικά, τις αστικές δημοκρατίες, απέναντι στον ετσιθελισμό της άρχουσας τάξης. Επιβάλλεται να αναιρούμε αυτή τη στήριξη και να απαιτούμε διόρθωση πορείας, όταν αποδεικνύεται από τη ζωή και τις κατευθύνσεις που ακολουθεί το κατεστημένο, πως δεν είμαστε, έστω και υποκριτικά, ανεχτοί από το σύστημα.
  • Κι όπως φαίνεται από τη στημένη δίκη για την υπόθεση της Δρομολαξιάς και την καταδίκη του συντρόφου Βενιζέλου Ζαννέτου με μαγειρεμένα στοιχεία και μαρτυρίες, μάλλον δεν  είμαστε.

8 σχόλια:

  1. Το κράτος δεν ανήκει σε αυτούς που το οικειοποιηθήκαν με την βίαν των όπλων που υποτίθεται επιάσαν για να διώξουν τον αποικιοκράτην.

    Ούλλες οι ένοπλες αντιαποικιοκρατικές εξεγέρσεις, που την Αίγυπτον μέχρι την Αλγερίαν, που την Ζιμπάπουε μέχρι την Συρίαν, από την ινδονησίαν μέχρι την Αγκόλαν, εκαταλήξαν να δώκουν την εξουσίαν σε μιάν κάσταν πλουτοφάων που εκαταφέραν να αρπάξουν το μονοπώλειον της βίας. Τζιεί που είσιεν θκειό κάστες τζιαι δεν ενίκησεν μιάν, ενήκησεν ο εμφύλιος. O άρπαγας που έχει το μονοπώλειον της βίας κόφκει τζιαι ράφκει τζιαι πιάννει ότι μπόρει για λλόου του τζιαι για τα σόγια του.

    Ο Ρίκκος, ο διαιτητής με τους κουμμούναρους, ο Αναστασιάδης με τες κόρες του, το κύριον σώμαν της αστικής τάξης που έσιει τον πλούτον (έστω τζιαι χρεωμένον), εν η κληρονομιά, όπως κληρονομιά είναι τζιαι έναν δικαστικόν σώμαν όπου ο πιο αριστερός (sic) ήταν ο Παπασάββας, όπως κληρονομιά είναι μια στντριπτική πλειοψηφία εθνικιστών καθηγητών, μια κομματική δημόσια υπηρεσία όπου ακόμα τζιαι η σέκρεταρι αριστερού υπουργού επήαιννεν τζιαι κάρφωννεν τον προϊστάμενον της εις στα μέσα τους. Το πελατειακόν κράτος εστήθην για να κρατήσει τα λάφυρα που αρπάξαν όταν είχαν τα όπλα μονοπώλειον.

    - Το να καταστρέψεις τους αστικούς θεσμούς με τη βίαν για να κάμεις άλλους, αποδείχτην που την ίδιαν την ιστορικήν πείραν ότι δεν διά καμιάν εγγύησην ότι οι τζιουνούρκοι που θα βάλεις θα εν καλλύττεροι. Δεν ξέρεις καν αν θα είναι για το σσυφφέρον της ίδιας της εργατικής τάξης.
    - Το να τους διαχειρίζεσαι χωρίς να τολμάς να τους αντζίσεις εφάνην εκ των υστέρων ότι θα τγυρίσουν να σε φάσιν, όπως εφάαν τον Βενιζέλον, τον Παπακώστα, τον Χριστόφκιαν που ενόμιζεν ότι τον αγάπαν ο Μυρτής, ο Μολέσκης, ο Παπασάββας, ο Κάρογιαν ή ο Παπαδόπουλλος.

    Η Λατινοαμερικάνικη αριστερά φαίνεται να τα καταφέρνει καλλύττερα να χρησημοποιεί την έννομην τάξην για να θέτει το κράτος, στην υπηρεσίαν των αδυνάτων. Θέλει πλειοψηφίες 60%. Όι όμως πλειοψηφίες με το Δήκο. Μπόρεις; ιδού η ρόδος.

    - Πως θα αρέσεις στο 60% των Κυπραίων τζιαι να θέλεις να σου μοιάσουν; Θέλοντας να μοιάζεις εσού του Ρίκου ή του άλλου του Κκάρογιαν;

    - Τζιαι αν το 60% των Κυπραίων εν πραγματικά σκατάεις, ππαραόπιστοι, άρπαγες κατά φύσην, αμόρφωτοι που δεν θέλουν να κουραστούν να μορφωθούν, τζιαι όχι κατα βάσην αθώοι τζιαι καλοί αθρώποι όπως επιάσαμεν σαν θεωρητικήν παραδοχήν που κανένας δεν απόδειξεν; Τί θα κάμεις; θα γινείς πουτάνα για να τους αρέσεις; Θα πά να πιάννεις Λίλληδες τζιαι Μυρτήες για να σου γοράζουν παιχταράδες να νικήσεις το Αποέλ να συνάξεις 60%. Θα σσιωπάς να θωρείς τον σύντροφον (σου) να δουλεύκει στου Λίλλη τζιαι να πιάννει μισθόν υπουργού τζιαι να του λαλείς σύντροφε; Θα πα να σου διά η μιά τζιαι η άλλη εταιρία σπόνσορινγκ για να πληρώννεις να φέρεις 3000 φοιτητές με το αεροπλάνον να σε ψηφίσουν να πιάσει 1% παραπάνω; Όι φυσικα. Έδειξεν το η ιστορική πείρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος17/1/15, 3:28 π.μ.

    Θα ξανάρτω στην ερώτησην σου. Ο αθρωπισμός έσιει αρχές. Η πραγματική επανάσταση είναι άμαν μια μεγάλη πλειοψηφία θα καταφέρει να μετατρέψει τούτες τες αρχές (που θεωρητικά πολλοί πίθηκοι του γένους homo sapiens λαλούν ότι κατά βάθος δέχουνται), γινούν κριτήρια των αποφάσεων που θα λαμβάννονται δημοκρατικά χάρην μιας έννομης τάξης που εκληρονομίσαμεν που την αστικήν τάξην, που τους ττουφεκκάες της εόκα, που τους αποικιοκράτες τους σκατοεγγλέζους, τζιαι που στίλλον στίλλον άνεσην, έναν βήμαν αριστερά τζιαι δέκα δεξιά, εφέραμεν την δαμαί που την έχουμεν. Τούτην έχουμεν για εργαλείον να μεν μας ησκοτώννουν τζιόλας. Διότι άμαν την χάσουμεν, όπως την εχάσαν οι γερμανοί το 33, οι Χιλιανοί το 73, τζιειαμαί να δεις τον Ρίκκον. Ο άλλος του Ευρωκό, που ήταν στρατιώτης έσβηννεν τσιάρα πας το στέρνον των Ομονοιατών. Τζιαι ο τζιύρης του τζιείνου που κυβερνά να συνάου λίρες η ππαραοφάες γαμπροί του να έχουν καλά τες κόρες του εκράτεν καλασνίκωφ.

    Όσον τζιαι να εν δύσκολον να το δεχτείς, άλλην επιλογήν αυτήν την στιγμήν μπροστά σου δεν έσιεις, Τζιαι αν θέλεις να μάθεις πού βρίσκεις την δύναμην να υπερασπιστείς τους έννομους θεσμούς (που δεν ανήκουν σε αυτούς που τους καταχρώνται), πήαιννε έβρε τζι αρώτα τον Μιχάλην τον Πουμπουρήν να σου πεί. Τζιείνος εν σοφός που την ζωήν τζιαι ξέρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνούμε και στα δύο σου σχόλια φίλε, τζιαι καλή χρονιά. Άλλος δρόμος εκτός που την πάλη με τούντα δεδομένα όπως τα περιγράφεις, δεν υπάρχει. Το παράδειγμα βρίσκεται στη Λατινική, το έχω τζιαι γω επαναλάβει πολλές φορές. Εν πολιτισμικές πρώτα απ όλα οι ανάγκες, μορφωτικές. Για να καταλάβεις την ταξική πάλη τζιαι το παρακράτος, πρέπει να δουλέψει το πνεύμα τζιαι η συνείδηση. Θέλει κόπο, εν ο δύσκολος δρόμος.

    Να αφήσω τζιαι ένα κομμάτι που δουλεύκω για μια άλλη έκδοση:

    "Η αστική δημοκρατία, ο κοινοβουλευτισμός, η λειτουργία ανεξάρτητων πολιτειακών θεσμών και η νομιμότητα της ταξικής πάλης και των κομμουνιστών, δεν είναι μια «ευγενική παραχώρηση» του κατεστημένου προς την εργατική τάξη και τον απλό λαό.

    Δεν ήρθαν οι αστοί, οι επιχειρηματίες και οι λογής-λογής εκμεταλλευτές, είτε αυτοί είναι εκκλησιαστικοί κύκλοι, είτε άνθρωποι της νύχτας και της «νόμιμης» ή παράνομης μαφίας, να χαρίσουν έτσι «γενναιόδωρα» στο εργατικό κίνημα το δικαίωμα να αναπτυχθεί, να διεκδικεί και να οργανώνει … το τέλος τους! Αν ήταν απ το χέρι τους, δεν θα υπήρχαμε. Και κάνουν ό,τι περνάει απ το χέρι τους για να μην υπάρχουμε."

    Υπό τούτο το πρίσμα, "η αστική δημοκρατία είναι στη βάση της ένας τακτικός ελιγμός δύο αντίπαλων παρατάξεων, μια μέση λύση, ένας αμοιβαίος συμβιβασμός που παίρνει την τελική του μορφή κάθε ιστορική περίοδο από τις δυναμικές που αναπτύσσονται", τζιαι ως τέτοιο συμβιβασμό πρέπει να την υπερασπιζόμαστε απέναντι στον εκφασισμό, είτε τον απροκάλυπτο (55-59, 67-74), είτε τζιαι τον μεθοδικό τζιαι καμουφλαρισμένο με τη χρυσόσκονη των ΜΜΕ (2010-2015).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νέε,

    Πολλά τα ζητήματα [κυρίως θεωρητικά] που τίθενται κι από το κείμενο της ανάρτησης κι από τον Aceras... Εγώ έχω κάπως διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω σε κάποια απ’ αυτά, επιφυλάσσομαι όμως, για μια πιο ολοκληρωμένη τοποθέτηση σε μεταγενέστερο στάδιο. Για την ώρα θα μεταφέρω εδώ ένα τσιτάτο που διάβασα χτες στη “Γνώμη” που λίγο πολύ λαλεί ότι «αν ο ατομικός θυμός [δεν] γίνει συλλογικός, [ΔΕΝ] μπορεί να υπάρχει ελπίδα!»... Συμφωνώ και επαυξάνω, αλλά Και στην Κύπρο ΔΕΝ το βλέπουμε αυτό... Αντίθετα κάθε ομάδα εργαζόμενων [στην Κύπρο] αντιδρά και λειτουργεί από μόνη της και για πάρτη της. Κι αυτό φάνηκε έντονα τις προάλλες με τις κινητοποιήσεις των απολυμένων υπάλληλων των Κυπριακών Αερογραμμών... Όμως και γι’ αυτό επιφυλάσσομαι...

    ***********************************
    Aceras,
    Η τελευταία ανάρτηση ΣΟΥ στο Blog ΣΟΥ με τίτλο, “Τα ιερά σας τζιαι τα άγια σας”, δεν εμφανίζεται! Τί έχει γίνει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτε. Απλά ξαναθκιαβάζοντας εδιαφώνησα με τον εαυτόν μου, διότι τζιειαμαί που έθελα να καταγνώσω τα όσια, οσιοποιούσα τον Charb τζιαι το πνεύμαν του ήταν να θυμώσει. Νομίζω τζιείνον που του εκάμαν οι συντρόφοι του, που του ετραουδήσαν τον ύμνον της διεθνούς να τον θάψουν ήταν αυτόν που εχρειάζετουν. Την κυπριακήν θρησκοληψίαν πιος την χέζει τωρά... Σε 50 χρόνια θα ψοφήσει τζιαι τούτη.

      Διαγραφή
    2. Και γιατί τον Ύμνο της Διεθνούς; Ήταν Κομμουνιστής;

      Διαγραφή
  5. Απόλλωνας17/1/15, 11:57 μ.μ.

    Νέε
    Επιφυλάσσουμε να σχολιάσω αργότερα την ουσία της ανάρτησης σου που είναι επίκαιρη και πολύ ενδιαφέρουσα. Προς το παρόν θέλω να σου επισημάνω - από την προηγούμενη ανάρτηση σου ήθελα να το κάνω - ότι όπως φωνάζουμε για το Βενιζέλο Ζανέττο, πρέπει να φωνάζουμε και για το Χαράλαμπο Τσουρή. Δεν είναι κομματικό στέλεχος μεν αλλά είναι ένας ιδεολόγος αριστερός που πληρώνει τίμημα για τη θέση του αυτή. Η καταδίκη του, είναι ίσως το πιο διάτρητο κομμάτι της δικαστικής απόφασης για την υπόθεση της Δρομολαξιάς. Δεν στέκει με τίποτε. Και υπενθυμίζω ότι περιλήφθηκε στα άτομα που κατηγορήθηκαν και στο τέλος καταδικάστηκε, απλά και μόνο επειδή σαν πρόεδρος του ΔΣ της ΑΗΚ φώναζε εναντίον της κυβέρνησης λόγω των ιδιωτικοποιήσεων. Και επειδή άρθρωσε ένα πολύ πειστικό λόγο στα ΜΜΕ τώρα πληρώνει το τίμημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Απόλλωνα,

      Συμφωνώ και επαυξάνω για τον Χαράλαμπο Τσουρή! Και εξ όσων γνωρίζω το ίδιο ισχύει και για τον Νέο...
      Ήδη στην εφημερίδα “Γνώμη” έγιναν κάποιες αναφορές για την περίπτωση του, ενώ έχουν δημοσιευτεί και δύο ποιήματα του στην κυπριακή [ο Τσουρής είναι σπεσιαλίστας στο είδος], όπου με έμμετρο τρόπο περιγράφει τα γεγονότα... Είναι στις προθέσεις ΜΟΥ να τα αναδημοσιεύσω στο Blog ΜΟΥ...

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...