"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

3 Φεβρουαρίου 2015

Τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ (Μέρος Α)

Ο Βρετανός Harry Pollitt και ο Βούλγαρος Georgi Dimitrov,
Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς,
στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν.
  • «Η πραγματοποίηση του Ενωτικού Μετώπου απαιτεί από τους κομμουνιστές να υπερνικήσουν τον αυτοϊκανοποιούμενο σεχταρισμό μέσα στις ίδιες τις γραμμές τους, ο οποίος στην τωρινή στιγμή, σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι μια “παιδική αρρώστια” του κομμουνιστικού κινήματος, μα ένα ριζωμένο ελάττωμα.
  • Υπερτιμώντας το βαθμό της επαναστατικής ωριμότητας των μαζών, δημιουργώντας την αυταπάτη πως κατορθώσαμε κιόλας να φράξουμε το δρόμο στο φασισμό τη στιγμή που το φασιστικό κίνημα συνέχιζε να αναπτύσσεται, αυτός ο σεχταρισμός καλλιεργούσε στην πραγματικότητα, την παθητικότητα μπροστά στο φασισμό.
  • Υποκαθιστώντας στην πρακτική τις μέθοδες καθοδήγησης των μαζών από τις μέθοδες καθοδήγησης μιας στενής ομάδας, αντικαθιστώντας τη μαζική πολιτική με μια αφηρημένη προπαγάνδα και ένα αριστερό δογματισμό, εγκαταλείποντας τη δουλειά μας μέσα στα ρεφορμιστικά συνδικάτα και τις μαζικές φασιστικές οργανώσεις, βάζοντας στο ίδιο καλούπι την τακτική και τα συνθήματα για όλες τις χώρες, αυτός ο σεχταρισμός επιβράδυνε σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη των Κομμουνιστικών Κομμάτων, έκανε πιο δύσκολη την εφαρμογή μιας πραγματικής μαζικής πολιτικής, εμπόδιζε τη χρησιμοποίηση των δυσκολιών του ταξικού εχθρού για την ενίσχυση του επαναστατικού κινήματος, παρεμπόδιζε το κέρδισμα των πλατιών προλεταριακών μαζών από τα Κομμουνιστικά κόμματα».
  • Απόσπασμα από την τοποθέτηση του Γκεόργι Δημητρώφ στο 7ο συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς (Κομιντέρν), 25 Ιούλη - 21 Αυγούστου 1935, Μόσχα. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.
Η δική μας δουλειά
  • Το ιστολόγιο αποφεύγει να παραθέτει αποσπάσματα από θέσεις, αποφάσεις και μελέτες που συναποτελούν την κομμουνιστική διανόηση και καθοδήγηση.
  • Κι αυτό, γιατί θεωρώ οξύμωρο το φαινόμενο, άνθρωποι που αμφισβητούν τα θέσφατα και τα λογής-λογής εκκλησιαστικά και καθεστωτικά «αλάθητα», να χρησιμοποιούν τις θέσεις «πατέρων» του Μαρξισμού-Λενινισμού με τέτοιο τρόπο, που να θυμίζει το θρησκευτικό δογματισμό που υποτίθεται ξεσκεπάζουν και αντιμάχονται.
  • Οι ερμηνείες, οι τακτικές και οι στρατηγικές αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες και την εποχή. Ακόμα και οι στόχοι ενός κινήματος ή του συνόλου των παγκόσμιων σοσιαλιστικών δυνάμεων μπορούν να μετατεθούν και να προσαρμοστούν. Αυτό δείχνει η ιστορία, κι αυτό είναι λογικό να γίνεται. Ο σκοπός είναι που πρέπει να μένει αναλλοίωτος.
  • Το απόσπασμα του Δημητρώφ που έχω παραθέσει και που μοιάζει σαν να γράφτηκε για το σημερινό ΚΚΕ, είναι πιθανό, αν και δεν το πιστεύω για να είμαι ειλικρινής, να είναι ξεπερασμένο και εν πολλοίς άκυρο για τις μέρες μας. Πρέπει να έχουμε την ικανότητα να συνθέτουμε κριτικά και να τοποθετούμε κάθε γεγονός ή θέση, στο χώρο και το χρόνο τους. Αλλιώς, μάλλον δεν έχουμε μάθει τίποτα. 
  • Οι εποχές έχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές. Πολλές μέθοδοι που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο και η άρχουσα τάξη για να συντηρήσει το συσχετισμό δυνάμεων, επαναλαμβάνονται διαχρονικά. Άλλες είναι καινούριες και αχαρτογράφητες.
  • Με τον ίδιο τρόπο που ο καπιταλισμός  εφευρίσκει νέες εναλλακτικές και μεταμφιέσεις για να ανανεώνει την εκμετάλλευση και τον εκβιασμό των λαών, θα πρέπει κι εμείς, οι αντίπαλοί του, να φανούμε ανάλογα ευέλικτοι και ευφάνταστοι, χωρίς όμως να χάνουμε την μεγάλη εικόνα.
  • Και το βασικό ζητούμενο, η δικιά μας δουλειά, είναι να δημιουργούμε ρήγματα στην αστική τάξη και να της αμφισβητούμε το «προνόμιο» να χειρίζεται τις υποθέσεις μας. Αν όχι ολόκληρης, τουλάχιστον του σκληρού της πυρήνα, που εκφράζεται από τα κόμματα εξουσίας της Δεξιάς και τις δυνάμεις κρούσης του συστήματος.
 Ο πολιτικός μοναχισμός και το αστικό μίασμα
  • Οι συγκεκριμένη γραμμή που αποφασίστηκε στο 7ο συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς και η οποία στην ουσία διόρθωνε τα πορίσματα και τις κατευθύνσεις των προηγούμενων συνεδρίων, ήταν σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένη από την άνοδο του χιτλεροφασισμού στη Γερμανία. Μια εξέλιξη που ως ένα σημείο χρεώθηκε και στις εκτιμήσεις του ΚΚ της χώρας αλλά και ολόκληρου του διεθνούς κινήματος σε σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία, το ρόλο της και τις δυνατότητες αντιφασιστικής συμμαχίας με το αριστερότερο κομμάτι της.
  • Σε κάθε περίπτωση, στη δική μου αντίληψη, τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα είναι η μοναδική γέφυρα που οδηγεί σε αλλαγές και ανακατατάξεις προς το συμφέρον της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Αυτό επιτάσσει ο πραγματισμός μου. Το βλέπω όμως διάσπαρτο σαν νόημα, σε μεγάλο μέρος του θεωρητικού και ιστορικού υλικού που πέφτει στα χέρια μου. 
  • Η εξίσωση της αστικής δημοκρατίας με τον ανοικτό φασισμό είναι λανθασμένη, όπως είναι η μη διάκριση μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας. Αυτά καταλαβαίνω από την κοσμοθεωρία μας, κι όσο και να ψάχνω, μάλλον στερεώνω αυτές τις πεποιθήσεις.
  • Ο πολιτικός μοναχισμός, προκειμένου να αποφευχθεί το αστικό μίασμα και να διαφυλαχθεί η ιδεολογική καθαρότητα, είναι μια τάση που ιστορικά δεν έχει να προσφέρει κάτι θετικό για το κίνημα, εκτός ίσως από τον χρόνο και τις σημειώσεις που αφιέρωσαν οι μεγάλοι ηγέτες του για να την αντιμετωπίσουν.
  • Η πολιτική τακτική του ΚΚΕ, συγκρούεται με τη γραμμή στην οποία καταστάλαξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μέσα στο δεύτερο μισό του μεσοπολέμου, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και αργότερα, υπό την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης. Βρίσκεται σε αντίφαση με τη μετωπική φιλοσοφία του ΕΑΜ και την ιστορία, γενικά, του κόμματος. 
  • Χωρίς να χάνουν το σοσιαλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό τους προσανατολισμό, τα οργανωμένα κόμματα της εργατικής τάξης πρέπει να επεξεργάζονται τακτικές που να οδηγούν σε πλατιά δημοκρατικά πολιτικά και συνδικαλιστικά μέτωπα, με δύο βασικά και αναγκαία χαρακτηριστικά: να είναι αντιφασιστικά, και να μην είναι αντικομουνιστικά.
  • Μέσα στο αρκετά ευρύ αυτό φάσμα προοδευτικών ανθρώπων, των πολιτισμένων, για να λέμε τα πράγματά με το όνομά τους, ανθρώπων, θα έχουμε κάθε ευκαιρία να πείσουμε και να προτάξουμε τις δικές μας προτεραιότητες και λύσεις.
  • Μακριά και χωρίς αυτούς, σε παράλληλες πορείες και συγκεντρώσεις, οι αγώνες μας είναι καταδικασμένοι να αμφισβητούνται από την ίδια την εργατική τάξη και να αποτελούν εύκολη λεία για όσους θέλουν να τελειώνουν επιτέλους με τις ιδέες μας.

13 σχόλια:

  1. Ανώνυμος3/2/15, 10:00 μ.μ.

    "Υποκαθιστώντας στην πρακτική τις μέθοδες καθοδήγησης των μαζών από τις μέθοδες καθοδήγησης μιας στενής ομάδας, αντικαθιστώντας τη μαζική πολιτική με μια αφηρημένη προπαγάνδα και ένα αριστερό δογματισμό, εγκαταλείποντας τη δουλειά μας μέσα στα ρεφορμιστικά συνδικάτα και τις μαζικές φασιστικές οργανώσεις"

    Σιερετούμεν νέε,

    Θα ήθελα να μου πεις πως αντιλαμβάνεσαι τούντην φράση που θεωρώ είναι η ουσία του κειμένου. Εμένα φαίνεται μου για το αντίθετο που εκείνο που κάμνει το ΚΚΕ. Κάμνει μαζική πολιτική, από τα κάτω, ακόμα και με όσους/ες δεν συμφωνούν ακριβώς μαζί του. Μην μου πεις ότι παρασύρθηκες και εσύ από τα πανηγύρια και το θέαμα των τελευταίων ημερών. Συνεργασία με αριστερά χωρίς σύγκρουση δεν είναι αντιδογματισμός είναι αυτοκτονία του κινήματος.

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Δ σε χαιρετώ. Τα πανηγύρια είναι του λαού, που νιώθει, έστω και στο επίπεδο του συμβολισμού, να παίρνει κάποιες δημοκρατικές ανάσες.

      Στη περασμένη ανάρτηση έχω γράψει τα εξής:

      "Σίγουρα, ούτε και η ελάχιστη κεϋνσιανή μεταρρύθμιση στο νότο, δεν μπορεί να περάσει εύκολα από τους «πιστωτές», τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και τους κολαούζους τους. Χρειάζεται να αμφισβητηθούν και να κτυπηθούν πολλά φαινόμενα και συμφέροντα - η ίδια η τοποθέτηση της χώρας στο πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η ακροδεξιά και οι τραπεζίτες, η διαφθορά και η διαπλοκή με το δημόσιο".

      Οπότε, θα συμφωνίσω πως χωρίς σύγκρουση, δεν μπορούν να γίνουν πολλά. Η πρώτη φυσικά σύγκρουση, είναι να αμφισβητίσουμε το "προνόμοιο της αστικής τάξης να χειρίζεται τις υποθέσεις μας".

      Η φράση που εσύ υπογραμμίζεις δεν είναι "η ουσία του κειμένου" κατά τη γνώμη μου, η ουσία βρίσκεται σε όλες τις παραγράφους της τοποθέτησης του Δημητρώφ.

      Αλλά και πάλι, εγώ δεν βλέπω πως το ΚΚΕ κάμνει μαζική πολιτική προς τα κάτω με όσους και όσους δεν συμφωνούν μαζί του!

      Έθιξα αρκετά ζητήματα εδώ, και θα με βοηθούσε πολύ αν έβλεπα ως κριτική, κάποια επιχειρήματα που να ανατρέπουν ή να στριμώχνουν τους συλλογισμούς μου.

      Είναι άλλο να λέμε πως αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί ή δεν θέλει, και άλλο πως τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα έχουν ξεπεραστεί και πως δεν έχουν δουλειά να επιτελέσουν στις μέρες μας.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος4/2/15, 2:59 μ.μ.

      Χαιρετώ και πάλι νέε,

      Αντιλαμβάνομαι τους συλλογισμούς σου αλλά νομίζω διαφωνούμε ως προς την ουσία ενός ζητήματος.

      Εγώ για παράδειγμα θεωρώ με την Γκραμσιανή έννοια τους προλεταριακούς θεσμούς που σιγά σιγά θα επεκτείνονται και θα βοηθήσουν τις πλατιές μάζες να καταλάβουν την εξουσία.

      1. Ο Σύριζα δεν έχει λαό από πίσω του, είναι ένα κόμμα που έχει γιγαντωθεί λόγω περιστάσεων και επικοινωνιακής πολιτικής. Μπορεί να ξεφουσκώσει σε 4-5 μήνες όσο γρήγορα γιγαντώθηκε. Δεν το λέω με την κακή έννοια, είναι λογικό όταν δεν έχεις μαζικές οργανώσεις να λειτουργήσεις έτσι. Τώρα ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Το γεγονός πως δεν έχεις πολιτική από τα κάτω, περιμένεις μια ομάδα ανθρώπων να επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα, ίσως να διερυνθεί λίγο ο κύκλος τώρα αλλά θα παραμείνει ένα κόμμα με αστικά πόδια. Θα κάνει δηλαδή αστική πολιτική όσο καλές και αν είναι οι ιδέες των μελών του (που με μερικές εν τέλει είμαι κοντά ως προς τα ιδανικά αλλά όχι στη θεωρία και την ανάγνωση της ιστορίας, με άλλες σε τεράστια απόσταση σε όλα).

      2. Αυτό εδώ "Χωρίς να χάνουν το σοσιαλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό τους προσανατολισμό, τα οργανωμένα κόμματα της εργατικής τάξης πρέπει να επεξεργάζονται τακτικές που να οδηγούν σε πλατιά δημοκρατικά πολιτικά και συνδικαλιστικά μέτωπα, με δύο βασικά και αναγκαία χαρακτηριστικά: να είναι αντιφασιστικά, και να μην είναι αντικομουνιστικά." παραπέμπει ξεκάθαρα στην λαική συμμαχία στην οποία μετέχει το ΚΚΕ. Υπάρχουν πλατιά και πλατιά κινήματα, δεν σημαίνει ότι είναι όλα αντι-ιμπεριαλιστικά ή φιλοσοσιαλιστικά. Το κίνημα που υποστηρίζει τον Σύριζα ψήψησε Σύριζα ακριβώς για να υποταχτεί σε μια λογική του μικρότερου κακού και όχι για να κάνει εξαλλωσύνες. Δεν δύναται ένα κίνημα που υποστηρίζει ένα κόμμα που λέει πως ανήκει στην αντικομμουνιστική Ε.Ε που δίνει συντάξεις στον ναζισμό και στην επιτομή του ιμπεριαλισμού ΝΑΤΟ να έχει τα χαρακτηριστικά της πρότασης σου. Αυτά, είτε το θέλουμε είτε όχι τα έχει το ΚΚΕ. Και εδώ είναι και ένας λόγος που υπάρχει ακόμα το ΑΚΕΛ. Ότι δεν έχασε και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειας και της ιστορίας του ακόμα. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις.

      2.5 Να σου κάνει αβάντα ο Ομπάμα (!) ο Ρέντσι, το forbes, business insider, financial times, new york times τι ινστιτούτο Άνταμ Σμίθ (!) είναι τουλάχιστον ύποπτο από μόνο του. Όταν δε πας και πιο πέρα από τους τίτλους καταλαμβαίνεις ότι έχει ωριμάσει αρκετά η πρόταση του Σύριζα σε αστικούς κύκλους, χωρίς βέβαι αυτό να σημαίνει πως θα κερδίσει. Δεν λέω ότι είναι καλύτερη η λιτότητα από μια πιο κευνσιανή πολιτική οικονομία. Λέω πως αυτό δεν είναι το δίλημμα. Και σε αυτό έχει δίκιο το ΚΚΕ. Αλλά ταυτόχρονα είναι αυτό το δίλημμα που έβγαλε τον Σύριζα στην εξουσία. Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για επανάσταση, αλλά με καθημερινή πάλη κερδίζει πράματα. Η κυβέρνηση ίσως να του κάνει και κακό κιόλας διότι καλείται να "καταλάβει" την κυβέρνηση. Θυμάμαι μια διάσκεψη τύπου για παράδειγμα της ΕΡΑΣ πριν δυό χρόνια περίπου που ήταν καλεσμένος ο Κυρίτσης, και η άποψη του για διαδηλώσεις ήταν ότι δεν έπρεπε ο κόσμος να κατεβεί στον δρόμο διότι θα εκλαμβανόταν ώς αντικυβερνητικές.

      συνεχίζεται...

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος4/2/15, 2:59 μ.μ.

      3. Λαική συμμαχία, ΠΑΜΕ οργανώσεις με συνδικαλισμό επιθετικό, ταξική ανυποχόρητη πολιτική. Αυτά για μένα είναι πολύ σημαντικότερα και πιο ελπιδοφόρα από μιαν εκλογική αναμέτρηση που σημαίνει άπειρα πράματα. Αυτά προετοιμάζουν το λαό για εξουσία. Δεν είναι τυχαίο που ο Σύριζα επικαλείται την εθνική αντίσταση και τα κατορθώματα του ΚΚΕ. Αυτό έκανε και το ΚΚΚ-ΑΚΕΛ όσο καιρό η εργατική τάξη στην Κύπρο κέρδιζε εντός του καπιταλισμού, και δεν διαπραγματευόταν απλά πόσα θα χάσει. Παρά τα λάθη του σε τακτικό επίπεδο, το ΚΚΕ θεωρητικά-καθοδηγητικά είναι σήμερα πέρα από πολύ έμπειρο και αρκετά ενδυναμωμένο από την αυτοκριτική του.

      Αυτά που ζητά σήμερα ο Σύριζα είναι μιαν "επανάσταση" χωρίς επανάσταση. Μιαν εκτόνωση του κινήματος με λίγα περισσότερα ψύχουλα. Το πρόβλημα με όσο κόσμο δεν γνωρίζει οικονομικά (και δυστυχώς είναι πολύς και το κατανοώ δεν θα γίνουμε όλοι οικονομολόγοι) είναι ότι οι κρίσεις είναι πραγματικές δεν είναι απλά πολιτικές επιλογές της άρχουσας τάξης. Υπάρχουν διάφορες τάσεις στην άρχουσα τάξη. Ο Σύριζα πλασάρει μια από αυτές σαν αριστερή κυβέρνηση χρησιμοποιώντας μάλιστα την ιστορία της αντίστασης και του ΚΚΕ για να κερδίσει κόσμο. Ζητά από τον κόσμο όχι να κάνει μεταρριθμίσεις ΠΡΟΣ τον Σοσιαλισμό αλλά μεταρριθμίσεις ΑΝΤΙ για Σοσιαλισμό. Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνονται κάποιοι φίλοι Συριζαίοι που είναι πιο φιλοσοσιαλιστές πόσο αναλώσιμοι είναι οι άνθρωποι για τον ιμπεριαλισμό ειδικά σε τέτοιες συνθήκες.

      Και είναι καλύτερα το ΑΚΕΛ να κρατά το καλάθι του μικρό σε αυτή την κατάσταση.

      Εν κατακλειδι ξαναλέω, το αντιφασιστικό ιμπεριαλιστικό κίνημα που λές υπάρχει. Είναι μικρό ακόμα αλλά μεγαλώνει και θα έχει την στιγμή του. Είναι το ΚΚΕ η λαική συμμαχία και το ΠΑΜΕ. Ο κυβερνητικός πλέον Σύριζα προσπαθεί να γίνει ο νεκροθάφτης του.

      Δ.

      Διαγραφή
    4. Φίλε Δ, στα ενωτικά μέτωπα πρωταγωνιστεί το λαϊκό κίνημα. Δεν μπορούν να φτιαχτούν ερήμην του, και αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο Σύριζα δεν έχει λαϊκή βάση και οργάνωση.

      Περιγράφεις πολύ σωστά τα ζητούμενα της πλειοψηφίας έστω των ψηφοφόρων του Σύριζα. Έχουν την αίσθηση πως κάτι σημαντικό μπορεί να αλλάξει... χωρίς να αλλάξει κάτι σημαντικό...

      Το θέμα μας όμως δεν είναι ο Σύριζα. Το θέμα μας είναι το λαϊκό κίνημα.

      Δεν γίνεται το ΚΚΕ, 100 χρονών κόμμα, να "είναι μικρό ακόμα αλλά μεγαλώνει". Πόσο "ακόμα" δηλαδή;

      Και η συνδικαλιστική πάλη μόνο απογοήτευση, συμβιβασμούς και υποχωρήσεις επιφυλάσσει μέσα στα πλαίσια που ξέρουμε, Τι μπορεί να κερδηθεί χωρίς ευνοϊκούς πολιτικούς συσχετισμούς;

      Η ιστορία αντίστασης του ΚΚΕ δεν ήταν ποτέ πρωταρχικά και άμεσα κομμουνιστική ως προς τους στόχους της. Γι αυτό και αγκαλιάστηκε από ευρύτερα δημοκρατικά στοιχεία και έγινε πόλος. Και γι αυτό αφορά όλη την Αριστερά. Θυμίζω την ομιλία του Άρη στη Λαμία.

      Εκτός κι αν θέλουμε να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας, εξισώνοντας απόλυτα το ΚΚΕ με το ΕΑΜ και αργότερα το Δημοκρατικό Στρατό.

      Θα αναρτήσω και τις υπόλοιπες σημειώσεις μου μέσα στο σαββατοκύριακο, για να ολοκληρώσω το σκεπτικό μου.

      Διαγραφή
    5. Ανώνυμος4/2/15, 10:53 μ.μ.

      Απλά να συμπληρώσω. Δεν πρέπει να βλέπουμε κατά την άποψη μου το κομμουνιστικό κίνημα σαν να πηγαίνει πάντα μπροστά. Το 1990 υπήρξε αντεπανάσταση. Υπήρξε διάσπαση, υπήρξε φασιστοποίηση της αριστεράς και των διανοούμενων με το να αποδεκτούν πλήρως την αντικομμουνιστική αμερικανική προπαγάνδα; Σήμερα υπάρχει τρομοκρατία, υπάρχει φοβερή ένταση από οπορτουνιστικά κόμματα, υπάρχει μαζική ροή αστικής προπαγάνδας από όλες τις πλευρές; Εγώ λέω ναι. Ο κόσμος δεν θα πάει στο ΚΚΕ διότι του λέει την αλήθεια και το ξέρουμε. Αλλά θα δουλέψεις με αυτά που έχεις. Δυνάμωμα των από κάτω. Ο πολιτικός χρόνος σε επαναστατικές στιγμές μεταβάλλεται από ποσοτικός σε ποιοτικός. Η δουλειά του ΚΚΕ έχω την εντύπωση θα φανεί στο μέλλον. Μην ξεχνάς μέσα σε τι κλίμα πόλωσης έγιναν οι εκλογές. Και προπάντων μην βλέπεις μόνο τις εκλογές. Με 850,000 άτομα σε μαζικές λαικές οργανώσεις και την δεύτερη νεολαία στην ελλάδα, υπάρχει η δυνατότητα για ελπίδα. Αλλά όχι όπως την αντιλαμβάνεται ο μέσος ψηφοφόρος σε αστικές εκλογές. Μην ξεχνάς υπο ποιες συνθήκες στηθηκε το ΕΑΜ. Είπαμε είναι άσχημα στην Ελλάδα αλλά δεν είναι πραγματικό πεδίο μάχης. Στο κάτω κάτω εγώ λέω εαν αποδέχεσαι την στρατηγική της λαικής συμμαχίας, οι επί μέρους διαφορές στους τακτικισμούς δεν επιτρέπουν να είσαι τόσο απαισιόδοξος για τον δρόμο που διάλεξε το ΚΚΕ. Και υπενθυμίζω, το ΚΚΕ δεν είναι ο Κουτσούμπας, είναι αμφίδρομη η σχέση με την βάση που είναι η εργατική τάξη.

      Δ.

      Διαγραφή
    6. Τα νούμερά σου δεν εξηγούν τις 350 περίπου χιλιάδες ψήφων. Όπως και να έχει, όλοι θέλουμε να δουλέψει κάποια τακτική, και μακάρι να έχει αποτελέσματα αυτή η λογική έστω και βασανιστικά αργά. Αν και δεν είμαι αισιόδοξος όπως κατάλαβες.

      Το ζήτημα δεν είναι τα ποσοστά και οι εκλογές, σύμφωνοι, αλλά αποτελούν μια ένδειξη για την αποδοχή των ιδεών και των πρακτικών ενός κόμματος.

      Ναι, υπήρξε μια βίαιη "αποσοβιετικοποίηση" που έφτασε μέχρι τις συνειδήσεις τόσο των διανοούμενων, όσο και του μέσου ανθρώπου. Θα πρέπει όμως να παραδεχτούμε πως αυτός ο τύπος κράτους και σχέσης κράτους- κόμματος απέτυχε. Κυρίως γιατί δεν άλλαξε ποιοτικά τις συνειδήσεις των ανθρώπων, παρά την αλλαγή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Κάτι που ανέμεναν οι ηγέτες του κινήματος.

      Οπότε, πρέπει κι εμείς με τη σειρά μας να δείξουμε και να αποδείξουμε πως ναι μεν συνεχίζουμε τον ίδιο αγώνα, για σοσιαλισμό και ειρήνη, αλλά πως ξέρουμε ταυτόχρονα να βάζουμε Χ σε πρακτικές και νοοτροπίες που έβλαψαν το κίνημα και τα κράτη που διακυβέρνησε.

      Ένα "μονοκόμματο" κόμμα, αν το φανταστεί κάποιος σε ένα μονοκομματικό σύστημα, σίγουρα δεν θα κάνει και τους καλύτερους συνειρμούς φίλε Δ. Πως φαντάζεται την επόμενη μέρα το ΚΚΕ; Πολυμορφική; Αφού τώρα δεν γίνεται μια συνεννόηση με την υπόλοιπη δημοκρατική ας την πούμε παράταξη (αντιφασιστική-μη αντικομμουνιστική), πως θα γίνει αύριο με το ΚΚΕ ως ηγετική δύναμη μιας ανατρεπτικής διαδικασίας;
      Τα σήματα που στέλνει το ΚΚΕ είναι τουλάχιστον αντιφατικά.

      Η ρήξη πρέπει να γίνει στο επίπεδο της κυρίαρχης ιδεολογίας. Και οι πιο μικρές ρωγμές είναι πολύτιμες, και οι πιο μικροί και ανέλπιστοι σύμμαχοι.

      Η βάση του ΚΚΕ, τον Ιούνη του 2012, διχάστηκε στις δύο γραμμές, αυτή που προσπαθώ να αναπτύξω εδώ, και η άλλη που υποστηρίζεις εσύ φίλε Δ. Ας αναγνωριστεί τουλάχιστον αυτό.

      Κλείνω με το εξής: Κατανοώ πως ένα κόμμα, από τις εμπειρίες του, η βάση ενός κόμματος, μπορεί σε κάποιες φάσεις της ιστορίας να χάνει την εμπιστοσύνη του στα δημοκρατικά μέτωπα και τις συμμαχίες, ειδικά με άλλα κόμματα και προσωπικότητες των "όμορων δυνάμεων".

      Το ΚΚΕ, όπως και το ΑΚΕΛ, έχουν κάθε λόγο να μη δίνουν το χέρι στον τσαρλατανισμό του κέντρου!

      Παρόλα αυτά, αν θέλουμε να λέμε πως οικοδομούμε πάνω στους αγώνες και την ιστορία του κινήματος, εφόσον βρισκόμαστε σε άμυνα όπως κι εσύ παραδέχεσαι φίλε Δ, βάζουμε προταιρεότητες, σχηματίζουμε ενωτικά αντιφασιστικά- μη αντικομμουνιστικά μέτωπα, (η συμμετοχή οργανομένων κομμουνιστών σε αυτά τα μέτωπα διασφαλίζει αυτό τον χαρακτήρα) και αναπτύσσουμε την αναγκαία αμυντική μας διάταξη.

      Αυτήν που θα αποτρέψει αύριο, τουλάχιστον στις χώρες μας, την απαγόρευση των Μ-Λ κομμάτων και την ιδεολογίας μας.

      Αν κάνουμε επίθεση και δεν το κατάλαβα, αλλάζουν φυσικά τα δεδομένα.

      Αλλά μιλάμε, και πρέπει να μιλάμε (ως συνειδητοποιημένη εργατική τάξη και οργανωμένο σοσιαλιστικό λαϊκό κίνημα), αν είμαστε πραγματιστές φυσικά, για γραμμές άμυνας και όχι επίθεσης: Είμαστε μπροστά σε νέα παγκόσμια σύρραξη, χωρίς Σοβιετική Ένωση.

      Διαγραφή
    7. Ανώνυμος5/2/15, 8:58 μ.μ.

      Δεν αντιλέγω με αυτά που λες καθόλου. Οι δυνάμεις του κέντρου και της κεντροαριστεράς σήμερα είναι βαθιά αντικομμουνιστικές και φασιστοποιήθηκαν. Μόνο απ τα κάτω μπορείς να συνεργαστείς πλέον. Συνεργασίες δεν αρνήθηκε το ΚΚΕ στους χώρους δουλειάς ή στις γειτονιές. Εκεί είναι το αντιφασιστικό αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα και όχι σε συμφωνίες κυβερνητικές. Σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας θα πας πίσω αντί μπροστά με την όποια συμφωνία. Οι οπορτουνιστές και οι αντιδραστικοί επειδή είναι φοβερά ευέλικτοι (πάνε εκεί που βλέπουν πως κερδίζει) έχουν ρόλο να παίξουν σε ενδεχόμενη εξέγερση. Το κίνημα είναι αρκετά έμπειρο για να βάλει ασφαλιστικές δικλίδες πλέον. Αυτή την στιγμή, συμφωνία μαζί τους σε κοινοβουλευτικά πλαίσια σημαίνει ποδηγέτηση του κομμουνιστικού κινήματος και εν τέλη διάλυση του. Ας έρθουν να ψηφίσουν και να αγωνιστούν στα καθημερινά προβλήματα. Αυτά είναι που ενώνουν και κόσμο που δεν είναι καν αριστεροί με το εργατικό λαικό κίνημα. Δυστυχώς όμως ξέρεις νομίζω πως είναι η κατάσταση, με την σύναξη όλου του βολεμένου εργοδοτικού συνδικαλισμού στο κόμμα που κυβερνά. Η αυτοτέλεια του κόμματος της εργατικής τάξης είναι σημαντική, δεν είναι θέμα καθαρότητας. Είναι θέμα να μπορείς να πεις την άποψη σου και να μην κρύβεται πίσω από κοινοβουλευτικούς συμβιβασμούς. Δεν είναι θέμα πεσσιμισμού, είναι θέμα θεωρώ πράξης. Όταν πράττεις είναι αδύνατον να παραμείνεις πεσσιμιστής. Σήμερα ο στόχος είναι η πολιτική επιβίωση και πολλή ποσοτική δουλειά από τα κάτω, και ας μην φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Αυτό θαρρώ πως είναι αδύνατον να γίνει με την παρουσία του ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση αντικομμουνιστική μόνο και μόνο επειδή θέλει καλύτερη αναδιάρθρωση του χρέους (που εν το μεταξύ παίρνει κάθε μέρα και κάτι πίσω απ' τα προεκλογικά). Ότι πρέπει να γίνει πιο πολυμορφικός ο αγώνας ναι πρέπει να βρεθούν διάφοροι τρόποι. Οι τοπικοί αγώνες (ήδη γίνονται) και αγώνες για πολιτικά και άλλα δικαιώματα, περιβαλλοντικά αλλά και μια πιο καλή επικοινωνιακή πολιτική και συνεργασία με φορείς της κοινωνίας των πολιτών πρέπει να ενταχθούν. Αυτά όμως δεν είναι πρωτευούσης σημασίας (παρότι θεωρώ σημαντικά) αλλά και προυποθέτει πως συμφωνούν όλοι ως προς τον δρόμο που επιλέχθηκε. Αυτό ειναι το σημαντικό, πεις πως πάω για Σοσιαλισμό. Και δεν μπορείς να συνεργαστείς κοινοβουλευτικά με κόμματα που έχουν ακριβώς τον αντίθετο στόχο μόνο και μόνο για να μην έρθει ο φασισμός. Να υποκύψεις δηλαδή στην αστική τάξη για να μην βγουν τα σκυλιά της, δεν μου ακούγεται και πολύ σοσιαλιστικό.

      Δ.

      Διαγραφή
    8. Ανώνυμος5/2/15, 9:10 μ.μ.

      Στο θέμα άμυνας επίθεσης, ναι υπάρχουν όρια, ναι δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση αλλά δες τον κόσμο που είναι καζάνι που βράζει. Οι άλλοι έκαναν σοσιαλιστική επανάσταση σε καιρούς που δεν είχαν τουαλέττες και φαί, σήμερα είναι πολύ διαφορετικά τα πράματα. Να θυμίσω ότι υπάρχει ακόμα η Κούβα μετά από όλα όσα έγιναν. Να υπενθυμίσω επίσης ότι η Βενεζουέλα που πήρε πιο "δημοκρατικό" δρόμο είναι υπό πραξικόπημα, που όπως φαίνεται θα υλοποιηθεί, αν όχι αυτούς τους μήνες, σε κάποια στιγμή αδυναμίας. Δεν τίθεται να σταματήσεις την ταξική πάλη επειδή δεν μπορείς να κάνεις επανάσταση σήμερα. Η ταξική πάλη φαίρνει και καλύτερα αποτελέσματα σε καθημερινό επίπεδο εντός του καπιταλισμού και ωριμάζει τις συνθήκες παρά το μασκάρεμα πίσω από συμφωνίες και κυβερνητικά. Τώρα είναι η ώρα για αυτά, τώρα που το αστικό πολιτικό σύστημα είναι σε τρομερή ρευστότητα. Παραδείγματα κυβερνητικά άπειρα, τα περάσαμε και μεις εδώ στην Κύπρο. Για να μην δώσω λάθος συμπεράσματα, δεν θεωρώ ότι ο Χριστόφιας δεν προσπάθησε. Λέω ότι καταλάβαμε ακριβώς τι σημαίνει να είσαι πρόεδρος σε ένα αστικό κράτος. Εμείς έπρεπε να γνωρίζουμε καλύτερα τι σημαίνει "αριστερή κυβέρνηση". Πράματα που απαντήθηκαν και από τον Μαρξ και από τον Λένιν πρίν από περισσότερο από 100 χρόνια.

      Δ.

      Διαγραφή
    9. Ανώνυμος5/2/15, 9:17 μ.μ.

      Να θυμίσω επίσης ότι το Ουκρανικό ΚΚ, ήταν σε συνεργασία με την κεντρο-αριστερή κυβέρνηση του Κιέβου αλλά αυτό δεν απότρεψε την παρανομία του. Η ιδεολογία μας έχει ήδη απαγορευτεί από την Ε.Ε.

      Δ.

      ΥΓ: Συγγνώμη για τα σεντόνια και τις υποσημειώσεις. Η κουβέντα μας όμως είναι καλή νομίζω και θα μείνει κάτι σε όλους όσους διαβάζουν.

      Διαγραφή
    10. Μα ακριβώς, το ΚΚ Ουκρανίας "προστατευόταν" από το "μίγμα" της προηγούμενης διαχείρισης ενώ με τον εκφασισμό της εξουσίας είναι παράνομο, υπό διωγμό και αναγκασμένο να λειτουργεί με εμφυλιοπολεμικούς όρους.

      Πως θα αναπτυσσόταν καλύτερα, με τους παλιούς ή τους νέους όρους; Έπρεπε ή δεν έπρεπε να υπερασπιστεί την "αστική νομιμότητα";

      Το ίδιο ισχύει και για το ΚΚ Βενεζουέλας, το ΑΚΕΛ το 74 στην Κύπρο κλπ.

      Να λοιπόν μια εφαρμογή. Ας την σκεφτεί ο κάθε αναγνώστης που μας παρακολουθεί. Πως θα μας προτιμούσαν οι ιμπεριαλιστές, χωρίς συνεργασίες ή με ενωτικά μέτωπα;

      Ένα κομμουνιστικό κόμμα που συνεργάζεται με την κεντροαριστερά είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνο για τους φασίστες και τους πατρώνους τους από ένα άλλο που δεν εκμεταλεύεται τα ρήγματα στην αστική και μικροαστική τάξη. Αυτό βλέπω να δείχνουν τα δύο παραδείγματα που αναφέρεις. Αυτό νομίζω πως είναι και το πνεύμα του λενινισμού και της 3ης διεθνούς.

      Σίγουρα δεν μιλάμε για αριστερή κυβέρνηση αλλά κυβέρνηση της αριστεράς. Αριστερή θα μπορούσε να είναι μια κυβέρνηση που στηρίζεται από τους κομμουνιστές και έχει πλειοψηφία στο λαό και το αστικό κοινοβούλιο.

      Η ιδεολογία μας δεν έχει απαγορευτεί στην πράξη από την ΕΕ από τη στιγμή που ΚΚ συμμετέχουν με τα προγράμματά τους σε εθνικές και ενωσιακές εκλογές. Έχουν όμως σίγουρα μπει οι βάσεις, οι βαλτικές χώρες απ ότι ξέρω εφαρμόζουν την απαγόρευση.

      Οι πολιτικές δυνάμεις εκφράζουν ταξικά διαστρώματα και δεν μπορείς να τις αγνοείς, ούτε πριν, ούτε και μετά μια μικρή ή μεγάλη ανατροπή, να κάνεις δηλαδή σαν να μην υπάρχουν.

      Φίλε Δ,

      να μην ανησυχείς για τις παρεμβάσεις σου, σε ευχαριστώ που με συντροφεύεις στις σκέψεις και τις μελέτες μου.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος4/2/15, 11:47 π.μ.

    Ετσι και ετσι το άρθρο σου νεε.
    δεν με πειθεις θα περιμένω το επόμενο για να απαντήσω.

    Θ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το χρήσιμο φίλε, είναι να αλληλεπιδράσουμε για να βρεθεί μια συνισταμένη που να δίνει προοπτική. Γιατί εγώ δεν βλέπω προοπτική.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...