"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

13 Φεβρουαρίου 2015

Τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ (Μέρος Β)

Lenin reloaded!
  • Υποσχέθηκα στους αναγνώστες του ιστολογίου πως θα συμπλήρωνα αυτές τις μέρες την αναφορά μου στα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ, με μια ακόμα ανάρτηση.  
  • Γιατί όμως να ασχολούμαστε με το ΚΚΕ και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα σήμερα; Μας ενδιαφέρουν οι τακτικές των κομμουνιστικών και αριστερών γενικότερα κομμάτων στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο και αλλού;  Μπορούμε να πάρουμε παραδείγματα και αντιπαραδείγματα; Μας επηρεάζουν τα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα που παρουσιάζονται; Έχει σημασία στις μέρες μας να δουλέψουμε ενάντια στη διάσπαση του ευρύτερου αντιφασιστικού-προοδευτικού χώρου και υπέρ των ενωτικών μετώπων, ή χρειάζεται μια άλλη φιλοσοφία;
  • Οι ιδέες και οι στρατηγικές μεταφέρονται και μεταγγίζονται, ειδικά μεταξύ Ελλάδας και ελληνόφωνης Κύπρου. Ο ενιαίος πολιτισμικός χώρος, η άμεση ηλεκτρονική πληροφόρηση, οι φοιτητές και οι μετανάστες που κινούνται αμφίδρομα ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και το γεγονός πως έχουμε να κάνουμε, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με το ίδιο πλέγμα οικονομικής και άρα πολιτικής εξουσίας, αυξάνει σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα αλληλεπίδρασης.
  • Ασχολούμαστε λοιπόν με το ΚΚΕ και την Ελλάδα γιατί μας ενδιαφέρει και μας απασχολεί κάθε πρόταση, κάθε σχέδιο και πρωτοβουλία που υπόσχεται να βγάλει την εργατική τάξη από το τέλμα και που θα αναχαιτίσει το νεοφιλελευθερισμό και τον εθνικισμό, δίνοντας προοπτική στο σοσιαλισμό.
Το σημερινό ΚΚΕ
  • Αναφέρομαι σε «σημερινό ΚΚΕ», γιατί μου είναι δύσκολο να συσχετίσω την τακτική του κόμματος στις μέρες μας, με όλα όσα «εκπαιδευτήκαμε» σαν κίνημα από το 1920 και ειδικότερα μετά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Νιώθω, και οφείλω να το πω, πως δεν αναγνωρίζω τα κλασικά χαρακτηριστικά της τριτοδιεθνικής-λενινιστικής παράδοσης στη στάση του ΚΚΕ απέναντι στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
  • Ίσως να γεννιέται κάτι καινούριο και η εποχή να απαιτεί διαφοροποιήσεις. Ίσως όντως, το ΚΚΕ να είναι σήμερα η πρωτοπορία του εργατικού κινήματος πανευρωπαϊκά, να το έχει συνειδητοποιήσει και να ενεργεί ανάλογα.
  • Η πρωτοβουλία του να πρωτοστατήσει στη σύσταση μιας νέας ευρωπαϊκής συνεννόησης κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων από τον Οκτώβρη του 2013 (initiative-cwpe.org), η αποχώρησή του από την ομάδα της αριστεράς (GUE/NGL) στο ευρωκοινοβούλιο τον Ιούνη του 14’ και η άρνησή του να μπει σε διάλογο με άλλους αριστερούς σχηματισμούς στην Ελλάδα, εφόσον έχει σταδιακά εγκαταλείψει τη θέση του 15ου συνεδρίου του (1996) για πιθανότητα κυβέρνησης συμμαχίας αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, είναι γεγονότα που τείνουν να αποδείξουν πως το κόμμα νιώθει την ανάγκη να χαράξει μια νέα πορεία.
  • Πολύ ουσιαστική, είναι και η απροθυμία του σημερινού ΚΚΕ και όσων υπερασπίζονται την τακτική του, να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τον όρο «Αριστερά» ως ένα ευρύτερο προσδιορισμό στον οποίο ιδεολογικά ανήκουν, «χαρίζοντάς» τον σε άλλες πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα προκειμένου να κρατήσουν για τους εαυτούς τους μόνο τον προσδιορισμό του κομμουνιστή. Έχει ξεχειλώσει ο όρος, όπως ισχυρίστηκε τον Απρίλη του 12’ η Αλέκα Παπαρήγα, και αναφέρεται σε άλλες εποχές και συνθήκες, όταν το κόμμα ήταν στην παρανομία.
  • Και είναι λογικό να αναρωτηθεί κάποιος: το «καμουφλάζ» της Αριστεράς δεν είναι χρήσιμο για τους κομμουνιστές στις μέρες μας; Και τι θα γίνει αν αύριο-μεθαύριο η ΕΕ και οι συστημικές δυνάμεις εντείνουν τις απαγορεύσεις στα κομμουνιστικά κόμματα όπως γίνεται στις βαλτικές και την Ουκρανία σήμερα. Που θα πάμε να κρυφτούμε σύντροφοι, αν όχι στην μεγάλη αντιφασιστική παράταξη;
Οι κυπριακές εμπειρίες          
  • Εδώ στην Κύπρο με την εμπειρία του ΑΚΕΛ, του μεγαλύτερου αναλογικά αντιιμπεριαλιστικού-αντιφασιστικού-διεθνιστικού κόμματος στην Ευρώπη, η τακτική του ΚΚΕ  μοιάζει σε πολλούς από εμάς σεχταριστική, δείχνει να είναι αναποτελεσματική και χωρίς καμιά προοπτική για την ανάπτυξη μαζικών φιλοκομουνιστικών κινημάτων.
  • Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι διασπάσεις και οι σεχταριστικές τάσεις είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό του ελληνικού κινήματος, σε αντίθεση με το κυπριακό. Και είναι αλήθεια, πως οι κύπριοι αριστεροί δεν εκτίμησαν ποτέ την αδυναμία των συντρόφων στην Ελλάδα να ενώνονται κάτω από μια πολιτική ομπρέλα και να διεκδικούν με τη μεγαλύτερη δυνατή ομοψυχία τα δίκια των εργαζόμενων και της χώρας.      
  • Την έχουμε άλλωστε «πατήσει άγρια» με το ΚΚΕ από τα τέλη της δεκαετίας του 40’, όταν καθ’ υπόδειξη της τότε ηγεσίας του, της κυβέρνησης του βουνού, το ΑΚΕΛ προσχώρησε πιστώνοντας με ευθυκρισία το ελληνικό κόμμα και χωρίς να υπολογίσει όλα τα δεδομένα, στο αίτημα για ένωση με την Ελλάδα. Μια γραμμή που αποδείχτηκε λανθασμένη και που υποβοήθησε τη σταδιακή διάσπαση του δικοινοτικού εργατικού κινήματος  της Κύπρου με όλες τις αρνητικές συνέπειες για την Κύπρο και το λαό της. 
  • Με όλα αυτά τα δεδομένα που έχουν καταγραφεί σ’ αυτή την ανάρτηση και μέχρι αυτό το σημείο, ας μας επιτραπεί χωρίς να χαρακτηριζόμαστε είτε ως ρεφορμιστές και  οπορτουνιστές, ως ταξικά ναυάγια ή ακόμα και προδότες του εργατικού κινήματος, να εκφράζουμε τις επιφυλάξεις, τις αντιρρήσεις και τις ενστάσεις μας για τη γραμμή που προσπαθεί να περάσει το ΚΚΕ και οι υποστηρικτές του σε όλους τους υπόλοιπους χώρους.
  • Στο κάτω-κάτω της γραφής, όλοι αυτοί οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί μπορούν εύκολα να αντιστραφούν και να κατευθυνθούν σ’ αυτούς που τους χρησιμοποιούν. Αν πιστεύουμε στη δύναμη της διαλεκτικής, αν αναγνωρίζουμε τη χρησιμότητα της ιστορικής εμπειρίας του κινήματος και την αυθεντία των ηγετών της σοσιαλιστικής επανάστασης, δεν νομίζω πως κινδυνεύουμε να ξεστρατίσουμε από τα καθήκοντά μας ή να βρεθούμε αντιμέτωποι.   
  • Από τη στιγμή που συμφωνούμε πως δεν είμαστε σε προεπαναστατική περίοδο και πως οι μάζες δεν είναι ακόμα έτοιμες για το μεγάλο σοσιαλιστικό βήμα, από τη στιγμή που ξέρουμε πως δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς μια διεθνή συνεννόηση των γνήσιων δημοκρατικών κινημάτων, η επιμονή στη λογική της αντιπαράθεσης με άλλες συγγενικές πολιτικές δυνάμεις και ταξικές διαστρωματώσεις, είναι μάλλον πισωγύρισμα και όχι επαναστατική πράξη. Ας αφήσουμε όμως τον Λένιν να μας τα πει καλύτερα.  
Η θεωρία μας δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση (Μαρξ- Ένγκελς)         
  • Στην πρώτη ανάρτηση αυτής της ενότητας, ισχυρίστηκα πως «η πολιτική τακτική του ΚΚΕ συγκρούεται με τη γραμμή στην οποία καταστάλαξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μέσα στο δεύτερο μισό του μεσοπολέμου, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και αργότερα, υπό την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης. Βρίσκεται σε αντίφαση με τη μετωπική φιλοσοφία του ΕΑΜ και την ιστορία, γενικά, του κόμματος».
  • Για να επιχειρηματολογήσω, χρησιμοποίησα ένα απόσπασμα από την εισήγηση του τελευταίου Γενικού Γραμματέα της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν το 1935, του Βούλγαρου Γκεόργκι Δημητρώφ που διετέλεσε και πρώτος πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Βουλγαρίας μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.
  • Ο Δημητρώφ, στο απόσπασμα που παρέθεσα, οικοδομεί πάνω στο κλασικό σύγγραμμα του Λένιν ενάντια στη γραμμή της απομόνωσης των κομμουνιστών, που εκφραζόταν ιστορικά κυρίως από τα γερμανικά κινήματα, το «Αριστερισμός - Παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» που γράφτηκε το 1920 για τους συμμετέχοντες στο 2ο συνέδριο της Κομιντέρν.
  • Σ’ αυτό το περιεκτικό καθοδηγητικό βιβλίο, ο ηγέτης του πρώτου εργατικού κράτους, οικοδομώντας με τη σειρά του πάνω στην κριτική των Μαρξ και Έγκελς σε ανάλογα κινήματα του 19ου αιώνα, αποδομεί τη φιλοσοφία αυτών που στο όνομα μιας «ιδεολογικής καθαρότητας», προτείνουν την απομόνωση των κομμουνιστών από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις και την πρόταξη μαξιμαλιστικών στόχων, χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις.
  • Ανάμεσα σε άλλα πολύ σημαντικά, ο Λένιν τονίζει ξεκάθαρα στους κομμουνιστές αντιπροσώπους των κινημάτων (8ο κεφάλαιο – «Κανένας συμβιβασμός;») πως «όλη η ιστορία του μπολσεβικισμού και πριν και μετά την Οχτωβριανή επανάσταση είναι γεμάτη από περιπτώσεις ελιγμών, συμφωνιών, συμβιβασμών με άλλα κόμματα, χωρίς να εξαιρούνται και τα αστικά κόμματα!»
  • Και συνεχίζει ο Βλαδίμηρος: «Να κάνεις πόλεμο για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης, πόλεμο εκατό φορές πιο δύσκολο, πιο μακρόχρονο και πιο περίπλοκο από ότι ο πλέον πεισματώδης από τους συνηθισμένους πολέμους ανάμεσα στα κράτη και να παραιτείσαι προκαταβολικά από τους ελιγμούς, από την εκμετάλλευση της αντίθεσης των συμφερόντων (έστω και προσωρινής) μεταξύ των εχθρών, από τις συμφωνίες και τους συμβιβασμούς με τους ενδεχόμενους (έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους, δεν είναι πράγμα σε αφάνταστο βαθμό γελοίο;»
  • «Μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο», έγραφε ο Λένιν, «μόνο εντείνοντας στο έπακρο τις δυνάμεις και χρησιμοποιώντας υποχρεωτικά, με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα κάθε, έστω και την ελάχιστη, “ρωγμή” ανάμεσα στους εχθρούς, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διαφόρων χωρών, στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας, έστω και την ελάχιστη δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο».
  • «Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό», επιμένει ο μεγαλύτερος κομμουνιστής ηγέτης του περασμένου αιώνα, «δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο σοσιαλισμό γενικά».
Κρατάμε τα θετικά – Πάμε για τρίτη ανάρτηση!
  • Φυσικά, δεν θα κάνω εδώ το άλμα για να ισχυριστώ πως το σημερινό ΚΚΕ «δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο σοσιαλισμό γενικά», αφού ξεκάθαρα αδυνατεί να εφαρμόσει στην πράξη την εκμετάλλευση των αντιθέσεων μεταξύ της αστικής τάξης στην χώρα του ή στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Το ΚΚΕ συνεχίζει να κάνει την πιο σημαντική, την πιο αναγκαία ταξική και διεθνιστική τοποθέτηση: Επιμένει στον ιμπεριαλιστικό, υπόγεια και πολλές φορές απροκάλυπτα φασιστικό, χαρακτήρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Και έχει δίκιο! Επιμένει στη σημασία του ταξικού - συνδικαλιστικού κινήματος και του «δρόμου», και καλά κάνει.
  • Για τα πολύ βασικά σημεία στα οποία συμφωνώ με το ΚΚΕ και που πιστεύω πως πρέπει να κρατήσει αναλλοίωτα, βρίσκοντας παράλληλα τους τρόπους να τα εμφυσήσει στην κοινωνία για να αλλάξουν οι συσχετισμοί, η πορεία της χώρας και η μοίρα των εργαζόμενων, θα τα πούμε όμως στην τρίτη ανάρτηση  της ενότητας.
  • Ο σοσιαλισμός, παρά τις αδυναμίες και τα λάθη τακτικής των αγωνιστών του, δεν μπορεί παρά να αποτελέσει ξανά την επιλογή της σκεπτόμενης ανθρωπότητας για επιβίωση, ανόρθωση και εξύψωση.  
Μέρος Α, Μέρος Γ

11 σχόλια:

  1. Ανώνυμος13/2/15, 4:44 μ.μ.

    Φίλε νέε,

    Θα σου κάνω ένα σχόλιο από τα όσα λέει το ΚΚΕ πάνω σε αυτό.

    Από την Κομεπ πάνω στο θέμα που προβληματίζεις:

    http://www.komep.gr/2009-teyxos-4/o-lenin-gia-thn-epanastatikh-taktikh-kai-thn-epanastash-os-texnh

    «Ο καπιταλισμός δεν θα ήταν καπιταλισμός, αν το “καθαρό” προλεταριάτο δεν ήταν περιτριγυρισμένο από ένα σωρό εξαιρετικά πολύμορφους μεταβατικούς τύπους από τον προλετάριο ως τον μισοπρολετάριο (εκείνον που κατά το μισό βγάζει το ψωμί του, πουλώντας την εργατική του δύναμη), από τον μισοπρολετάριο ως τον μικροαγρότη (και τον μικροβιοτέχνη, τον χειροτέχνη, τον μικρονοικύρη γενικά), από τον μικρό ως τον μεσαίο αγρότη, κτλ. αν μέσα στο ίδιο το προλεταριάτο δεν υπήρχαν διαιρέσεις σε περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένα στρώματα, διαιρέσεις τοπικές, επαγγελματικές, κάποτε θρησκευτικές, κτλ. Και από όλα αυτά απορρέει εντελώς νομοτελειακά η ανάγκη, η απόλυτη ανάγκη για την πρωτοπορία του προλεταριάτου, για το συνειδητό του κομμάτι, για το κομμουνιστικό του κόμμα, να καταφεύγει σε ελιγμούς, σε συμφωνίες, σε συμβιβασμούς με τις διάφορες ομάδες των προλετάριων, με τα διάφορα κόμματα των εργατών και των μικρονοικοκυραίων. Ολο το πρόβλημα είναι να εφαρμόζεις αυτή την τακτική έτσι που να ανεβάζεις και όχι να χαμηλώνεις το γενικό επίπεδο της προλεταριακής συνειδητότητας, της επαναστατικότητας και της ικανότητας για τον αγώνα και τη νίκη»8.

    Ιστορική κατ' εμέ η ομιλία του Θανάση ΠΑφίλη προχθές, με αντικομμουνιστές δεν συνδιαλέγεσαι τους πολεμάς.

    https://www.youtube.com/watch?v=2yQ0aZSj9WQ

    Και ακόμα ένα σχόλιο από τον Μαρξ για το που απ' ότι λες "Που θα πάμε να κρυφτούμε σύντροφοι, αν όχι στην μεγάλη αντιφασιστική παράταξη;" Εκτός του ότι η απάντηση θα ήταν σίγουρα σε όχι σε αυτούς που τον εκτρέφουν (Ε.Ε, ΝΑΤΟ)

    "Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.

    Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ' αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο." Κ.Μαρξ, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου καλέ,

      θα συμφωνίσω απόλυτα πως με αντικομμουνιστές δεν συνδιαλέγεσαι αλλά τους πολεμάς. Δεν τίθεται θέμα. Στο κείμενο μιλώ για "ανάπτυξη μαζικών φιλοκομουνιστικών κινημάτων". Στη προηγούμενη ανάρτηση της ενότητας μίλησα για "αντιφασιστικά - μη αντικομμουνιστικά μέτωπα". Οπότε θεωρώ πως μάλλον δεν αφορούν τη συλλογιστική μου τα σχόλιά σου.

      Ίσως τα σχόλιά σου να απαντούν σε όσους γενικά και απροσδιόριστα μιλούν για συνεργασίες ή συμβιβασμούς. Εγώ προσπαθώ να ανιχνεύσω τα όριά τους στις μέρες μας και τους δίνω, νομίζω, ξεκάθαρο χαρακτήρα.

      Είμαι υπέρ της αυτονομίας των κομμουνιστικών κομμάτων μέσα σε αυτά τα μέτωπα και της ξεκάθαρης τοποθέτησής τους απέναντι στους "έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς συμμάχους τους". Νομίζω πως τόσο ο Δημητρώφ, όσο και ο Λένιν προηγούμενα, είναι τόσο ξεκάθαροι με το θέμα των συνεργασιών που δεν γίνεται να κάνουμε σήμερα το άσπρο-μαύρο για να δικαιολογήσουμε τις αδυναμίες μας. Και σίγουρα δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε για επιπόλαιη μελέτη του Μαρξ.

      Και για να το κάνουμε πιο σαφές: έχω γράψει και παλαιότερα πως ο Σύριζα, όπως έχει διαμορφωθεί από τον Μάη του 2012 τουλάχιστον μέχρι σήμερα, με τα διαπιστευτήρια σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, δεν είναι "υλικό συνεργασίας και πολιτικής συμμαχίας" με το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

      Το ΑΚΕΛ πχ, ποτέ δεν θα συνεργαζόταν με κόμμα που βλέπει θετικά την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ. Βρίσκεται μόνο του απέναντι σε όλους σε ότι αφορά το θέμα της ένταξης στον ΣγτΕ και απαιτεί έτσι ώστε αυτή η θέση να συμπεριλαμβάνεται σε κάθε κείμενο συνεργασίας. Οπότε δεν θα το ζητούσα από το ΚΚΕ!

      Η δουλειά του διαλόγου και των συνεργασιών σε ότ αφορά την Ελλάδα, έπρεπε να γίνει πιο πριν, πριν από τις εκλογές του 12', πριν δηλαδή ο Σύριζα ολοκλήρωνε την μετατόπισή του προκειμένου να δεχτεί τους κεντρώους ψηφοφόρους που εγκατέλειπαν το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν στον Σύριζα δυνάμεις που θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης φιλοκομμουνιστικής συμμαχίας. Γιατί είναι στο μέτωπο του Σύριζα και όχι στο δικό μας, είναι κάτι που θα πρέπει να μας απασχολεί κι εμάς, όχι μόνο αυτούς. Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και για την Ανταρσύα και για άλλες μικρότερες συσπειρώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η ατζέντα μιας αριστερής συμμαχίας (με τα χαρακτηριστικά που περιγράφω) ήταν υπό διαμόρφωση την περίοδο 2009-2012. Το γεγονός πως δεν υπήρξε τελικά αυτή η ατζέντα, βαραίνει και το ΚΚΕ. Αυτά όμως τα κρατώ για την επόμενη ανάρτηση της ενότητας.

      "Κατηγορώ" το ΚΚΕ πως δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις "μεταξύ της αστικής τάξης στην χώρα του ή στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης" για να γίνει επικίνδυνο, τώρα δεν είναι, να είσαι σίγουρος.

      Δεν του κάνω κριτική δηλαδή γιατί έχει λανθασμένες απόψεις και τοποθετήσεις από τα πολύ μεγάλα μέχρι να μικρά. Η κατάληξη της παρούσας ανάρτησης είναι νομίζω σαφής. Είμαι συγκεκριμένος για τι πράγμα μιλώ.

      Για το "που θα πάμε να κρυφτούμε" δίνω απάντηση ακριβώς μετά την ρητορική ερώτηση. Θα κρυφτούμε μέσα στα αντιφασιστικά μέτωπα, εκεί απ όπου παλεύουν σήμερα οι ουκρανοί κομμουνιστές.

      Και κάτι τελευταίο για την ώρα. Αν κάνουμε τη διαπίστωση πως το ΚΚΕ είναι το μόνο ειλικρινές αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό κομμάτι της κοινωνίας, τότε αναγκαστικά θα κάνουμε "συνεργασίες μόνο με τον εαυτό μας" όπως έγραψε σε κάποια φάση ο Μπογιόπουλος. Ισχύει αυτό;

      Υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις εγκλωβισμένες αλλού; Είναι ΚΑΙ δουλειά μας να τις "ξεκλειδώσουμε" και να τις απεγκλωβίσουμε. Έχουμε καθήκον. Και είναι σ αυτό το καθήκον που αποτυγχάνει το ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος16/2/15, 1:12 π.μ.

      Φίλε νέε,

      Ας πούμε ότι για χάριν συζήτησης συμφωνώ μαζί σου στο να κάνουμε κριτική στο ΚΚΕ για το ότι δεν εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις σωστά. Πέραν από το γεγονός ότι δεν υπάρχει λόγος αυτή την στιγμή να μιλάμε για τον Σύριζα εαν συμφωνείς και εσύ πως επέτασε το πουλλί και δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο του δίπλα από την οργανωμένη εργατική τάξη.

      Δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω περισσότερο φίλε για τη λογική ότι ο χώρος Σύριζα ήταν από διαμόρφωση το 2009-2012. Ο Σύριζα, ο Συν συγκεκριμένα για να μην το πάρω ιστορικά από το 1968, μετά το 1990 πανηγύριζε για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ρωσσία. Αποδέκτηκε όλα τα Ευρωπαικά συμβόλαια μνημόνια όπως αυτό του Μάαστριχτ κτλπ. Δεν έγινε σήμερα με την Ε.Ε ο Σύριζα. Απλά σήμερα φαίνονται με μεγενθυντικό φακό αυτά που εκπροσωπούσε εκτός των ακαδημαικών άρθρων και των δημοσχετιστικών νέων μέσων ενημέρωσης. Αυτό ήταν ο Σύριζα, για αυτό το λόγο ωρίμασε. Δεν θα μπορούσε να παίξει άλλο ρόλο. Είναι εξόχως αντιδιαλεκτικό να ανάγουμε ότι για τον αντικομμουνισμό του Σύριζα φταίει το ΚΚΕ που δεν του έδωσε το χέρι του. Αν μη τι άλλο αυτό δείχνει πόσο δίκαιο είχε το ΚΚΕ, και ας μην κατάφερε να περάσει το μήνυμα του πλατύτερα.

      Άλλο η στρατηγική και άλλο η τακτική είπαμε και σε προηγούμενο κείμενο. Ο Σύριζα έχει ως στρατηγική τον καπιταλισμό (των μικροεπιχειρηματιών και των "προοδευτικών αστών") και το ΚΚΕ τον σοσιαλισμό. Δεν μπορούν να συνεργαστούν για αυτόν το λόγο, όχι για λόγους τακτικής. Για λόγους τακτικής συσπειρώνεται κόσμος στην Λαική Συμμαχία έχοντας αποδεχτεί ότι ο στρατηγικός στόχος είναι ο Σοσιαλισμός.

      Ακόμα ένα πράμα που έχουμε διαφωνία είναι η επιμονή πως ο ευρωπαικός νότος έχει κάπως αποικιοποιηθεί. Αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Δεν είναι Ελλάδα εναντίων Γερμανίας, είναι εργάτες εναντίων αστών, οποιασδήποτε εθνικότητας. Αυτή η σύγχηση καλλιεργήθηκε σκόπιμα για να συνθηκολογήσει την ανάγκη να συνεργαστεί το εργατικό κίνημα με τους αστούς με στόχο "ένα κοινό εχθρό". Δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από την αληθεια μάλιστα. Αυτός ο λαικισμός είναι πέραν του λανθασμένου, λαικισμός του χειρίστου είδους και προπομπός του φασισμού (βλέπε Μουσσολίνι, το προλεταριακό έθνος).

      Λοιπόν, πέρα από όλα αυτά εαν συμφωνείς πως ο Σύριζα σήμερα είναι όπως λέω, τότε οι αναλύσεις σου θα το εντάξουν αυτό το σημαντικό στοιχείο, παρά να παίζουν μεταξύ ναι δεν είναι αλλά το ΚΚΕ...Τώρα, η εργατική τάξη τι να κάνει, από εδώ να ξεκινούμε και όχι με το τι θα γινόταν αν, που στην τελική όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον δεν ευσταθούν κιόλας.

      Δ.

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος16/2/15, 1:31 π.μ.

      Ξέχασα να απαντήσω για το ΑΚΕΛ. Το καλοκαίρι το ΑΚΕΛ δίνει μάχη επιβίωσης, εαν κερδίσει η λογική που έχει ερωτευτεί τον Τσίπρα, ζήτω που καήκαμε. Δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο να το παίζει σε διπλό ταμπλό. Πολλά στελέχη του ΑΚΕΛ πήραν σβάρνα τα κανάλια να μας πουν πως ο Τσίπρας θα εκπληρώσει αυτά που δεν κατάφερε ο Χριστόφιας. Δεν μπορεί να μην τα βλέπουμε και αυτά. Εαν δέν μπορούν να τα βρουν σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα με συγκεκριμένη ταυτότητα (ο σοσιαλισμος του ΑΚΕΛ είναι σαλάτα αλα κρέμ αυτή τη στιγμή) σου είπα και παλιά ίσως να είναι καλύτερα το ΑΚΕΛ να γίνει πλατφόρμα για να απελευθερωθούν οι κομμουνιστικές δυνάμεις από τα δεσμά της Σοσιαλδημοκρατίας. Να μπορέσουν να ξαναοργανώσουν την εργατική τάξη.

      Οι Ουκρανοί κομμουνιστές είναι σε πόλεμο δεν είναι το ίδιο τώρα στη Κύπρο ή στην Ελλάδα. Εκτός του ότι είχαν δεκτεί τρομερή κριτική διότι εφάρμοζαν σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές και ήταν σε συνεργασία με τον απατεώνα Γιανουκόβιτς. Δεν σημαίνει ότι επειδή τώρα είναι ναζιστές στο πηδάλιο της χώρας ότι δεν βλέπουμε και την πορεία του Ουκρανικού ΚΚ. Είναι παράδειγμα πως ένα ΚΚ πλήρωσε την συνεργασία του με το κεφάλαιο, το Ουκρανικό ΚΚ. Οι συμμαχίες δεν το προστάτευσαν, όταν τα πράματα έγιναν ζόρικα το εγκατέλειψαν "οι συμμάχοι" του. Ο λόγος είναι αυτός που εξήγησα και με το ΚΚΕ. Αυτές δεν είναι συνεργασίες, είναι συμβιβασμός με τον καπιταλισμό.

      Για τις δυνάμεις που είναι εγκωβισμένες. Ναι υπάρχουν, δεν είναι μόνο εκγλωβισμένες σε άλλα κόμματα αλλά και στον φόβο. Δεν μετριούνται όλα με εκλογικά ποσοστά. Μόνο ένα ποσοστό του κόσμου ψηφίζει έτσι και αλλιώς. Περιμένω πάντως να δω πόσο ειλικρινείς είναι οι Λαφαζανέοι, τώρα που θα γίνει η συμφωνία αν θα αποσκιρτήσουν αφού είναι φιλοκομμουνιστές. Ο Σύριζα είναι κυβέρνηση με την ακροδεξιά, το υπενθυμίζω για να το μασήσουμε καλά πριν το καταπιούμε. Το ΚΚΕ έχει βγει σωστό σε όλα μέχρι στιγμής. Το πρόβλημα είναι ότι όσοι κάνουν κριτική στην λεγόμενη τακτική του, κατά βάθος κάνουν κριτική στη στρατηγική του. Δεν λέω για σένα, αλλά γενικά για διάφορα που φαίνεται πως αντλείς την επιχειρηματολογία σου όπως ο Εργατικός Αγώνας, Νέα Σπορά, Κορδάτος κλπ. Τα ερωτήματά σου θεωρώ πως είναι τρομερά επίκαιρα πάντως και έχουν μεγάλη σημασία και για την Κύπρο.

      Δ.

      Διαγραφή
    4. Φίλε Δ, δεν αντλώ την επιχειρηματολογία μου από κανένα (τη νέα σπορά δεν την υπολογίζω καθόλου γιατί μου φαίνεται σαν οργάνωση φάντασμα, στον ΕΑ υπάρχει τουλάχιστον ένας Πετρόπουλος)!

      Έχω την ίδια θέση κριτικής στην τακτική του ΚΚΕ πολύ πριν εμφανιστούν ή ανακαλύψω τον ΕΑ και τον Κορδάτο. (δες για παράδειγμα αυτό http://newgreekcypriot.blogspot.com/2012/05/blog-post_29.html)

      Όποιος διαφωνεί σε θέματα τακτικής, δεν σημαίνει πως διαφωνεί και σε θέματα στρατηγικής. Αυτή είναι μια γεννίκευση που στο τέλος της ημέρας αφαιρεί δυνάμεις αντί να σχηματίζει λαϊκές συμμαχίες. Οδηγεί στο πουθενά. Μην πέφτεις σ αυτή την παγίδα. Η ιστορία των ΚΚ και του Μπολσεβικισμού είναι γεμάτη από διαφωνίες στα θέματα τακτικής. Που πάει το "ας μη συμφωνούμε σε όλα" που λέει το ΚΚΕ; Ο ΕΑ ουσιαστικά κάλεσε σε ψήφο υπερ του ΚΚΕ (τα καταψηφιστούν τα φιλοευρωπαϊκά-φιλονατοϊκά κόμματα), κι εγώ άλλωστε τάσσομαι, παρά την κριτική μου, υπερ των ξεκάθαρων αντιιμπεριαλιστικών τοποθετήσεων.

      Δεν έχω δει καμιά προσπάθεια εκ μέρους σου να επιχειρηματολογήσεις ως προς αυτό που επιμένω: Πως το ΚΚΕ στην ουσία βρίσκεται σε απόσταση από την τριτοθιεθνιστική-λενινιστική τακτική, η οποία νομίζω πως έχει εφαρμογή και στις μέρες μας αλλά και διαχρονικά.

      Διαγραφή
    5. Κάποιες άλλες σημαντικές τοποθετήσεις:

      1) Ο Σύριζα δεν είναι μόνο ο ΣΥΝ. Υπάρχουν κι άλλες συσπειρώσεις. Στο κάτω-κάτω, ψηφίζουν Σύριζα περί τις 250 χιλ ψηφοφόροι που μέχρι τον Μάη του 2012 ψήφιζαν ΚΚΕ. Πολλοί πρώην θιασώτες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της ΟΝΕ άλλαξαν θέση τα τελευταία χρόνια πανευρωπαϊκά. Λαφοντέν, Μέλανσον και άλλοι. Χρειάζονται ενδιάμεσοι στόχοι, το σπάσιμο της ηγεμονίας της Γερμανίας και η αμφισβήτιση του ευρώ και της λιτότητας, ως πρώτη ενωτική κίνηση, θα έβαζε τις βάσεις για μια πραγματική λαϊκή συμμαχία. Αυτό θα έκανε κάποιο νόημα για τον κόσμο. Αυτό που κάνει το ΚΚΕ, δεν κάνει κανένα νόημα για τους πολλούς.
      2) Δεν λες κουβέντα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο μη διάλογος μαζί της φανερώνει πολλά κατά τη γνώμη μου ως προς την ειλικρίνια των προθέσεων του ΚΚΕ για μια λαϊκή συμμαχία ή την αποτελεσματικότητα αυτών των προθέσεων. Κι αυτοί στον κάλαθο των αχρήστων τελικά;
      3) Ο Στάλιν και η ΕΣΣΔ μιλούσαν για χιτλεροφασισμό και Γερμανία επίσης όταν έκαναν πόλεμο, δεν μιλούσαν γενικά για καπιταλισμό. Προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου με τους φασίστες. Καλούσαν τους δυτικούς επίμονα και για καιρό να ανοίξουν μέτωπο κατά των Γερμανών. Δεν τους έβαζαν όλους στο ίδιο καλάθι, προκειμένου να αντέξουν τις πιέσεις. Η ιστορία μας βλέπω έχει πεταχτεί κι αυτή στον κάλαθο.
      4) Για τη συγκυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ (καθώς και για τη σπουδή για Αβραμόπουλλο) επιφυλάσσομαι. Έχει προεκτάσεις σε πολλά ζητήματα αυτή η υπόθεση, κυρίως προς την πλευρά του ΝΑΤΟ. Φυσικά και διαφωνώ με τη συνεργασία αυτή. Στην θέση των ΑΝΕΛ, ή ακόμα στη θέση του Σύριζα, έπρεπε να είναι το ΚΚΕ!
      5) Ο Σοσιαλισμός, αν έχει πιθανότητα να οικοδομηθεί σ' αυτές τις συνθήκες, μπορεί να προχωρήσει μόνο με προαπαιτούμενες δημοκρατικές τομές στο κράτος, αρχίζοντας από τα σώματα ασφαλείας. (Δες αυτό: http://prensa-rebelde.blogspot.com/2015/02/blog-post_6.html)
      6) Είμαι υπερ την αυτονομίας των ΚΚ μέσα σε ένα ενωτικό αντιφασιστικό μέτωπο. Ακόμα και στην Κύπρο. Είναι φυσικά αδυναμία για την Εργατική τάξη η μη ύπαρξη ενός αυτόνομου ΚΚ.
      7) Ο σοσιαλισμός του ΑΚΕΛ είναι όντως σαλάτα αλά κρεμ. Ο σοσιαλισμός του ΚΚΕ όμως, παρότι είναι θεωρητικά ορατός, πρακτικά είναι απρόσιτος αφού δεν δίνει τα εργαλεία για να φτάσουμε ως εκεί. Η σωστή τακτική είναι πιστεύω κάπου στη μέση, ως προαπαιτούμενο βήμα.
      8) Η πορεία του ΚΚ Ουκρανίας και η κατάσταση που βρίσκεται έχει ένα και μόνο συμπέρασμα: Πως με τον εκφασισμό, την κατάλυση ουσιαστικά της αστικής δημοκρατίας και του πλουραρισμού, το κόμμα βρίσκεται σε πολύ πιο δύσκολη κατάσταση. Υπερασπιζόμαστε τους αστικούς θεσμούς και τις ελευθερίες που παρέχουν, όταν κινδυνεύουν από την άκρα δεξιά. Δεν βάζουμε στο ίδιο καζάνι αστική δημοκρατία και φασισμό. Αυτά είναι τα μαθήματα της ιστορίας.

      Ο συμβιβασμός με τον καπιταλισμό είναι αναγκαίος και πριν και μετά! Δηλαδή, ακόμα κι αν πχ το ΚΚΕ εφαρμόσει πρόγραμμα στην Ελλάδα, με ποιους θα κάνει εμπόριο η χώρα; Θα καταργήσει όλες τις ιδιωτικές μορφές οικονομικής ανάπτυξης και λειτουργίας; Οι συμβιβασμοί είναι αναπόφευκτοι. Δεν θα περάσουμε απ τη μια μέρα στην άλλη με μαγικά.

      Διαγραφή
    6. Ανώνυμος16/2/15, 4:08 μ.μ.

      Φίλε νέε,

      Δεν εννοούσα οτι αντλείς όλη την επιχειρηματολογία σου από άλλα ιστολόγια. Ίσως έκανα κακή διατύπωση. Αυτό που λέω είναι ότι πολλά από αυτά τα ιστολόγια στην ουσία συνθηκολογούν. Τέλοσπάντων, δεν είναι ανάγκη να μπούμε σε αυτή την συζήτηση.

      Λοιπόν κρατώ το νούμρο 6, 7, 8. Συμφωνούμε.

      Για το 3 ένα σχόλιο, μια μεγάλη διαφορά η ΕΣΣΔ ήταν εργατικό κράτος δεν συνθηκολόγησε με την αστική τάξη της χώρας. Βεβαίως υπάρχουν διαφορές της αστικής δημοκρατίας με τον ανοικτό φασισμό, αλλά δεν είναι ποιοτικά ίδιες οι συνθήκες για να μιλούμε για τέτοιο πράμα.

      Για το 5, εξαρτάται τι θεωρούμε δημοκρατικές δομές. Ένα εργατικό κράτος δεν είναι απλά το αστικό με λίγη περισσότερη δημοκρατία και διαβούλευση των κοινωνικών ομάδων, είναι άλλο πράμα εν γένει. Στο εργατικό κράτος οι διαφωνίες εντάσσονται μόνο εντός μιας λογικής της εργατικής εξουσίας. Στο αστικό υπάρχει μόνο πλουραλισμός αστικών απόψεων με ανοχή στα κομμουνιστικά για λίγο διάστημα. Και δεν θα δημιουργηθεί σίγουρα το εργατικό κράτος από το υφιστάμενο αστικό. Δεν είναι μηχάνημα που θα του βάλεις ένα εξάρτημα και θα αλλάξει χαρακτήρα. Για αυτό το λόγο δεν είναι ουσιαστική η κατάληψη της κυβερνητικής καρέκλας σε ένα αστικό κράτος. Το ζήτημα είναι να οικοδομηθεί παράλληλα ένα άλλο ουτως ώστε όταν πάρεις την εξουσία να καταργήσεις το αστικό με συνοπτικές διαδικασίες και να δώσεις όλη την εξουσία στους προλεταριακούς θεσμούς. Αυτό είναι η Λαική συμμαχία, ένα άλλο κράτος που οικοδομείται και μεγαλώνει την ίδια ώρα που υφίσταται κρίση στο αστικό. Θα ήταν αυτοκτονία της εργατικής τάξης να πάει να σώσει το αστικό κράτος. Το αστικό κράτος απλά της δίνει την ευκαιρία να ελίσσεται πιο άνετα σε σχέση με το φασισμό, για αυτό το λόγο συμμαχείς με όσους το υπερασπίζονται όταν είσαι σε πόλεμο με τον φασισμό. Την επομένη που νικιέται ο φασισμός όμως δεν σου χαρίζεται τίποτε η ίδια η αστική δημοκρατία θα σε σφάξει, βλέπε βάρκιζα. Δεν είναι αυτοσκοπός η κατάληψη του αστικού κράτους και ο λεγόμενος "εκδημοκρατισμός" του. Δεν αλλάζει πρέπει να το αποτελειώσεις, αυτό είναι μια σημαντικότατη διαφορά στη σκέψη μας.

      συνεχίζεται...

      Διαγραφή
    7. Ανώνυμος16/2/15, 4:09 μ.μ.

      ια την Ανταρσύα δεν εμίλησα διότι δεν ξέρω και τίποτε το σπουδαίο. Είναι μια δύναμη με κόσμο που υποστηρίζει από μια πιο διαλλακτική θέση φιλοκομμουνιστικές απόψεις μέχρι και κόσμο που θεωρούν επανάσταση την κάθε συγκέντρωση στο σύνταγμα. Κινηματικά αλλά και μέσα στον κόσμο θεωρώ πως πρέπει ναι να γίνουν συμμαχίες με αυτές τις δυνάμεις μέσα από τις συνελεύσεις κτλ. Δεν έχει σημμασία σε υψηλό επίπεδο διότι δεν είναι κόμμα συμπαγές και συγκεκριμένο. Δεν καταλαβαίνω γιατί ντε και καλά οι συμμαχίες πρέπει να είναι όπως τις συμμαχίες των αστικών κομμάτων που προχωρούν με χειραψίες μπροστά στα κανάλια με τους αρχηγούς να δίνουν τα χέρια. Η Λαική συμμαχία είναι άλλο πράμα. Οποιος συμμετέχει στις λαικές συνελεύσεις στις δουλειές, σχολεία, γειτονιές είτε είναι Συριζαίος είτε είναι Ανταρσύα είτε είναι ΝΔ συνεργάζεται. Δεν έχει αποκλεισμούς αυτό το πράμα.

      Η Λαική συμμαχία φίλε είναι η επιχειρηματολογία μου. Τώρα θα μου πεις θέλω να δω διάφορα. Δεν μπορώ να σου αποδείξω με φώτο και βίντεο όλες τις προεργασίες διότι ακριβώς όπως είπα είναι λαική συμμαχία και όχι πολιτική συμφωνία αστικών κομμάτων που θα βγάλουν μιαν ανακοίνωση και θα πουν από σήμερα συνεργαζόμαστε. Όλη η συζήτηση που έγινε ήταν για να σου αποδείξω την αρχική μου τοποθέτηση. Ίσως να είναι ελλιπής, ίσως να μην σε πείθει.

      Εγώ λέω με αυτόν τον Σύριζα, φάνηκε οτι το ΚΚΕ είχε δίκιο. Στόχος αυτή την στιγμή είναι να στηθούν προλεταριακοί θεσμοί όπως λέει και ο Γκράμσι, δυαδική εξουσία. Αυτό είναι προτεραιότητα. Δεν θα αλλάξουν μέσα σε μια νύκτα τα πράματα, αλλά υπάρχει ποιοτική διαφορά από τις συμμαχίες που κατεβάζουν το επίπεδο συνείδησης και την μαχητικότητα της εργατικής τάξης και συμμαχίες που την ανεβάζουν. Δεν θα γίνουν όλα σε 2 μέρες. Η στρατηγική είναι σωστή. Όταν σταματήσουν και διάφοροι να κτυπούν το ΚΚΕ με όπλα ακροδεξιά, υπάρχει τρόπος και δρόμος για κοινωνικές συμμαχίες από τα κάτω. Σε ανώτατο επίπεδο θεωρώ πως είναι σωστό αυτή την στιγμή να μην δώσει χέρι βοηθείας σε κανένα. Έχω πει ήδη πως δεν θεωρώ το ζήτημα λιτότητα αρκετό. Μέχρι και οι φασίστες πανηγυρίζουν στις πλατείες.

      Να κάνουμε 2 βήματα μπροστά και ένα πίσω ναι, το αντίθετο όμως είναι καταστροφικό.

      Δ.

      Διαγραφή
    8. Φίλε Δ να σε ευχαριστήσω ειλικρινώς για άλλη μια φορά για τη χρήσιμη, εποικοδομητική και κυρίως γνήσια διαλεκτική σου προσπάθεια εδώ. Θα τα πούμε στην επόμενη ανάρτηση:-)

      Διαγραφή
  2. Ο σχολιογράφος που αυτοαποκαλείται "πρόσφυγας", αν θέλει να μην πηγαίνει ο κόπος του χαμένος, να φροντίσει να ικανοποιεί τους ελάχιστους κανόνες ευγένειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχω και κάποια αρνητικά σχόλια για την επίσκεψη Καμμένου στην Κύπρο αλλά και την συνεργασία Συριζα-ΑΝΕΛ που είχε ως πρώτο αντίκτυπο τον διορισμό του εθνικιστή προέδρου των ΑΝΕΛ στο υπουργείο άμυνας της Ελλάδας, με επιπτώσεις φυσικά και στην Κύπρο. Θα ασχοληθώ σε επόμενη ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...