"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

7 Φεβρουαρίου 2015

Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για το ΣΥΡΙΖΑ

Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή...
  • Θα αναστείλω για τις επόμενες μέρες το δεύτερο μέρος της ανάρτησής μου για τα ενωτικά μέτωπα της Αριστεράς και το σημερινό ΚΚΕ, προκειμένου να σχολιάσω την κατάσταση που δημιουργείται σε Ελλάδα και Ευρώπη από τις αντιστάσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές και την ηγεμονία της ΕΕ.
  • Θα πρέπει να αναφερθεί πως για πρώτη φορά μετά το 1960 όπου και λειτούργησε η κολοβωμένη μας ανεξαρτησία, μια ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζεται σαφώς πιο προοδευτική από την παράλληλή της στην Κύπρο.
  • Αυτή τη στιγμή, ο ελληνικός λαός βρίσκεται απελπιστικά μόνος του απέναντι στα κοράκια που καθορίζουν τις πολιτικές στην ένωση, παρατημένος στην τύχη του και από την επίσημη κυπριακή πλευρά η οποία συντονίζεται με τους υπόλοιπους στην προσπάθεια να τιθασευτεί η νέα ηγεσία στην Αθήνα.
  • Κι αυτό, είναι μια ακόμα απόδειξη πως οι σχέσεις Κύπρου και Ελλάδας καθορίζονταν πάντα από την ταξική και ιδεολογική ταυτότητα των εκάστοτε κυβερνήσεων, και όχι από τους πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς των δύο λαών.
  • Απέναντι σε ένα πρόεδρο ελληνικής κυβέρνησης που καταθέτει στεφάνι στους εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής από τους ναζί, δεν ορκίζεται στο ευαγγέλιο κατά την ανάληψη καθηκόντων και καταγγέλλει την τρόικα και τα μνημόνια, η κυπριακή Δεξιά δεν νιώθει καθόλου την ανάγκη να προστρέξει για συμπαράσταση και συμπαράταξη.
  • Όταν η εθνική παράταξη σε Ελλάδα και Κύπρο, ρίχνει συνθήματα για ενιαία αμυντικά δόγματα και εθνικά συμβούλια, αναφέρεται στη φιλοδυτική άρχουσα τάξη και τα κατεστημένα των δύο κρατών, όχι στους λαούς μας.
  • Από την ώρα που στο ένα άκρο βρίσκεται η Αριστερά, ή όταν παίζεται η τύχη των καπιταλιστικών ιμπεριαλιστικών προγραμμάτων στην περιοχή, τα δόγματα, η συμπαράταξη και οι δεσμοί, πάνε περίπατο.
Δεν συμβιβάζονται τα ασυμβίβαστα
  • Στην προεκλογική ανάρτησή μου της 24ης του Γενάρη, η φωτογραφική σύνθεση που χρησιμοποίησα για να πλαισιώσω το κείμενο παρουσίαζε τον Αλέξη Τσίπρα ανάμεσα σε δύο συμβολισμούς: Από τη μια η κόκκινη σημαία του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος, ως παραπομπή στα ιδανικά, τις αξίες και την κοινωνική ευαισθησία της Αριστεράς. Από την άλλη η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα μνημόνια, ο αυταρχισμός της ηγεσίας της και η ποδηγέτηση των λαών.
  • Στα πλαίσια του κοινού νομίσματος και των ενωσιακών θεσμών, εκτιμώ πως δεν μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και ανατροπές της οικονομικής πολιτικής. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αυτό θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο τις επόμενες μέρες και εβδομάδες. Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης, της πολιτικής εξάρτησης και των δοτών δημοσιονομικών πακέτων, δεν τετραγωνίζεται.
  • Οι μόνες «επενδύσεις» που προσελκύουν οι χειμαζόμενες χώρες από τα μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, είναι για εξαγορά δημόσιων κερδοφόρων παραγωγικών δομών από τα συστημικά τραστ και σε τιμή ευκαιρίας.  
  • Οι Γερμανοί δεν θα αποδεχθούν τους όρους της ελληνικής κυβέρνησης γιατί πολύ απλά θα δημιουργήσουν ένα κακό προηγούμενο που θα τεκμηριώνει τα αιτήματα όλων των υπόλοιπων. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, θα χρησιμοποιήσουν κάθε προσφερόμενη μέθοδο για να πειθαναγκάσουν τη χώρα σε συνέχιση της προηγούμενης κατάστασης.
  • Η μόνη ημοκρατική διέξοδος για τη κυβέρνηση Τσίπρα και για κάθε κυβέρνηση που θέλει να στερεώσει τις αντιστάσεις της, είναι αναγκαστικά η μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του χρέους, με παράλληλη στροφή για έκτακτη χρηματοδότηση και διεθνή στήριξη από τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες της Λατινικής.
  • Χρειάζεται νέα φορολογική πολιτική, δημόσιες επενδύσεις, αναδιανομή του πλούτου και βάθεμα της δημοκρατίας στις κρατικές δομές.
  • Σε μια τέτοια περίπτωση φυσικά, τα πολιτικά πραξικοπήματα, οι συνταγματικές αλχημείες, ο δοσιλογισμός, η εσωτερική υπόσκαψη, οι κατασκευασμένες εντάσεις και ειδήσεις θα βρεθούν στην ημερήσια διάταξη. 
  • Κι εκεί ακριβώς θα αποδείξει ο ελληνικός λαός και η νέα του ηγεσία του, πως υπάρχει το μαζικό δημοκρατικό κίνημα που θα στηρίξει μέχρι τέλους την υπόθεση της αντίστασης και της ποιοτικής αλλαγής. Χωρίς ρήξεις, τομές και ανατροπές, είμαστε μόνιμα καταδικασμένοι να συμβιβαζόμαστε και να υποχωρούμε.  

12 σχόλια:

  1. Από την στιγμήν που η αριστερή Κυβέρνηση της Κύπρου δεν εκατάφερεν να έβρει 10 δισ που την Ρωσσίαν τζιαι που την Κίναν, πως θα έβρει 250 η Ελλάδα τζιαι με τί αντάλλαγμαν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταρχάς φίλε Aceras, οι ανάγκες χρηματοδότησης της Κύπρου, όπως αυτές προέκυπταν από την μελέτη του κυπριακού προγράμματος την περίοδο Ιούνη-Οκτώβρη 2012, ήταν γύρω στα 5 με 6 δις.

      Ας πιστώσουμε τη Ρωσία και την Κίνα με την ανάλογη ευθικρισία: Θα διέσωζαν ένα λαό και μια χώρα που σε λίγες εβδομάδες θα έδιναν, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, την εντολή στις ακραίες φιλοΝΑΤΟϊκές και φιλομνημονιακές δυνάμεις;

      Δεν δικαιώθηκε η Ρωσία από τη στάση της κυβέρνησης Αναστασιάδη τον Μάρτη του 13 και αργότερα;

      Αν διέβλεπαν το 2012 πως η κυβέρνηση της αριστεράς θα είχε συνέχεια, θα έκαναν τις ανάλογες εκτιμήσεις και κινήσεις. Αυτό εκτιμώ.

      Σε ότι αφορά την Ελλάδα, στο κείμενο μιλώ για μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του χρέους. Οι χρηματοδοτικές ανάγκες δεν θα είναι δηλαδή τα 250 τόσα δις αλλά πολύ λιγότερα για την πρώτη μεταβατική περίοδο.

      Με τι ανταλλάγματα; Αυτό που ενδιαφέρει Ρωσία και Κίνα είναι η ρήξη στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, ιδίως μετά και το Ουκρανικό. Μια αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, θα ήταν για παράδειγμα ένα ικανό αντάλλαγμα.

      Εκτός από τα λεφτά τους φυσικά, χρειαζόμαστε και τη διεθνή τους στήριξη. Ένα παράδειγμα ρήξης εθνικής κυβέρνησης και δανειστών είχαμε και με την Αργεντινή το 14, η οποία ακριβώς αντιμετωπίστηκε με τη λογική αυτή: μη αναγνώριση του μεγάλου μέρους του χρέους (των τόκων δηλαδή), μαζική κινητοποίηση στο εσωτερικό και διεθνείς συμφωνίες στήριξης από τους BRICS.

      Διαγραφή
    2. από ότι εκατάλαβα που ότι είπεν ο Χριστόφκιας, του Νεοκλή απλά οι Κινέζοι δεν του εδώκαν σημασίαν, τζιαι ο Πούτιν είπεν του έβρετε τα με την ΕΕ τζιαι έλα να κουβεγκιάσουμεν, διότι ούτε ακόμα τζιαι ο Πούτιν δεν έθελεν να πιάσει το κόστος σε μιαν σύγκρουσην με την ΕΕ. Θωρείς έμπην σε σύγκρουσην, τζιαι ακόμα βάστα να δούμεν αν πραγματικά έμπην τζιαι πόσον τον τραβά να την τραβήσει όταν έχασεν ολόκληρην Ουκρανίαν με 40% ρωσσικόν πλυθισμόν. Νομίζω ότι έσιει ακόμα μιαν παράμετρον που δεν υπολογίζεις. Η ΕΕ κάμνει κουμάντον για το πόσους φόρους εν να πληρώννει ο πολίτης στα κράτη που της ανήκουν, αν θα βάλλει αποχετευτικά αντίς για σκατόλακκους. Για τα γεωπολιτικά εν άλλος που κάμνει κουμάντον διότι οι συσχετισμοί δυνάμεων βάλλουν την Ευρώπην πουλλά πουκάτω. Αυτήν την στιγμήν, ακόμα τζιαι μια ιμπεριαλιστική Γαλλία, αν σηκώσει τα επιτόκια η αμερική τζιαι οι χρηματοπιστωτικοί δορυφόροι της (με τον μεγαλύτερον δορυφόρον την μαφίαν με φερετζιέν τραπεζικών οργανισμών τζιαι hedge funds), η Γαλλία φκάλλει παττριτίν όπως την Ελλάδαν. Αν της σηκώσουν το επιτόκιον που 0.05% στο 2.5% που πληρώννει η Ελλάδα, η Γαλλία είναι στο ίδιον επίπεδον με την Ισπανίαν. Το χρέος είναι το χαλινάριν που έβαλεν το χρηματιστικόν κεφάλαιον στα κράτη έθνη, τζιαί όταν ο χλιός Σοσιαλφιλελεύθερος Ολάντ είπεν ότι ο εχθρός του εν το χρηματιστικόν οικοδόμημαν, τα χρηματοδοτούμενα μέσα που το χρηματιστηριακόν οικοδόμημαν εσύραν του την ίδιαν απαξίωσην που έφαεν ο Χριστόφκιας. Τα ισοζύγια εν πολλά πιο σύνθετα που το δίπολον ιμπεριαλισμός - σοσιαλισμός. Στην αντιπέρα όχθην του ιμπεριαλισμού δεν έχουμεν την Σοβιετικήν ένωσην τζιαι την Κούβαν, έχουμεν τους γκάγκστερς της πλουτοκρατίας στην Ρωσσίαν, τους γκάγστερς του κομμουνιστικοκαπιταλισμού τζιαι τους ισλαμοφασίστες τζιαι την Κούβαν. Η γραμμή που εχάραξεν ο Χριστόφκιας σαν αριστερή κυβέρνηση που δεν τα διά ούλλα δωρεάν τζιαι μιλά σαν ίσος προς ίσον (ως τζιειαμαί που την σηκώννει) τζιαι παίζει με τα ισοζύγια κρατώντας τες αρχές τζιαι την προοπτικήν για τους πουκάτω δεν είναι να πεταχτεί στα ποσκούπηα επειδή ηττήθηκεν επικοινωνιακά που το σύστημαν που την έχρισεν με απαξίωσην. Κάθε σήκωμαν κκελλές έσιει κόστος τζιαι ο σωστός αριστερός το υπολογίζει. Ο Τσε Γκεβάρα ήταν άτομα. Κράτη Τσέ δεν έχει. Το κόστος εν μεγάλον. Το παιχνίδιν που άρκεψεν ο Σύριζα με τα ισοζύγια τζιαι προβάλλοντας τωρά σαν κόστος για τους σκατοδεξιούς του CDU (δεν είναι φασίστες, είναι απλά δεξιοί σαν τον Αναστασιάδην τζιαι τον Φκιαλάν), δημοψήφισμαν ή εκλογές είναι η πεμπτουσία της λαϊκής κυριαρχίας τζιαι της σύχρονης Δημοκρατίας που δεν έχει μόνον λόγον ύπαρξης την διαφύλαξην του κεφαλαίου τζιαι της εξουσίας των αστών.

      Αν είναι να φύει η Ελλάδα που το Νάτο για να γινεί δορυφόρος του γκάγκστερ του Πούτιν (δες τσετσενία) ή δούλος των σκατοκινέζων (δες κόσκο ή Αφρική), εξίκκος σου.

      Διαγραφή
    3. Καλά, η Κούβα, η Βενεζουέλα ή έστω η Αργεντινή εν δορυφόροι ή δούλες του "γκάγκστερ" τζιαι των "σκατοκινέζων"; Οξά να παίξουμε το παιχνίδι ποιός εν παραπάνω γκάγκστερ τζιαι σκατάς που τους άλλους; Τζιαι οι Μπους ήταν της CIA, εν γνωστό, πάρακάτω.

      Μιλούμε για ίσες αποστάσεις τζιαι συνεργασίες με όσους ακριβώς μας θεωρούν χώρες τζιαι όχι αποικίες.

      Συμφωνώ πως "το παιχνίδι που άρκεψεν ο Σύριζα" έχει να κάνει με αιτήματα που πρέπει να μας ενδιαφέρουν και αλοίμονο αν δεν μας ενδιαφέρουν. Διαφωνώ με όσους (όπως ο φίλος ο Δ πιο κάτω) θεωρούν πως δεν μας αφορά αυτή η κατάσταση που δημιουργείται, σαν τάξη και σαν ιδεολογία.

      Η οικονομική πολιτική της ΕΕ δεν είναι, όπως υποστηρίζεις, η "χαμηλή πολιτική" που αφορά τους επιμέρους φόρους. Έχει συγκεκριμένη στόχευση που αφορά κυρίως την επιβίωση των βόρειων χωρών και ιδίως της Γερμανίας, εις βάρος των νέων οικονομικών αποικιών της. Στην ουσία είναι αναβίωση της των παλιών γερμανικών ιδεών, με δημοκρατικό μανδύα. Αυτή είναι η δική μου εντύπωση και να το συζητήσουμε αν θέλεις.

      Από εκεί και πέρα, συμφωνώ πως στα γεωπολιτικά (το δείχνει άλλωσε η πορεία των εξελίξεων στην Ουκρανία), οι ΗΠΑ διατηρούν την πρωτοβουλία σε σχέση με την ΕΕ, το πάνω χέρι.

      Γι αυτό και ο Σύριζα, ευελπιστεί ή τουλάχιστον ευελπιστούσε μέχρι τώρα, πως οι αμερικανοί θα βοηθούσαν έτσι ώστε να καμφθούν οι οικονομικές ντιρεκτίβες της Γερμανίας, Συμφέρει όντως στις ΗΠΑ, να πάρει ένα μάθημα η Γερμανία για το ποιός κάνει κουμάντο στην νοτιοανατολική Ευρώπη αλλά και στην οικονομική πολιτική που αφορά τα προτεκτοράτα της!

      Ακόμα κι έτσι όμως κι αν το δούμε, η αντίθεση και η υπόγεια σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Γερμανίας, πρέπει να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από το λαϊκό κίνημα. Όπως φυσικά και ο θερμός ή ψυχρός πόλεμος μεταξύ των δυτικών και των ανατολικών υπερδυνάμεων.

      Η δουλειά μας είναι να εκμεταλλευόμαστε τις συγκρούσεις συμφερόντων ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και όχι να τις βλέπουμε να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας χωρίς να κάνουμε κάτι που θα βελτιώσει την κατάσταση του λαού και της χώρας.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος8/2/15, 1:32 π.μ.

    Φίλε νέε,

    Είναι μάλλον ευσεποθισμοί παρά ανάλυση αυτά που γράφεις στο εδώ κείμενο. Δεν λέω, για ψυχολογικούς λόγους είναι και αυτά σημαντικά. Ο Σύριζα όμως διατυμπανίζει παντού ότι θα πληρώσει και ότι είναι αδιαπραγμάτευτη η σχέση της Ελλάδας με ΝΑΤΟ. Κάθε μέρα πάει και πιο δεξιά. Εδώ τα ΜΜΕ του δεν έχουν πει κιχ για τις προσπάθειες πραξικοπήματος στην Βενεζουέλα που εντείνονται. Πώς ακριβώς θα κάνει αυτό που λες;

    Λοιπόν, ξεκάθαρα πράγματα: εάν ο Σύριζα αποφασίσει να κάνει ρήξη με Ε.Ε και ΝΑΤΟ και να βγει ενώ παράλληλα να καταργήσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους της Τρόικας αμέσως σε πρώτο στάδιο (αυτά τα φιλοσοσιαλιστικά έλεγε περίπου, πριν τον Μάη του 2012), δεν θεωρώ πως υπάρχει δύναμη από τα αριστερά μέχρι τους κομμουνιστές που δεν θα στηρίξουν. Εγώ πάντως θα στηρίξω. Είναι το πιο ουσιαστικό αίτημα της εποχής μας.

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Δ,

      Για να λέμε τα σύκα-σύκα, ακόμα και το αίτημα για κατάργηση της τρόικας ως ελεγκτικού (...) θεσμού είναι πρωτοποριακό για τις μέρες μας. Όπως και η αμφισβήτηση της λογικής της λιτότητας σε διακυβερνητικό επίπεδο. Είναι βήμα μπροστά για τους λαούς της ευρώπης που ούτε λίγο - ούτε πολύ έχουν βομβαρδιστεί τα τελευταία 7-8 χρόνια με τη λογική του μονόδρομου και δεν είδαν από καμιά σχεδόν χώρα ουσιαστική αντίσταση και αντίλογο (εκτός ίσως από την Κύπρο μέχρι τον Φλεβάρη του 2013).

      Είναι σημαντικό που υπάρχει αυτή τη στιγμή αυτή η ενδοενωσιακή σύγκρουση για θέματα πολιτικής και οικονομίας. Αυξάνει τις εμπειρίες και η ριζοσπαστική διάθεση των λαών.

      Στο κείμενο βάζω τα μαθηματικά μου κάτω για το τι θα συνιστούσε μια "δημοκρατική διέξοδο", γνωρίζοντας πως έστω κι αυτά που προτάσσει ο Σύριζα δεν είναι αρκετά για μια ποιοτική αλλαγή.

      Λέω ακριβώς αυτό που λες κι εσύ, πως δεν συμβιβάζονται τα ασυμβίβαστα και πως ο ευσεβοποθισμός είναι ακριβώς να πιστεύεις πως είτε οι Γερμανοί θα κάνουν σκόντο, είτε πως θα γίνει σημαντική διαφορά μέσα στο λαό με αυτό το σκόντο.

      Καμιά φορά, οι επαναστάσεις ξεκινούν με αστικοδημοκρατικά αιτήματα (αυτό κάνει ο Σύριζα στην ουσία απέναντι στην αποικιοκρατική διάθεση της ευρωπαϊκής ηγεμονίας) και καταλήγουν με σοσιαλιστικά προγράμματα.

      Στην πορεία δηλαδή, βλέποντας από την εμπειρία πως δεν μπορεί να θεμελιώσει ο λαός τις κατακτήσεις του διαφορετικά, τα γνήσια δημοκρατικά κινήματα, αντί να βάζουν νερό στο κρασί τους, βάζουν περισσότερο κρασί στο νερό τους. Είναι δηλαδή και θέμα συσχετισμών, της δύναμης του κινήματος και μιας πιθανής εξωτερικής βοήθειας. Τέτοιο παράδειγμα ήταν η επανάσταση στην Κούβα.

      Ο Τσε δεν συμμετείχε σε μια μαρξιστική επανάσταση αλλά σε μια αστικοδημοκρατική επανάσταση, όντας κομμουνιστής. Την μετέτρεψε σε σοσιαλιστική στην πορεία, κυρίως αυτός, με τη διαλεκτική του.

      Με τη λογική του άσπρου-μαύρου δηλαδή, ο Τσε δεν θα κατέβαινε στην Κούβα αφού τα αιτήματα της ανατροπής δεν ήταν εξ αρχής σοσιαλιστικά.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος8/2/15, 5:33 μ.μ.

      Διαφωνώ πως απλά η αμφισβήτηση της λιτότητας είναι βήμα μπροστά. Πολλοί κεφαλαιοκράτες ασπάζονται αυτές τις απόψεις, δεν είναι θέμα δημοκρατικών αιτημάτων αλλά αιτήματα μερίδας του κεφαλαίου που συμπιέζονται αυτή την στιγμή.

      Ο Τσε ναι έλαβε μέρος σε αστικοδημοκρατική επανάσταση, αυτό ήταν αίτημα εκείνης της εποχής. Στην Κούβα υπήρχε ανοικτή δικτατορία με στήριξη ΗΠΑ. Πολύ καλά έκανε ο Τσε και σύλλαβε το αίτημα της εποχής, που δεν ήταν απλά χαλαρότερη δικτατορία σε σύμπραξη με ευαίσθητους αυλικούς και συνεργασία με τις ΗΠΑ αλλά ένοπλη επανάσταση ενάντια στο καθεστώς. Σήμερα εκτός και αν δεν το γνωρίζω ότι άλλαξε το σύστημα, έχουμε αστική δημοκρατία. Επομένως το να πας με τμήμα της αστικής τάξης είναι αντίδραση και όχι πρόοδος.

      Και δεν βλέπω πως γίνεται να συγκρίνουμε επαναστάσεις όπως της Κούβας με ανοικτά αντικομμουνιστές όπως την μεγάλη πλειοψηφία της κυβέρνησης της Ελλάδας σήμερα. Αυτοί δεν είναι καν οπορτουνιστές, είναι ξεκάθαρα σοσιαλδημοκράτες διεξιοί μάλιστα. Και ο περισσότερος κόσμος τους ψήφισε για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Ο Βαρουφάκης σήμερα έλεγε ότι εμείς δεν θέλουμε να γίνει η Ε.Ε πρώην ΕΣΣΔ, θέλουμε ένα new deal όπως αυτό του Ρούζβελτ. Δηλαδή πόσο πιο ανοικτά αντικομμουνιστές πρέπει να γίνουν για να το πούμε με το όνομα τους;

      Δ.

      Διαγραφή
    3. Δεν είναι αίτημα του λαού ο τερματισμός της λιτότητας φίλε; Και ποιό είναι το αίτημα αυτού του λαού σ' αυτή τη δεδομένη στιγμή;

      Σίγουρα ένα μέρος των επιχειρηματιών κατανοεί πως ο αναθεματισμός των κεϋνσιανικών-σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών δεν είναι προς το συμφέρον ολόκληρης της αστικής τάξης (δες κούρεμα πχ, καταστροφή κεφαλαίων, κλείσιμο επιχειρήσεων λόγω μείωσης της αγοραστικής δύναμης) αλλά είναι σ' αυτές τις φάσεις ακριβώς που δημιουργούνται ρήγματα τα οποία το κίνημα πρέπει να εκμεταλλεύεται.

      "...να παραιτείσαι προκαταβολικά από τους ελιγμούς, από την εκμετάλλευση της αντίθεσης των συμφερόντων (έστω και προσωρινής) μεταξύ των εχθρών, από τις συμφωνίες και τους συμβιβασμούς με τους ενδεχόμενους (έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους, δεν είναι πράγμα σε αφάνταστο βαθμό γελοίο;" (Ο Λένιν για τον αριστερισμό)

      Σίγουρα υπάρχει μια αντικομμουνιστική φάρα στον Σύριζα. Υπάρχει όμως και φιλοκομμουνιστική. Ο Δημητρώφ στο απόσπασμα που παράθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, κάνει λόγο για τις δύο συνιστώσες της σοσιαλδημοκρατίας. Με τη μια μπορούμε να συνεννοηθούμε, με την άλλη όχι.

      Με ένα άνοιγμα του ΚΚΕ προς τη φιλοκομμουνιστική τάση όταν ήταν καιρός (τώρα το πουλλίν επέτασεν), οι Βαρουφάκηδες θα την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια.

      Διαγραφή
  3. Ένας σχολιογράφος αυτοαποκαλούμενος "Πρόσφυγας", επειδή ίσως δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει ή δεν μπορεί να αποδεκτεί πως άλλοι έχουν διαφορετικές απόψεις, βρίζει και χαρακτηρίζει με διάφορα επίθετα. Αυτό είναι απαράδεκτο και γι αυτό έχει διαγραφεί το σχόλιό του.

    Αν θέλει να επανέλθει, με σοβαρότητα και επιχειρηματολογία, μπορεί να συμμετάσχει στη συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος8/2/15, 9:49 μ.μ.

    Άλλοι στην ταξική πάλη τζιαι άλλοι στην ταξική κραιπάλη. Εγιέμωσεν ο τόπος ταξικά ναυάγια...
    Ατε, στον κάλαθο της ιστορίας όπως πολλά άλλα ναυάγια πριν που εσένα, εν είσαι ο πρώτος. Neeext...

    Ο αλουπός που εχώνετουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει η επιχειρηματολογία για κάθε άποψη. Όποιος μπορεί και έχει τη διάθεση, χωρίς αφορισμούς τζιαι χαρακτηρισμούς, καλείται αν θέλει να συμβάλει στη συζήτηση.

      Έχω τις απόψεις μου, που μπορούν να χαρακτηριστούν ή να τοποθετηθούν στα πλαίσια που νομίζει ο καθ ένας, φτάνει να στηρίζει τις εκτιμήσεις του με μια δομημένη σκέψη.

      Θα ήθελε νομίζω ο κόσμος που στηρίζει τη γραμμή του ΚΚΕ (που την θεωρώ λανθασμένη), να έβλεπε τοποθετήσεις όπως αυτές του φίλου του Δ πιο πάνω, που παίζει το παιχνίδι της επιχειρηματολογίας τίμια τζιαι με στόχο να πείσει, όχι μόνο εμένα αλλά και τον κόσμο που παρακολουθεί. Γιατί εν σημαντικό να φτιαχτούν γερές συμμαχίες μεταξύ των τάσεων τζιαι όχι να επιβληθεί η μια της άλλης με τραμπουκισμό τζιαι φίμωμα.

      Ο τραμπουκισμός δεν είναι χαρακτηριστικό των κομμουνιστών. Δεν μπορώ να φανταστώ πως με την μεγαλύτερη ευκολία ορισμένοι καταφεύγουν σ αυτή την τακτική από τη στιγμή που υπάρχει τόσο ευρύ ιδεολογικό οπλοστάσιο για να υποστηρίξουν τις αναλύσεις και τις απόψεις τους.

      Εν νοσηρό το φαινόμενο τζιαι κρίμα δηλαδή. Τζιαι κυρίως δεν αφορά σκεπτόμενους ανθρώπους.

      (Η αλεπού είχεν όνομα στα παραμύθκια...)

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...