"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

21 Μαρτίου 2015

Από το χαρτί και τη βιομηχανία, στα κομπιούτερ και τη ρομποτική

Προγραμματιστές όλου του κόσμου ενωθείτε!
  • Ο σημαντικότερος λόγος που θα μπορούσε να ωθήσει ένα σύγχρονο κι απελευθερωμένο άνθρωπο στα μονοπάτια του σοσιαλιστικού τρόπου σκέψης, του ταξικού και διεθνιστικού προβληματισμού, είναι η συσσώρευση των μέσων παραγωγής και του πλούτου που παράγουν, στα ολιγοπώλια.
  • Ήδη, ξεκινήσαμε και θα φτάσουμε αναπόδραστα στο κέντρο μιας εποχής όπου τα ρομπότ, υπό τις οδηγίες μιας ανώτατης εργατικής κάστας, θα παράγουν το μεγαλύτερο μέρος των προσφερόμενων αγαθών. Το κεφάλαιο δεν θα χρειάζεται πλέον την κοινωνία τόσο ως εργατική δύναμη, όσο ως καταναλωτές.
Τα ερωτήματα που τίθενται είναι μάλλον απλά:
  • Αφού οι μάζες αποκτούν αγοραστική δύναμη με τη μισθωτή τους εργασία μέσα στον καπιταλισμό, πως διάολο θα μπορούν να απολαμβάνουν τα αγαθά που παράγει η βιομηχανία και που εμπορεύεται γενικά η αγορά, χωρίς δουλειά;
  • Και αφού η τάση είναι προς υπερσυσσώρευση των κεφαλαίων και των μέσων παραγωγής (ήδη άλλωστε παρατηρείται το φαινόμενο συγκεκριμένα επενδυτικά ταμεία να αποκτούν όλο και μεγαλύτερα μερίδια σε πολυεθνικές που παράγουν προϊόντα μαζικής κατανάλωσης), πως θα αποφύγουμε να καταλήξουμε με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομίες και κοινωνίες απόλυτα ελεγχόμενες από τα ολιγοπώλια;
Τα αδιέξοδα και οι «λύσεις» του συστήματος
  • Φυσικά, ο καπιταλισμός δεν έκατσε ποτέ με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα. Όπως έχει προβλέψει ο Μαρξ πριν ακόμα εδραιωθεί ο ιμπεριαλισμός και αναπτυχθούν ολοκληρωτικά οι βιομηχανικές υπερδυνάμεις, αναπόφευκτα το σύστημα οδηγείται σε οικονομικές και πολεμικές κρίσεις. Κρίσεις που του επιτρέπουν να αναδιοργανώνεται και να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του.
  • Η καταστροφή ανταγωνιστικών οικονομιών και κεφαλαίων, σε συνδυασμό με τη μαζική καταστροφή εργατικής δύναμης στα πεδία των μαχών, είναι η «λύση» που υιοθετεί κάθε φορά το σύστημα προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο.
  • Η διαφορά σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα, είναι πως οι ιμπεριαλιστές θα μπορούν πλέον όσο αναπτύσσεται τεχνολογικά η πολεμική βιομηχανία, να διεξάγουν πολέμους χωρίς μαζικό ανθρώπινο προσωπικό. Όπως ακριβώς κάνει δηλαδή και η υπόλοιπη βιομηχανία στον «πόλεμο της παραγωγής».
  • Οπότε, στην τελική, ούτε απεργίες θα μπορούν εύκολα να κάνουν οι εργαζόμενοι για να αναγκάζουν το καθεστώς σε υποχώρηση, αλλά ούτε και να επηρεάσουν τις εξελίξεις σε ένα περιφερειακό ή παγκόσμιο πόλεμο έτσι ώστε να βρεθούν σε καλύτερη μοίρα απέναντι στο σύστημα εκμετάλλευσης.
Προγραμματιστές: το νέο προλεταριάτο;
  • Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η μόνη ελπίδα για ειρήνη και δημιουργία βρίσκεται ξανά στα χέρια των προλετάριων, αυτών που εργάζονται στη βιομηχανία και δεν τους ανήκουν τα μέσα παραγωγής. Κι αυτοί θα είναι οι προγραμματιστές υπολογιστικών συστημάτων, οι εργαζόμενοι στην πληροφορική, τη ρομποτική και γενικά την τεχνολογία.   
  • Αυτοί μόνο θα μπορούν να εξαναγκάσουν τα αφεντικά, με απεργίες και άλλα προσφερόμενα μέσα, σε υποχωρήσεις, ενώ παράλληλα θα έχουν καίριο ρόλο να επιτελέσουν στους πολέμους του κοντινού μέλλοντος.
  • Πριν προλάβουν όμως κάποιοι να αναφωνήσουν «προγραμματιστές όλου του κόσμου ενωθείτε», θα πρέπει να αναρωτηθούν κατά πόσο μια σχετικά περιορισμένη ομάδα στελεχών σε σχέση με τον ανθρώπινο πληθυσμό, θα είχε την ταξική συνείδηση που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από τα στενά συνδικαλιστικά της συμφέροντα.  
  • Ιδίως όταν πρόκειται για μια καλοπληρωμένη ομάδα που ήδη θα απολαμβάνει, στα ψηλότερά της επίπεδα τουλάχιστον, τα προνόμια των λίγων και εκλεκτών του συστήματος.
  • Συμπερασματικά, ο κλασικός τρόπος σκέψης και δράσης του εργατικού κινήματος πρέπει οπωσδήποτε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ο εργάτης που «χωρίς αυτόν γρανάζι δεν γυρνά» εξαφανίζεται και αντικαθίσταται σταδιακά από τους προγραμματιστές. Κι αυτό, δεν μπορεί να μην λαμβάνεται υπόψη στην εξίσωση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...