"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Μαρτίου 2015

Δεν τους αρκεί η αλληλεγγύη, χρειάζονται μιμητές και συμμάχους

 Η δημοκρατική και διεθνιστική αξία του μπολιβαριανού παραδείγματος
  • Τασσόμαστε αλληλέγγυοι στο λαό της Βενεζουέλας και τη δημοκρατική του κυβέρνηση, ενάντια στη φασιστική απειλή και τον ιμπεριαλισμό. Ο εχθρός είναι ο ίδιος παντού, εντός κι εκτός των τειχών.  
  • Και την ώρα που το κάνουμε αυτό, όλο και κάποια σύναψη θα γίνεται εκεί στα σκοτεινά βάθη του μυαλού μας. Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν δημοκρατικές κυβερνήσεις μέσα στον καπιταλισμό;
  • Υπάρχουν, πως δεν υπάρχουν. Η άτιμη η αστική δημοκρατία έχει την αχίλλειο πτέρνα της. Τις εκλογές και τη ψήφο μας. Κι άμα μαζευτούμε πολλοί, όλο και κάποια αντίσταση μπορεί να χτιστεί «ενάντια στη φασιστική απειλή και τον ιμπεριαλισμό». 
  • Και η καλύτερη αντίσταση, η καλύτερη άμυνα, ως γνωστόν, είναι η επίθεση: Η δημοκρατική κατάληψη των αστικών θεσμών και της εκπροσώπησης του κράτους διαμέσου της κλασικής, «συνταγματικής», φιλελεύθερης μεθόδου, των εκλογών.
  • Είναι συγκριτικά πιο δύσκολο για τους ιμπεριαλιστές, τους ολιγάρχες και τους φασίστες, να πείσουν τη διεθνή κοινότητα για «το δίκιο του αγώνα» ενάντια σε μια συνταγματική κυβέρνηση που στηρίζεται σε πολλαπλές αναμετρήσεις στην κάλπη.  
  • Ειδικά στην περίπτωση της Βενεζουέλας, οι δυτικές κοινωνίες βλέπουν με συμπάθεια τη μορφή του Τσάβες και το δημοκρατικό αγώνα του προοδευτικού λαού της χώρας, των απλών ανθρώπων της που τολμούν να ελπίζουν και ν’ αγωνίζονται.
  • Η Αριστερά της Βενεζουέλας έδωσε ώθηση, ξαναέβαλε στο τραπέζι ζητήματα που αφορούν τον καθένα μας. Ακολούθησαν κι άλλοι λαοί της περιοχής, πήρε πολύτιμες ανάσες η Κούβα,  η πιο σθεναρή ίσως φωνή αλληλεγγύης υπέρ της Μπολιβαριανής κυβέρνησης.
  • Κάτι περισσότερο θα ξέρουν αυτοί, οι περικυκλωμένοι κι αποκλεισμένοι απ τον ιμπεριαλισμό, οι σημαιοφόροι του σοσιαλισμού, για τη σημασία των δημοκρατικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών μετώπων στο έδαφος του καπιταλισμού.
Μπορούμε!
  • Μπορούν οι λαοί, με ενωτικό πνεύμα και ιεράρχηση προτεραιοτήτων, να σχηματίσουν κυβερνήσεις που να στρέφονται στην κατεύθυνση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και του σοσιαλισμού.
  • Η συνεχής ένταση με την (ακρο)δεξιά και οι ξένες επεμβάσεις είναι αναπόφευκτες συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης. Αν δεν μπορούν να ρίξουν μια λαοπρόβλητη κυβέρνηση με εκλογές, θα επιστρατεύσουν προβοκάτορες, εκτελεστές απ τις ταράτσες, στημένα τηλεοπτικά θεάματα τρόμου, και φυσικά, ακόμα και στρατιωτικά πραξικοπήματα αν το επιτρέπει η διάβρωση στα «σώματα ασφαλείας».
  • Θα κάνουν τα πάντα για να μην στεριώσει τίποτα πουθενά, είναι αυτονόητο. Η «τελική λύση» είναι η αφαίρεση της οικονομικής και παραγωγικής δύναμης της χώρας καθώς και της εξωτερικής πολιτικής της, από τα χέρια των λίγων και των ξένων, αυτό είναι λογικό και διαλεκτικό. Όπως λογικό είναι πως αυτό δεν μπορεί να γίνει απ’ τη μια μέρα στην άλλη και χωρίς διεθνή στήριξη.
  • Αν η Κούβα χρειάζεται μια δυνατή ALBA και μια ανθεκτική Μπολιβαριανή επανάσταση, τόσο στη Βενεζουέλα όσο κι αλλού, τότε δεν μας μένει παρά να δεχτούμε πως υπάρχει δημοκρατική και διεθνιστική αξία στον Τσαβισμό.  
  • Θέλουμε κράτη που να είναι ανταγωνιστικά και αδέκαστα προς τα τραστ, χωρίς όμως να καταργούν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Δεν είμαστε έτοιμοι γι αυτό το βήμα. Κανένας λαός, για όσο τουλάχιστον δεν ισχυροποιείται ένας εναλλακτικός πόλος ανεξάρτητων κρατών και οικονομιών.  
  • Ναι, θέλουμε αμείλικτες κυβερνήσεις απέναντι με τη μαφία και τον φασισμό. Απέναντι στη διαφθορά και την εκμετάλλευση, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις ξένες, στημένες, επεμβάσεις. Κυβερνήσεις όμως που να προκύπτουν από τη δεδηλωμένη της πλειοψηφίας, σύμφωνα με τα αστικοδημοκρατικά πρότυπα. Αυτά που μπορεί να αμφισβητήσει η αστική τάξη δείχνοντας αναγκαστικά το πραγματικό, φασιστικό και πουλημένο της πρόσωπο.
  • Είναι ο μόνος τρόπος, σε αυτές τις συνθήκες, για μια αντίστροφη διάβρωση. Την διάβρωση των αστικών θεσμών, του στρατού, της αστυνομίας και της κρατικής μηχανής, από τα ταξικά και τα διεθνιστικά συμφέροντα. Στο βαθμό που προχωρά η νόμιμη δράση της Αριστεράς, ο κόσμος μπορεί να ελπίζει για ειρήνη και σοσιαλισμό.
Η πρωτοπορία ανήκει στη διανόηση και την επιστήμη
  • Για να μη γυρνάμε και τ’ άλλο μάγουλο στις σφαλιάρες του ντόπιου φασισμού και των ιμπεριαλιστών, δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη θωράκιση του κινήματος της αλλαγής με τη συνταγματική νομιμότητα και τους αστικούς θεσμούς. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, αν θέλουμε να μιλούμε με αντικειμενικά και όχι υποθετικά δεδομένα, δεν θα έχει καμία τύχη να πείσει πλατιές μάζες ή και να αποκρούσει την αντεπανάσταση.  
  • Στην προηγούμενη ανάρτηση έθεσα το ερώτημα αν μπορούμε να βασίζουμε τις προσδοκίες και τους αγώνες μας, στην εργατική τάξη του μέλλοντος. Ποιά θα είναι αυτή η εργατική τάξη στον αιώνα του αυτοματισμού και ποιά μερίδα της μπορεί  να σηκώσει πάνω της το βάρος και την ευθύνη της δολιοφθοράς του συστήματος, έχοντας τη δυνητική ισχύ να το πράξει;
  • Παλιά ήταν ο ένοπλος λαός μέσα ή έξω από το εθνικό στράτευμα, οι βιομηχανικοί εργάτες, οι άκληροι, οπλισμένοι και οργανωμένοι πολιτικά, αγρότες. Ποιός θα πιάσει όπλο στις μέρες μας και στους τόπους μας, αν δεν έχει τουλάχιστον το νόμο με το μέρος του; 
  • Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για επανάληψη της οκτωβριανής, σε καμιά περίπτωση. Μιλάμε πλέον για καθαρά επαγγελματικά, τεχνολογικά προηγμένα στρατεύματα, πλήρως εκκαθαρισμένα από ταξικές ιδέες και συμπεριφορές.
  • Το δυτικό σύστημα φρόντισε να στεγανοποιηθεί απόλυτα από το ενδεχόμενο στρατιωτικής ανταρσίας υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και της ειρήνης. Δεν υπάρχει καμιά τέτοια περίπτωση, η CIA ελέγχει τα πάντα, αυτή είναι άλλωστε η αποστολή της, όπως φυσικά και του ΝΑΤΟ.
  • Η άλλη διέξοδος, οι γενικές απεργίες εκεί που πονάει το σύστημα, και για όσο ακόμα μας έχει ανάγκη ο καπιταλισμός, για να έχουν πιθανότητες επιτυχίας θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να στηρίζονται σε ένα ενωτικό, γιατί όχι και ενιαίο, δημοκρατικό μέτωπο. Αυτό που να διεκδικεί τον εκδημοκρατισμό του κράτους και της κοινωνίας, την πρόοδο απέναντι στη συντήρηση και τον πόλεμο.
  • Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε ή να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε καμιά ομάδα εργαζόμενων, είτε έχει, είτε δεν έχει ακόμα ταξική συνείδηση και σοσιαλιστικά οράματα,
  • Πραγματική πρωτοπορία της εργατικής τάξης είναι η διανοητές της, η επιστημονική ερμηνεία των φαινομένων και η πολιτική πρόταση που διατυπώνεται προς τη νεολαία και τους ανέργους, τους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και αυτοεργοδοτούμενους.
Για το δικό μας ευρωπαϊκό δημοκρατικό μέτωπο
  • Αν και πολλά ιστορικά φαινόμενα τείνουν να επαναλαμβάνονται, οι συνθήκες των αρχών του περασμένου αιώνα δεν μπορούν να εφαρμοστούν με μια μηχανιστική αντίληψη στη νέα εποχή. Οι Γερμανοί δεν ξανάρχονται με μπότες αλλά ως δανειστές και αγοραστές του ιδιωτικοποιημένου εθνικού πλούτου -  και οι Αμερικανοί, άλλοι αυτοί, το έχουν κάνει πατέντα με τους «αγανακτισμένους» και τους συνεπακολουθούμενους αιματηρούς εμφύλιους.  
  • Δεν βλέπω κάτι άλλο, πόσο περισσότερο μετά και την δημοκρατική και διεθνιστική αξία του μπολιβαριανού παραδείγματος που ανακαλύπτουμε εδώ στον ελληνόφωνο χώρο και γενικά στον ευρωπαϊκό νότο, που να άνοιγε ένα δημοκρατικό παράθυρο ελπίδας στην κοινωνία.
  • Ας ανακαλύψουμε αυτό το χρυσάφι και μέσα στα ενωτικά προοδευτικά πολιτικά κινήματα της Ευρώπης. Αυτά που θα σταθούν, ως δημοκρατικές κυβερνήσεις και ισότιμοι αντιπρόσωποι των λαών μας, απέναντι στο πολιτικό προσωπικό και τους τεχνοκράτες των τραπεζιτών και των βιομηχάνων της βόρειας Ευρώπης.
  • Να προτάξουμε αριστερά κινήματα εξουσίας που θα νομιμοποιούνται ξανά και ξανά με εκλογές και δημοψηφίσματα, που οικοδομούν ευρύτερα μέτωπα ειρήνης και συνεργασίας, διαμορφώνοντας συνειδήσεις αντίστασης, κοινωνικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης. 

5 σχόλια:

  1. Αυτά σε πολιτικόν επίπεδον. Αλλά θωρείς πόσον είναι δύσκολον να τα βάλεις με τα πληρωμένα ΜΜΕ, τους πιασμένους δικαστές, τες εκλογικές διαδικασίες που θέλουν εκαταμύρρια για να υπάρξει μια σοβαρή πολιτική δύναμη... Τζιαι θωρείς πόσον δύσκολον είναι ακόμα τζιαι να έχει έναν αριστερόν κόμμαν την κυβέρνησην (άλλον κυβέρνηση, άλλον εξουσίαν...). Οι καπιταλιστικοί θεσμοί έχουν τζιαι τους ανεξάρτητους (ιμισς θεσμούς τους), που τζιειαμαί για να μπεί αριστερός θέλει 4 γεναιές αριστερήν διακυβέρνησην για να περάσει που τον αστικόν λαβύρινθον.

    Είναι τζιαι το κοινωνικόν επίπεδον. Η οργάνωση του κόσμου για αντίστασην (εδώ παέι καλλύττερα η αριστερά).

    Είναι τζιαι η αλληλέγγυα οικονομία. Μέσα, έξω, δίπλα, πουκάτω, πουπάνω που την οικονομίαν της αγοράς. Το 40 η αριστερά έκαμεν συνεργατικά, αγροτικές κολλεκτίβες, ακόμα τζιαι συνεργατικά καφεκοπτεία τζιαι οινοβιομηχανίες έκαμεν. Σήμερα; Έχουμεν τζιαι το διαδίκτυον που βοηθά τρομερά στην οργάνωσην. Έχει ψουμίν σε τούτον τον τομέαν τζιαι στην Κύπρον η αριστερά κάμνει μεσάνυχτα ενώ ήταν πρωτοπόρα. Κολλεκτίβες διακίνησης, κολλεκτίβες ανταλλαγής βοήθειας, κολλεκτίβες ανακύκλωσης τζιαι δεύτερης χρήσης, κολλεκτίβες "σάστο μόνος σου ή με την βοήθειαν του συνανθρώπου σου", κολλεκτίβες διακίνησης αγροτικών προϊόντων από τον αγρότην στον καταναλωτήν (τα γραφεία του εργατικού κόμματος της Ελβετίας εγινήκαν σύνδεσμος διακίνησης από τον παραγωγόν στον καταναλωτήν χάρη τζιαι στο ίντερνετ). Με το να χάσκει ο κόσμος άνεργος γίνεται σκατοφασίστας. Ο σοσιαλισμός είναι η κοινωνία που κινείται που την ορμήν της ζωής τζιαι όι που την ορμήν να αρπάξεις κέρδος με δίχα να δουλέψεις. Πως θα φκάλει μια κοινωνία σοσιαλισμόν όταν η εργασία σημαίνει είτε να είσαι δούλος του άλλου, είται γραφειοκράτης στο κράτος; Υπάρχει η αριστερή αλληλέγγυα επιχειρηματικότητα που δεν έχει μόνον σκοπόν να φκάλει κάποιος λεφτά που τον άλλον χωρίς να δουλέψει. Ο καπιταλισμός δεν έχει πκιον δουλειάν για τους νέους στην Ευρώπην. Έχει τους κινέζους που εργάζονται σαν στρατιωτάκια για τρεις μπακκίρες τζιαι δεν απεργούν καν. Βενεζουέλα ναι, αλλά άλλη κοινωνία, άλλες οικονομικές ανάγκες του κόσμου, άλλη οργάνωση της οικονομίας. Στην Ευρώπην του 60% ανέργων μες τους νέους, επιστήμονες τζιαι μή, πως οργανώννεται η αριστερά πέραν που το να ζητά που το κεφάλαιον ψιχούθκια τζιαι κατώτατον μισθόν διαβίωσης; Αυτούς που πιάννουν κατώτατον μισθόν διαβίωσης, πως του οργανώννεις να τους κανεί για μιαν χαρούμενην αθρώπινην ζωήν; Παραπάνω έτσι τζιαι αλλιώς δεν θα πάρουν την επόμενην πενταετίαν. ΛΛιόττερα ναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο σε όσα καταγράφεις, στο κείμενο μιλώ για ανταγωνιστική οικονομία προς τα ολιγοπώλια, τζιαι καταλήγω με το ζήτημα της κοινωνικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης. Ο εργατόκοσμος θέλει καθοδήγηση τζιαι όραμα για να αναβιώσει το συνεργατισμό τζιαι την παράλληλη οικονομία, χρειάζεται άλλα πρότυπα, μιαν πολιτιστική επανάσταση που μόνο ένα ενωμένο αριστερό κίνημα μπορεί να φέρει εις πέρας.

      Διαγραφή
  2. Φίλε Νέε,
    Σε χαιρετώ!

    Αρκετά ενδιαφέρον το κείμενο ΣΟΥ, με πολλά επίμαχα σημεία που θα μπορούσαν να δώσουν το έναυσμα για κουβέντα και συζητήσεις [αλλά κι αντιπαραθέσεις, με την καλή έννοια όμως], ειδικά για τον ρόλο των (σύγχρονων) «διανοητών της εργατικής τάξης»... Διαισθάνομαι ότι με τους προβληματισμούς ΣΟΥ προσπαθείς να χαράξεις δρόμο και να αποσαφηνίσεις [τουλάχιστον για τον εαυτό ΣΟΥ] την αριστερή ΣΟΥ πορεία στη βάση των κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών δεδομένων της σημερινής εποχής. Μιας εποχής που για ΕΜΑΣ τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ η σήψη και συνάμα η βαρβαρότητα του καπιταλισμού είναι χαρακτηριστικά πασιφανή, αλλά αδυνατούμε να πείσουμε τον κόσμο για την ανάγκη ανατροπή του ... [Πρόσφατα ένας σύντροφος με άρθρο του στη “Χαραυγή” μιλούσε (sic!) για υπέρβαση του καπιταλισμού]...

    Με αρκετές από τις θέσεις που αναπτύσσεις στο κείμενο ΣΟΥ και τις τοποθετήσεις που κάνεις μπορώ να πω ότι συμφωνώ, ενώ με κάποιες άλλες διαφωνώ. Λόγου χάριν, συμφωνώ απόλυτα
    - με τη θέση ΣΟΥ στο τίτλο που λέει ότι «δεν [..] μόνο αρκεί η αλληλεγγύη, χρειάζονται μιμητές και συμμάχους...» [κι αυτό ισχύει καταφανώς και για τη σημερινή, υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας], ή
    - με την αναγκαιότητα για ενότητα των εργαζομένων μέσα από «δημοκρατικά, αντιιμπεριαλιστικά, αντιμονοπωλιακά μέτωπα στο έδαφος του καπιταλισμού» με στόχο «να σχηματιστούν κυβερνήσεις που να στρέφονται στην κατεύθυνση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και του σοσιαλισμού»...

    Αναφορικά με την τοποθέτηση ΣΟΥ ότι , ας ακροαστούμε λίγο και τους αδελφούς Κατσιμίχα που άδουν περί
    «μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί
    που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους
    όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές
    εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές»
    ,
    [link: <
    https://www.youtube.com/watch?v=FULUwfbhO1o]…

    Παράλληλα όταν «μιλάμε πλέον για καθαρά επαγγελματικά, τεχνολογικά προηγμένα στρατεύματα, πλήρως εκκαθαρισμένα από ταξικές ιδέες και συμπεριφορές» και ότι «το δυτικό σύστημα φρόντισε να στεγανοποιηθεί απόλυτα από το ενδεχόμενο στρατιωτικής ανταρσίας υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και της ειρήνης», τότε πώς μπορούμε να πετύχουμε την «αντίστροφη διάβρωση [...] την διάβρωση των αστικών θεσμών, του στρατού, της αστυνομίας και της κρατικής μηχανής, από τα ταξικά και τα διεθνιστικά συμφέροντα»;

    Τεράστιο το θέμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Anef, όντως, σωστά το θέτεις, προσπαθώ να βρω την άκρη. Είναι σκέψεις που τις φυλάω για το ιστολόγιο, δηλαδή τους φίλους, και όχι για την εφημερίδα.

      Με ενδιαφέρει πολύ να βρούμε την άκρη, γιατί, προφανώς, δεν την έχουμε βρει ακόμα.
      Κι όταν μιλάμε για "άκρη", εννοούμε φυσικά την τακτική και τη στρατηγική μας για ανατροπή του παλιού και συνάμα οικοδόμηση του καινούριου.

      Δεν ξέρω αν διαφωνείς πως μια ένοπλη επανάσταση που μάλιστα να υποστηρίζεται από μικρή ή μεγάλη μερίδα των εθνικών στρατευμάτων, τουλάχιστον στην Ευρώπη, είναι ξεκάθαρα μια εξωπραγματική υπόθεση.

      Αν υπάρχει έστω και κάποια πιθανότητα να στηριχθεί μια ανατροπή από μερίδα των σωμάτων ασφαλείας τα οποία και θα παίξουν τον πιο βαρυσήμαντο ρόλο στην επιβίωση ή όχι μιας επαναστατικής κατάστασης, θα πρέπει να προηγηθεί μια σχετική (θετική) διάβρωση.

      Κι αυτή θα μπορεί να πραγματοποιηθεί, νομίζω, μόνο αν η Αριστερά (διεθνιστική-σοσιαλιστική) διεκδικεί με αξιώσεις την αστικοδημοκρατική εξουσία, βγάζοντας τη χώρα, άμεσα ή σταδιακά, από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και δίνοντας άλλο χαρακτήρα, ίσως και με συνταγματικές ρυθμίσεις, στην αστυνομία και την κρατική μηχανή.

      Αυτό είναι που θα ήθελα να μιμηθούμε από την Μπολιβαριανή, τη φιλοσοφία της πολιτικής διαχείρησης του αστικού κράτους. Αν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, υπάρχει ελπίδα και για τα επόμενα στάδια.

      "Στο βαθμό που προχωρά η νόμιμη δράση της Αριστεράς, ο κόσμος μπορεί να ελπίζει για ειρήνη και σοσιαλισμό".

      Διαγραφή
  3. Και μια κι αναφέρθηκα στους Κατσιμιχαίους παμε σε ακόμα κάτι δικό τους:
    «... γιατί ψηφίζουν οι φτωχοί αυτούς που τους πηδάνε
    κι ύστερα βγαίνουν με πανό και λενε πως πεινάνε...»

    [link: https://www.youtube.com/watch?v=Cu56h2dscc0]

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...