"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

25 Απριλίου 2015

Ο νέος τουρκοκύπριος

Καρτερούμε μέρα-νύχτα να φυσήσει ενάς αέρας...
  • Ο νέος τουρκοκύπριος, όπως και ο νέος ελληνοκύπριος, αγωνίζονται για την ενότητα του κυπριακού λαού και της χώρας μας, ενάντια στις αποικιακές διαθέσεις των «μητέρων πατρίδων», τη χειραγώγηση από την εθνικιστική αστική τάξη και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
  • Το γεγονός ότι ο Μουσταφά Ακιντζί κατεβαίνει αύριο στις επαναληπτικές εκλογές στο βορρά με μεγάλες πιθανότητες επικράτησης απέναντι στο Ντερβίς Έρογλου, οδηγεί με σχετική ασφάλεια στο συμπέρασμα πως η τουρκοκυπριακή κοινότητα έφτασε, μέσα από μια διαδικασία που κορυφώθηκε τα τελευταία 15 χρόνια, σε ένα δημοκρατικό μέγιστο.
  • Ένα άλλο, αυθαίρετο για την ώρα συμπέρασμα αφού δεν μπορεί να στηριχθεί σε μετρήσιμα δεδομένα και αποδεκτά στατιστικά, είναι το γεγονός πως οι μη γηγενείς ψηφοφόροι, οι έποικοι εκ Τουρκίας, δεν παρουσιάζουν έντονη διάθεση ανατροπής αυτής της πορείας. Έχω την αίσθηση πως η μεγάλη σχετικά αποχή στον πρώτο γύρο που ακούμπησε το 40%, αφορά κυρίως τους ψηφοφόρους τούρκικης καταγωγής.  
  • Ίσως, σκέφτομαι, ζώντας αυτοί οι άνθρωποι για χρόνια στο νησί, να αποκτούν σταδιακά συνείδηση χειραφέτησης και ανεξαρτησίας από την Τουρκία. Μπορεί επίσης, αυτά θα μας τα πουν καλύτερα ο Μούδουρος κι ο Κιζίλγιουρεκ, να έχουν σχηματιστεί στο βορρά συσπειρώσεις κεμαλικής αντίστασης ανάμεσα στους έποικους, που να πατούν καιροσκοπικά στο ανεξαρτησιακό αίσθημα των τουρκοκυπρίων αναμένοντας μια αλλαγή στην Τουρκία που θα τους επιτρέψει να επαναφέρουν το παλιό δόγμα.    
  • Η κοινοτική ανεξαρτησία από την Τουρκία, το όραμα και οι πολύχρονοι αγώνες του Ακιντζί και της τουρκοκυπριακής Αριστεράς, βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη δικαίωση. Την ίδια ώρα όμως που συμβαίνουν αυτά στη δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα της Κύπρου, η ελληνοκυπριακή πολιτεία πέφτει με τα μούτρα σε μια επαναφορά του κυπριακού μακαρθισμού των δεκαετιών του 50’ και του 60’.
  • Η αντίθεση είναι μνημειώδης και αποκαλυπτική. Ο νέος τουρκοκύπριος βρίσκεται αρκετά βήματα μπροστά από το σύντροφό του ελληνοκύπριο. Κατάφερε να αναπτύξει πολύμορφα την κυπριακή του συνείδηση και το αίτημα για ανεξαρτησία και χειραφέτηση, τη στιγμή που στις λεγόμενες ελεύθερες περιοχές μείναμε κολλημένοι στο «όλα μπλε», την αρχιεπισκοπή και τον ξαναζεσταμένο γριβισμό.
Η λύση και το βαθύ κράτος της Δεξιάς
  • Όπως και στην περίπτωση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα σε σχέση με την ΕΕ και τους «θεσμούς», η εκτίμησή μας για τον Ακινζί, σε περίπτωση που καταφέρει να ξεπεράσει τα εκλογικά εμπόδια που βάζει το τουρκοκυπριακό βαθύ κράτος της ΤΜΤ και του τούρκικου στρατού, είναι πως η ρήξη και η σύγκρουση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει η ιστορία μια θετική τροπή.
  • Ρήξη με την Τουρκία, σύγκρουση με τον εθνικισμό και τα ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης, αντίσταση στους αποικιοκράτες, ευρωπαίους, τούρκους, αμερικάνους. Λύση από τους κυπρίους για τους κυπρίους, λύση που να επανενώνει το νησί και το λαό του, που να ενισχύει την ανεξαρτησία της Κύπρου και να οικοδομεί την ειρήνη και τη συνεργασία.
  • Φυσικά, παρότι η Συναγερμική Δεξιά και ο ηγέτης της, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, εμφανίζονται ως υπέρμαχοι μιας λύσης, όλοι αναγνωρίζουν πως στην ουσία αυτό που επιδιώκουν είναι μια δοτή και διαχωριστική λύση σε ΝΑΤΟϊκά πλαίσια.
  • Η τακτική τους όλο αυτό το διάστημα που βρίσκονται στην εξουσία, είναι ξεκάθαρα η μεταφορά όλων των πτυχών της λύσης σε ένα πακέτο με αμερικάνικη σφραγίδα. Ένα πακέτο που θα παρουσιαστεί σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους με τη μορφή του κατ’ επείγοντος και του αναπόφευκτου, και που η απόρριψή του θα ισούται με διεθνή νομιμοποίηση της διχοτόμησης.  
  • Αναστασιάδης - ΔΗΣΥ, ΗΠΑ και Τουρκία, δεν ενδιαφέρονται για μια λύση που θα απαντά στο ζήτημα του κοινού μέλλοντος ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Κι αυτό το απέδειξαν στην πράξη με την πολιτική της αποστασιοποίησης από τις συμφωνίες Χριστόφια-Ταλάτ.
  • Το εθνικιστικό κατεστημένο στις δύο κοινότητες, είτε παραμένει δέσμιο των παλιών ιδεολογημάτων, είτε εμφανίζεται ως φιλελεύθερο και «νούσιμο», δεν είναι σε θέση να εγκαταλείψει τους φόβους του απέναντι σε μια ενωμένη-δικοινοτική Αριστερή πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία που θα οικοδομήσει, από θέση ισχύος, τη νέα Κύπρο.
  • Επιθυμούν μια λύση που να διατηρεί τη χωριστή πολιτική πραγματικότητα, έτσι ώστε ο εθνικισμός, με το νεοφιλελευθερισμό ή και τον απροκάλυπτο φασισμό που τον συνοδεύουν, να μπορούν να τιθασεύουν το λαό και τα γνήσια δημοκρατικά του κινήματα μέσα στη κάθε κοινότητα ξεχωριστά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...