"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

18 Ιουνίου 2015

Στην Αριστερά η ελπίδα… παντού!

Τουρκία, Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Κύπρος.
Οι προοδευτικές δυνάμεις στην πρωτοπορία για ένα κόσμο διαφορετικό, 
για δημοκρατία και ειρήνη.
  • «Η διεθνιστική Αριστερά αποτελεί το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα στο φασισμό, την αυθαιρεσία των τραπεζιτών και των χρηματιστηρίων,  των πολεμοκάπηλων και των νέων αποικιοκρατών. Και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της»

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 12/6/2015
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Τουρκία. Το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών -HDP, το πρώτο αριστερό κόμμα της χώρας που καταφέρνει να ξεπεράσει το απαγορευτικό όριο του 10% και να εισέλθει στο κοινοβούλιο παρά την καθεστωτική και τη συμμορίτικη τρομοκρατία, τις δολοφονίες και τις βομβιστικές επιθέσεις, δίνει ελπίδα στον τούρκικο και τον κάθε γειτονικό λαό, συμπεριλαμβανόμενου φυσικά και του κυπριακού.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η ανοιξιάτικη εκλογική νίκη του αριστερού Μουσταφά Ακκιντζί αναπτερώνει τις ελπίδες για μια δημοκρατική λύση του κυπριακού, μακριά από ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές εγγυήσεις, χωρίς στρατούς, χωρίς κηδεμονίες και επεμβατικά δικαιώματα.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ισπανία. Οι συμμαχικές δυνάμεις της Αριστεράς και των κινημάτων, συνεπικουρούμενες από τη δυναμική παρουσία του Podemos («Μπορούμε») στα πολιτικά πράγματα της χώρας, σάρωσαν στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές σε μεγάλους και μικρούς δήμους, απειλώντας πλέον με ήττα τις συντηρητικές δυνάμεις της Ισπανίας στις επερχόμενες εθνικές εκλογές.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ιρλανδία. Το Αριστερό Sinn Fein φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις αλλά ιδιαίτερα από τις κοινωνικές και πολιτικές κινητοποιήσεις που εξελίσσονται στη χώρα, πως αποτελεί πλέον το φόβητρο των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων με τη δική του προοδευτική και αντιμνημονιακή ατζέντα.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ελλάδα. Με τις εκλογές του Γενάρη, οι έλληνες ψηφοφόροι αποφάσισαν να αντισταθούν στους φαύλους κύκλους των μνημονίων, τοποθετώντας το ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του οδηγού. Παρότι έγιναν πολλές υποχωρήσεις εκ μέρους της νέας ελληνικής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις, η αλήθεια είναι ότι η αντίσταση που επιδεικνύεται απέναντι στους «θεσμούς» είναι πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα και ανανεώνει τις ελπίδες για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην ελεύθερη Κύπρο. Το ΑΚΕΛ ανανεωμένο, συσπειρωμένο, δυνατό, πρωτοπόρο στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, αποτελεί χωρίς αμφιβολία την ισχυρότερη  ελπίδα για τον εργαζόμενο λαό, για το δημόσιο συμφέρον, τη λύση του κυπριακού και την επόμενη μέρα σε μια ομόσπονδη επανενωμένη Κύπρο.
  • Η Κυπριακή και η ευρωπαϊκή Αριστερά, εμπνευσμένη από το σύγχρονο αγωνιστικό παράδειγμα των λαών της Νότιας Αμερικής και τις νίκες των δημοκρατικών κινημάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, ανοίγει το δρόμο για μια νέα εποχή, μακριά από τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά στεγανά, με στόχο το σοσιαλισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη.
  • Η διεθνιστική Αριστερά αποτελεί το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα στο φασισμό, την αυθαιρεσία των τραπεζιτών και των χρηματιστηρίων,  των πολεμοκάπηλων και των νέων αποικιοκρατών. Και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της.

3 σχόλια:

  1. Απόλλωνας19/6/15, 10:25 μ.μ.

    Νέε, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με όσα γράφεις, ειδικότερα με την τελευταία παράγραφο. Όπως επίσης και για τη διαπίστωση ότι στην Κύπρο η μόνη ελπίδα είναι το ΑΚΕΛ. Η επιφύλαξη μου είναι κατά πόσο το ΑΚΕΛ με τη σημερινή του μορφή (ιδεολογική σαφήνεια, δομή, στελέχωση, νοοτροπίες, επικοινωνιακές δεξιότητες και άλλα) μπορεί να διαδραματίσει αυτό τον ρόλο. Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να διανυθεί κάποια απόσταση μέχρι το σημείο που θα έχουμε ένα ΑΚΕΛ έτοιμα να ηγηθεί αποτελεσματικά του αγώνα των εργαζομένων εναντίον των οικονομικών βρυκολάκων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είτε θα τα καταφέρει, είτε θα ξεπεραστεί. Η πορεία του στο χρόνο είναι από μόνη της ένα κεφάλαιο του παγκόσμιου κινήματος. Από τα πιο καλογραμμενα και διδακτικά μάλιστα. Όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει από αλλά διεθνιστικά κόμματα, αλλά μάλλον δικαιούται να τα διδάσκει τακτική και μεθόδους υπεράσπισης του απλού λαού και της δημοκρατίας, ως θεσμούς και ως συνείδησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος21/6/15, 1:52 π.μ.

    Φίλε Νέε,

    Θα ήθελα πραγματικά να πιστέψω αυτά που γράφεις αλλά είναι μάλλον ευσεβείς πόθοι. Πως ακριβώς είναι ελπίδα οι ποδέμος που ακόμα λίγο και δεν θα λένε καν ότι είναι αριστεροι οι οποίο μάλιστα κοντεύουν επικίνδυνα το κέντρο όσο κοντεύουν οι εκλογές, ή ο Σύριζα με τις 47 σελίδες μνημόνιο Βαρουφάκη; Πραγματικά διερωτούμαι αν ανταλλάξαμε τα εργατικά κινήματα του 20ου αιώνα με τις επικοινωνιακές μανούβρες των μικροαστικών πλατειών του 21ου. Πόθεν ως τα πόθεν διεθνιστικός ο Σύριζα που υποστήριζε το Μειντάν ως πέρυσι τζαι εκαλούσε το ΝΑΤΟ να βομβαρδίσει την Συρία τζαι τον Άσσαντ λίο πριν την άνοδο των ΙΣΙΣ; Αυτά που περιγράφεις είναι μάλλον το αποτέλεσμα από την αποδοχή τζαι εσωτερίκευση της ήττας των 90s παρά η ελπίδα για το μέλλον. Το ΑΚΕΛ λεκτικά υποστηρίζει τα πάντα τζαι τίποτε προς το παρόν, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα προς τον Σοσιαλισμό αλλά με γενικόλογα εναντίων της Δεξιάς, που εύκολα αντιμετωπίζονται. Μαρξιστικό-Λενινιστικό δεν το λες αλλά από την άλλη δεν αποτινάσσει τον τίτλο οπότε κάτι σημαίνει και αυτό. Τους άλλους δεν θα τους σχολιάσω διότι εν άλλα κεφάλαια που μόνοι τους με ιδιαίτερα εθνικά ζητήματα. Απλά να πω πως συμφωνώ με το σχόλιο σου, εαν το ΑΚΕΛ δεν διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο θα το ξεπεράσει η ιστορία χωρίς να σβήσει την προσφορά του.

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...