"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

21 Ιουνίου 2015

Κυπριακά τζιαι σταράτα! Άλλη μια φορά για το σημερινό ΚΚΕ... και τις "στραβάρες" του

  • Ο δοσιλογισμός και ο γερμανοτσολιαδισμός στα φόρτε του τα τελευταία 24ωρα στην Ελλάδα. Όπως ακριβώς ήταν και είναι και στην Κύπρο.
  • Τα φαινόμενα είναι ίδια και απαράλλακτα με την περίοδο 2011-2013 στην Κύπρο. Μια κυβέρνηση, στην ουσία κεντρώα, να διαπραγματεύεται με γνώμονα την υπεράσπιση των πολλών, να αντιστέκεται και να αποκαλύπτει το στημένο χρεοστάσιο, απέναντι σε μια αδίστακτη κατάσταση στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό.
Άριστα δέκα στο ψέμα και την υποταγή!
  • Το ιστολόγιο χαιρετίζει και συμπαραστέκεται με όλες τις δημοκρατικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη που διεκδικούν τον τερματισμό των πολιτικών λιτότητας με αφορμή το ελληνικό ζήτημα και τις αντιστάσεις της Αθήνας.
  • Σίγουρα, εμείς της «ορθόδοξης» Αριστεράς, αυτής που χώρισε τα χωράφια της «από του 90 τις αρχές» με την «ανανεωτική» και ευρωπαϊκή Αριστερά (αυτήν του Μάαστριχτ, που δηλώνει μέχρι και τώρα την προσήλωσή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ), δεν είχαμε ποτέ καμιά αμφιβολία για τον χαρακτήρα και τις μεθόδους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των «θεσμών».
  • Ο μύθος της ένωσης που μπορεί να αλλάξει εκ των έσω ή που τα πολιτικά ισοζύγια στο εσωτερικό της θα την κάνουν πιο ανθρώπινη, έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος μπροστά στα μάτια των απογόνων του ευρωκομμουνισμού.
  • Το ομολογούν τα ίδια τα ανώτερα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης: δεν τους επιτρέπουν ούτε καν να καταθέσουν τις προτάσεις τους, όπως διατάσσουν οι μη εκλεγμένοι - ψυχροί εκτελεστές της Κομισιόν, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
  • Την  ίδια όμως ώρα που επισυμβαίνει αυτό, όταν η κυβερνώσα πλέον «ανανεωτική αριστερά» βλέπει τη θεωρία της να καταρρέει συθέμελα, όταν όλο και περισσότεροι δημοκράτες αποφασίζουν να πουν «όχι στο ευρώ πάση θυσία» και να αντιπαρατεθούν με την ακροδεξιά και αντικομμουνιστική στην ουσία κινητοποίηση, το ΚΚΕ αδυνατεί και πάλι να πάρει μια χρήσιμη πολιτική στάση. Τόσο για το κίνημα, όσο και για την χώρα και την Ευρώπη.
  • Η θέση του κινήματος αυτή τη στιγμή, και για όλη την προηγούμενη περίοδο, έπρεπε να είναι μαζί με τις κινητοποιήσεις της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης ενάντια στον αυταρχισμό της ΕΕ και των θεσμών.
  • Το λαϊκό αίτημα των σκεπτόμενων ευρωπαίων για τερματισμό των πολιτικών λιτότητας (austerity-αυστηρότητας) δεν είναι σίγουρα ολοκληρωμένο και δεν μπορεί να καλύπτει απόλυτα τους κομμουνιστές. Είναι όμως μια κοινή πλατφόρμα στην οποία μπορούν να μπουν πιο προχωρημένες θέσεις και να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων με δημοκρατική συνείδηση και αγωνιστικότητα, και του κόμματος.
  • Όχι μόνο βαδίζουμε μαζί με τα μη ολοκληρωμένα αλλά δίκαια λαϊκά αιτήματα και για όσο κινούνται στις κατευθύνσεις που θα επιθυμούσαμε, αλλά πρωτοστατούμε στη διακήρυξη και τη διεκδίκησή τους. Αυτός είναι ο (καθαρός) Λενινισμός και τριτοδιεθνισμός, κι όσο και να το παλεύουν κάποιοι (που επειδή έχουν το όνομα, νομίζουν πως έχουν και τη χάρη), δεν μπορούν να διαστρεβλώνουν επ’ αόριστο την επιστήμη και τη διαλεκτική.
  • Όσο το κίνημα ενάντια στη λιτότητα και τους «θεσμούς» φουντώνει, όσο μπαίνει λάδι στην ταξική φωτιά και μεγιστοποιούνται οι αντιθέσεις μεταξύ των αστών και των υπολοίπων, τόσο ανοίγονται προοπτικές για ολοκλήρωση των αιτημάτων.
  • Το θέμα είναι να βρίσκεσαι εκεί, κι όχι αλλού, σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο δεν υπάρξει ταξική και ιδεολογική ρήξη μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε μεταξύ της εσωτερικής τρόικας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι-μεγαλοαστοί, ακροδεξιοί, εθνικιστικοί, αντικομμουνιστικοί κύκλοι, πληρωμένα ΜΜΕ και παπαγαλάκια) και της κυβέρνησης.
Όταν μια φιλελεύθερη  κυβέρνηση απειλεί με σταλινισμό τους έλληνες!
  • Ναι, το ιδεολόγημα «υπάρχει μια καλύτερη Ευρώπη» στα πλαίσια αυτής της αρχιτεκτονικής και ιδεολογικής κατεύθυνσης που εξισώνει το φασισμό και την ΕΣΣΔ, που μετατρέπει την αντιφασιστική νίκη σε «μέρα της Ευρώπης» και δεν διστάζει να στηρίζει ξεκάθαρα νεοναζιστικές κυβερνήσεις προκειμένου να παίξει τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια του «μεγάλου αδελφού», μας έχει τελειώσει.
  • Τώρα είναι η ώρα της δικαίωσης που πρέπει να μεταφραστεί σε συμμαχία με όλες τις δυνάμεις που λένε και εννοούν το «φτάνει πια».  Στο δρόμο με κάθε ένα και κάθε μια που συνειδητοποιεί την αχρειότητα και τη δολιότητα του ευρωσυστήματος και των υποτακτικών του στο εσωτερικό.
  • Στο δρόμο και στο δίκτυο μαζί του για να του πούμε πως σκέφτεται σωστά, πως έχει κάνει την αρχή αλλά δεν αρκεί. Πως πρέπει να κάνει το βήμα παραπάνω, να ζητήσει περισσότερα, να ρίξει κόκκινο στη νύχτα αν θέλει να δώσει αξία στη ζωή και την ύπαρξη.
  • Το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία είναι, επτά και πλέον δεκαετίες μετά την αντιφασιστική νίκη και τον εμφύλιο στην Ελλάδα, ξανά επίκαιρο.
  • Ούτε το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), ούτε ο ΕΔΕΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) ούτε και ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) αργότερα, δεν προέταξαν τα τελικά τους ζητούμενα ως προϋποθέσεις συμμαχίας με τους δημοκρατικούς ανθρώπους.
  • Και μόνο από την ονοματολογία που επιλέχθηκε, ο καθ ένας μπορεί να συμπεράνει και την πολιτική τακτική που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία αλλά και το εύρος ή και τις δυνατότητες που απέκτησαν.
  • Πρέπει να κερδηθούν οι δημοκρατικές, ανεξαρτησιακές, απελευθερωτικές μάχες πριν ωριμάσουν οι συνθήκες και οι συνειδήσεις για κάτι ανώτερο. Είναι προϋπόθεση και προαπαιτούμενο.  Και σ’ αυτές τις μάχες, οι κομμουνιστές δεν πρέπει να είναι απλά παρόν, αλλά να βρίσκονται στην πρωτοπορία.
  • Οι παράλληλες πορείες και συγκεντρώσεις, η αδυναμία και η φοβία της συνύπαρξης με τον κόσμο εκτός ΚΚΕ που θέλει, έστω και θολά, μια κάποια διαφοροποίηση, που νιώθει στο πετσί του την κοινωνική αδικία… με ξεπερνούν…
  • Σηκώνω τα χέρια ψηλά σ’ αυτή την απροκάλυπτα αντιΜαρξιστική, αντιΛενινιστική και εν γένει αντιδιαλεκτική προσέγγιση της μορφής του πολιτικού αγώνα που γίνεται από το σημερινό ΚΚΕ και τους οπαδούς του στο διαδίκτυο, η οποία προσπαθεί να εισχωρήσει, χωρίς ιδιαίτερη ευτυχώς επιτυχία, μέσα στον αριστερό κυπριακό διάλογο.
  • Η κουβανική επανάσταση δεν είχε δεδηλωμένο σοσιαλιστικό χαρακτήρα όταν ο Τσε ανδρωνόταν ως η σημαντικότερη κομμουνιστική φυσιογνωμία της Αμερικής και του σύγχρονου κόσμου.
  • Και ούτε ο Τσάβες, δεν έκτισε τις αντιιμπεριαλιστικές αντιστάσεις στη Λατινική και τη σύζευξη συμφερόντων με τη σοσιαλιστική Κούβα, βάζοντας την άμαξα μπροστά από το άλογο.   
Στη Γαλλία σήμερα υπέρ της Ελλάδας για αντίσταση ενάντια στη λιτότητα και το φασισμό
  • Αν η κυβερνώσα πλέον «ανανεωτική» Αριστερά μας απογοητεύει πολλές φορές (που ήταν και αναμενόμενο) με τις αντιφατικές επιλογές και κινήσεις της, το σημερινό ΚΚΕ μας πνίγει στην απόγνωση και την απελπισία.
  • Το κόμμα φυσικά, ευελπιστεί να επισυμβεί το πιθανότερο στον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, να εξαναγκαστεί σε εξευτελισμό από τους ευρωπαίους και να παραμείνει στην εξουσία για να εφαρμόσει την πολιτική του νεκροθάφτη.
  • Τι θα γίνει όμως αν αρνηθεί να παίξει αυτό τον ρόλο; Αν καταφέρει να ανάψει φωτιές στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό νότο, διαταράσσοντας ταυτόχρονα τα γεωπολιτικά ισοζύγια;
  • Σε ποιον θα ανήκει η επόμενη μέρα στην Αριστερά, αν ο ΣΫΡΙΖΑ, ως μια γνήσια φιλελεύθερη πολιτική δύναμη, αρνηθεί να υπηρετήσει τους νέους αποικιοκράτες, το 4ο  ράιχ;
  • Και ποια θα ήταν η τελική επιρροή του ΚΚΕ αν αύριο-μεθαύριο είχαμε εκλογές με διακύβευμα την αντίσταση ή την υποταγή, με τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον βασικό δημοκρατικό πυλώνα απέναντι στην ντόπια (μένουμε Ευρώπη τη λένε τώρα) συντήρηση;
  • Το λαϊκό παγκόσμιο κίνημα μεγαλούργησε και χαίρει της ιστορικής μας εκτίμησης, δεκαετίες μετά από τους μεγάλους του αγώνες, γιατί ακριβώς πρωτοστάτησε στον αντιφασισμό και τη δημοκρατική ενότητα, παίρνοντας έστω και για λίγο με το μέρος του τους αμφιταλαντευόμενους, από απλούς εργαζόμενους, πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, μέχρι και γεωπολιτικούς συμμάχους απέναντι σε ένα κοινό εχθρό.
  • Η πρόταξη και ο μαξιμαλισμός, είναι όπως και να το κάνουμε αριστερισμός και ψευτοεπαναστατικότητα. Η Τρίτη διεθνής δεν εγκαταλείφτηκε από τον Στάλιν (που κατά τ’ άλλα ενδιαφέρει κάποιους να αποκατασταθεί) χωρίς λόγο και αιτία, μπροστά στο φασιστικό-γερμανικό κίνδυνο.
  • Ούτε φυσικά ήταν λανθασμένη η γραμμή των μετώπων που προηγήθηκε, ως απάντηση στην επικράτηση των ναζί στην Γερμανία.
  • Κάνω έκκληση στους συντρόφους φίλους, οπαδούς και μέλη του ΚΚΕ, να αποδεχτούν πως υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα να έχουν κάνει σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία (από το 2010 ειδικότερα και μετά) σοβαρά λάθη τακτικής και πολιτικής πάλης.
  • Η εκτίμησή μου είναι πως αυτή η στάση θα προκαλέσει αναπόφευκτα την δραματική συρρίκνωση και περιθωριοποίηση του ιστορικού  λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, τη στιγμή που οι υπερασπιστές και προπαγανδιστές της σημερινής γραμμής του, νιώθουν το ιστορικό βάρος και καθήκον να μας διαπαιδαγωγήσουν και να μας εκπαιδεύσουν σε αποτελεσματικές κομμουνιστικές τακτικές…
  • Στραβάρα μες στα μμάθκια τους! Κυπριακά τζιαι σταράτα.    

41 σχόλια:

  1. Ανώνυμος22/6/15, 1:34 μ.μ.

    Φίλε νέε,

    Δεν συμφωνούμε που διαφωνούμε αυτό είναι ένα θέμα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει αυτή η μίνιμουμ πλατφόρμα συνεννόησης και όχι ότι το ΚΚΕ είναι μαξιμαλιστικό. Δες την πιο πρόσφατη συγκέντρωση της 11ης Ιούνη και πες μου που στέκουν αυτά που λες για μαξιμαλισμούς. Λέει πουθενά το ΚΚΕ πως περιμένει όλες τις αλλαγές αύριο; Το πρόβλημα του ΚΚΕ είναι ότι το ΠΛΑΙΣΙΟ στο οποίο θέλει λύση ο Σύριζα είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να οδηγήσει σε αφύπνιση του λαού, δεν είναι θέμα τακτικής αλλά θέμα ολοκληρωτικά τι σύστημα υποστηρίζουν. Σε όλες τις τοποθετήσεις σου που διάβασα δεν είδα πουθενά τις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και τι μπαίνει σαν πλαίσιο, τι ζητούν αυτοί οι ανθρώποι. Δίνεις περισσότερη έμφαση στο τι λένε οι Συριζαίοι για τον εαυτό τους, ενίοτε κριτικάρωντας τους αλλά επέτρεψε μου να πω όχι όμως επί ίσοις όροις όπως κάνεις με το ΚΚΕ. Αυτοί που είπαν ψέματα στον Ελληνικό λαό είναι αυτοι που συνεχίζουν να λένε ψέματα για το ευρώ την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ. Δεν μπορείς να κάνεις μέτωπο με ένα κατ' αρχήν εχθρικό στρατόπεδο χωρίς να έχεις την εξουσία στα χέρια σου. Αυτή είναι νομίζω η μεγάλη διαφορά.

    Σε ένα άλλο θέμα εξίσου σημαντικό, να πούμε πως σε όλο το κόσμο μεταφράζεται διαφορετικά το τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση. Σε κάθε χώρα χρειάζεται ένα παράδειγμα για να αντιπαλέψουν το δικό τους γολγοθα στο εσωτερικό της χώρας. Όπως χρησιμοποιούν και οι Συριζαίοι την Λατινική Αμερική που δεν έχουν καμιά σχέση με Τσάβες και Φιντέλ. Αυτό που κάνει ο Σύριζα με το να παραπλανεί και να προσαρμόζει ομιλίες σύμφωνα με το κοινό, σε άλλες χώρες ίσως να είναι ευεργετικό ως ένα σημείο για να μπουν θέσεις αμφισβήτησης στ υπάρχον. Στο εσωτερικό της Ελλάδας όμως αυτό είναι η καταστροφή του κινήματος, διότι ο λαός γίνεται χειροκροτητής μιας φιλελεύθερης θέσης. Υιοθετεί ότι μέχρι χθες αντιπάλευε και μάλιστα με αγωνιστικό προφίλ!

    Σε αυτό το χάλι, το ΚΚΕ επέλεξε αξιοπρέπεια, πολιτική συνέπεια και ειλικρίνεια πάνω από τους πολιτικούς καιροσκοπισμούς. Η απόφαση του αυτή θα φανεί σε βάθος χρόνου και όχι σήμερα απαραίτητα (αν και πολλοί πλέον παραδέχονται πως οι προβλέψεις του ήταν απόλυτα σωστές). Ίσως να πρέπει να ακούσουμε και τι έχουν να πουν και σε πρακτικό επίπεδο αφού είναι σωστοί στην ανάλυση. Από την άλλη, δεν γίνεται να πιστώνουμε 100 φορές τα ψέμματα της ανανεωτικής αριστεράς επειδή είναι κυβέρνηση και λέει πως είναι αριστερά. Και οι φιλελεύθεροι της Κύπρου λένε πως είναι προοδευτικοί, τι πάει να πει πως είναι κιόλας; Ο καθένας κρίνεται από τις πράξεις του και όχι από το τι λέει ότι είναι. Σε σχέση με τις δημοκρατίες της Λατινικής Αμερικής, μετα συγχωρήσεως που θα το πω έτσι αλλά τους έχει κλασμένους η ανανεωτική αριστερά, τους χρησιμοποιεί μόνο για να καλύψει τις ανάγκες της αλλά πρακτικά αλληλεγγύη μηδέν. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα με τους ελιγμούς στο ΝΑΤΟ την στιγμή που η Βενεζουέλα απειλείται με αποσταθεροποίηση από τους "εταίρους". Αυτές είναι οι νοοτροπίες που μας δίδαξαν ο Φιντέλ και ο Τσάβες;

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Δ χαίρομαι που παρεμβαίνεις γι άλλη μια φορά. Χαίρομαι διπλά που μπορείς να βάζεις κάτω τους συλλογισμούς σου με ηρεμία και ευγένεια. Θα σχολιάσω αργότερα απόψε τις σκέψεις σου.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος22/6/15, 3:50 μ.μ.

    "το ΚΚΕ αδυνατεί και πάλι να πάρει μια χρήσιμη πολιτική στάση. Τόσο για το κίνημα, όσο και για την χώρα και την Ευρώπη."

    Τι αδυνατεί; καθαρές θέσεις εκφράζει φίλε Νεε.


    "το σημερινό ΚΚΕ μας πνίγει στην απόγνωση και την απελπισία."

    Το ΚΚΕ το κανει αυτό ε, και κανένας καπιταλισμός.


    "Κάνω έκκληση στους συντρόφους φίλους, οπαδούς και μέλη του ΚΚΕ, να αποδεχτούν πως υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα να έχουν κάνει σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία (από το 2010 ειδικότερα και μετά) σοβαρά λάθη τακτικής και πολιτικής πάλης."

    Η επιστημονική πολιτική ανάλυση θα το κρίνει αυτό και όχι η απόλαυση του να ακούσεις μια τύπου αποδοχή από συντρόφους φίλους, οπαδούς και μέλη του ΚΚΕ.

    Τα πολλά λόγια εν φτώσσια.

    fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Fristuti, θα σχολιάσω συνολικά αργότερα, αλλά τι θα πει καθαρές θέσεις; Καθαρές θέσεις σημαίνει να είναι ξεκάθαρο το πως φτάνουμε μέχρι εκεί.

      Διαγραφή
  3. Φίλε Δ (απαντώ και στο fristuti)
    Η λαϊκή εξουσία (τα εργατικά δικαιώματα που θα θεσπίσει, οι εθνικοποιήσεις, η αλλαγή εξωτερικής πολιτικής, οικονομικού μοντέλου, γεωπολιτικών συμμαχιών - οι «καθαρές θέσεις» που λέει ο fristuti και τα ζητούμενα του ΠΑΜΕ πχ όπως λες κι εσύ)….. πως διάολο θα εγκαθιδρυθεί και θα αντιπαλέψει την αντεπανάσταση ή και την δεδομένη μάλλον εξωτερική επέμβαση;

    Είναι μαξιμαλισμός ναι, να υποστηρίζεις μια μετάβαση για την οποία δεν εξηγείς πως θα την πετύχεις. Με απεργίες και καταλήψεις; Με «λαϊκό στρατιωτικό πραξικόπημα», πως;

    Με επανάσταση; Τι είδους επανάσταση; Ποια θα είναι η αντίδραση ενός στρατού προσεκτικά διαμορφωμένου από το 1946 και με σαφή αντικομμουνιστική εντολή; Το ίδιο ισχύει και για την αστυνομία και ειδικά τα ΜΑΤ αλλά και ένα μεγάλο μέρος της γραφειοκρατίας στη κρατική μηχανή. Τα είδαμε με την ανάπτυξη της χρυσής αυγής.

    Πίσω από τη λαϊκή εξουσία και τις «καθαρές λύσεις», κρύβεται, όλοι το ξέρουμε πολύ καλά, ένας ψυχρός ή θερμός εμφύλιος πόλεμος, η κορύφωση της ταξικής πάλης.

    Όσο μεγαλύτερο και πιο διεισδυτικό είναι το κίνημα στη δεδομένη στιγμή που είτε οι αντίπαλοι, είτε το κίνημα, αποφασίσουν τη ρήξη, τόσο περισσότερες είναι και οι πιθανότητες επιτυχίας. Ακόμα καλύτερα αν το κίνημα στη συγκεκριμένη συγκυρία, βρίσκεται στη διακυβέρνηση ή την αξιωματική αντιπολίτευση.

    Δουλειά μας λοιπόν είναι να μεγαλώνουμε το κίνημα, να το φέρνουμε κοντά στις μάζες, υποστηρίζοντας τα δίκαιά τους αιτήματα.

    Και το αίτημα του λαού για μια αριστερή προσέγγιση διαχείρισης, ή τώρα για μια πατριωτική ας την πούμε διαπραγμάτευση που να αναγνωρίζει τα βάσανα του λαού, είναι δίκαιο και δικαιολογημένο!

    Ανεξάρτητα αν βρίσκεται ή όχι στο επίπεδο συνειδητότητας που θα τον θέλαμε, βρίσκεται στο σωστό δρόμο σκέψης.

    Στο σωστό δρόμο βρέθηκε ο λαός και την περίοδο στην αρχή των μνημονίων κι επί Καραμανλή, αλλά και πάλι το κόμμα δεν βρήκε τους τρόπους να απευθυνθεί στη νεολαία με ένα τρόπο που θα το ενίσχυε κοινωνικά και πολιτικά.

    Οι συνθήκες δηλαδή ήταν και είναι τέτοιες που ευνοούσαν την άνοδο της Αριστεράς στη χώρα, και όντως αυτό έγινε, με το ΚΚΕ όμως στο περιθώριο. Ε, κάπου θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τις σημειώσεις μας, κάτι δεν πάει καλά.

    Δεν θέλω να ξαναγράψω το κείμενο για να εξηγήσω ποια κατά την άποψή μου θα έπρεπε να ήταν η τακτική αυτή τη δεδομένη στιγμή που μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας δείχνουν να συμμερίζονται τις απόψεις μας για την ΕΕ, αύριο και για το ΝΑΤΟ ίσως.

    Δεν γίνεται να διαδηλώνουν δεκάδες χιλιάδες σ όλη την Ευρώπη, υπέρ των δίκαιων ελληνικών αιτημάτων και κατά του στυγνού διευθυντηρίου, αλλά εμείς, η πρωτοπορία του ελληνικού εργατικού κινήματος, να απαξιούμε την όλη κατάσταση. Την ώρα μάλιστα που έρχονται στα λόγια μας.

    Συνέχεια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και κάτι τελευταίο, για τον Τσάβες. Μπορείς φίλε Δ. να με παραπέμψεις σε ένα σημείωμα του Ρίζου, της ΚΟΜΕΠ ή φιλοΚΚΕ αρθρογράφου/ αναλυτή που να αναγνωρίζει τη συμβολή του Τσάβες και της μπολιβαριανής στην υπόθεση του σοσιαλισμού και της ειρήνης;

    Η «ιδεολογική αυστηρότητα» που αντιμετωπίζεται η κατάσταση στη Βενεζουέλα και τις άλλες δημοκρατικές χώρες της ν. Αμερικής από το ΚΚΕ και τα μέσα έκφρασης που ενισχύουν την προπαγάνδα του, είναι ενδεικτική του μαξιμαλισμού που περιγράφω και τον οποίο αρνείσαι φίλε Δ…

    Μια χαρά τα λέει το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ για το τι δικαιούνται οι εργαζόμενοι και πως πρέπει να είναι η ζωή μας, τι είδους εξουσία χρειαζόμαστε, τι πρέπει να κάνουμε με τις μεγάλες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και τα μονοπώλια. Πως πρέπει να πάρουμε τη χώρα έξω από τις λυκοφωλιές. Και καλά κάνει που δεν υποχωρεί σ’ αυτά τα τελικά ζητούμενα. Στόχος είναι η ανεξαρτησία της χώρας και ο σοσιαλισμός.

    Αυτό που δεν μας λέει και δεν λέει και σε κανένα, αντιμετωπίζοντάς το σε ένα είδος ταμπού, είναι πως «θα ρθει ανάποδα ο ντουνιάς» με το κόμμα να αρνείται να συνυπάρξει, έστω και στα μίνιμουμ, με άλλες αντιφασιστικές δυνάμεις, ανοίγοντας προοπτικές για μια φιλοκομμουνιστικό μαζικό κοινωνικό κίνημα, ένα πραγματικά σοσιαλιστικό όραμα που να αφορά μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, τους έντιμους ανθρώπους.

    Όπως έγραψα και σε μια σειρά κειμένων τον περασμένο χειμώνα, διαπιστώνω μια παρέκκλιση από τις κλασικές μεθόδους του κινήματος, τα μέτωπα. Για μένα, αυτό που βλέπω να γίνεται στο ΚΚΕ, δεν είναι «ορθόδοξο», δεν ανταποκρίνεται στις παραδόσεις του κινήματος, το τριτοδιεθνισμό, τον σταλινισμό αν θέλεις, με την έννοια τη σωστή φυσικά, κι όχι την άλλη που του δίνουν οι αστοί (τζιαι οι ψατζιεμένοι).

    Δεν είναι μαρξισμός-λενινισμός τούντο πράμα, επιτρέψετε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος23/6/15, 12:52 π.μ.

    "πως διάολο θα εγκαθιδρυθεί και θα αντιπαλέψει την αντεπανάσταση ή και την δεδομένη μάλλον εξωτερική επέμβαση;"

    Μα δεν θα γίνει αύριο αυτό με τις δεδομένες συγκυρίες, δεν γίνεται σήμερα. Αυτό όμως που μπορεί να γίνει σήμερα είναι αρχικά ότι αυτά που ανέφερες είναι κατανοητά ως πολιτικές προτάσεις. Αλλά εδώ λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ντόμινο αντιδράσεων και εγώ σκέφτομαι, δεν θα μπορούσε να κάνει ένα ντόμινο ρήξης μόνο οι θέσεις που ανέφερες;

    "η κορύφωση της ταξικής πάλης" δεν είναι απλά ο εμφύλιος πόλεμος με την αστική ερμηνεία της.

    "με το ΚΚΕ όμως στο περιθώριο" αυτό εξαρτάται από που το κοιτάς αγαπητέ μου φίλε, που στέκεσαι και βεβαίως τι συμφέροντα εκπροσωπείς.

    "Καθαρές θέσεις σημαίνει να είναι ξεκάθαρο το πως φτάνουμε μέχρι εκεί." καλά αυτό δε στο λέει το ΚΚΕ; θα τρελαθούμε;

    fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι φίλε, δεν το λέει. Εγώ πάντως δεν έχω σαφή εικόνα, μάλλον δεν το βλέπω καθόλου. Σίγουρα εξαρτάται από που κοιτά ο καθένας και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί και τον εξυπηρετούν.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος23/6/15, 2:07 μ.μ.

      Εσύ δεν το βλέπεις είναι αλήθεια... αλλά είναι εκεί.

      fristuti

      Διαγραφή
    3. Στη θεωρία όλα είναι εκεί, το θέμα είναι τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Κι αν ακόμα δεν το βλέπω εγώ κι άλλα καμιά 10ρια εκατομμύρια δεν είναι θέμα. Το ζήτημα είναι να βρεις τρόπους να το εξηγήσεις εσύ!

      Γιατί άμα δεν μπορείς να το κάνεις ξεκάθαρο σε ένα "σταλίνα" σαν και του λόγου μου, κάτι δεν πάει καλά...

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος23/6/15, 2:21 π.μ.

    anarotieme nee an me tis nees protasis tis ellinikis kivernisis pistevis akoma oti o siriza einai kapiou eidous antidrasi. oxi aplos sinrxizi mnimonia alla perna metra pou dexia kivernisi den tha mporouse logo laikon antidraseon

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλώ για την εκμαίευση της ρήξης φίλε.

      Διαγραφή
  7. Ανώνυμος23/6/15, 2:26 π.μ.

    1. Αμφισβητώ αρχικά την εξουσία τους. Ποιο κόμμα έχει τα πολιτικά εφόδια, την πολιτική σκέψη και την μάχιμη λαϊκή γροθιά να κάνει την αμφισβήτηση πολιτική πράξη;

    2. δεν συμβιβάζομαι με μισόλογα και μισοθανάτους. Ποιο κόμμα έχει το πολιτικό και ταξικό σθένος να επιμείνει σε καιρούς που το σκατό μπορεί να το φας για χαβιάρι;

    3. επιμένω για μια ταξική χειραφέτηση χωρίς την αστική αποδοχή. Ποιο κόμμα επιμένει χβρις βήματα πίσω, δημιουργικές ασάφειες και διπλοπαρκαρίσματα;

    4. καθαρές θέσεις με καθαρές ταξικές απαιτήσεις και οργάνωση μιας λαϊκής εργατικής συγκρότησης. Ποιο κόμμα παλεύει γι αυτό;

    fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίτα φίλε, η πρωτοπορία θα είναι πάντα πρωτοπορία, και μέσα στο σοσιαλισμό. Θα είναι αυτή που θα αμφισβητεί αύριο για παράδειγμα τες κρατικές δομές της λαϊκής εξουσίας τζιαι θα ωθεί για το μαρασμό τους. Πάντα θα υπάρχει ένα νέο τελικό ζητούμενο για το κόμμα.

      Είδες που δεν έχεις να πεις κάτι στέρεο στο οποίο θα μπορούσε ο προοδευτικός κόσμος να ελπίζει;

      Όταν δεν πάει το βουνό στο Μωάμεθ φίλε, ο Μωάμεθ θα πρέπει να πάρει τα ποδαράκια του. Αυτό κάναμε για 90 χρόνια, σύμφωνα με τις πραγματικές κοινωνικές συνθήκες και το επίπεδο σκέψης/χειραφέτησης.

      Εσύ βλέπεις να αναπτύσσεται η ταξική συνείδηση σε τέτοιο βαθμό σε ορίζοντα μισού αιώνα έστω; Μάλλον ανάποδα πάμε. Και τι θα πρέπει να κάνει η πρωτοπορία μέχρι τότε, να απέχει από τα παγιωμένα συστήματα εξουσίας αναμένωντας μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή;

      Κι αφού το πιστεύει αυτό, γιατί διεκδικεί και κερδίζει δήμους στις δημοτικές εκλογές, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα συγκεκριμένα αντιλαϊκά πλαίσια χρηματοδότησης και λειτουργίας τους; Δεν θα έπρεπε να απέχει από όλους τους αστικούς θεσμούς;

      Ήταν σωστή η αποχή του ΚΚΕ το 46' από τις εκλογές; (και του ΑΚΕΛ την ίδια χρονιά από τις "αρχιεπισκοπικές");

      Γιατί και τώρα φίλε, ουσιαστικά το ΚΚΕ κάνει αποχή, ζητά ψήφο αποχής από τον κόσμο. Μόνο στους δήμους ζητά ψήφο συμμετοχής, και καλά κάνει φυσικά, μετρώντας σημαντικές επιτυχίες.

      Ε μα αυτές οι επιτυχίες δεν οφείλονται στον τετράλογο που γράφεις εδώ, αλλά στο γεγονός πως ο κόσμος της Αριστεράς θέλει να εκφραστεί συμμετοχικά, να αλλάξει όσα μπορούν να αλλάξουν, έστω και σε τοπικό επίπεδο.

      Και το ξέρουμε, πως ο κομμουνιστής δήμαρχος, σίγουρα θα κάνει καλύτερη δουλειά από τον αστό, θα συγκρουστεί με τα κατεστημένα για την κοινωνία που εκπροσωπεί, δεν θα ανεχτεί τη διαφθορά.

      Δεν χρειαζόμαστε κόμμα μοναστήρι, κόμμα αίρεση ή σέχτα, κόμμα των "καθαρών", που δεν θα λερώσουν τα χέρια τους στο αστικό εποικοδόμημα.

      Και τι θα πει "κόμμα παντός καιρού", ο καιρός είναι αυτός που είναι, κι εσύ δεν μπορείς να παρέμβεις στις κεντρικές εξελίξεις με κανένα τρόπο. Όταν η σοφία δεν γίνεται αλλαγή...

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος23/6/15, 2:05 μ.μ.

      "ο καιρός είναι αυτός που είναι, κι εσύ δεν μπορείς να παρέμβεις στις κεντρικές εξελίξεις με κανένα τρόπο" - αυτό τα λέει όλα, μόλις έχεις κατακεραυνώσει τον διαλεκτικό υλισμό και τον μαρξισμό/λενινισμό. Τι να πώ; μας χωρίζει ένα χάος μαρούλια.

      "Κι αφού το πιστεύει αυτό, γιατί διεκδικεί και κερδίζει δήμους στις δημοτικές εκλογές, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα συγκεκριμένα αντιλαϊκά πλαίσια χρηματοδότησης και λειτουργίας τους; Δεν θα έπρεπε να απέχει από όλους τους αστικούς θεσμούς;" - απαντάς μόνος σου, ξαναδιάβασε τι έχεις γράψει.



      fristuti

      Διαγραφή
    3. Ας διαβάσουν οι επισκέπτες κι ας χωρίζουν μόνοι τους τα μαρούλια από τα λάχανα φίλε

      Διαγραφή
  8. Παρ’ όλο που με το γενικότερο νόημα/μήνυμα των γραφομένων του Νέου [δηλ. την αναγκαιότητα δημιουργίας/σύμπτυξης, με πρωτοβουλία των Κομμουνιστών, αντι-ιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, αντιφασιστικών, δημοκρατικών μετώπων με σοσιαλιστικούς προσανατολισμούς], εν τούτοις έχω και διατηρώ και τις επιμέρους επιφυλάξεις, τους προβληματισμούς και τους ενδοιασμούς ΜΟΥ πάνω σε μια σειρά ζητημάτων που άπτονται της γεωγραφίας, της ιστορίας και των πολιτικών παραδόσεων και του συσχετισμού δυνάμεων σε κάθε τόπο.... Δεν θα σταθώ όμως σ’ αυτά, γιατί συνιστούν ένα τεράστιο κεφάλαιο με πολύπλοκες και περίπλοκες πτυχές και διαστάσεις... Εκείνο που βασικά ΕΓΩ ήθελα [μ’ αυτήν ΜΟΥ την παρέμβαση ΜΟΥ] να θέσω ή μάλλον να ρωτήσω, [και κυρίως (προς) τους φιλο-ΚΚΕδες φίλους, αλλά κι όσους άλλους μιλούν για «καθαρές» θέσεις, και λύσεις όρο που προσωπικά δεν τον αποδέχομαι], είναι γιατί απορρίπτουν κάθετα ή και δαιμονοποιούν ακόμα, το ενδεχόμενο της δημιουργίας συμμαχιών, συνεργασιών και μετώπων με [επικεφαλείς τους Κομμουνιστές] που να έχουν τον χαρακτήρα του ανάφερα πιο πάνω... Αυτές οι πολιτικές τακτικές έχουν ξεπεραστεί από τον χρόνο; Πώς; Είναι οι «συμμαχίες με τους εαυτούς μας» πιο αποδοτικές κι αποτελεσματικές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος23/6/15, 2:15 μ.μ.

      "γιατί απορρίπτουν κάθετα ή και δαιμονοποιούν ακόμα, το ενδεχόμενο της δημιουργίας συμμαχιών, συνεργασιών και μετώπων με [επικεφαλείς τους Κομμουνιστές]" πότε απορρίφθηκε η δημιουργία μιας ταξικής εργατικής λαϊκής συνεργασίας και μετώπου; Αν θέλουν κάποιοι να συνεργαστεί ένα κόμμα με ένα άλλο δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό. Υπάρχει συγκεκριμένη επιστημονική πολιτική ανάλυση, αν κριθεί σωστό καλώς αν όχι πάλι καλώς.

      «συμμαχίες με τους εαυτούς μας» - ε όχι συμμάχησε με λύκους και θα βγείς ζωντανός, καλή τύχη.

      Όσο για τον όρο "καθαρο" χαλάρωσε για να καταλαβαινόμαστε.

      fristuti

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος23/6/15, 2:50 μ.μ.

      Φίλε Άνεφ και Νεε,

      Δεν συμφωνώ ότι το ΚΚΕ γυρεύει καθαρές λύσεις. Δεν είπε κανένας έτσι. Το ζήτημα είναι να μπει η θέση της εργατικής τάξης συγκεκριμένα και αυτονομημένα από μικροαστικές θεωρήσεις που στην καλύτερη ζητούν πισωγύρισμα ο καθένας την επιχείρηση του και στη χειρότερη φασισμό πειθαρχία στα νέα μέτρα να τελειώνει η κουβέντα. Το ξαναλέω φίλε Ανεφ εαν δεν διάβασες άλλες μας συζητήσεις, εγώ προσωπικά θεωρώ πως το ζήτημα ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τακτικής (πως θα το κάνουμε) αλλά στρατηγικής (τι θέλουμε). Στο θέμα τακτικής υπάρχουν πολλές απόψεις μέσα στο εργατικό κίνημα μέσα στο οποίο ο Σύριζα δεν συμμετέχει διότι κατέχει την θέση του πρώην ΠΑΣΟΚ και κάνει εργοδοτικό συνδικαλισμό.

      Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς τούτο που φαίνεται να μην ξεπεράσαμε τόσους μήνες που έχουμε ανοίξει το θέμα: ότι η δική μας θέση ας το πούμε έιναι ότι το ποια τάξη υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται όχι μόνο πρακτικά αλλά και θεωρητικά. Οι ίδιοι τόσα χρόνια έβγαζαν θεωρίες για τον συσχετισμό δύναμης, για την προοδευτικότητα της Ε.Ε και όλα αυτά, δεν τα υιοθέτησαν ξαφνικά σήμερα. Δεν λέμε όμως και ότι είναι το ίδιο με την Δεξιά, αλλά ότι στρατηγικά υποστηρίζουν τα συμφέροντα της ίδιας καθεστυκίας τάξης με άλλο μείγμα, που εδώ που τα λέμε γίνεται ολοένα και πιο ίδιο.

      Από την άλλη αρνούμαι να δεκτώ ότι η λαική συμμαχία είναι απλά κάλυψη του ΚΚΕ για να μην λέει πως δεν κάμνει συμμαχίες με κανένα. Όποιος ξέρει από το ΠΑΜΕ και τη λαική συμμαχία θα δει πως μέσα έχει κόσμο που πολιτικά μπορεί να διαφωνεί αλλά ταξικά έχει τα ίδια συμφέρονται και συμπορεύεται. Αυτό είναι και ένα παράπονο που έχω από όσους κάνουν κριτική στην στάση των κομμουνιστών ότι το προσπερνούν χωρίς κουβέντα.

      Δεν μπορώ να δω που θα μπορεί το ΚΚΕ να βάλει νερό στο κρασί και να πει ναι στην συνεργασία. Αφού οι μεν λένε ναι στην Ε.Ε και το ΝΑΤΟ και οι δε είναι αυτό που αντιπαλεύουν. Τι ζητάμε δηλαδή να σμίξουν τα δύο αντίθετα; Αν θυμηθούμε και από την ιστορία, οι κομμουνιστές ποτέ δεν πάλεψαν κάτω από ξένη σημαία. Αυτό είναι το ζητούμενο, αυτό θέλουν κάποιοι να κάνει το ΚΚΕ σήμερα και είναι αυτή η μεγάλη διαφορά. Βήμα προς τον Σοσιαλισμό οι ιδιωτικοποιήσεις και το μνημόνιο Τσίπρα; Αφού ο άνθρωπος το είπε καθαρα, "είναι βλάκες όσοι νομίζουν πως η λύση μπορεί να είναι εκτός Ε.Ε"!

      Το ζήτημα των συλλαλητηρίων δεν είναι απλά επαναστατική γυμναστική είναι ουσιαστικό ζήτημα εξουσίας. Μέσω αυτών και των απεργιών αυξάνεται η δύναμη και η νομιμοποίηση της λαικής εξουσίας, δεν είναι το ίδιο πράμα με το μικροαστικό συρφετό των πλατειών που έδωσαν τροφή και στην μικροαστική αριστερά αλλά και στην Χρυσή Αυγή. Γνώμη μου πως οικονομικά μιλώντας η Χρυσή Αυγή είναι πολύ κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ. Εμας μας χωρίζει το χάος, δεν υπάρχει κοινό έδαφος ότι και να λένε κάποιοι συριζαίοι.


      Αυτό που ζητάτε όμως, να σας πούμε αύριο τι θα γίνει νομίζω δεν είναι ερώτηση για σοσιαλισμό. Είναι ερώτηση για το πως να συγκρατήσουμε το υπάρχον σύστημα. Μπορεί η δεν μπορεί η αντιπολιτευόμενη τάξη να αποσπάσει με την πάλη της; Αν μου πείτε όχι τότε είστε λάθος διότι η ιστορία δείχνει ακριβώς ότι γίνεται. Άρα γιατί να υποστηρίξω το πρόγραμμα μιας μερίδας της αστικής τάξης διότι "έχει και χειρότερα" και να μην παλέψω για ένα πρόγραμμα ρήξης με αυτό το σύστημα;

      Ο Σύριζα, ότι και να λένε οι ψηφοφόροι του, είναι σαν την ΕΔΕΚ στην Κύπρο για Κυπριακό. Την επομένη της λύσης δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Οπόταν να μας συγχωρέσετε που παρόλο που δεν θεωρούμε ότι το ΚΚΕ είναι αλάθητο, εντούτοις για το μόνο που είμαστε σίγουροι είναι πως δεν θεωρούμε πως ο Σύριζα είναι μέρος της λύσης αλλά της διάλυσης. Όλοι οι κλασικοί του εργατικού κινήματος (Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν) μιλούσαν για πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, ας δούμε και λίγο αυτά τα γραπτά τους και γιατί έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου.

      Θα ήθελα στην επόμενη ανάρτηση αν γίνεται να μπορούμε να μπούμε πιο ουσιαστικά σε συγκεκριμένα ζητήματα παρά να μείνουμε στα γενικά. Ξεκινώντας από εδώ

      http://www.sep.gr/cms/parousiaseis/files/theoritika_zitimata.pdf


      Δ.

      Διαγραφή
    3. Από το πρώτο πιο πάνω σχόλιο ΜΟΥ [ημερ. 23/6/15, 7:51 π.μ.], ο δαίμων του πληκτρολογίου μάσησε, ο φαγάνας, μια-δυο λέξεις... Η εισαγωγή του ΠΡΕΠΕΙ να διαβαστεί ως εξής, αφού προστεθεί η φράση «ΔΕΝ διαφωνώ»: «Παρ’ όλο που με το γενικότερο νόημα/μήνυμα των γραφομένων του Νέου [δηλ. την αναγκαιότητα δημιουργίας/σύμπτυξης, με πρωτοβουλία των Κομμουνιστών, αντι-ιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, αντιφασιστικών, δημοκρατικών μετώπων με σοσιαλιστικούς προσανατολισμούς], ΔΕΝ διαφωνώ, εν τούτοις έχω και διατηρώ και τις επιμέρους επιφυλάξεις, τους προβληματισμούς και τους ενδοιασμούς ΜΟΥ...» κ.λπ. κ.λπ.

      Διαγραφή
    4. Φίλε Δ, τα ξαναείπαμε για το ΣΥΡΙΖΑ και είναι κρίμα να επαναλαμβανόμαστε. Το θέμα μας είναι το ΚΚΕ και με ποιες δυνάμεις (συνιστώσες και του ΣΥΡΙΖΑ σε πολλές περιπτώσεις) θα μπορούσε να συνεργαστεί.

      Σήμερα είχε συγκέντρωση το ΠΑΜΕ, ζήτησαν κατάργηση όλων των μνημονίων και επαναφορά όλων των εργασιακών δεδομένων όπως ήταν πριν. Τι δεν καταλαβαίνω ρε γαμώτο;;

      Διαγραφή
    5. Fristuti,

      Στο ‘χω ξαναπεί! Και δικαίωμα ΣΟΥ μα ΜΕ γράφεις και να μην ΜΕ λαμβάνεις υπ’ όψιν [στο κάτω – κάτω, ρεφορμιστής, οπορτουνιστής και αιρετικός είμαι, για λάχανα και «μαρούλια» θα μιλάω], όμως ΕΓΩ, ευκαιρίας δοθείσης θα (σ’) το επαναλάβω [ίσως με διαφορετικά λόγια τώρα], πέρκι τζιαι βελτιωθείς! Είμαι και κατά πολύ μεγαλύτερος ΣΟΥ, πέντε πράματα παραπάνω μπορεί να ξέρω μέσα από τα βιώματα ΜΟΥ. Στη θεωρία κάπου χωλαίνω! Και είναι και πολλά που πρέπει να ξαναμελετήσω...
      Έχουμε και λέμε λοιπόν... Αυτά που γράφεις και λαλείς στις παρεμβάσεις ΣΟΥ και καταθέτεις ως σχόλια δεν συνιστούν διάλογο! Με εξυπνακίστικες ατάκες και αποσπασματικές αναφορές πάνω σε τοποθετήσεις άλλων σχολιογράφων ΔΕΝ μπορεί να γίνει ουσιαστική, εποικοδομητική και παραγωγική συζήτηση, έστω και να υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των συζητητών... Σχεδόν ποτέ δεν αναπτύσσεις με τις δι9κές ΣΟΥ θέσεις κι απόψεις τα θέματα που τίθενται θέμα κι ούτε καταθέτεις ολοκληρωμένες απόψεις, παρά μόνο σύντομους ατακαδόρικους σχολιασμούς πάνω σε επί μέρους ζητήματα. Χαρακτηριστικές είναι, λόγου χάριν. οι πιο πάνω ατάκες ΣΟΥ: «ε όχι συμμάχησε με λύκους και θα βγείς ζωντανός, καλή τύχη» και «χαλάρωσε για να καταλαβαινόμαστε»... ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ! Εκτός κι αν δεν την επιδιώκεις. Ρίξε όμως, καλού κακού, μια ματιά στις παρεμβάσεις του σχολιογράφου Δ., [που κινείται κι αυτός στον χώρο του ΚΚΕ], για να δεις την τεραστία διάφορα που έχει η δική ΤΟΥ γραφίδα [το ύφος και το περιεχόμενο της] από τη δική ΣΟΥ... Κι αυτά στα λεω χωρίς ΚΑΜΙΑ κακία, εχθρότητα, ειρωνεία ή απαξίωση, αλλά γιατί ΜΑΣ θεωρώ συνοδοιπόρους και που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να βρεθούμε στους ίδιους δρόμους...
      Να ‘σαι καλά! [Δεν έχω κάτι να σχολιάσω ή να ανταπαντήσω πάνω στα όσα γράφεις]...

      Διαγραφή
    6. Φίλε Δ.,

      Αν και είμαι υπ’ ατμόν από τα blogοσφαιρικά ερτζιανά, εν τούτοις θα ‘θελα να πω ακόμα δυο-τρία λόγια μια κι έχω εμπλακεί σ’ αυτήν τη συζήτηση... Πολύ θα ‘θελα να γράψω ένα ολοκληρωμένο κείμενο πάνω στο ζήτημα των συνεργασιών/συμμαχιών και των εν δυνάμει συμμάχων και συνοδοιπόρων ενός εργατικού κομμουνιστικού κόμματος, αλλά αυτό απαιτεί πιο πολύ χρόνο και πιο συγκροτημένη δουλειά, κι ΕΓΩ δεν ευκαιρώ τώρα... Ίσως το καλοκαιράκι, Ιούλιο ή Αύγουστο...

      Εδώ και για την ώρα θα περιοριστώ στα εξής:
      1. Κατ’ αρχάς να διευκρινίσω [νοιώθω ότι οφείλω να το κάνω, για να μπουν κάποια πράματα στη θέση τους], ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξα ένθερμος οπαδός αριστερών πολιτικών καταστάσεων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ όμως, ότι το ΑΚΕΛ βρίσκεται μακράν από το ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτήτως του πώς λειτούργησε επί Προεδρίας Χριστόφια. Προσωπικά πάντοτε ΜΕ συνέπαιρνε [κι εξακολουθεί να ΜΕ συνεπαίρνει] ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ εμπεριέχει μέσα του το στοιχείου του Κομμουνισμού! Γι’ αυτό και ΔΕΝ πρόκειται [και ΔΕΝ προτίθεμαι] να γίνω απολογητής του ΣΥΡΙΖΑ ή και του Τσίπρα, χωρίς παράλληλα αυτό να σημαίνει ότι αποκηρύσσω, ή/και διαγράφω με μιαν μονοκοντυλιά την όποια προσπάθεια γίνεται για αντίσταση κι αντίδραση στους στόχους και τους σχεδιασμούς των διευθυντηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έστω κι αν αυτή η προσπάθεια καταλήξει τελικά σε νέους οδυνηρούς συμβιβασμούς... Μπορεί μεν ο βίος και η πολιτεία των ηγετών του ΣΥΡΙΖΑ να προδιαγράφουν τη συγκεκριμένη πορεία συμβιβασμών, αλλά δεν παύει αυτό που γίνεται σήμερα, αν μη τι άλλο να αποκαλύπτει το στυγνό πρόσωπο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Μπορώ να πω μάλιστα ότι ΜΕ ενοχλεί έντονα να βλέπω κάποιους να στέκονται στη γωνιά για να πουν, [ίσως και με χαιρεκακία], σε περίπτωση των όποιων αποτυχιών του ΣΥΡΙΖΑ [που είναι σε μεγάλο βαθμό κι αναμενόμενες], «εμείς σας τα λέγαμε»! Τι κάμνουμε εμείς για να το αποτρέψουμε; Περιοριζόμαστε απλώς να διαπιστώνουμε και να λέμε ότι η συγκεκριμένη πολιτική [του ΣΥΡΙΖΑ] είναι λανθασμένη, αποτελεί ταξικό συμβιβασμό και στοχεύει στο πως «να συγκρατήσουμε το υπάρχον σύστημα»;

      Συνεχίζεται...

      Διαγραφή
    7. Και η συνέχεια...

      2. Μπορεί να ακουστώ ως αιρετικός, ρεβιζιονιστή, οπορτουνιστής, ότι δεν σκαμπάζω από μαρξισμό [ποτές δεν έκανε τον δαήμονα πάνω σ’ αυτό το θέμα – πέντε πράματα ξέρω και τ’ αναπαράγω] και δεν ξέρω κι ΕΓΩ κι άλλο μπορεί αν ΜΟΎ προσαφθεί, αλλά πιστεύω ότι είναι καιρός πια να ξανα-εξετάσουμε, να ξανα-μελετήσουμε και να ξανα-προσδιορίσουμε [ΝΑΙ, ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΕΣ!] τι εστί εργατική τάξη σήμερα και δη στην Κύπρο... Μήπως τελικά υπάρχουν ουσιαστικές και θεμελιώδεις (αντικειμενικές) διαφοροποιήσεις στο status, (δηλ. στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση) μεγάλης μερίδας των εργαζόμενων [που ανεξαρτήτως της καθορισμένης σχέσης τους με τα μέσα παραγωγής και τη σχέση εργάτη – εργοδότη που δεν έχει ΠΟΣΩΣ αλλάξει], οι οποίες (διαφοροποιήσεις) έχουν επιφέρει και αλλαγές στην κοινωνική τους συνείδηση με αποτέλεσμα να κατατάσσονται πλέον σε άλλες παραπλήσιες κοινωνικές διαστρωματώσεις; Αυτό αποτελεί πλέον μιαν υλική πραγματικότητα σε πολλές ευρωπαϊκές και άλλες χώρες. Και είναι αναμενόμενο αυτά τα κοινωνικά στρώματα να αναζητούν και να συνιστούν/δημιουργούν/ιδρύουν τις δικές τους πολιτικές εκφράσεις και φορείς, δηλαδή τα δικά τους κόμματα και πολιτικές κινήσεις... Πολλές απ’ αυτές τις κινήσεις μπορεί μάλιστα να έχουν και προχωρημένους, αναλόγως του χωροχρόνου, αριστερούς αντιιμπεριαλιστικούς, ή ακόμα και αντικαπιταλιστικούς προσανατολισμούς, που να καθίστανται εν δυνάμει συνοδοιπόροι των Κομμουνιστών. Εμείς [ως Κομμουνιστές ή έστω φιλο-Κομμουνιστές] τι κάνουμε; Θα προσπαθήσουμε να τους προσεταιριστούμε, να τους ενσωματώσουμε, ή να τους αφομοιώσουμε; Μα αφού ΔΕΝ είναι Κομμουνιστές, αλλά κάτι διαφορετικό, πώς θα το πετύχουμε αυτό; Ή μήοως θα τους θεωρήσουμε ως αντίπαλους μας και θα αντιπαρατεθούμε μαζί τους; Ωφελεί αυτή η αντιπαλότητα και πιθανό σύγκρουση, τον στρατηγικό μας στόχο, που είναι ο Σοσιαλισμός; Κι αν τελικά δεν τα βρίσκουμε με τον κύριο πολιτικό τους φορέα και εκφραστή, ή θεωρούμε ότι αυτός ο φορέας εξυπηρετεί το «υπάρχον σύστημα» [όπως λόγου χάριν κρίνουμε ότι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα] δεν θα ήταν πιο παραγωγικό, ουσιαστικό και θα εξυπηρετούσε καλύτερα τους στόχους μας, αν βρίσκαμε σύμμαχους μέσα σ’ αυτούς τους χώρους και επεξεργαζόμαστε τρόπους [αντί της μονοκόμματης και μετωπικής σύγκρουσης] για να προκαλέσουμε ρήξεις και ανατροπές με στόχο τη διαφοροποίηση [προς όφελος μας] της πολιτικής γεωγραφίας, ή του πολιτικού/κομματικού σκηνικού;

      Είναι και πολλά άλλα που έχω κατά νουν και θέλω να γράψω και να πω, αλλά ας μείνω ως εδώ για την ώρα...

      Διαγραφή
    8. Ανώνυμος24/6/15, 12:32 π.μ.

      Anef_Oriwn

      "Είμαι και κατά πολύ μεγαλύτερος ΣΟΥ," πόσες φορές να μας το πείς; ε είσαι ναι αν σε κάνεις να νιώθεις σοφότερος, εγώ είμαι νιάνιαρο και αυθάδης. Είμαι κακότροπος και κακός σχολιαγράφος ε και τι έγινε; δεν αναλύω όπως ο Δ. τι να κάνουμε; όταν αρχικά αγαπητέ μου Ανεφ και Νέε που προσπάθησα να παρέμβω στις αναλύσεις σας με αρπάξετε από τα ..... και με κάνετε περίπατο από την χολή που βγάλατε που ΜΑΣ θεωρείς και συνοδοιπόρους και καλά. Αυτά αλλού, πότε μου δεν αναφέρθηκα προσωπικά σε κανένα ακόμα και τότε που η χολή σας ήταν για πέρα πέρα μισητή και δηλητήριο. Στεναχωριέμαι πραγματικά που ακόμα και τώρα αυτό που έχεις να πείς είναι να κάνεις μια προσωπική επίθεση.

      Απαντήστε τα ερωτήματα και αφήστε τις διδασκαλίες.

      fristuti

      Διαγραφή
    9. Fristuti,

      Χωρίς παραπανίσιες εισαγωγές να πω τα εξής:

      1. Δεν είμαστε σε ανακριτικό γραφείο για να απαντάμε ερωτήματα σε στυλ ΝΑΙ ή ΌΧΙ. Συζήτηση προσπαθούμε να κάνουμε!
      2. Καλό θα ήταν να το ξανακοιτάξεις λίγο ποιος έχει αναλάβει τη διδασκαλική εδώ μέσα και ποιος ξερνάει «χολή και δηλητήριο»... Τα κείμενα (ΣΟΥ) παλαιότερα και νεότερα είναι εκεί και στέκουν! Τελικά επάθαμεν της κουβέντας που λαλεί “τα δικά μας του γειτόνου μας”, ή τής άλλης που λέει “είπεν ο γάδαρος του πετεινού τζιεφάλα”...
      3. Δεν διερωτάσαι γιατί οι εκατέρωθεν αντεγκλήσεις μεταξύ Ημών και Υμών [ανεξαρτήτως του ποιος τις ξεκίνησε] συνεχίζονται κανονικά, ενώ με κάποιους άλλους σχολιογράφους και συζητητές που έχουν τις ίδιες απόψεις μαζί ΣΟΥ, δεν συμβαίνει το ίδιο πράμα;
      4. Είναι γεγονός ότι η λέξη «συνοδοιπόρος» έχει αποκτήσει ιστορικά μια κακή/αρνητική σημασία ένεκα της χρησιμοποίησης της από τη Δεξιά [και σε Ελαλδα και σε Κύπρο] για να χαρακτηρίσει όσους συμπαθούσαν/συμπαθούν τους Κομμουνιστές και γενικότερα τους Αριστερούς [χωρίς κατ’ ανάγκη να ενστερνίζονται και την Κομμουνιστική ιδεολογία], και συντασσόταν μαζί τους σε διάφορους αγώνες. ΕΓΩ τη χρησιμοποιώ με την έννοια των ανθρώπων που βρίσκονται σε παραπλήσιους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους [αντικειμενικά ΔΕΝ μπορεί ΟΛΟΙ να είναι Κομμουνιστές] και πορεύονται στους ίδιους δρόμους [και κυριολεκτικά και μεταφορικά] πάνω σε μια σειρά ζητημάτων... Αφού ΣΕ ενοχλεί τόσο πολύ ΔΕΝ θα τη ξαναχρησιμοποιήσω σε τυχόν νέες κουβέντες ΜΑΣ...

      Διαγραφή
    10. Ανώνυμος24/6/15, 2:49 μ.μ.

      Αγαπητοί Ανεφ Νεε και Φριστούτι,

      Ανεφ: το ζήτημα με το ποιος είναι εργατική τάξη καταλαβαίνω γιατι μπαίνει. Διότι σαν αριστερά δεν είμαστε συστηματικοί στην ανάλυση μας σε σημείο που να διερωτουμαστε ποιοι είναι τι. Αυτό από μόνο του δηλαδή δείχνει ότι δεν κάμνουμε σωστά τη δουλειά μας τζαι εμείς αλλά τζαι τζείνοι που μας εκπροσωπούν. Εγώ σου λέω πως η πλειοψηφεία της εργατικής τάξης στην Κύπρο νομίζει πως είναι μεσαία τάξη, είναι απλά μια αυταπάτη. Όταν έχεις αυταπάτες θα θέλεις και άλλα πράματα. Δεν είναι σημμερινό ερώτημα αυτό που βάζεις για το ποιος είναι εργατική τάξη, το έκαναν και επί Μάρξ και τους απαντούσε, κοίταξε τα γραπτά του ξανά για το θέμα. Όχι διότι είναι εργατική τάξη επειδή το είπεν ο Μάρξ αλλά διότι την ανάλυση του ακόμη κανένας δεν κατάφερε να την βγάλει λάθος, ισχύουν ακόμα αυτά που μας επρόσφερε. Το ζήτημα με την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και τι πρέπει να κάνει ένα κομμουνιστικό κόμμα με οππορτουνιστικές δυνάμεις πάλι απαντήθηκε και από Μάρξ και πολύ περισσότερο από Λένιν. Δεν είναι δουλειά των κομμουνιστών να τρέχουν πίσω από τους μικροαστούς αλλά με συστηματική δουλειά να τους δυαλύουν τις αυταπάτες. Όταν έρθει και η στιγμή να αναλάβουν εξουσία κάνουν και συνεργασίες με μίνιμουμ περιεχόμενο, αλλά ΟΧΙ σε αστικό κράτος. Αυτό είναι το μάθημα που αποκόμησαν οι κομμουνιστές από Ιταλία/Γαλλία μετά τον μεγάλο πόλεμο αν μη τι άλλο. Συμφωνώ πως το ΑΚΕΛ δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ για πολλούς και διάφορους λόγους και ΔΕΝ πρέπει να γίνει.

      Νέε: Το ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα με μιαν γραμμή ότι και αν λένε οι συνιστώσες του, δεν μπορεί να κάμει συμμαχίες μόνο με κάποια κομμάτια, το είπαμε και παλιά το ξέρω αλλά δεν υπάρχει άλλη απάντηση από αυτή. Αν αποδειχτεί πως μπορούν οι συνιστώσες να κάνουν κάτι εχτός που το να κατσιαρίζουν να το συζητήσουμε. Εδώ η "αριστερή πλατφόρμα" με 30% οπαδούς εν εκατάφερε να περάσει μια θέση της μέσα στο ίδιο της το κόμμα. Τι θέλουμε δηλαδή, τόσο ναρκισιστικά να ασχολούμαστε όλοι με το τι γίνεται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι η κοινωνία ο ΣΥΡΙΖΑ, περισσότερο μοιάζει με ένα μικρό πλανήτη με μεγάλο δακτύλιο, έχει περισσότερο αέρα παρά σκληρή επιφάνεια. Σε 2-3 χρόνια εαν δημιουργηθούν άλλα κόμματα μπορεί να πέσει το ίδιο εκλογικά όσο ανέβηκε, δεν έχει λαική βάση.

      Χθές είχε μεγαλειώδη συλλαλητήριο ξανά το ΠΑΜΕ. Γιατί αυτοί οι φιλοκομμουνιστές δεν έρχονται κοντά; Ζητούν δηλαδή από την οργανωμένη εργατική τάξη να πάει σε αυτούς αντί να έρθουν αυτοί, δεν καταλαβαίνω πραγματικά. Το ΠΑΜΕ παρεπιμπτόντως δεν ζήτησε απλά να καταργηθούν τα μνημόνια, να τα λέμε όλα. Ζητά άρση όλων των εφαρμοστικών μέτρων σαν βήμα και προυπόθεση προς την κοινωνικοποίηση και όχι απλά για να μείνουμε στην προ 2008 εποχή με την εξουσία στα χέρια των μονοπωλίων και της υγειούς επιχειρηματικοτητας. Οι "φιλοκομμουνιστές" του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσαν μέχρι χθες στήριξη στην κυβέρνηση. Ένα ένα τα επιχειρήματα τους καταρρέουν, καταρρέει και το δεύτερο σκέλος των θεωριών του 1968, όπως και η σχοζοφρενική συμπεριφορά τους (με την έννοια ότι την μια υποστηρίζουν κάτι και συνεχώς λένε για προδοσίες όταν απλά δεν επιβεβαιώνονται). Κανένα δεν αποκλιει για συμμαχίες το ΚΚΕ όταν γίνονται με όρους ξεκάθαρους. Δεν είναι όλοι ΚΚΕ όσοι πήγαν χθες στο συλλαλητήριο ή όσοι κατεβαίνουν με το ΠΑΜΕ. Αυτό είναι σημαντικό στοιχείο που διαφοροποιεί τα όσα λες νομίζω για συμμαχίες, το οποίο ακόμη δεν έχεις αποδεχτεί.

      Φριστούτι: θα βοηθούσε περισσότερο και τους συνομιλητές για να μην κοντράρεστε άδικα να μπει με συνοχή η σκέψη. Διότι με αποκόμματα γινόμαστε όπως το facebook και δεν υπάρχει συνεννόηση.

      Δ.

      Διαγραφή
    11. Φίλε Δ.,

      Μπορείς να ΜΑΣ αναλύσεις λίγο την τοποθέτηση ΣΟΥ πως «είναι απλά μια αυταπάτη» το ότι «η πλειοψηφεία της εργατικής τάξης στην Κύπρο νομίζει πως είναι μεσαία τάξη»; Αλλού είναι διαφορετικά;

      Διαγραφή
    12. Ανώνυμος24/6/15, 4:40 μ.μ.

      Φίλε Άνεφ,

      Πρέπει να πάνε δουλειά για να μην πεινάσουν, όσοι δίνουν μυαλό και σώμα με αντάλλαγμα την επιβίωση και αναπαραγωγή τους, είναι εργατική τάξη. Στην Κύπρο η δημιουργία τραπεζικών φουσκών μέσα από δάνεια έδωσε την ψευδαίσθηση ότι ξαφνικά γίναν οι εργάτες ελεύθεροι επαγγελματίες και εν δυνάμει επιχιερηματίες. Σήμερα, αντί να κατανοήσουν την αυταπάτη, ελλείψη και ταξικής συνείδησης φταίνε τους κεφτες, τον ένα τον άλλο, τους κακούς της Ε.Ε για την προλεταριοποίηση και την ανασφάλεια τους. Σήμερα εκαταλάβαν ότι το σπίτι που κάθονται μέσα και το αυτοκίνητο που πηγαίνουν γυρούς δεν είναι δικά τους. Τέτοιο μείγμα χωρίς ταξική συνείδηση είναι εκρηκτικό και φασιστοποιείται εύκολα, χειραγωγείται από όποιον του τάξει ελπίδες.

      Δ.

      Διαγραφή
    13. Ανώνυμος24/6/15, 4:45 μ.μ.

      Φίλε Άνεφ,

      Πρέπει να πάνε δουλειά για να μην πεινάσουν, όσοι δίνουν μυαλό και σώμα με αντάλλαγμα την επιβίωση και αναπαραγωγή τους, είναι εργατική τάξη. Στην Κύπρο η δημιουργία τραπεζικών φουσκών μέσα από δάνεια έδωσε την ψευδαίσθηση ότι ξαφνικά γίναν οι εργάτες ελεύθεροι επαγγελματίες και εν δυνάμει επιχιερηματίες. Σήμερα, αντί να κατανοήσουν την αυταπάτη, ελλείψη και ταξικής συνείδησης φταίνε τους κεφτες, τον ένα τον άλλο, τους κακούς της Ε.Ε για την προλεταριοποίηση και την ανασφάλεια τους. Σήμερα εκαταλάβαν ότι το σπίτι που κάθονται μέσα και το αυτοκίνητο που πηγαίνουν γυρούς δεν είναι δικά τους. Τέτοιο μείγμα χωρίς ταξική συνείδηση είναι εκρηκτικό και φασιστοποιείται εύκολα, χειραγωγείται από όποιον του τάξει ελπίδες. Σε ότι αφορά το αν είναι διαφορετικά αλλού, να πω πως μόνον στην Ευρώπη η αριστερά έχει γίνει εντελώς άσχετη με πραγματική πολιτική, η μόνη της πραγματική επιτυχία είναι η περιθωριοποίηση του εργατικού κινήματος της ανατροπής. Ήταν κάτι άλλωστε που έταξε ο Αλέξης στον ΣΕΒ και τους Ευρωπαίους για στήριξη, να δαμάσει "τους ακραίους". Τόσην αριστερά η Ευρώπη τζαι συνέχιση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής με σκληρότερο τρόπο δεν εδιερωτηθήκετε γιατί συμβαίνει τούτο. Η ευρωπαική αριστερά, ακαδημαικά αναθρεμμένη με κονδύλια που την ιμπεριαλιστική λεία, δεν είναι απλά εκτός τόπου και χρόνου αλλά νεκροθάφτης πραγματικής λογικής και αριστερής πολιτικής.

      Δ.

      Διαγραφή
    14. Φίλε Δ, σε ό,τι με αφορά στο σχολιο όπου ανταπαντάς, με καλύπτει πλήρως το σχόλιο του Anef (Anef_Oriwn 23/6/15, 10:17 μ.μ.).

      Διαγραφή
    15. Φίλε Δ.,

      Αν κι έχουν περάσει μέρες από την τελευταία κουβέντα ΜΑΣ και παρ’ όλο που το κύριο θέμα της των ημερών είναι το Δημοψήφισμα στην Ελλάδα για παραμονή ή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ετουτοις ΕΓΩ νοιώθω ότι (ΣΟΎ) χρωστάω μια απάντηση πάνω στα όσα κατάθεσες στο τελευταίο ΣΟΥ σχόλιο...

      Έχω, λοιπόν, την άποψη ότι η συγκεκριμένη απάντηση ΣΟΥ, , για το τί εστί εργατική τάξη στην Κύπρο ΠΟΣΩΣ και αποσαφηνίζει τα πράματα... [Πέραν τούτου, αυτή ήταν και ολίγο τί συγχυστική, όπως ήταν γραμμένη]...
      ΕΓΩ πάντως επιφυλάσσομαι τώρα το καλοκαίρι [οπόταν ευελπιστώ να έχω και περισσότερο χρόνο] να γράψω ένα πιο ολοκληρωμένο κείμενο πάνω στα θέματα που θίχτηκαν εδώ, αλλά και αλλού και αφορούν το ΑΚΕΛ...

      Για την ώρα να σημειώσω, για να επεξηγήσω και τη πιο πάνω τοποθέτηση ΜΟΥ περί μη αποσαφήνισης, ότι:
      1. Δεν υπάρχει σαφής εικόνα για τα μεγέθη της εργατικής τάξης στην Κύπρο. Οι βιομηχανικοί εργάτες είναι πολύ λίγοι, οι κτιστάες έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό, καθώς πι περισσότεροι είναι άνεργοι, είτε έχουν μεταπηδήσει σ’ άλλα επαγγέλματα, όσοι είναι πιο νέοι κι έχουν βρει δουλειά αλλού...

      2. Η κυπριακή εργατική τάξη αποτελείται σήμερα από τους εργαζόμενους/υπαλληλους στα ξενοδοχεία, στα fastfood-άδικα και στα πολυκαταστήματα [με τις δικές τους ιδιομορφίες και δυσκολίες οργάνωσης και ταξικής συνειδητοποίησης] και τους μετανάστες εργαζόμενους στις φάρμες και τα χωράφια...

      3. «προλεταριοποίηση», έχουμε όταν εργαζόμενοι από τα μικρομεσαία στρώματα και την αγροτική τάξη μεταπηδούν αναγκαστικά [για οικονομικούς κυρίως λόγους] στην εργατική τάξη... Σήμερα εν πιο πολύ άνεργους από αυτά τα στρώματα που έχουμε και οι οποίοι μάλιστα αναπτύσσουν διαθέσεις, αντιλήψεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες φασίζουσες... Η προλεταριοποίηση των αγροτών των Κοκκινοχωρίων, λόγου χάριν, έγινε πριν χρόνια, σ’ άλλους καιρούς άλλους [όχι κατ’ ανάγκη οικονομικών κρίσεων] με την απορρόφηση τους από την ξενοδοχειακή βιομηχανία... Ίσως γι’ αυτό να είναι και δύσκολη η ταξική τους συνειδητοποίηση...

      Διαγραφή
  9. Νέε,

    Εκείνο το καθίκι, ο χαφιές και ο προβοκάτορας που υπογράφει ως “πρόσφυγας”, δεν ξαναπέρασε από τα μέρη ΣΟΥ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φίλοι, νομίζω πως το ΚΚΕ προσπαθεί να οργανώσει ένα διαφορετικό αγώνα, μέσα στους χώρους δουλειάς και στη βάση της κοινωνίας και σίγουρα όχι μόνο του αλλά με τον κόσμο της δουλειάς, δηλαδή συνεργασία από τα κάτω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Από την σημερινή διακυβέρνηση στην Ελλάδα προκύπτουν πολλά ιδεολογικά ζητήματα τα οποία χρειάζονται ανάλυση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Σολιάτη,

      Προσωπικά ΔΕΝ διαφωνώ ότι
      - «το ΚΚΕ προσπαθεί να οργανώσει ένα διαφορετικό αγώνα», και ότι
      - «από την σημερινή διακυβέρνηση στην Ελλάδα προκύπτουν πολλά ιδεολογικά ζητήματα τα οποία χρειάζονται ανάλυση»,
      αλλά ας τα δούμε αυτά κι ας τα αναλύσουμε με νηφαλιότητα και με συγκροτημένη σκέψη κι όχι με ατάκες, χαρακτηρισμούς και προαποκλεισμούς...

      Διαγραφή
    2. Φίλε Σολιάτη, να τον οργανώσει το διαφορετικό αγώνα, την ίδια στιγμή όμως, αφού όλοι μας αντιλαμβανόμαστε πως αυτό δεν έχει αποτέλεσμα στα χρόνια αυτά της λιτότητας, πρέπει παράλληλα να γίνεται και κάτι άλλο για τη μεγαλύτερη δυνατή προστασία των ανυπεράσπιστων.
      Τα ζητήματα που προκύπτουν από τη σημερινή διακυβέρνηση στην Ελλάδα σε σχέση με τους "θεσμούς", τα ζήσαμε κι εμείς ως κυπριακή αριστερά. Εμείς φυσικά έχουμε εκφρασμένες τες αντιρρήσεις μας για την ΕΕ και ειδικά για το ΝΑΤΟ, και η θέση μας, ως εκ τούτου, είναι πολύ καλύτερη ιδεολογικά και πολιτικά.

      Διαγραφή
  12. Ανώνυμος24/6/15, 12:39 π.μ.

    Ανεφ
    Και επειδή συνοδοιπόροι δεν ξέρω τι σημαίνει μα σύντροφοι δεν θα γίνουμε ΠΟΤΕ, καλό σου βράδυ. Και ως μεγαλύτερος που καυχιέσαι ότι είσαι μάθε τότε ότι η συντροφικότητα δεν σπέρνει ούτε χολή μα ούτε και δηλητήριο.

    fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Φίλε Aneforiwn, σίγουρα χωρίς προ αποκλεισμούς και με επιχειρήματα, πρέπει να συζητούμε ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα για να διαμορφώνουμε γνώμη και να ανεβάζουμε το ιδεολογικό-πολιτικό μας επίπεδο και κριτήριο.
    Αν και πιθανόν να μη μπορώ να παρακολουθήσω την συζήτηση τις επόμενες μέρες, θα θέσω ένα θέμα. Αυτό των συνεργασιών, κάτι που απασχόλησε το ΑΚΕΛ τον τελευταίο καιρό και αποφάσισε πως οι συνεργασίες πρέπει να γίνονται με βάση πολιτικές θέσεις και σε ζητήματα που υπάρχουν συγκλήσεις τόσο εντός όσο και εκτός βουλής. Αυτή η θέση έχω την άποψη πως είναι σωστή. Και το ΚΚΕ δεν νομίζω πως λέει κάτι διαφορετικό, αν και τα ιστορικά δεδομένα, όπως και οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι διαφορετικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Σολιάτη,

      Τα προγράμματα του ΚΚΕ και του ΑΚΕΛ είναι τελείως διαφορετικά, όπως κι οι συνθήκες στις δύο χώρες είναι διαφορετικές, άρα και το ζήτημα των συνεργασιών και συμμαχιών θα προσεγγίζεται και θα εξετάζεται διαφορετικά...

      Θα προσπαθήσω να επανέλθω για να καταθέσω κάποιες σκέψεις ΜΟΥ πάνω στα όσα λέει στη νέα του παρέμβαση ο φίλος σχολιογράφος Δ.... Υπάρχουν πολύ σημαντικά ζητήματα τα οποία στη θεωρία μπορεί να είναι λυμένα, αλλά στην πράξη υπάρχουν ανυπέρβλητες δυσκολίες που μπλοκάρουν το ξεπέρασμα τους. Λόγου χάριν, πώς αποβάλλεται η «αυταπάτη» [όπως την αποκαλεί ο ο φίλος Δ.], ότι «η πλειοψηφεία της εργατικής τάξης στην Κύπρο νομίζει πως είναι μεσαία τάξη»;

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...