"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

17 Αυγούστου 2015

Στη συνέλευση των ποντικών

Τι να μας πουν κι αυτοί για ιδέες, προγράμματα και διεθνιστική αλληλεγγύη...
  • Παρότι σαν αυτές τις μέρες, πριν από 41 χρόνια, ξεκινούσε η 2η φάση της τούρκικης εισβολής που θα μας ξεσπίτωνε οικογενειακώς από την Αμμόχωστο, γεγονός που θα άξιζε μιας πιο εκτενούς αναφοράς σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είναι η πρώτη μαύρη επέτειος χωρίς τον πατέρα μου, θα συνεχίσω με τη θεματολογία των τελευταίων αναρτήσεων.
  • Ο πόλεμος, η προσφυγιά, ο ιμπεριαλισμός και στην τελική ο καπιταλισμός με όλα τα παρελκόμενά του, τούντο σαρκοβόρο τέρας που παίζει με τις τύχες των λαών μεσ’ τα χρηματιστήρια τζιαι τα στενά κονκλάβια της αριστοκρατίας τζιαι των πολεμοκάπηλων, δεν αντιμετωπίζεται φυσικά με ευχολόγια ή κατάρες.
  • Ούτε και με παράθεση ιδεατών σοσιαλιστικών προγραμματικών θέσεων αντιμετωπίζεται, ή συνθήματα και προτάγματα για λαϊκή εξουσία και συσπείρωση με τους κομμουνιστές.
  • Πριν φτάσουμε στο σημείο να βάζουμε ως στόχο την ανατροπή της αστικής τάξης και του συστήματός της, την ανεξαρτησία του τόπου και του λαού, την παραγωγική ανασυγκρότηση σε σοσιαλιστικές βάσεις και τον κεντρικό σχεδιασμό, θα πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ αλλά και ΠΟΙΑ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΝΤΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ σε περίπτωση που επιχειρηθεί μια τέτοια ανατροπή.
  • Γιατί αν μοντέλο μας είναι η Οκτωβριανή και ο Λένιν, θα πρέπει μάλλον και να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε ένα πολυετή και καταστροφικό εμφύλιο, μια δολοφονική απόπειρα εναντίον του αρχηγού μας από αριστεριστές, και μια πολυεθνική ξένη στρατιωτική επέμβαση!
Τα ερωτήματα που περιμένουν επιτέλους μια απάντηση 
  • Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στη στήλη του στο enikos.gr (Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι), το οποίο περιέγραφε με ένα πολύ καλό και κατανοητό τρόπο μια αριστερή πρόταση κεντρικού οικονομικού και παραγωγικού σχεδιασμού, σαφώς πολύ ανώτερου και ποιοτικότερου από το «μπάτε σκύλοι αλέστε» σύστημα που ακολουθείται στις αποικίες μας.
  • Πολύ καλό το άρθρο, πολύ καλά και τα συνθήματα του ΚΚΕ ή και ο ενθουσιασμός των συντρόφων που δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώνουν την αποφασιστικότητά τους για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση… χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς…  
  • Και θα πρέπει εδώ να γίνει παρενθετικά κι ένας παραλληλισμός με την κατάσταση στην Κύπρο και κάποιους «ανένδοτους» και «σούπερ πατριώτες» που δεν θέλουν να ακούσουν για ένα συμβιβασμό με την Τουρκία, με το σύστημα στην ουσία και τον ιμπεριαλισμό, προκειμένου να δημιουργηθούν οι συνθήκες για επανένωση του τόπου και του λαού.
  • Ιδανικές λύσεις του Κυπριακού, λύσεις που θα εξαφανίζουν την Τουρκία από την εξίσωση και θα εφαρμόζουν στην Κύπρο απόλυτα και ανόθευτα τα ανθρώπινα δικαιώματα, μπορεί να σκεφτεί ο καθ’ ένας μας.
  • Παρόλα αυτά, η κυπριακή Αριστερά δεν έπεσε ποτέ στην παγίδα του μαξιμαλισμού, της άρνησης και της περιχαράκωσης σε σχέση με το πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αν και δεν έπαψε ούτε στιγμή να τονίζει το ρόλο του ΝΑΤΟ και των ακροδεξιών του οργάνων σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία.
  • Τα ίδια δεν μπορούν παρά να ισχύουν και στα υπόλοιπα συστημικά αδιέξοδα τα οποία αντιμετωπίζουν οι λαοί: Δεν μπορούμε να προτείνουμε προγράμματα και λύσεις που θα έχουν εφαρμογή σε ένα ιδανικό περιβάλλον, χωρίς δηλαδή να μας απασχολεί η πορεία που θα μας οδηγήσει εκεί και το τι θα αντιμετωπίσουμε.
  • Και είναι γεγονός πως στην περίπτωση του ΚΚΕ και όσων υποστηρίζουν τη γραμμή και την τακτική του στις μέρες μας, οι σελίδες που περιγράφουν την περίοδο μεταξύ του αντιλαϊκού σήμερα και του φιλολαϊκού αύριο, παραμένουν κενές!
  • Το μόνο που φιλοτιμούνται να μας υποδείξουν οι σύντροφοι είναι να συσπειρωθούμε γύρω από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ και να κλείσουμε τα αφτιά στα σειρήνες άλλων αριστερών σχηματισμών γιατί αργά ή γρήγορα θα αποδειχθούν απαξάπαντες σε προδότες του λαού…
  • Το κόμμα στην ουσία ισχυρίζεται πως με την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις συνοικίες μας, με τις πορείες και άλλες εκδηλώσεις, θα ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή-εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Και είναι λογικό και μεις με τη σειρά μας να αναρωτιόμαστε μεγαλοφώνως:
  • ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΠΟΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ;
  • ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;
  • ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΩΝ ΜΑΖΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ;
  • ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ- ΝΕΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ (ΙΤΑΛΙΑ, ΚΥΠΡΟ, ΤΟΥΡΚΙΑ Κ.Ο.Κ.) ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ; 
  • Ελπίζω να μη σας πήρα τ αυτιά, αλλά δεν γίνεται φίλοι και σύντροφοι να μιλάμε για την «επόμενη μέρα», χωρίς να εξηγούμε στον κόσμο πως η «προηγούμενη μέρα» θα σημαδευτεί αναπόφευκτα από τη βίαιη αντίδραση του κατεστημένου μέσα και έξω από τη χώρα.
  • Αυτού, που έχει στήσει με πολλή προσοχή ένα ξεκάθαρα αντικομουνιστικό στρατό και «σύστημα ασφάλειας» για εφτά τουλάχιστον δεκαετίες, έτοιμου ανά πάσα στιγμή να επέμβει έτσι ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρέκκλιση.
  • Αυτού που έχει οργανώσει πολυεπίπεδα κοινωνικά, μιντιακά και κρατικά αναχώματα με απώτερο ακριβώς στόχο και σκοπό να διατηρήσει το καθεστώς σε ευνοϊκή θέση απέναντι στην αμφισβήτηση και τη λαϊκή πάλη.
  • Να τα λέμε όλα σύντροφοι. Η κρατική και δημόσια γενικότερα μηχανή –ακόμα και τα κρίσιμα πόστα του ιδιωτικού τομέα- έχουν αλωθεί εδώ και δεκαετίες από τα συστημικά κόμματα που με τη σειρά τους οργάνωσαν μια σχέση αλληλεξάρτησης με μικροαστικά-βολεμένα στρώματα της κοινωνίας, σε συνεργασία με τους εκκλησιαστικούς θεσμούς και τους τοπικούς άρχοντες μέσα και έξω από τα αστικά κέντρα.
  • Αλήθεια, από αυτά τα στρώματα περιμένουμε άραγε να συμμετέχουν σε απεργίες διαρκείας, να στραφούν κατά της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης και των αποικιοκρατών, να παραλύσουν το κράτος και να το καταλάβουν;
  • Από αυτό τον στρατό, τον φύσει και θέση αντικομουνιστικό και αντεργατικό, από αυτή την αστυνομία που έχει πιαστεί στα πράσα ουκ ολίγες φορές να συνεργάζεται με την εμπροσθοφυλακή του φασισμού, περιμένουμε να περάσουν στην άλλη πλευρά του ποταμιού ή να ανεχτούν και να συμβιβαστούν με την ανατροπή; 
  • Κι αν το κάνουν, τι θα σημαίνει αυτό; Πως έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί ή πως απλά επιλέγουν το στρατόπεδο των νικητών έχοντας τη δική τους καθεστωτική ατζέντα;
  • Οι μισές αλήθειες και η αλλοίωση της πραγματικής κι αντικειμενικής κατάστασης πραγμάτων μέσα σε μια κοινωνία, δεν αποτελούν φυσικά γνωρίσματα του ιστορικού υλισμού και της διαλεκτικής.
  • Ας είμαστε ειλικρινείς. Νησίδες καθαρού σοσιαλισμού στον παγκόσμιο χάρτη, δεν μπορούν να υπάρξουν. Θα τις καταπιεί το σκοτάδι, όσες αντιστάσεις κι αν προβάλουν.
  • Ο μόνος δρόμος που βρίσκεται μπροστά στην Αριστερά, τους κομμουνιστές, «ορθόδοξους», τροτσκιστές, μαοϊστές, ελευθεριακούς και όπως αλλιώς προσδιορίζεται ο κάθε σύντροφος ξεχωριστά ή οργανωμένα, είναι ο δρόμος των δημοκρατικών-αντιφασιστικών-αντιμονοπωλιακών και φιλεργατικών μετώπων.
  • Της συμμαχίας και της πολιτικής συνεργασίας με τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, αυτής που δεν τα κάνει πλακάκια με το φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, και που δεν έχει πρόβλημα να συμπορευτεί με τα σφυροδρέπανα.
Εφικτές λύσεις προσαρμοσμένες στο εδώ και το τώρα
  • Η μοναδική προοπτική προόδου και αντίστασης που θα κρατήσει ανοικτό το πεδίο για το σοσιαλισμό, βρίσκεται, θα το ξαναπώ κι ας γίνομαι βαρετός, στο παράδειγμα δημοκρατικών μετώπων εξουσίας στη Βενεζουέλα και τις υπόλοιπες χώρες που συμμετέχουν στην ALBA.
  • Αν υπάρχει σήμερα μια σοσιαλιστική διεθνής, αυτή είναι η ALBA, η Μπολιβαριανή οικονομική και πολιτική συμμαχία που συνίδρυσαν το 2004 οι Φιντέλ Κάστρο και Ούγκο Τσάβες εκπροσωπώντας την Κούβα και τη Βενεζουέλα αντίστοιχα και που τώρα αριθμεί 11 χώρες, μεταξύ των οποίων η Βολιβία, η Νικαράγουα και ο Ισημερινός. 
  • Κι αν υπάρχει σήμερα μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή είναι η Κούβα, μια χώρα που κάτω από την οικονομική, στρατιωτική και ιδεολογική πίεση των αποικιοκρατών, βρίσκει καταφύγιο κι ελπίδα στα δημοκρατικά κινήματα της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής.
  • Ευτυχώς, ο Κάστρο και το ΚΚ της Κούβας, όπως και το ΚΚ της Βενεζουέλας, δεν έχουν τα μυαλά των συντρόφων μας του ΚΚΕ και κάποιων εδώ στην Κύπρο που προσβλέπουν σε μια ανάλογη ιδεολογικοπολιτική κατάσταση. Γιατί αν τα είχαν, δεν θα γύριζαν να δουν τον Τσάβες…
  • Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, πότε άραγε αναγνώρισαν οι πολυγραφότατοι κατά τ’ άλλα υποστηρικτές της γραμμής του ΚΚΕ, όπως αυτή παρουσιάζεται τα τελευταία 5-10 χρόνια, τη συμβολή του δημοκρατικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος της Βενεζουέλας στην υπόθεση του σοσιαλισμού και της ειρήνης;
  • Έχω πολλά τέτοια ερωτήματα αλλά έγραψα αρκετά και θα σας αφήσω, εφόσον μου κάνατε παρέα μέχρι εδώ, με ένα αγαπημένο μου των Κατσιμιχέων από τα 80s, τη «συνέλευση των ποντικών».
  • Λοιπόν το τραγουδάκι τελειώνει κάπως έτσι: «Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες τότε και μόνο όταν είναι εφικτές, άμα δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις, άστες καλύτερα καθόλου μην τις λες…»
  • Υ.Γ.1: Το ιστολόγιο χαιρετίζει τις προσπάθειες για σύμπτυξη μετώπου του ΟΧΙ στην Ελλάδα μετά και τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, και όλες τις οργανώσεις ή τα πρόσωπα που προτίθενται να διερευνήσουν τη δυνατότητα για ένα μαζικό κίνημα ανεξαρτησίας και αλλαγής που αμφισβητεί ανοικτά τις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές ενώσεις.  
  • Υ.Γ.2: Η παρούσα ανάρτηση ας θεωρηθεί κι από τους φίλους της φιλομπολιβαριανής αλλά και φιλοΚΚΕ (θεωρώ πως υπάρχει αντίφαση εδώ) ιστοσελίδας Αγκάρρα, ως η δική μου, καθυστερημένη -ανεπίσημη φυσικά αφού τη δημοσιεύω εδώ κι όχι εκεί- τοποθέτηση στο κάλεσμά τους για σχετικά κείμενα.   
  • Υ.Γ.3: Αξίζει, όπως πάντα άλλωστε, να διαβάσετε την τελευταία ανάρτηση του Anef_Oriwn που καταπιάνεται με πολλά και ενδιαφέροντα, και ειδικά με ένα κρούσμα χαφιεδισμού που κάνει βόλτες στη κυπριακή μπλογκόσφαιρα βάζοντας στόχο τον ίδιο αλλά και τον υποφαινόμενο...  

9 σχόλια:

  1. Φιίλε νέε, εν καλά πριν να πανηγυρίζουμεν υπερ του δέοντως την ALBA και τις γενικότερες διαδικασίες στην Λατινική Αμερική να τις γνωρίζουμε πιο βαθιά. Πέραν δηλαδή του γεγονότως πως εδώσαν χαστούκι στον (αμερικάνικο) ιμπεριαλισμό. Έχουν τζαι τζείνες έντονα τα ταξικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού. Ήρταν ως αποτέλεσμα συμμαχίας αντι-ιμπεριαλιστικής όπως λέεις, αλλά εξαρτάται πως νοεί η κάθε τάξη που συμμετέχει στην συμμαχία τον ιμπεριαλισμό. Εν καλά να μελετούμε και ακριβώς τις θέσεις των ΚΚ Βενεζουέλας, Εκουαδόρ, Βολιβίας και την στάση τους απέναντι στις Κυβερνήσεις τους πριν να τους παρουσιάσουμεν σαν ένθερμους υποστηρικτές. Ακόμα και για τις διαδικασίες τζεικάτω πρέπει να μπαίνει μια ταξική ανάλυση, γιατί που εννά έρτει (αν μεν ήρτεν) η ώρα του "τζαι τωρά τί; Εννά πάμεν μπροστά ή πίσω", εννα πρέπει να λογοδοτήσουμεν τζαι οι φανατικοί υποστηρικτές τους, τζαι όσοι στέκουν κριτικά απέναντι τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα διαφωνήσω σε τίποτα απ όσα παραθέτεις φίλε Εξόριστε… και σε καλωσορίζω κιόλας στο σχολιασμό.

      Αντιλαμβάνεσαι πως το σημαντικό για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, έστω και διαμέσου πολλών μεταβατικών καταστάσεων, είναι η ανεξαρτησία μιας χώρας (και περισσότερων φυσικά) από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

      Οπότε, ας αναγνωρίσουμε και ας σταθούμε στην επισήμανσή σου πως οι χώρες αυτές, συνδυασμένα, «έδωσαν χαστούκι στον ιμπεριαλισμό». Υπάρχει πιο αριστερή διακυβερνητική πράξη στις μέρες μας;

      Αφήνει τουλάχιστον ανοικτή την προοπτική.

      Και πάλι υπάρχει ένας παραλληλισμός με το κυπριακό και τη θέση ας πούμε του ΑΚΕΛ για λύση ναι, ΝΑΤΟ όχι (πολύ παλαιότερα «ένωση ναι, ΝΑΤΟ όχι»), για αποστρατικοποίηση κλπ.

      Είναι κάποιες μίνιμουμ επιδιώξεις του προοδευτικού κινήματος που στόχο έχουν να διαφυλάξουν την προοπτική και που επιτυγχάνονται με πλατιά-ανοικτά μέτωπα συνεργασίας των ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων.

      Αν δηλαδή λυθεί το κυπριακό αύριο με την ενωμένη Κύπρο έξω από το ΝΑΤΟ, που θα οφείλεται αν όχι στο ΑΚΕΛ και τη διάχυση των ιδεών του σε μια ευρύτερη κοινωνική πλειοψηφία;

      Στη βάση της ανεξαρτησίας της χώρας, η οποία είναι ταξικό ζητούμενο και εκφράζεται πολιτικά (δεν νομίζω να διαφωνείς), μπορούν να οικοδομηθούν πολλά προοδευτικά προγράμματα, είτε παράλληλα είτε ξεκάθαρα ανταγωνιστικά με την λεγόμενη ελεύθερη οικονομία.

      Σε μια χώρα μες το ΝΑΤΟ, για τι σοσιαλισμό να μιλήσει κανείς;

      Γι αυτό, και κλείνω, ποτέ δεν αναγνώρισα στον Σύριζα στο σύνολό του, τον χαρακτηρισμό Αριστερά εφόσον η κεντρική του γραμμή δεν έκανε ποτέ λόγο για αμφισβήτηση των δυτικών.

      Θεωρώ πως θεμέλιος λίθος και γραμμή εκκίνησης για συνεργασίες με κοινωνικές-ταξικές-πολιτικές δημοκρατικές δυνάμεις, είναι η αντίθεση στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.

      Από εκεί και πέρα, «ανοίγει η όρεξη» όπως έγραψα και πιο παλιά…

      Διαγραφή
    2. Νομίζω στα τελευταία που είπες βρίσκουμεν τα καλλύτερα. Το κυρίως κείμενο είχε κάποια σημεία με υπερβάλλον ζήλο (η ALBA ως διεθνής για παράδειγμα ή το θέμα των σταδίων για το σοσιαλισμό), εξ' ου και το σχόλιο μου. Βέβαια, προσωπικά αποφεύγω συγκρίσεις χωρών με έντονα διαφοροποιημένα δεδομένα γι' αυτό και προτιμώ να κρατούμεν τα Λατινοαμερικάνικα ως τέτοια, τα Ευρωπαϊκά επίσης, και την Κύπρο ακόμα πιο ιδιαίτερη. Όπως και να έχει, το επικίνδυνο με τις "εναλλακτικές" εν οι υποσχέσεις τους, έναντι των (ταξικών) ορίων τους. Αλλά εν μεγάλη κουβέντα, και προτιμώ να μείνουμεν δαμέ που εμετριάσαμεν την διαφωνία κάπως. Διαφορετικά εννα συζητήσουμεν για το ποιές εν ιμπεριαλιστικές ενώσεις και ποιές όχι ή για το αν η ανεξαρτησία αποτελεί και εργαλείο διαπραγμάτευσης της λεγόμενης εθνικής αστικής τάξης για την καλυτέρευσην της θέσης της στο ιμπεριαλιστικό σύστημα (π.χ. όπως κάμνει ιστορικά η Τουρκία).

      Διαγραφή
    3. Για τη μετωπική φιλοσοφία, το παράδειγμα και το μοντέλο πολιτικής δράσης μιλούμε φυσικά (σε σχέση με την ALBA και τις δημοκρατικές κυβερνήσεις της Λατινικής), και όχι για τα εξιδικευμένα ζητήματα και τα ειδικά χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά.

      Όσο αφορά τη "μεγάλη κουβέντα" που δεν θέλεις να ανοίξεις, καθώς και άλλα ζητήματα που μας απασχολούν, νομίζω πως πρέπει να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα των ερωτημάτων που θέτει η ανάρτηση και που -τολμώ να παρατηρησω- αποφεύγεις να ασχοληθείς (όπως και πολλοί άλλοι φυσικά).

      Γιατί οι επιλογές μας είναι σε συνάρτηση και αλληλεπίδραση με τις πραγματικές δυνατότητες, τόσο εσωτερικά-κοινωνικά, όσο και γεωπολιτικά.

      Διαγραφή
    4. Νέε & Εξόριστε,

      Επιτρέψτε ΜΟΥ μια σύντομη παρέμβαση στην κουβέντα ΣΑΣ κυρίως αναφορικά με τις «συγκρίσεις χωρών» και τις παραπομπές σε παραδείγματα ή εμπειρίες άλλων χωρών και κινημάτων...
      Άποψη ΜΟΥ είναι ότι σε μια συγκροτημένη συζήτηση ΔΕΝ μπορεί να μην υπάρξουν και συγκριτικές αναφορές [δηλ. μεταξύ του τι γίνεται εκεί με το τι γίνεται εδώ], όμως αυτό δεν πρέπει να γίνεται μηχανιστικά, ή/και ισοπεδωτικά. Πάντοτε πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα εκεί και εδώ δεδομένα, τα μεγέθη και οι ισορροπίες... Γιατί σίγουρα άλλο να διαπραγματεύεται η «λεγόμενη εθνική αστική τάξη [της Τουρκίας] την καλυτέρευσην της θέσης της στο ιμπεριαλιστικό σύστημα...» [ή αυτή τού Ισραήλ, ή τής Αιγύπτου] κι άλλο η ελληνοκυπριακή [ας την πούμεν κι αυτή εθνική] αστική τάξη ή αυτή της Παλαιστίνης... [Τελικά δεν αποφύγαμε τις συγκρίσεις, φίλε Εξόριστε, ούτ’ ΕΣΥ, αλλά ούτε κι ΕΓΩ!]...
      Και φυσικά άλλο είναι να υπάρχουν στην περιφέρεια 3-4 χώρες με αριστερές ριζοσπαστικές κυβερνήσεις, που έχουν μάλιστα «αντι-καπιταλιστικό, αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα (με κατάφαση στον Σοσιαλισμό)» [Βενεζουέλα, Βολιβία, Ισημερινός, Νικαράγουα] και να ‘ναι από κοντά και η Σοσιαλιστική Κούβα, κι άλλο να ‘σαι μέλος μιας οικονομικής και πολιτικής Ένωσης κρατών με νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις...

      Διαγραφή
  2. Νεε, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς το πως οι λατινοαμερικανικές χώρες παλεύουν για ανεξαρτησία με μέτωπα και να το μεταφέρεις στην επιθυμία σου η ευρωπαική αριστερά, ή το ΚΚΕ, να κάνει το ίδιο. Η βασική διαφορά συνίσταται στο γεγονός ότι σε αυτές τις χώρες το ΝΑΤΟ, η ΕΕ κτλ είναι εξ ορισμού κάτι από έξω, κάτι που επιτίθεται σε αυτές από έξω. Οι δικές μας χώρες στην Ευρώπη είναι ήδη μέσα. Όντας μέσα, οι αστικές τους τάξεις και το κεφάλαιο είναι τόσο δεμένο με αυτές τις οργανώσεις που ένα δημοκρατικό μέτωπο από μόνο του δεν θα μπορούσε ούτε καν να τις αμφισβητήσει, και αυτό έγινε με το Συριζα. Για να τις αντιμετωπίσει πρέπει να έρθει σε απόλυτη ρήξη με την εγχώρια αστική τάξη και με το κράτος της, απόλυτη ρήξη. Σε αντίθεση με κάποιες χώρες λατινικής αμερικής που ο κρατικός μηχανισμός, η παραγωγική διάθρθωση κτλ δεν είναι σε τέτοιο βαθμό ενσωματωμένα. Σημείωση, όχι στην Κούβα, για αυτό και εκεί έγινε πλήρης ρήξη, επειδή το οικονομικό-πολιτικό σύστημα της Κούβας ήταν βαθιά ενσωματωμένο στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

    Εδώ φαίνεται και ότι η σ΄τηριξη του ΚΚΕ και των λατινοαμερικανικών κινημάτων δεν είναι καθόλου αντίφαση, όπως αστήρικτα ισχυρίζεσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει αντίφαση φίλε Lary, γιατί στο παράδειγμα των λατινοαμερικάνικων κινημάτων υπάρχει κάποια έστω και μίνιμουμ συνεργασία και συμπόρευση των κομμουνιστών με την δημοκρατική παράταξη ας την πούμε έτσι, ενώ στην Ελλάδα το ΚΚΕ όχι μόνο αρνείται να συζητήσει συνεργασία με αντικαπιταλιστικές-αντιιμπεριαλιστικές-αντιΕΕ οργανώσεις, κόμματα και συσπειρώσεις (Ανταρσύα, αριστερή πλατφόρμα, Αλαβάνος κλπ κλπ) αλλά τις θεωρεί και τις χαρακτηρίζει ανοικτά ως αναχώματα του συστήματος.

      Στην επισήμανσή σου πως η ενσωμάτωση των κοινωνικών/πολιτειακών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα στη Λατινική, δεν είναι προχωρημένη όσο στα μέρη μας, θα συμφωνήσω φυσικά.

      Και θα συμφωνήσω γιατί αυτό λέει στην ουσία η ανάρτηση, ερωτώντας πως ακριβώς σκέφτονται οι υποστηρικτές της σημερινής γραμμής του ΚΚΕ, να αντιμετωπίσουν αυτή την ιμπεριαλιστική ενσωμάτωση στην Ελλάδα!

      Με "πλήρη ρήξη"; Και πως θα γίνει αυτό;

      Αν στην λατινική είναι μια φορά χρήσιμα τα ενωτικά μέτωπα για να μείνει ανοικτή η προοπτική, στην κατάσταση που εμείς βρισκόμαστε, είναι χίλιες.

      Σίγουρα χρειάζεται ρήξη, πλήρης ρήξη, αλλά προσωπικά, παρακαλώ να με διορθώσει κάποιος, δεν έχω παρατηρήσει το ΚΚΕ να στηλιτεύει έντονα και να αφιερώνει προγραμματικές θέσεις στα ζητήματα του ξηλώματος των δομών στην κρατική μηχανή, στον στρατό και την αστυνομία, έτσι ώστε να έχει πιθανότητες να στεριώσει η όποια προσπάθεια...

      Θα περίμενα το κόμμα να λέει, κοιτάξτε να δείτε, εμείς θέλουμε να κάνουμε αυτό κι αυτό, αλλά θα βρούμε μπροστά μας αυτό και το άλλο. Εδώ, από τα μέσα του 90' με το ΑΑΔΜ το κόμμα μιλούσε για πιθανή ανατροπή μιας τέτοιας δημοκρατικής κυβέρνησης, είτε από μέσα είτε απ έξω, και τώρα μας προτείνει λαϊκή εξουσία και καλά, χωρίς να αναλύει στον κόσμο τι θ ακολουθήσει;

      Για μένα, το πρόταγμα για "λαϊκή εξουσία" είναι κενό περιεχομένου και ανευ ουσίας εφόσον δεν απαντά στο διαταύτα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (θα αξιολογηθεί κι αυτό όταν επιτέλους απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα από θιασώτες της "πλήρους ρήξης εδώ και τώρα χωρίς μεταβατικά προγράμματα και πολιτικές συμμαχίες").

      Διαγραφή
    2. Οφείλω να πω ότι η πιο πάνω τοποθέτηση του σχολιογράφου Lary, ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί μαζί του ή όχι, έχει μια βάση και είναι μακράν από αφορισμούς και συνθήματα, όπως κάνουν κάποιοι άλλοι σχολιογράφοι. Δεν λέει, ας πούμεν, [ανεξάρτητα να κάποιος συμφωνεί μαζί του ή όχι] ότι δεν μπορούμε να συμμαχήσουμε [σ’ ένα δημοκρατικό μέτωπο] με τους τάδε ή τους δείνα γιατί τούτοι είναι ρεφορμιστές κι οππορτουνιστές, αλλά για ένα συγκεκριμένο λόγο. Πιστεύει ότι «ένα δημοκρατικό μέτωπο από μόνο του δεν θα μπορούσε ούτε καν να αμφισβητήσει [...] το ΝΑΤΟ και τη ΕΕ...», γι’ αυτό και πρέπει να υπάρξει «απόλυτη ρήξη με την εγχώρια αστική τάξη και με το κράτος της», επειδή «οι αστικές τάξεις και το κεφάλαιο είναι τόσο δεμένο με αυτές τις οργανώσεις» [το ΝΑΤΟ και την ΕΕ]... Όμως ούτε ο Lary απαντά στο ερώτημα πόσο εφικτή είναι αυτή η ρήξη [με επικεφαλείς τους κομμουνιστές] σήμερα ή έστω αύριο και μάλιστα υπό τόσο αντίξοες σημερινές... Ποια είναι, λόγου χάριν, η δύναμη των Κομμουνιστών στη Δυτ. Ευρώπη;

      Απ’ εκεί και πέρα ΕΓΩ έχω τους ενδοιασμούς ΜΟΥ κατά πόσο η διαφορά μεταξύ Ευρώπης [ή ειδικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης] και Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, είναι ο βαθμός ενσωμάτωσης των μεν ή των δε σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις [δηλ. στον αμερικανικό ή τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό]... Η πιο σημαντική διαφορά είναι ότι στην Κεντρική και Νότια Αμερική οι κοινωνικοοικονομικές ανισότητας είναι πιο οξείες κι αφορούν πολύ μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Την ίδια ώρα τα δημοκρατικά ελλείμματα στις χώρες αυτές ήταν/είναι τεράστια. Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι οι αμερικάνοι μέσω πραξικοπημάτων, αλλά και δικών τους άμεσων επεμβάσεων ανεβοκατέβαζαν μέχρι πρότινος κυβερνήσεις, ενώ με ελεγχόμενες δικτατορικές κυβερνήσεις-ανδρείκελα εξασκούσαν εξουσία σ’ αυτές τις χώρες. Παράλληλα τα συμφέροντα των ντόπιων αστικών τάξεων [οι οποίες στήριζαν τα φιλο-αμερικάνικα δικτατορικά καθεστώτα των χωρών τους], ήταν/είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα συμφέροντα των αμερικανών ιμπεριαλιστών... Όλ’ αυτά προφανώς και δημιουργούσαν/δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες [είναι πιο έντονο το αντι-ιμπεριαλιστικό στοιχείο και οι τάσεις για ανεξαρτητοποίηση από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα] στη λεγόμενη Λατινική Αμερική [σε σχέση με την Ευρώπη] και κάνουν τη δημιουργία μετωπών [με πιο σαφείς αριστερούς προσανατολισμούς] πιο εφικτή...
      Η Ευρώπη [και κυρίως η Κεντρική] πάσχει, δυστυχώς, από οξεία (δεξιά) σοσιαλδημοκρατία, αυξημένα κρούσματα νεοφιλελευθερισμού και έντονο αντικομουνιστικό και εθνικιστικό παροξυσμό, στοιχεία που χειραγωγούν τον κόσμο και δεν τον βοηθούν να κινηθεί αριστερότερα... Ίσως ο αδύνατος κρίκος στην Ευρώπη με καταστάσεις που προσομοιάζουν μ’ εκείνες της (λεγόμενης) Λατινικής Αμερικής, να ‘ναι η ευρωπαϊκή περιφέρεια [η Νότια Ευρώπη και τα Βαλκάνια], γι’ αυτό και τα (αριστερά) Μέτωπα και οι πολιτικές συμμαχίες (εξ αριστερών) να ‘χουν ακόμα μια αξία ή/και διαχρονικότητα εδώ...

      Διαγραφή
    3. Προσωπικά διαφωνώ με τον Lary στη θέση του πως πλατιά μέτωπα δεν μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες απεμπλοκής. Πχ το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, αν το χειριζόταν μια πραγματικά (και όχι στα λόγια) δημοκρατική-αγωνιστική κυβέρνηση, δεν θα προκαλούσε ριγμούς στο καπιταλιστικό οικοδόμημα; Ο λαός ήταν εκεί, αποφασισμένος, οπότε τα μέτωπα δουλεύουν...

      Επιμένω πως ο ευρωπαϊκός νότος και η περιφέρεια εδώ της ανατολικής μεσογείου, μπορούν να πάρουν πολλά από το παράδειγμα της λατινικής. Στην ουσία, το ΚΚΕ εγκατέλειψε ένα πρόγραμμα (ΑΑΔΜ) το οποίο υλοποίησε ο Τσάβες και μεταλαμπαδεύτηκε περιφερειακά. Και μάλιστα το εγκατέλειψε όταν άρχισε να αποδίδει, δίνοντας παράλληλα ανάσες στην Κούβα.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...