"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

21 Νοεμβρίου 2015

Για τον εκλογικό νόμο: Λανθασμένη η αύξηση του ορίου

Ο φασισμός κι ο χυδαίος λαϊκισμός βρίσκουν το δρόμο τους για τη Βουλή
με οποιοδήποτε όριο και εκλογικό σύστημα...
  • Η Αριστερά στην Κύπρο, μέσω του οργανωμένου φορέα της, του ΑΚΕΛ, υπήρξε διαχρονικά η ισχυρότερη φωνή υπέρ του εκδημοκρατισμού του πολιτικού συστήματος της Κύπρου. Η απλή αναλογική ήταν και είναι ένα λαϊκό στην ουσία αίτημα, αφού διασφαλίζει πως η εκπροσώπηση θα κατανέμεται όσο το δυνατό δικαιότερα και θα αντικατοπτρίζει σχεδόν απόλυτα τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.
  • Ακόμα κι όταν ο ΔΗΣΥ, το κόμμα που στέγασε την ΕΟΚΑ Β’ και τον Γριβισμό με ό,τι αυτός συνεπάγεται, αποτύγχανε να εκλέξει έστω και ένα βουλευτή με το πλειοψηφικό σύστημα στις Βουλευτικές του 1976, παρότι εξασφάλιζε το 27%, το ΑΚΕΛ παρέμενε σταθερό στις απόψεις του για προοδευτική μετεξέλιξη του εκλογικού νόμου.
  • Η απλή αναλογική και το αναλογικό όριο του 1.79% ( ένα πεντηκοστό έκτο – μία εκ των 56 βουλευτικών εδρών) εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις Βουλευτικές του 1996.
  • Προηγήθηκαν τρεις εκλογικές διαδικασίες με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, το 1981, το 1985 και το 1991. Το σύστημα αυτό στην ουσία απέτρεπε τη δημιουργία και την μακροημέρευση μικρών πολιτικών σχηματισμών αφού τοποθετούσε το όριο για κατάληψη έδρας στο 10% ή στο 8% παγκύπρια, αν το μικρό κόμμα κατάφερνε να εκλέξει βουλευτή από την πρώτη κατανομή.
  • Κόμματα όπως την Ένωση Κέντρου του Τάσσου Παπαδόπουλου που πέτυχε ένα ποσοστό γύρω στο 2.5% στις Βουλευτικές του 81’, το ΠΑΜΕ του Χρυσόστομου Σοφιανού που ακούμπησε το 3% στις ίδιες εκλογές, η ΝΕΔΗΠΑ του Αλέκου Μιχαηλίδη, καθώς και άλλα μεταγενέστερα σχήματα όπως το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Νίκου Ρολάνδη και το ΑΔΗΣΟΚ, κτυπώντας στο βράχο του εκλογικού νόμου, αναγκάστηκαν στην πορεία να ενταχθούν σε μεγαλύτερα κόμματα και συμμαχίες για να επιβιώσουν πολιτικά.
  • Ο Τάσσος Παπαδόπουλος προσχώρησε στο ΔΗΚΟ παίρνοντας τότε και την αντιπροεδρία του κόμματος, οι Αλέκος Μιχαηλίδης και Νίκος Ρολάνδης προσχώρησαν στον ΔΗΣΥ, ενώ στελέχη του ΑΔΗΣΟΚ βρέθηκαν το 1998 να συγκυβερνούν με το Συναγερμό. Την ίδια περίοδο, ο Γλαύκος Κληρίδης διόριζε τον Χρυσόστομο Σοφιανό ως προσωπάρχη του Προεδρικού…
Απλή αναλογική: Ο βραχνάς του κατεστημένου
  • Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως η απλή αναλογική είναι βραχνάς για την αστική τάξη και τα κόμματα εξουσίας της κεντροδεξιάς, αφού επιτρέπει συνθήκες διαφοροποίησης και διάσπασης στους κόλπους της.
  • Τα μεγάλα κόμματα του κατεστημένου επιθυμούν, είναι λογικό από τη μεριά τους, όσο το δυνατό ψηλότερα εκλογικά όρια έτσι ώστε να λειτουργεί η λογική της χαμένης ψήφου και να παρουσιάζονται τα ίδια ως οι κύριοι εκφραστές της κυρίαρχης ιδεολογίας και της νομής της εξουσίας.
  • Η Αριστερά όμως, δεν έχει τις ίδιες ανησυχίες και επιθυμίες με τα κόμματα της άρχουσας τάξης. Αντίθετα, είναι στρατηγικός της στόχος η διάσπαση των παραδοσιακών αστικών και μικροαστικών κομμάτων σε πολλούς σχηματισμούς, έτσι ώστε να δημιουργούνται συνθήκες που να υποβοηθούν τη δράση του λαϊκού παράγοντα.
  • Στη συγκεκριμένη φάση που βρισκόμαστε σήμερα, ο Συναγερμός, θέλοντας να προλάβει φυγόκεντρες δυνάμεις που παρουσιάζονται στην παράταξη, βάζει θέμα εκλογικού νόμου και μάλιστα σχετικά πλησίον των επόμενων Βουλευτικών που θα διεξαχθούν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, το Μάη του 2016. Αν πετύχει την αύξηση του ορίου για τη δεύτερη κατανομή εδρών, ο ΔΗΣΥ, και σε δεύτερο πλάνο το ΔΗΚΟ, θα εξασφαλίσουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με τα μικρότερα όμορα κόμματα, αναγκάζοντας σε δεύτερες και τρίτες σκέψεις τους φιλόδοξους πολιτικούς τους παράγοντες.
  • Ήδη, όπως αποκάλυψε η ΓΝΩΜΗ σε περασμένη της έκδοση, συγκεκριμένες τάσεις από το κίνημα των οικολόγων φαίνεται να προσανατολίζονται προς το ΔΗΣΥ, ενώ ανάλογη θα είναι όπως αναμένεται και η στάση πολλών στελεχών του ΕΥΡΩΚΟ και ιδίως του Δημήτρη Συλλούρη που δεν θα είχε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα να βρεθεί στα έδρανα της Βουλής μέσω του κυβερνώντος κόμματος.
  • Τα ίδια ισχύουν και για το κόμμα του Γιώργου Λιλλήκα αλλά ίσως και για στελέχη της ΕΔΕΚ που ανησυχούν για τις επιδόσεις του κόμματος στις επερχόμενες Βουλευτικές, ιδιαίτερα αν παγιωθεί μια λογική χαμένης ψήφου μέσω της αλλαγής του εκλογικού νόμου.
  • Μια τέτοια εξέλιξη, το ανέβασμα δηλαδή του πήχη για είσοδο στη δεύτερη κατανομή των εδρών, θα ευνοήσει ξεκάθαρα τους μεγάλους σχηματισμούς της Δεξιάς και ιδιαίτερα το ΔΗΣΥ, που θα λειτουργήσει ως πολυσυλλεκτικός-πολυτασικός σχηματισμός.
  • Το νυν κυβερνητικό κόμμα με τη σειρά του, θα αξιοποιήσει τα συμμαχικά ποσοστά του ερχόμενου Μάη για να προκρίνει το αποτέλεσμα των επόμενων Προεδρικών, αφού θα έχει ήδη οικοδομήσει μια πετυχημένη εκλογική συνεργασία με τάσεις που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν μια πιο αυτόνομη παρουσία και περισσότερες επιλογές.
Όχι στην αύξηση του ορίου
  • Παρότι η απλή αναλογική έχει μια σειρά από αδυναμίες -κυριότερες των οποίων είναι η εκ των πραγμάτων δυσλειτουργία των μονοεδρικών κομμάτων στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αλλά και η ανάδειξη κάποιων φαιδρών ή και ακραίων καταστάσεων που χρησιμοποιούν το χαμηλό όριο εισδοχής- αποτελεί ως εκλογική ρύθμιση ένα εμπόδιο για τα παγιωμένα κόμματα εξουσίας και μια κατάκτηση για το λαό.
  • Κρίνουμε πως η Αριστερά και το κόμμα της δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τη διατήρηση του υφιστάμενου εκλογικού νόμου. Αντίθετα, θα έπρεπε να πρωτοστατούν για τη διατήρησή του και να αποκαλύπτουν τους πραγματικούς λόγους που το κατεστημένο, μέσω του ΔΗΣΥ, θέλει να τον ράψει στα μέτρα του, λίγες εβδομάδες πριν την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου.
  • Η αύξηση του εκλογικού ορίου αναμένω πως θα αυξήσει τα ποσοστά της αποχής, θα ενδυναμώσει το Συναγερμό και –το χειρότερο- θα ενισχύσει τη φιλολογία περί «συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ» και το παγιωμένο πλέον σύνθημα «όλοι είναι το ίδιο».
  • Το ενδεχόμενο να μπει η κυπριακή Χρυσή Αυγή, το ΕΛΑΜ, στη Βουλή ή να συνεχίσει ο μικροαστικός χυδαίος λαϊκισμός τη δράση του από τα έδρανά της, δεν είναι αρκετοί παράγοντες που θα ανάγκαζαν το κόμμα μας σε μια οπισθοχώρηση από βασικές του αξίες αλλά και πολιτικές τακτικές.
  • Η ακροδεξιά και ο λαϊκισμός (ΕΛΑΜ, Περδίκης, Κουλίας, Συλλούρης, Λιλλήκας, Ελένη Θεοχάρους κ.α.) είναι έτσι κι αλλιώς στοιχεία της κυπριακής κοινωνίας. Αν θέλουμε η Βουλή να είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική, θα πρέπει να αποδεχτούμε και το γεγονός πως οι ψηφοφόροι επιλέγουν τους πολιτικούς και τα κόμματα που τους εκφράζουν. Ο φασισμός, ο αντικομμουνισμός και ο εκφυλισμός της πολιτικής και της δημοκρατίας, δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν με χαμηλότερα ή ψηλότερα ποσοστά εισδοχής. 
  • Από τη στιγμή που υπάρχει σήμερα ένας Αντρέας Θεμιστοκλέους στη Βουλή των Αντιπροσώπων με τα «χρώματα» του μεγάλου δεξιού πόλου εξουσίας, κι ένας Ζαχαρίας Κουλίας εκλεγμένος με «το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων», τι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί; Σε μια χώρα όπου πεθαίνει έγκλειστος ο Κώστας Παπακώστας και κυβερνά απροκάλυπτα ο Γριβισμός, τα εκλογικά όρια δε νομίζω πως έχουν και μεγάλη σημασία.
  • Αλλά και πάλι, η όποια δημοκρατική μου συνείδηση δεν μου επιτρέπει να χωνέψω με ευκολία το ενδεχόμενο ένα κόμμα που θα λάβει ένα ποσοστό κοντά στο 2, 2.5 ή και 3%, να μένει εκτός Βουλής. Αθροιστικά, αν τα κόμματα αυτά είναι τρία ή τέσσερα, το ποσοστό των ψηφοφόρων που θα μένουν χωρίς φωνή, θα πλησιάζει ή και θα ξεπερνά το 10%.
  • Το όριο που προτείνει το ΑΚΕΛ (3.6%) ως αντιστάθμισμα στην πρόταση του ΔΗΣΥ για 5%, είναι πολύ ψηλό. Πρόκειται στην ουσία για νόθευση της απλής και επιστροφή σε μια σχετικά ισχυρή αναλογική. Η αποτυχία της Λαϊκή Ενότητας (ΛΑ.Ε) στην Ελλάδα στις πρόσφατες εκλογές να μπει στη Βουλή σπάζοντας το όριο του 3%, δεν μπορεί να θεωρείται δημοκρατική εξέλιξη. Έχω την εντύπωση πως είναι ένα καλό παράδειγμα συστήματος… προς αποφυγήν. Τι θα σκεφτούμε αν αύριο-μεθαύριο και το ΚΚΕ κινδυνεύσει από μια τέτοια κακοτοπιά;
  • Έστω και την υστάτη, εκτιμώ πως θα πρέπει να γίνουν δεύτερες σκέψεις από το κόμμα μας. Θα είναι λάθος η αύξηση του ορίου, και τα λάθη της, ως γνωστόν, η Αριστερά τα πληρώνει διπλά και τρίδιπλα... και σε βάθος χρόνου.
>> Το σκεπτικό του ενάντια στην αύξηση του εκλογικού μέτρου, ανέλυσε κι ο Anef σε ανάρτησή του προ ενός σχεδόν μηνός, εδώ

5 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Η φιλοΑΚΕΛική μπλογκόσφαιρα φαίνεται να συμφωνεί πως πρόκειται περί παγίδας...

      Διαγραφή
  2. Εθκιάβασα τες απόψεις του Άντρου τζιαι τελικά δεν βρίσκω παράλογην την φρασεολογίαν του. Εσύ που είσαι τζιαι μαθηματικόν μυαλόν, ίσως μπορείς επίσης να δεις διαφορετικά το θέμαν με το μέτρον στες 10 000 ψήφους αντίς σε ποσοστά ( 1.8% ). Τα ΜΜΕ τζιαι οι στατιστικές προωθούν την λογικήν πάντα των ποσοστών τζιια ππέφτουμε στην παγίδαν να συζητούμεν έναν ποσοστόν χωρίς να διαιρωτούμαστιν το αυτονόητον, ποσοστόν ποιού συνόλου; Τζιαι φυσικά ο επιτήδιος μανιπουλάτορας επιλέγει τζιείνος το σύνολον που σου επιβάλλει τζιαι βάλλει σε να συζητάς το ποσοστόν. Σήμερα 10 000 ψήφοι είναι 3.6 % με τόσην αποχήν. Εγώ πάντως θεωρώ προβληματικόν το να έσιεις έναν τύπον να εκλέγεται με 5 000 ψήφους παγγύπρια. Δεν πρέπει να το βλέπουμεν μόνον σσυφφεροντολογικά σε μιαν συγκεκριμένην πολιτικήν συγκυρίαν. Σήμμερα στην Κύπρον πρέπει να ξανακερδίσει η πολιτική τζιαι η δημοκρατία το κύρος που έχασεν με την τακτικήν της λάσπης που εφάρμοσεν η δεξιά για να κερδίσει κοντόφθαλμα την εξουσίαν τζιαι να απαξιώσει την αριστεράν φκάλλοντας τζιαι τον λάκκον μέσα στον οποίον εππεσεν τζιαι η ιδια. Τελικά μόνον η λύση αν μας σώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Σήμμερα στην Κύπρον πρέπει να ξανακερδίσει η πολιτική τζιαι η δημοκρατία το κύρος που έχασεν με την τακτικήν της λάσπης που εφάρμοσεν η δεξιά για να κερδίσει κοντόφθαλμα την εξουσίαν τζιαι να απαξιώσει την αριστεράν φκάλλοντας τζιαι τον λάκκον μέσα στον οποίον εππεσεν τζιαι η ιδια."

      Και πως θα γίνει αυτό; Κάνοντας τη δεξιά ακόμα μεγαλύτερη;

      Τα πράγματα είναι απλά: 56 θέσεις, εκλογικό σύνολο, 1.79% για μια θέση. Αν ήταν 300 οι θέσεις, όπως πχ στην Ελλάδα, κόμματα με 3% σχεδόν που δεν μπήκαν στη Βουλή, θα έπρεπε να είχαν 9 βουλευτές...Οταν "κλέβονται" έδρες από σχηματισμούς που δεν φτάνουν στο όριο, αυτές καταλήγουν στα μεγάλα κόμματα.

      Τι είχαμε εδώ;

      Είχαμε μια επίθεση του ΔΗΣΥ ενάντια στη κοινωνία με το αίτημα για αύξηση του μέτρου, και που βρήκε στήριξη;

      Τι σημασία έχει το πραγματικό μέγεθος του ποσοστού; Δηλαδή η Κύπρος, με το ποσοστό του 3,6%, θα είχε ευρωβουλευτές στην Ευρώπη; Και πόσους;

      Συμφωνώ πως ένα μονοεδρικό κόμμα έχει πρόβλημα στη βουλή (κοινοβουλευτικές επιτροπές κλπ). Ίσως θα έπρεπε να τοποθετηθεί μέτρο 3,6% για δύο έδρες και να εφαρμοστεί για συνασπισμούς 2 κομμάτων.

      Θεωρώ πως το ΑΚΕΛ έπεσε σε παγίδα, λόγω της ανεκδιήγητης πολιτικής δραστηριότητας του πορδίκη πχ και άλλων.

      Οι ανέντακτοι και οι οπαδοί μικρότερων σχηματισμών ή άτομα που θα ήθελαν μια άλλη τοποθέτηση, νιώθουν ότι τους έχουν περιοριστεί τα δικαιώματα.

      Κι ας το δούμε και διαφορετικά, τι θα γίνει αν αύριο ένα γνήσιο δημοκρατικό κίνημα, επαναστατικό, καθαρό, θελήσει να μετρήσει τις δυνάμεις και την προοπτική του;

      Με τα ξερά κρούζουμε τζιαι τα χλωρά;

      Τζιαι επιτέλους! Ποιά θα είναι η γνώμη μας για το θέμα αν για κάποιους λόγους η Αριστερά φτάσει σε κάποιο ιστορικό σημείο να παλεύει μ αυτό το όριο;

      Διαγραφή
    2. Αν ήθελαν να αυξήσουν το όριο, μάλλον θα έπρεπε να σκεφτούν τη μείωση των εδρών...

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...