"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

31 Ιανουαρίου 2015

Το νου σας σύντροφοι!

Αριστερά κι όπου μας βγάλει....
  • Οφείλω να ομολογήσω πως οι πρώτες κινήσεις της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, με ικανοποιούν σε μεγάλο βαθμό. Είχα ετοιμάσει μικρό καλάθι.
  • Δεν είναι μόνο οι συμβολικές κινήσεις και οι προγραμματικές εξαγγελίες που έχουν συζητηθεί κατά κόρον αυτή την εβδομάδα και αναπτερώνουν το ηθικό των προοδευτικών ανθρώπων, είναι και η ουσία:
  • Η νέα ελληνική κυβέρνηση αρνείται την επόμενη δόση των επτά τόσο δις που θα πήγαινε σε χρεολύσια, αλλά και τη συζήτηση με βάση το συγκεκριμένο μνημόνιο. Κι αυτό είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
  • Είναι αλήθεια πως δεν ανέμενα τόσο τσαμπουκά από τους «αγράβατους». Οι κατευθύνσεις στις οποίες κινούνται σε ότι αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις, τις εκποιήσεις, τον κατώτατο μισθό και άλλα βασικά ζητήματα, δεν μπορούν παρά να κερδίζουν τη συμπάθεια και το ενδιαφέρον του ιστολογίου.
  • Ο Τσίπρας ξεκινά από εκεί που το άφησε ο Χριστόφιας το 13’, γράφω στη Γνώμη που κυκλοφορεί. Η αμφισβήτηση του μονόδρομου των ληστρικών μνημονίων και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων του λαού και του κράτους, ιδίως όταν συνοδεύονται από δημοκρατικό πολιτικό ήθος και λόγο, είναι χαρακτηριστικά που εκλύουν και συγκινούν πιστεύω, τον κάθε αριστερό.
  • Σίγουρα, ούτε και η ελάχιστη κεϋνσιανή μεταρρύθμιση στο νότο, δεν μπορεί να περάσει εύκολα από τους «πιστωτές», τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και τους κολαούζους τους. Χρειάζεται να αμφισβητηθούν και να κτυπηθούν πολλά φαινόμενα και συμφέροντα -  η ίδια η τοποθέτηση της χώρας στο πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η ακροδεξιά και οι τραπεζίτες, η διαφθορά και η διαπλοκή με το δημόσιο.       
  • Οι δυνατότητες είναι όντως περιορισμένες και η προοπτική βρίσκεται μόνο στη συνεννόηση με όλα τα προοδευτικά-αντιφασιστικά κινήματα ανεξαιρέτως, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο.
  • Προέχει να πιστέψουν αυτά τα κινήματα στις δυνάμεις τους και να ορθώσουν ανάστημα και πολιτικές. Τόσο απέναντι στη σάπια κατάσταση στο εσωτερικό, όσο και εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις. Στην Αριστερά βρίσκεται η ελπίδα, γιατί μόνο αυτή μπορεί να δώσει νόημα και περιεχόμενο στους κοινωνικούς αγώνες.
Χαιρετίζουμε τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ
  • Κάθε στιγμή, η Αριστερά πρέπει να συμβαδίζει με τα δίκαια αιτήματα του λαού. Ιδιαίτερα τώρα, με την αυξανόμενη συνειδητοποίηση εκ μέρους της κοινωνίας των αντιλαϊκών πολιτικών της ΕΕ και των παιχνιδιών που παίζονται στην Ουκρανία και παντού, αυτό το καθήκον είναι πιο επιτακτικό.
  • Το ιστολόγιο συγχαίρει λοιπόν κι επίσημα τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, με το πνεύμα των συγχαρητηρίων που απέστειλαν Κούβα και Βενεζουέλα στη νέα κυβέρνηση. Την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα και τη δεύτερη στην ΕΕ, μετά τη διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ στην Κύπρο την περίοδο 2008-13.
  • Ιδιαίτερα, στέλνει αγωνιστικούς χαιρετισμούς στο νεοεκλεγμένο βουλευτή Ημαθίας Κώστα Λαπαβίστα και την «αριστερή πλατφόρμα», που εκφράζεται από την Iskra.gr και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, νέο υπερυπουργό της κυβέρνησης.    
  • Είναι πρόοδος η αντίσταση στους όρους υποταγής που επιβάλλουν τα μνημόνια. Χαιρετίζουμε οποιοδήποτε άνοιγμα προς Ρωσία, Βενεζουέλα και Λατινική, κινήματα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των γύρω περιοχών που θέλουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
  • Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική και ιστορική. Απομένει να δούμε, μέρα με τη μέρα, πως αυτή μεταφράζεται στην πράξη και ποιες ακριβώς αναταράξεις προκαλεί.
  • Όταν προσφέρεται από το λαό στην Αριστερά η δυνατότητα να εφαρμόσει τα προγράμματα και τις ιδέες της, θα πρέπει να την αναλαμβάνει, ακριβώς για να αποδείξει την ποιοτική διαφορά, υπερασπιζόμενη με αυτοθυσία και χωρίς υστεροβουλία την κοινωνία, ακόμα και στις πλέον αντίξοες συνθήκες.
  • Το λάθος που δεν πρέπει να κάνει, είναι να θεωρεί πως το ακροδεξιό παρακράτος και τα επιχειρηματικά συμφέροντα θα συμβιβαστούν με την ανάληψη των ανώτατων θεσμικών οργάνων από αριστερούς, παίζοντας τίμια το παιχνίδι της δημοκρατίας. Οι «αγορές» και οι δανειστές, τα παπαγαλάκια του μονόδρομου και οι οπαδοί της υποταγής, ξέρουν κι άλλα μονοπάτια.
  • Το νου σας λοιπόν σύντροφοι, γυρίστε το βλέμμα σας στην Κύπρο, αφουγκραστείτε τη Βενεζουέλα. Έχουμε να σας εξιστορήσουμε πολλά.

  • Υ.Γ. Για το ΚΚΕ και γενικά τα θέματα που αφορούν την ενότητα της Αριστεράς, όπως και για τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, το κόμμα του Καμμένου, θα τα πούμε στην επόμενη ανάρτηση.

24 Ιανουαρίου 2015

Εκλογές: Η αχίλλειος πτέρνα του αστικού συστήματος

Τσίπρας: Καλείται να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα...
  • Παλαιότερα, χρησιμοποιούσαν ανοικτά το ακροδεξιό παρακράτος ή έβγαζαν εξ ολοκλήρου εκτός νόμου τους κομμουνιστές, προκειμένου να απαγορευτεί η στροφή του λαού σε ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.
  • Όταν ούτε κι αυτές οι μέθοδοι ήταν αρκετές για να καταπνίξουν τη βούληση του λαού, δημιουργούσαν συνθήκες εμφυλίου ή εγκαθιστούσαν στρατιωτικές χούντες. Ένα σύγχρονο δείγμα των παλιών μεθόδων, είδαμε να εφαρμόζεται το 2014 στην Ουκρανία.
  • Στις μέρες μας, η αποχή του λαού από τις εκλογικές διαδικασίες στα αστικά πολιτεύματα, είναι αναμφίβολα το πιο ισχυρό όπλο της άρχουσας τάξης στο δυτικό κόσμο.
  • Το κεφάλαιο, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι τραπεζίτες, έχοντας τα μέσα παραγωγής ιδεών και αντιλήψεων στα χέρια τους, σπρώχνουν μεθοδευμένα και συστηματικά τον απλό άνθρωπο στην απαξίωση της πολιτικής και της ταξικής διεκδίκησης.
  • Τα βασικά συνθήματα, που τείνουν να μετεξελιχθούν σε αυτόνομη ιδεολογία ενώ παράλληλα διαιωνίζουν την κατάσταση, είναι το «όλοι είναι το ίδιο» ή το «όλοι μαζί τα τρώνε». Αυτά τα ιδεολογήματα απαλλάσσουν τους πραγματικούς υπονομευτές του λαού από τις ευθύνες τους και αφαιρούν από την κοινωνία την ελπίδα και την προοπτική, εκτρέφοντας παράλληλα τον απροκάλυπτο φασισμό του κεφαλαίου.
  • «Δημοκρατικές» χώρες, κυβερνιούνται από κόμματα ή συμμαχίες που η επίδοσή τους σε εθνικές εκλογές δεν ξεπερνά σε πολλές περιπτώσεις το 15 ή το 20%, αν ληφθεί υπόψη το ποσοστό της αποχής και της λευκής ψήφου. Κι αυτό, είναι ομολογουμένως μια τεράστια επιτυχία για το σύστημα της εκμετάλλευσης που θέλει τις μάζες έξω από τις εξελίξεις.
  • Το άλλο ισχυρό όπλο της άρχουσας τάξης σε διεθνές και τοπικό επίπεδο, συνεχίζει να είναι η ακροδεξιά τρομοκρατία κι ο αντικομουνισμός. Αυτά εκφράζονται σήμερα κυρίως από τα εθνικιστικά κινήματα που ξαναμπήκαν στο πολιτικό προσκήνιο δυναμικά τα τελευταία χρόνια, πατώντας ακριβώς στην απαξίωση της πολιτικής, το μεταναστευτικό και τη ξεφτίλα του αστικού συστήματος.    
  • Η αποχή από τη μια κι ο νεοφασισμός από την άλλη, είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Οι αστοί και ο κοινοβουλευτισμός τους έχουν μια αχίλλειο πτέρνα, τη συμμετοχή του λαού, κι αυτή η συμμετοχή τους εξυπηρετεί να ελαχιστοποιείται, και όση απομένει να καθοδηγείται και να καλουπώνεται.
Για τις εκλογές στην Ελλάδα
  • Παρά τις αμφιβολίες που διατυπώνω για το ΚΚΕ και την πορεία που έχει επιλέξει, η οποία κατά τη γνώμη μου τείνει να το αποδυναμώνει πολιτικά από εκλογές σε εκλογές, δεν μπορώ παρά να ευχηθώ στους συντρόφους εκεί τα καλύτερα, εκφράζοντας μια «κριτική συμπαράσταση».
  • Κι αυτό για ένα βασικό λόγο: Γιατί η ψήφος στο ΚΚΕ συνεχίζει να είναι μια συνειδητή αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική ψήφος, μια αντίσταση στα στημένα και το φασισμό, κρυφό και φανερό.
  • Από το ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια, δεν θα ήταν σοφό να περιμένουμε και πολλά, ιδίως όταν έχει αυτοβούλως απολέσει την όποια ριζοσπαστική διάθεση για πραγματική αλλαγή. Παρόλα αυτά, μια ενδεχόμενη ήττα της Δεξιάς-Ακροδεξιάς δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους ή ασυγκίνητους!
  • Το πλέον δυσάρεστο ενδεχόμενο και το οποίο εύχομαι να είναι πολύ απόμακρο, είναι να μην αποκτήσει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑ, να καταταχθεί τρίτη δύναμη η Χρυσή Αυγή και να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία, αν το επιτρέπουν τα μαθηματικά της νέας βουλής.
  • Δεδομένου ότι στις δημοσκοπήσεις η ψήφος στην ΧΑ είναι εν πολλοίς «κρυφή» και με γνωστές τις ακροδεξιές τάσεις στη ΝΔ, όλα θα μπορούσαμε να τα περιμένουμε…

17 Ιανουαρίου 2015

Η Δικαιοσύνη στα τάρταρα: Η Αριστερά μπροστά στον εκφασισμό των θεσμών

Η ακροδεξιά στην Εισαγγελία... 
  • Η παρουσία του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στη Γενική εισαγγελία της Δημοκρατίας αποτελεί από μόνη της μια βάναυση προσβολή των θεσμών και του δημοκρατικού αισθήματος της κοινωνίας.
  • Το παρακράτος αποκαλύπτεται με τις στημένες δίκες και καταδίκες - Ένα διωκόμενο λαϊκό κίνημα, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη «νομιμότητα» της αστικής τάξης.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 9/1/2015
  • Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όπως ακριβώς συνηθίζεται στις στήλες της Γνώμης, αυτός καθ’ αυτός ο διορισμός του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στη θέση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, αποτελεί από μόνος του μια βάναυση προσβολή των θεσμών και της έννοιας της δικαιοσύνης.
  • Είναι αυταπόδεικτο, πως η παρουσία του κ. Ερωτοκρίτου σε αυτή την κρίσιμη θέση είναι προϊόν πολιτικής συναλλαγής μεταξύ του ιδίου και του Νίκου Αναστασιάδη, στα πλαίσια της προεκλογικής καμπάνιας για τις Προεδρικές του 13’. Δεν επιλέχθηκε για τις ικανότητες ή τη νομική του κατάρτιση, αλλά ξεκάθαρα για να πολιτικοποιήσει το θεσμό και να τον χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν, σύμφωνα με τα συμφέροντα της παράταξης που υπηρετεί.  
  • Τοποθετήθηκε σε μια θέση που απαιτεί αντικειμενικότητα και πολιτειακό ήθος, ένας άνθρωπος  που ποτέ δεν έκρυψε τη μισαλλοδοξία του και το μένος του κατά του κυπριακού λαϊκού κινήματος και γενικότερα ενάντια στις Αριστερές πεποιθήσεις.
  • Ένας πολιτικός που μόνιμα και διαχρονικά υπερασπίζεται τα ακροδεξιά και εθνικιστικά ιδεολογήματα, που σαν νομικός ενέγραψε στις σχετικές λίστες το ΕΛΑΜ ως πολιτικό κόμμα και που ως στέλεχος του ΕΥΡΩΚΟ καλούσε το κόμμα του, μετά τα άσχημα εκλογικά αποτελέσματα του 2011, να κινηθεί ακόμα δεξιότερα!
  • Είναι αυτός, που ενοχλείται τώρα από την κριτική του ΑΚΕΛ και που επικαλείται την «κοινή λογική της δημοκρατικής μας κοινωνίας» για να καλύψει τη γύμνια του.
  • Ποιά άραγε «κοινή λογική» επιτάσσει οι βασικοί οργανωτές μιας κομπίνας να απαλλάσσονται των κατηγοριών, με αντάλλαγμα μια και μόνη αμφισβητούμενη και διάτρητη μαρτυρία;
  • Ποιά δημοκρατική κοινωνία μπορεί να ανεχθεί να χρησιμοποιούνται πολιτειακοί θεσμοί για να εξυπηρετούνται με τόσο εξόφθαλμο τρόπο τα ζητούμενα του ακροδεξιού παρακράτους;
  • Γιατί, ναι, πρόκειται για παρακράτος, που πίσω από κλειστές πόρτες και με ηλίου φαεινότερα πολιτικά κίνητρα και κριτήρια, στήνει δίκες και καταδίκες προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες στρατηγικές ενάντια στο λαϊκό κίνημα του τόπου και τα στελέχη του ΑΚΕΛ.
Να υπερασπιζόμαστε ή όχι τους αστικούς θεσμούς;
  • Το ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα που προκύπτει είναι αν πρέπει ή όχι, ως Αριστερά, να υπερασπιζόμαστε αυτούς τους θεσμούς. Σίγουρα, μιλάμε για την υπεράσπιση της ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας αυτών των θεσμών, και όχι τα πρόσωπα που τους υπηρετούν και ανεξάρτητα από τα έργα και τις ημέρες τους.
  • Η δικαιοσύνη στην Κύπρο, όπως αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας, ειδικά μετά την τοποθέτηση του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στο πόστο του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, με τον Ιωνά Νικολάου αρμόδιο υπουργό και τον Σωκράτη Χάσικο να κόβει και να ράβει από το Εσωτερικών, δεν πείθει για την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της.
  • Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και να υποστηριχθεί για τον θεσμό της Κεντρικής Τράπεζας, την αστυνομία και το σωφρονιστικό σύστημα έτσι όπως κακοποιείται από τους υπουργούς και τους λοιπούς βαλτούς της κυβέρνησης Αναστασιάδη, αλλά και για όλους τους υπόλοιπους θεσμούς.
  • Τι να υπερασπιστούμε απ’ αυτούς, έτσι όπως μετεξελίσσονται σε μηχανές παραγωγής διακρίσεων και αδικιών. Πώς να υπερασπιστούμε μια «νομιμότητα» που έχει αποδοθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια σε όσους αμφισβητούν το δρόμο που έχει πάρει αυτός ο τόπος;
  • Η απάντηση ίσως να βρίσκεται και πάλι στην ιστορία: Τον Ιούλη του 74’, όταν δεκάδες αριστεροί έδιναν τη ζωή τους για να αντισταθούν στο πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, σε καμιά περίπτωση δεν βίωναν ένα αξιοκρατικό και ανεξάρτητο σύστημα το οποίο ήταν λογικό να υπερασπιστούν απέναντι στην ακροδεξιά και τη στρατοκρατία.
  • Υπερασπίστηκαν τη νομιμότητα και το σύνταγμα, γιατί αυτά, με ένα στρεβλό και κουτσουρεμένο έστω τρόπο, θα διασφάλιζαν και τη νομιμότητα της Αριστεράς, παρά τις συνεχιζόμενες διακρίσεις και τους αποκλεισμούς.
  • Το όριο, με λίγα λόγια, που καθορίζει το αν η Αριστερά και τα κομμουνιστικά κόμματα στηρίζουν ή όχι τους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς, βρίσκεται στην ανοχή και την αποδοχή του λαϊκού κινήματος από τους ίδιους τους θεσμούς.
  • Το ζητούμενο για την ταξική πάλη είναι να διεξάγεται ανοικτά και νόμιμα, να μην διώκεται γι αυτό που είναι, να μην απαγορεύονται τα σοσιαλιστικά, αντιιμπεριαλιστικά, αντικαπιταλιστικά συνθήματα και το δικαίωμα στον συνδικαλισμό και την πολιτική αντίσταση.
  • Για όσο συμβαίνει αυτό, πρέπει σαν Αριστερά να στηρίζουμε, πάντα κριτικά και διαλεκτικά, τις αστικές δημοκρατίες, απέναντι στον ετσιθελισμό της άρχουσας τάξης. Επιβάλλεται να αναιρούμε αυτή τη στήριξη και να απαιτούμε διόρθωση πορείας, όταν αποδεικνύεται από τη ζωή και τις κατευθύνσεις που ακολουθεί το κατεστημένο, πως δεν είμαστε, έστω και υποκριτικά, ανεχτοί από το σύστημα.
  • Κι όπως φαίνεται από τη στημένη δίκη για την υπόθεση της Δρομολαξιάς και την καταδίκη του συντρόφου Βενιζέλου Ζαννέτου με μαγειρεμένα στοιχεία και μαρτυρίες, μάλλον δεν  είμαστε.

7 Ιανουαρίου 2015

Οι συντάκτες του «Φιλελεύθερου» και του «Πολίτη» έβγαλαν το «πόρισμα»: Κινδυνεύει η δημοκρατία από το ΑΚΕΛ και τη ΓΝΩΜΗ!

Στημένες οι δίκες και οι καταδίκες τους.
  • Νέα απολυταρχικά ήθη: Δεν σηκώνουν αμφισβήτηση οι δικαστικές αποφάσεις και απαγορεύεται να τίθενται υπόνοιες συναλλαγής εισαγγελίας-κατηγορούμενων με πολιτικά κίνητρα και κριτήρια!
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 2/1/2015
  • Ο Άριστος Μιχαηλίδης του Φιλελεύθερου, με άρθρο του το περασμένο Σάββατο 27/12 υπό τον τίτλο «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», μέμφεται την εφημερίδα μας, τη Γνώμη, για το πρωτοσέλιδο της προηγούμενης της έκδοσης στο οποίο κάνει άμεση αναφορά στο αίτημα για «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους της Αριστεράς Βενιζέλο Ζαννέτο και Κώστα Παπακώστα».
  • Ο διευθυντής σύνταξης του «Φ», αφού πρώτα «πληροφορεί» ψευδώς τους αναγνώστες του πως η Γνώμη κυκλοφόρησε το 2011 μετά τα γεγονότα στο Μαρί και με εντολές του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας (η αλήθεια είναι πως εφημερίδα κυκλοφόρησε παραμονές της πρωτοχρονιάς του 2010 και κλείνει με αυτή την έκδοση πέντε χρόνια ζωής), επικαλείται κίνδυνο για την ίδια τη δημοκρατία μέσα από τις τοποθετήσεις μας.
  • Ιδού πως θέτει το ζήτημα ο κ. Μιχαηλίδης: “Δεν έχει σημασία που καταδικάστηκαν από κακουργιοδικεία για ποινικές υποθέσεις βαρύτατης μορφής, μετά από πολύμηνες ανοικτές δικαστικές διαδικασίες με μάρτυρες, τεκμήρια, συνηγόρους… Το θέμα είναι να δικαιωθεί το κόμμα, προπάντων να φανατιστούν οι οπαδοί κι ας μπαίνουν δυναμίτες στα θεμέλια της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης”.
  • Παρόμοιο κίνδυνο για τη δημοκρατία από όσους αμφισβητούν τις αποφάσεις των δικαστηρίων και ειδικά την Αριστερά, βλέπει και ο γνωστός κατά τ’ άλλα για τις ανεκτικές του θέσεις, δημοσιογράφος του «Πολίτη» Κώστας Κωνσταντίνου, στη στήλη του «Κατά βαρβάρων» της Τετάρτης 24/12.
  • Ο Κ. Κωνσταντίνου ισχυρίζεται στο άρθρο του πως το ΑΚΕΛ καλλιεργεί μια “κουλτούρα της ισοπέδωσης των πάντων, ακόμη κι αυτής της δικαιοσύνης”, κάτι που αποτελεί για τον ίδιο μια “εξαιρετικά σοβαρή εκτροπή για τη δημοκρατία”.
Αναφαίρετο δικαίωμά μας η αμφισβήτηση της ποιότητας των θεσμών
  • Ευχόμαστε και ελπίζουμε, οι κύριοι Μιχαηλίδης και Κωνσταντίνου να επιτρέπουν σε όσους στηρίζονται σε επιχειρήματα, να θέτουν ερωτήματα και να αμφισβητούν διαλεκτικά την ποιότητα των θεσμών και της εφαρμογής του συντάγματος.  
  • Φανατικοί, ας μας επιτρέψουν, θα πρέπει να θεωρούνται όσοι λειτουργούν και σκέφτονται με θέσφατα και ταμπού. Κανείς δεν ισχυρίζεται, όπως ειρωνικά υποβάλλουν κάποιοι εδώ κι εκεί, πως «πας ΑΚΕΛικός έντιμος». Θέλουμε διαφανείς διαδικασίες που να αποδίδουν δικαιοσύνη σε όποιον πραγματικά ευθύνεται, είτε αυτός ανήκει στο χώρο μας, είτε όχι.
  • Μέρος της ευρύτερης κοινωνίας είναι και τα στελέχη και οι φίλοι του λαϊκού κινήματος, στο στίβο της εργασίας, της επιχειρηματικότητας και της πολιτικής. Δεν θα ήταν παράλογο ή αδύνατο, να παρουσιαστούν περιπτώσεις πλημμελής εξάσκησης καθηκόντων ή οικονομικών παρατυπιών εκ μέρους τους.
  • Σ’ αυτό που επιμένει το ΑΚΕΛ στην περίπτωση της επένδυσης στη Δρομολαξιά και το Βενιζέλο Ζαννέτο, κι αυτό που εννοεί η εφημερίδα μας συμπεριλαμβάνοντας και τον Κώστα Παπακώστα στους πολιτικά διωκόμενους και καταδικασμένους, είναι πως οι δίκες αυτές είχαν προαποφασισμένους ενόχους και εμφανείς πολιτικές αφετηρίες και προεκτάσεις.
Η δημοκρατία κινδυνεύει από τα στημένα κατηγορητήρια
  • Όλοι φυσικά οι πολιτικοί, κατηγορούμενοι για ατασθαλίες, επικαλούνται πολιτικά κίνητρα για τη δίωξη και την καταδίκη τους. Το έχει κάνει κι ο Άκης Τσοχατζόπουλος αλλά και ο Ντίνος Μιχαηλίδης, ενώ αν ήταν ενεργός στην πολιτική, θα το έκανε στοιχηματίζουμε και ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου, ο οποίος και δεν παρέλειψε να «υπενθυμίσει» τη συμβολή του στον αγώνα της ΕΟΚΑ.
  • Τα ίδια επικαλέστηκε, για να μην πάμε μακριά, αρχικά και ο Βέργας. Μπορεί μάλιστα, αν του δοθεί η ευκαιρία και το θεωρήσει χρήσιμο προς υπεράσπιση, ο πρώην δήμαρχος Πάφου να επαναλάβει αυτούς τους ισχυρισμούς.
  • Το ζήτημα είναι τελικά είναι αν υπάρχουν τεκμήρια πολιτικής δίωξης και καταδίκης, αν υπάρχει επιχειρηματολογία που βασίζεται σε στοιχεία και γεγονότα και όχι η απλή επίκληση ή ο ισχυρισμός για κάτι τέτοιο. 
  • Ένας αντικειμενικός δημοσιογράφος θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μας, να είχε εντοπίσει και να παρατηρήσει πως και στις δύο περιπτώσεις, στο Μαρί και στη Δρομολαξιά, οι εισαγγελικές αρχές χρησιμοποίησαν ως βασικούς μάρτυρες κατηγορίας (των οποίων οι μαρτυρίες χρησιμοποιήθηκαν για να καταδικάσουν τον Κώστα Παπακώστα και το Βενιζέλο Ζαννέτο),  δύο πρόσωπα τα οποία είχαν μεγάλη, αν όχι τη μεγαλύτερη, ανάμειξη στις εξελίξεις.
  • Για τη δεύτερη περίπτωση, τη μαρτυρία του «αρχιτέκτονα» της κομπίνας με την τουρκοκυπριακή γη Νίκου Λίλλη, κατά του ανώτερου στελέχους του ΑΚΕΛ Βενιζέλου Ζαννέτου, τα πράγματα είναι ευνόητα. Θεωρείται αξιόπιστη μια μοναδική μαρτυρία που ρίχνει στα μαλακά τον κύριο κατηγορούμενο, προκειμένου να «πιαστεί το πόδι» στελέχους του ΑΚΕΛ.  Αυτό είναι, το λέμε ξεκάθαρα και χωρίς να μασάμε τα λόγια μας, προϊόν συναλλαγής της εισαγγελίας με τον επιχειρηματία. Αυτό αποδεικνύεται άλλωστε και από τα ηχητικά ντοκουμέντα που αποκάλυψε η ίδια η εφημερίδα «Πολίτης» το Φλεβάρη του 2014.
  • Αυτή είναι η συναλλαγή, την οποία κάνουν πως δεν βλέπουν οι Μιχαηλίδης και Κωνσταντίνου, είναι που βάζει «δυναμίτες», κατά την έκφραση του πρώτου, «στα θεμέλια της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης». 
  • Και τέτοιου είδους συναλλαγή, μεταξύ των εισαγγελικών αρχών και βασικών  κατηγορούμενων, έγινε και για την υπόθεση της έκρηξης στο Μαρί: Όταν ο διορισμένος από τον Υπουργό υπεύθυνος για τη φύλαξη των φορτίων, συνταγματάρχης Γιώργος Γεωργιάδης, απαλλάχθηκε των κατηγοριών και χρησιμοποιήθηκε ως βασικός μάρτυρας ενάντια σε πολιτικούς και πολιτειακούς αξιωματούχους.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...