"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

27 Φεβρουαρίου 2015

Τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ (Μέρος Γ, τελευταίο)

"...να ξέρεις θα γυρίσουμε πιστοί στην άνοιξή σου"
  • «Το ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι η διέξοδος για τον λαό βρίσκεται στη γραμμή κατάργησης των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, την αποδέσμευση από την ΕΕ, με εργατική - λαϊκή εξουσία, με τον λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει, για να αξιοποιηθούν σχεδιασμένα οι μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας μας, να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες».
  • Ποιός και ποιά αριστερή, όπως το ιστολόγιο τουλάχιστον αντιλαμβάνεται τον όρο Αριστερά,  θα διαφωνούσαν πως  οι 60 αυτές λέξεις που συμπεριλαμβάνονται στη διακήρυξη του ΚΚΕ για τη σημερινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα, αποτελούν την ιδεατή κατάληξη των λαϊκών αγώνων;
  • Αλλά και ποιός ή ποιά δεν θα συμφωνούσε πως για να φτάσει ο ελληνικός και κάθε λαός σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να πολεμήσει, κυριολεκτικά, με εσωτερικούς και εξωτερικούς παντοδύναμους εχθρούς;
  • Ούτε το ένα δέκατο από όσα περιλαμβάνονται σ’ αυτή τη μεστή παράγραφο, δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς θερμή αντιπαράθεση και σύγκρουση με τα οικονομικά κατεστημένα, το ακροδεξιό παρακράτος και τους υπηρέτες του ιμπεριαλισμού μέσα και έξω από τη χώρα.
  • Ο λαός όμως είναι άοπλος. Ο στρατός υπακούει στο ΝΑΤΟ και τους αμερικανούς, η αστυνομία συνεργάζεται φανερά με τους νεοναζί και η ολιγαρχία επιλέγει σταθερά τους παλιούς και νέους αποικιοκράτες για να συντηρήσει τα προνόμια και την εκμετάλλευση.
  • Κανένα μνημόνιο δεν μπορεί να καταργηθεί, κανένα χρέος δεν μπορεί να διαγραφεί, καμιά αποδέσμευση από την ΕΕ και το Ευρώ δεν μπορεί να υλοποιηθεί και καμιά εργατική-λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να οικοδομηθεί, χωρίς να προηγηθεί η νίκη του σοσιαλιστικού κινήματος στο ιδεολογικό επίπεδο κι αν δεν προκληθούν αποφασιστικά ρήγματα στο εθνικιστικό- φιλοϊμπεριαλιστικό και κυρίως αντικομουνιστικό πλέγμα εξουσίας και παραεξουσίας.
  • Χωρίς συμμαχία με όλες τις αντιιμπεριαλιστικές-αντικαπιταλιστικές δυνάμεις και εκδημοκρατισμό (αποφασιστοποίηση) των πολιτειακών θεσμών, δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Και ο μοναδικός προσφερόμενος τρόπος σήμερα για ανάληψη τέτοιων πρωτοβουλιών, καίριων για το άνοιγμα της υπόθεσης για ανεξαρτησία και σοσιαλισμό, είναι η διεκδίκηση της αστικής εξουσίας.
Διαβάζω από τα κείμενα του 15ου συνεδρίου του ΚΚΕ, πίσω στο 1996:
  • «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.
  • Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.
  • Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο.
  • Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.
  • […]Στις κορυφαίες αυτές στιγμές σύγκρουσης, όταν τίθεται στην ημερήσια διάταξη η ρήξη με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, θα συντελούνται αναδιατάξεις και ανακατατάξεις των πολιτικών δυνάμεων. Η εργατική τάξη θα επιδιώκει να διατηρεί τη συμμαχία και τους δεσμούς της με όσο γίνεται περισσότερες από τις άλλες αντιιμπεριαλιστικές, αντιμονοπωλιακές δυνάμεις».
Πως χάσαμε το τρένο που περιμέναμε
  • Για να περάσουμε στη φάση που το σημερινό ΚΚΕ προβάλλει ως αναγκαιότητα, και που είναι αν είμαστε ειλικρινείς με τους όρους Λαός, Δημοκρατία και Ανεξαρτησία, το ΚΚΕ του 1996 παρουσιάζεται αρκετά πιο πραγματιστικό και έμπειρο.
  • Εφόσον παραδεχόμαστε, και νομίζω πως σ’ αυτό το σημείο δεν θα διαφωνήσουν πολλοί ψύχραιμοι και διαλεκτικοί συνομιλητές, πως δεν «έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα», η μόνη προσφερόμενη τακτική επιλογή για σπάσιμο του πάγου είναι η «κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο».
  • Θα μπορούσα να συμφωνήσω πως ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό του δεν αποτελεί μια αντιιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή δύναμη με την οποία θα μπορούσε να συμμαχήσει το ΚΚΕ γι αυτό τον στόχο, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί έχει εγκαταλειφθεί αυτή η προοπτική. Ιδιαίτερα μπροστά σε συνθήκες που τις αναμέναμε για χρόνια, όπως ακριβώς περιγράφονται στα κείμενα του 15ου συνεδρίου ως η «μεγάλη φθορά στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους».
  • Η μεγάλη αυτή φθορά συντελέστηκε την περίοδο 2010-2014 αλλά το κόμμα απείχε συνειδητά και στη βάση των θέσεων των δύο πρόσφατων συνεδρίων από την όποια προσπάθεια δημιουργίας αυτών των μετώπων, αφήνοντας ή μάλλον χαρίζοντας την πρωτοβουλία στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενός σχηματισμού που στις εκλογές του 2009 πήρε 5%, σε σχέση με το 8% του ΚΚΕ.
  • Όπως αποδεικνύεται από τις αντιδράσεις βασικών στελεχών και ομάδων μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ από την αδυναμία του ως κυβερνητικού κόμματος να πετύχει κάτι σημαντικό στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις με τους «εταίρους», υπήρχαν και υπάρχουν οι δυνάμεις αυτές που θα μπορούσαν να συναποτελέσουν, μαζί με το ΚΚΕ, μια πολιτική εναλλακτική πρόταση εξουσίας με βάση το κοινοβούλιο.
  • Η άρνηση του κόμματος να συνεννοηθεί με αυτό τον κόσμο στη βάση ενός μίνιμουμ προγράμματος συναντίληψης και κοινών, κλιμακωτών, προγραμματικών θέσεων, περιορίζει κατά τη γνώμη μου τις δυνατότητες του λαού να αντιδράσει αποτελεσματικά και με πιθανότητες επιτυχίας. Και υπ’ αυτό το φακό, η αρνητική κατάληξη της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να ειδωθεί και ως αποτέλεσμα μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας εκ μέρους του ΚΚΕ.
Επίλογος  
  • Τα ζητήματα πολιτικής τακτικής της αριστεράς και ειδικότερα των αγωνιστών του σοσιαλισμού, δεν θα πάψουν ούτε ακόμα κι αν καταφέρουμε ξανά, ως παγκόσμιο κίνημα, να οικοδομήσουμε τη σοσιαλιστική προοπτική.
  • Διαφορές αντίληψης σε ότι αφορά την πορεία και τα άμεσα καθήκοντα θα υπάρχουν και μέσα στο σοσιαλισμό. Νομοτελειακά θα δημιουργηθούν και τότε, εκ νέου, οι αριστερίστικες και σεχταριστικές συσπειρώσεις, οι αριστερές, οι κεντρώες και οι δεξιές παρατάξεις.
  • Ο συγκεντρωτισμός έχει ακριβώς επινοηθεί για να αναγκάζει τις μειοψηφικές τάσεις ή ακόμα και τις πλειοψηφικές από μια ευρύτερη σκοπιά, να δρουν κάτω από τη σύνθεση που πραγματοποιείται στο συνεχή δημοκρατικό διάλογο ανάμεσά τους. Κι αυτό, για να επιτυγχάνεται η μέγιστη αποτελεσματικότητα του κινήματος μπροστά στις αμφιταλαντεύσεις, τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις των πολιτικών και ταξικών διαστρωματώσεων. 
  • Ως αντίδοτο στη φυσική ατέλεια του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, έχει χρησιμοποιηθεί διαχρονικά η κριτική, η αναθεώρηση, η αποκατάσταση και η διόρθωση θέσεων. 
  • Κανένας και ποτέ δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έχει κτυπήσει τη φλέβα της αλάνθαστης ανάλυσης και τακτικής. Όλα και όλοι βρίσκονται κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της εξέλιξης της ιστορίας. 
  • Και όπως έχει αποδειχθεί χιλιάδες φορές στην ιστορία του κάθε κινήματος ξεχωριστά, ηρωικά κόμματα έχουν κάνει ουκ ολίγα εξωφρενικά και αδικαιολόγητα λάθη. 
Μέρος Α, Μέρος Β

23 Φεβρουαρίου 2015

Μια αριστερή φωνή στον απόηχο των Eurogroup

  • Η ιδεολογική και ταξική σύγκρουση που περιγράψαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, η σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη βορειοευρωπαϊκή ηγεμονία διαμέσου των αιτημάτων και των θέσεων της νέας ελληνικής κυβέρνησης, έληξε, όπως αναμενόταν άλλωστε, με μια καθαρή νίκη των πολιτικών λιτότητας.
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε ελάχιστα και πήρε ακόμα πιο λίγα. Πάγωσαν για τέσσερις μήνες τα επιπλέον μέτρα λιτότητας που αφορούσαν απολύσεις, μισθούς, συντάξεις και ΦΠΑ, και του δόθηκε η πρωτοβουλία να συντάξει τη νέα φορολογική πολιτική. Στο τελευταίο, θα δείξει και θα αποδείξει πολλά.
  • Τα κρίσιμα από τα πολύ μετρημένα αιτήματα που πρόταξε αναλαμβάνοντας το τιμόνι της Ελλάδας, το πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και τη δραστική μείωση του στοχευόμενου πλεονάσματος, έμειναν στις «δημιουργικές ασάφειες».
Το ιστολόγιο έκανε σε περασμένες σχετικές αναρτήσεις κάποιες εύκολα προβλέψιμες επισημάνσεις:
  1. Στα πλαίσια του κοινού νομίσματος και των ενωσιακών θεσμών, δεν μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και ανατροπές της οικονομικής πολιτικής. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αυτό θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο τις επόμενες μέρες και εβδομάδες. (7/2)
  2. Οι Γερμανοί δεν θα αποδεχθούν τους όρους της ελληνικής κυβέρνησης γιατί πολύ απλά θα δημιουργήσουν ένα κακό προηγούμενο που θα τεκμηριώνει τα αιτήματα όλων των υπόλοιπων. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, θα χρησιμοποιήσουν κάθε προσφερόμενη μέθοδο για να πειθαναγκάσουν τη χώρα σε συνέχιση της προηγούμενης κατάστασης. (7/2)
  3. Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για τη κυβέρνηση Τσίπρα και για κάθε κυβέρνηση που θέλει να στερεώσει τις αντιστάσεις της, είναι αναγκαστικά η μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του χρέους, με παράλληλη στροφή για έκτακτη χρηματοδότηση και διεθνή στήριξη από τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες της Λατινικής. (7/2)
  4. Ούτε και η ελάχιστη κεϋνσιανή μεταρρύθμιση στο νότο, δεν μπορεί να περάσει εύκολα από τους «πιστωτές», τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και τους κολαούζους τους. Χρειάζεται να αμφισβητηθούν και να κτυπηθούν πολλά φαινόμενα και συμφέροντα -  η ίδια η τοποθέτηση της χώρας στο πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η ακροδεξιά και οι τραπεζίτες, η διαφθορά και η διαπλοκή με το δημόσιο. (31/1)
Παρόλα αυτά…
  • Δεν μπορεί παρά να σημειωθεί στα θετικά το γεγονός πως μια κυβέρνηση τόλμησε να αντιπαρατεθεί με τα ευρωπαϊκά κατεστημένα και να τα αναγκάσει να αποκαλυφθούν στα μάτια της κοινής γνώμης.
  • Είναι πρόοδος το ότι και στην Κύπρο, και στην Ελλάδα και παντού πιστεύω στον ευρωπαϊκό νότο, αυξήθηκαν τα επίπεδα συνειδητοποίησης του ρόλου και του χαρακτήρα των βορειοευρωπαϊκών και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Κι αυτό έγινε κατορθωτό γιατί μια κυβέρνηση προσπάθησε να πει και να κάνει κάτι διαφορετικό. Έστω κι αν πρόκειται για ασπιρίνη ενάντια στον καρκίνο.
  • Μέχρι τώρα, από τις δεξιές ή τις κεντρώες ηγεσίες, αυτά που ακούγαμε και ακούμε είναι πως τα πακέτα λιτότητας είναι μονόδρομος. Από τη νέα ελληνική κυβέρνηση, ακούσαμε για πρώτη φορά πως έχουν αποτύχει και έχουν δημιουργήσει ανθρωπιστική κρίση.  
  • Δεν μπορούμε να τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι. Κάποιες κυβερνήσεις σέρνονται με πολιτική βία και απειλές στην εφαρμογή μνημονίων, και κάποιες διατυμπανίζουν χωρίς να ντρέπονται πως τα μνημόνια θα ήταν έτσι κι αλλιώς το μανιφέστο τους.
  • Η ψευδαίσθηση πως κάτι σημαντικό μπορεί να αλλάξει υπέρ του κόσμου της εργασίας και των φτωχότερων κρατών σ’ αυτά τα πλαίσια, έγκειται κυρίως στο γεγονός πως πολλοί από εμάς δεν έχουν την τόλμη και την αποφασιστικότητα να σκεφτούν την επόμενη μέρα χωρίς την ΕΕ και το Ευρώ, χωρίς την τραπεζοκρατία και το ΝΑΤΟ.
  • Η σημαία της Αριστεράς, η σημαία των απελευθερωτικών και δημοκρατικών αγώνων, δεν μπορεί να κυματίζει πλάι-πλάι με την ευρωπαϊκή αστερόεσσα και την βορειοατλαντική πυξίδα.
  • Βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, θα πρέπει τα κόμματα της Αριστεράς, τα διεθνιστικά-αντιιμπεριαλιστικά κινήματα, να οικοδομούν την αντίθεση και την αντίσταση στην καπιταλιστική ολοκλήρωση και τον πόλεμο.  
Που ανήκουμε…
  • Μέσα στον κυκεώνα που μας έμπλεξαν οι επιθυμίες και οι ψευδαισθήσεις των αστών και των μικροαστών, δεν θα δει κανένας λαός και κανένα δημοκρατικό κίνημα άσπρη μέρα. Όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι οι προθέσεις, θα κτυπούν στον βράχο του «ανήκομεν εις την δύσιν», στον τοίχο της «ελεύθερης» αγοράς και την θεοποίησης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
  • Εμείς ανήκουμε στον κόσμο ολόκληρο, στην επιστήμη, τον πολιτισμό, στα ψηλά ανθρώπινα ιδανικά. Ανήκουμε στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική, εκεί όπου η εκμετάλλευση και ο πόλεμος, η καθυστέρηση και η δυστυχία, δοκιμάζουν τα όρια του γένους και του πλανήτη. Ανήκουμε στο σοσιαλιστικό και ειρηνικό αύριο, εκεί που το συμφέρον του 99% γίνεται απαράβατος νόμος αλλά πάνω απ όλα πεποίθηση και στόχος.
  • Ανήκουμε όμως και στο σήμερα. Εδώ και τώρα, σ’ αυτούς τους αμείλιχτους συσχετισμούς, με τις μάζες εγκλωβισμένες σε αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες και νοοτροπίες. Σε συντηρητικά και πολλές φορές ξεκάθαρα αντιδραστικά πολιτεύματα, υπό την ηγεμονία του αστικού τρόπου σκέψης, των πελατειακών σχέσεων με την πολιτική, της παραίτησης από τη συλλογικότητα.
  • Όσο όμως κι αν αναγνωρίζουμε τα πολύ στενά όρια μιας πραγματικά αριστερής πολιτικής σ’ αυτές τις συνθήκες, δεν μπορούμε να αποδεχτούμε και να επικροτήσουμε την αναγωγή της ταξικής φιλολογίας σε πολιτική τακτική και στρατηγική.
  • Είναι εύκολο να λες ναι ή όχι σε όλα. Είναι εύκολο να λες ναι ή όχι σε όλους τους συμβιβασμούς. Το δύσκολο είναι να συντηρείς και να πολλαπλασιάζεις την προοπτική μένοντας κοντά στις μάζες προγραμματικά, κι όχι ξεκόβοντας απ’ αυτές γιατί δεν είναι ακόμα έτοιμες να μας ακούσουν ή να μας ακολουθήσουν.
  • Η τέχνη της πρωτοπορίας δεν είναι απλά να λέει την ταξική αλήθεια. Αυτό μπορεί να το κάνει ο κάθε ευσυνείδητος και μορφωμένος ιστορικά άνθρωπος, χωρίς να έχει καμιά πολιτική υποχρέωση. Η τέχνη είναι να φέρνει τις μάζες με το μέρος της, βάζοντας και πραγματοποιώντας κάθε φορά συγκεκριμένους, κατανοητούς και εφικτούς στόχους που πείθουν το λαό και του ανοίγουν το δρόμο για τις επόμενες κατακτήσεις.    
  • Η μαεστρία των κομμουνιστών είναι να ξεχωρίζουν ιδεολογικά από τους υπόλοιπους, την ώρα που σμίγουν μαζί τους ακόμα και για το πιο μικρό δίκαιο λαϊκό αίτημα. Να πολεμούν τη σοσιαλδημοκρατία την στιγμή που συμμαχούν μαζί της μπροστά στο πιο άμεσο εμπόδιο.
  • Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για κάποιους και κάποιες που ποζάρουν ως «ταξικά υπερωκεάνια», σε σύγκριση με «ταξικά ναυάγια» σαν και του λόγου μας…  

18 Φεβρουαρίου 2015

Φλεβάρης 2015: Η ιδεολογική και ταξική σύγκρουση στην ΕΕ

Μας ενδιαφέρει όλους...
  • Η κατάσταση με τις αντιστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τη σύγκρουση με τη γερμανική-νεοφιλελεύθερη ηγεμονία στην Ευρώπη, στη δική μου αντίληψη, θα έπρεπε να ενδιαφέρει ολόκληρο το φάσμα των ταξικά σκεπτόμενων ανθρώπων ή έστω των ανθρώπων με γνήσιες δημοκρατικές ευαισθησίες.
  • Η νέα ελληνική κυβέρνηση ζητά τα μίνιμουμ. Ζητά μερική ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και της αξιοπρέπειας του λαού, στήνει πόδι για ελάχιστα σε σχέση με τον τεράστιο όγκο αντιλαϊκών ρυθμίσεων και πολιτικών που έχουν επιβληθεί από τα μνημόνια και τις ευρωπαϊκές συνθήκες ευρύτερα.
  • Η αντίδραση των «εταίρων», αν και αναμενόμενη αφού προκύπτει από συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές και ιδεολογικές κατευθύνσεις, αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο και τη φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 25 χρόνια.
  • Κάτω από αυτό το πρίσμα, η επιλογή των ελλήνων ψηφοφόρων και η στάση της κυβέρνησης Τσίπρα αυξάνει σημαντικά τα επίπεδα συνειδητότητας της δημοκρατικής ευρωπαϊκής κοινωνίας, και ειδικά των νοτίων, ως προς τον χαρακτήρα και τα όρια της νομισματικής ένωσης αλλά και της ίδιας της ΕΕ.
  • Αυτή η ιδεολογική στην ουσία σύγκρουση (και σε διεθνές-κρατικό επίπεδο, ταξική σύγκρουση) μεταξύ της φτωχής και αριστερίζουσας Ελλάδας από τη μια, και της πλούσιας και βαθειά συντηρητικής βόρειας Ευρώπης από την άλλη, δεν μπορεί να μην απασχολεί όσους από εμάς επιμένουν να αντικρίζουν τις πραγματικότητες με μαρξιστικό φακό.
  • Είναι μια επιτυχία για τους χειμαζόμενους λαούς της Ευρώπης από τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις και την γενική αφαίμαξη, το γεγονός πως μια εθνική κυβέρνηση, διαμέσου της ψήφου του λαού, αμφισβητεί τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογική ηγεμονία και βάζει κάτω ζητήματα που μας αφορούν όλους.
  • Οι πιθανότητες να συμβιβαστεί και να υποχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση μέχρι την ερχόμενη Παρασκευή όπου και λήγει το στυγνό και κυνικό τελεσίγραφο που της επιδόθηκε από την ευρωπαϊκή επιτροπή προχθές τη Δευτέρα, είναι λογικά περισσότερες από το ενδεχόμενο να τα παίξει όλα για όλα.
  • Παρόλα αυτά, οι εμπειρίες που αποκομίζουν τα ευρωπαϊκά κινήματα διεκδίκησης από όλη αυτή την ιστορία, μόνο ως συλλογικό κέρδος θα μπορούσαν να αποτιμηθούν. Πάνω σ’ αυτή την εμπειρία, είτε τιθασευτεί απόλυτα τελικά η Ελλάδα, είτε καταφέρει να σπάσει κάπως την ανυποχώρητη στάση των Γερμανών και των συμμάχων τους, υπάρχει η δυνατότητα να οικοδομηθούν νέοι αγώνες πανευρωπαϊκά.
Οι συμβιβασμοί και τα αναχώματα
  • Σίγουρα, οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ σε ότι αφορά τον κυβερνητικό του εταίρο, τους εθνικιστές των ΑνΕλ, την υπουργοποίηση του αρχηγού τους Πάνου Καμμένου στο Άμυνας και την ανακοίνωση του Προκόπη Παυλόπουλου ως του προσώπου που προτείνουν τελικά  για πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι από μόνες τους ενδεικτικές για το πόσο βαθειά (ή ρηχά) θέλει και μπορεί να αλλάξει τα πράγματα η νέα κυβέρνηση.
  • Επιδιώκεται συναίνεση με τμήματα της πολιτικής ζωής της χώρας που αναπόφευκτα θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη και θα μποϋκοτάρουν, εκ της ιδιότητας και της ιδεολογίας τους, τις όποιες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Ας μην υπάρχουν λοιπόν αυταπάτες για τα όρια της προσπάθειας για εκδημοκρατισμό, από τη στιγμή που έχουν διαμορφωθεί αυτές οι συνθηκολογήσεις στο εσωτερικό.    
  • Το γεγονός πως τα εκλογικά ποσοστά του κόμματος σταμάτησαν λίγο πριν την αυτοδυναμία ή δεν εκτοξεύτηκαν σε τέτοιο σημείο που να ήταν δυνατή ακόμα και η αυτόνομη εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας από τις αριστερές δυνάμεις, οφείλεται κυρίως στη συστημική παρεμβολή του κόμματος των καναλαρχών, του Ποταμιού, στην πολιτική ζωή του τόπου. Δυνάμεις προς τον ΣυΡιΖα ανέκοψε πιστεύω και ένα άλλο συστημικό κατασκεύασμα λίγες μόνο εβδομάδες πριν τις εκλογές της 25ης του Γενάρη, το νέο κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου.
  • Χωρίς αυτές τις δύο επιτηδευμένες πολιτικές κατασκευές, τα αναχώματα που έχουν δημιουργηθεί από το κατεστημένο προκειμένου να ανακοπεί η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ για μια πλήρη κυριαρχία στο ελληνικό κοινοβούλιο, οι περιορισμοί και οι συμβιβασμοί που έχουν υιοθετηθεί δεν θα είχαν μάλλον καμιά χρησιμότητα.
  • Ίσως, ο γόρδιος αυτός δεσμός να λύνεται με νέες εθνικές εκλογές. Κι εκεί θα πρέπει να καταφύγει το κυβερνών κόμμα, όταν οι συνομιλητές του στο εσωτερικό και το εξωτερικό αποδειχθεί και στην πράξη πως δεν του αφήνουν περιθώρια ουσιαστικών κινήσεων.
Εμείς οι φτωχοδιάβολοι…
  • Στην εξίσωση δεν έχω συμπεριλάβει σκόπιμα το ΚΚΕ από τη στιγμή που το ίδιο έχει θέσει εαυτόν εκτός, υλοποιώντας μια εις βάθος χρόνου στρατηγική που απαξιώνει σχεδόν ολοκληρωτικά τους αστικούς θεσμούς και δη την κοινοβουλευτική διακυβέρνηση. Μια γραμμή, που εκ των πραγμάτων και στα δοσμένα πλαίσια, του αφαιρεί κάθε δυνατότητα παρέμβασης και διαμόρφωσης εθνικής και ευρωπαϊκής πολιτικής εδώ και τώρα.
  • Αυτά όμως είναι ζητήματα  που πραγματεύομαι σε μια σειρά αναρτήσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη και που θα ολοκληρώσω σύντομα. («Τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ», Μέρος Α και Μέρος Β)
  • Μέχρι τότε, ας παρακολουθήσουμε με κρύα καρδιά (αν όχι αηδία) την εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην προεδρία … αλλά και με κρυφές ελπίδες για μια αποφασιστική ρήξη, τις διαδικασίες για συνομολόγηση μιας συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των «εταίρων» της.
  • Εμείς οι φτωχοδιάβολοι, δεν έχουμε άλλωστε να χάσουμε τίποτα από τη σύγκρουση με την ευρωπαϊκή ηγεμονία και την πιθανολογούμενη κατάρρευση της ευρωζώνης. Αμήν και πότε!
  • Από αντιφασίστες με την πλάτη στον τοίχο, θα την πατήσουν έτσι κι αλλιώς σε κάποια στροφή οι πολιτικοί υπηρέτες των τραπεζιτών και των ολιγοπωλίων…  

13 Φεβρουαρίου 2015

Τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ (Μέρος Β)

Lenin reloaded!
  • Υποσχέθηκα στους αναγνώστες του ιστολογίου πως θα συμπλήρωνα αυτές τις μέρες την αναφορά μου στα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ, με μια ακόμα ανάρτηση.  
  • Γιατί όμως να ασχολούμαστε με το ΚΚΕ και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα σήμερα; Μας ενδιαφέρουν οι τακτικές των κομμουνιστικών και αριστερών γενικότερα κομμάτων στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο και αλλού;  Μπορούμε να πάρουμε παραδείγματα και αντιπαραδείγματα; Μας επηρεάζουν τα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα που παρουσιάζονται; Έχει σημασία στις μέρες μας να δουλέψουμε ενάντια στη διάσπαση του ευρύτερου αντιφασιστικού-προοδευτικού χώρου και υπέρ των ενωτικών μετώπων, ή χρειάζεται μια άλλη φιλοσοφία;
  • Οι ιδέες και οι στρατηγικές μεταφέρονται και μεταγγίζονται, ειδικά μεταξύ Ελλάδας και ελληνόφωνης Κύπρου. Ο ενιαίος πολιτισμικός χώρος, η άμεση ηλεκτρονική πληροφόρηση, οι φοιτητές και οι μετανάστες που κινούνται αμφίδρομα ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και το γεγονός πως έχουμε να κάνουμε, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με το ίδιο πλέγμα οικονομικής και άρα πολιτικής εξουσίας, αυξάνει σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα αλληλεπίδρασης.
  • Ασχολούμαστε λοιπόν με το ΚΚΕ και την Ελλάδα γιατί μας ενδιαφέρει και μας απασχολεί κάθε πρόταση, κάθε σχέδιο και πρωτοβουλία που υπόσχεται να βγάλει την εργατική τάξη από το τέλμα και που θα αναχαιτίσει το νεοφιλελευθερισμό και τον εθνικισμό, δίνοντας προοπτική στο σοσιαλισμό.
Το σημερινό ΚΚΕ
  • Αναφέρομαι σε «σημερινό ΚΚΕ», γιατί μου είναι δύσκολο να συσχετίσω την τακτική του κόμματος στις μέρες μας, με όλα όσα «εκπαιδευτήκαμε» σαν κίνημα από το 1920 και ειδικότερα μετά την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Νιώθω, και οφείλω να το πω, πως δεν αναγνωρίζω τα κλασικά χαρακτηριστικά της τριτοδιεθνικής-λενινιστικής παράδοσης στη στάση του ΚΚΕ απέναντι στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
  • Ίσως να γεννιέται κάτι καινούριο και η εποχή να απαιτεί διαφοροποιήσεις. Ίσως όντως, το ΚΚΕ να είναι σήμερα η πρωτοπορία του εργατικού κινήματος πανευρωπαϊκά, να το έχει συνειδητοποιήσει και να ενεργεί ανάλογα.
  • Η πρωτοβουλία του να πρωτοστατήσει στη σύσταση μιας νέας ευρωπαϊκής συνεννόησης κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων από τον Οκτώβρη του 2013 (initiative-cwpe.org), η αποχώρησή του από την ομάδα της αριστεράς (GUE/NGL) στο ευρωκοινοβούλιο τον Ιούνη του 14’ και η άρνησή του να μπει σε διάλογο με άλλους αριστερούς σχηματισμούς στην Ελλάδα, εφόσον έχει σταδιακά εγκαταλείψει τη θέση του 15ου συνεδρίου του (1996) για πιθανότητα κυβέρνησης συμμαχίας αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, είναι γεγονότα που τείνουν να αποδείξουν πως το κόμμα νιώθει την ανάγκη να χαράξει μια νέα πορεία.
  • Πολύ ουσιαστική, είναι και η απροθυμία του σημερινού ΚΚΕ και όσων υπερασπίζονται την τακτική του, να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τον όρο «Αριστερά» ως ένα ευρύτερο προσδιορισμό στον οποίο ιδεολογικά ανήκουν, «χαρίζοντάς» τον σε άλλες πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα προκειμένου να κρατήσουν για τους εαυτούς τους μόνο τον προσδιορισμό του κομμουνιστή. Έχει ξεχειλώσει ο όρος, όπως ισχυρίστηκε τον Απρίλη του 12’ η Αλέκα Παπαρήγα, και αναφέρεται σε άλλες εποχές και συνθήκες, όταν το κόμμα ήταν στην παρανομία.
  • Και είναι λογικό να αναρωτηθεί κάποιος: το «καμουφλάζ» της Αριστεράς δεν είναι χρήσιμο για τους κομμουνιστές στις μέρες μας; Και τι θα γίνει αν αύριο-μεθαύριο η ΕΕ και οι συστημικές δυνάμεις εντείνουν τις απαγορεύσεις στα κομμουνιστικά κόμματα όπως γίνεται στις βαλτικές και την Ουκρανία σήμερα. Που θα πάμε να κρυφτούμε σύντροφοι, αν όχι στην μεγάλη αντιφασιστική παράταξη;
Οι κυπριακές εμπειρίες          
  • Εδώ στην Κύπρο με την εμπειρία του ΑΚΕΛ, του μεγαλύτερου αναλογικά αντιιμπεριαλιστικού-αντιφασιστικού-διεθνιστικού κόμματος στην Ευρώπη, η τακτική του ΚΚΕ  μοιάζει σε πολλούς από εμάς σεχταριστική, δείχνει να είναι αναποτελεσματική και χωρίς καμιά προοπτική για την ανάπτυξη μαζικών φιλοκομουνιστικών κινημάτων.
  • Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι διασπάσεις και οι σεχταριστικές τάσεις είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό του ελληνικού κινήματος, σε αντίθεση με το κυπριακό. Και είναι αλήθεια, πως οι κύπριοι αριστεροί δεν εκτίμησαν ποτέ την αδυναμία των συντρόφων στην Ελλάδα να ενώνονται κάτω από μια πολιτική ομπρέλα και να διεκδικούν με τη μεγαλύτερη δυνατή ομοψυχία τα δίκια των εργαζόμενων και της χώρας.      
  • Την έχουμε άλλωστε «πατήσει άγρια» με το ΚΚΕ από τα τέλη της δεκαετίας του 40’, όταν καθ’ υπόδειξη της τότε ηγεσίας του, της κυβέρνησης του βουνού, το ΑΚΕΛ προσχώρησε πιστώνοντας με ευθυκρισία το ελληνικό κόμμα και χωρίς να υπολογίσει όλα τα δεδομένα, στο αίτημα για ένωση με την Ελλάδα. Μια γραμμή που αποδείχτηκε λανθασμένη και που υποβοήθησε τη σταδιακή διάσπαση του δικοινοτικού εργατικού κινήματος  της Κύπρου με όλες τις αρνητικές συνέπειες για την Κύπρο και το λαό της. 
  • Με όλα αυτά τα δεδομένα που έχουν καταγραφεί σ’ αυτή την ανάρτηση και μέχρι αυτό το σημείο, ας μας επιτραπεί χωρίς να χαρακτηριζόμαστε είτε ως ρεφορμιστές και  οπορτουνιστές, ως ταξικά ναυάγια ή ακόμα και προδότες του εργατικού κινήματος, να εκφράζουμε τις επιφυλάξεις, τις αντιρρήσεις και τις ενστάσεις μας για τη γραμμή που προσπαθεί να περάσει το ΚΚΕ και οι υποστηρικτές του σε όλους τους υπόλοιπους χώρους.
  • Στο κάτω-κάτω της γραφής, όλοι αυτοί οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί μπορούν εύκολα να αντιστραφούν και να κατευθυνθούν σ’ αυτούς που τους χρησιμοποιούν. Αν πιστεύουμε στη δύναμη της διαλεκτικής, αν αναγνωρίζουμε τη χρησιμότητα της ιστορικής εμπειρίας του κινήματος και την αυθεντία των ηγετών της σοσιαλιστικής επανάστασης, δεν νομίζω πως κινδυνεύουμε να ξεστρατίσουμε από τα καθήκοντά μας ή να βρεθούμε αντιμέτωποι.   
  • Από τη στιγμή που συμφωνούμε πως δεν είμαστε σε προεπαναστατική περίοδο και πως οι μάζες δεν είναι ακόμα έτοιμες για το μεγάλο σοσιαλιστικό βήμα, από τη στιγμή που ξέρουμε πως δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς μια διεθνή συνεννόηση των γνήσιων δημοκρατικών κινημάτων, η επιμονή στη λογική της αντιπαράθεσης με άλλες συγγενικές πολιτικές δυνάμεις και ταξικές διαστρωματώσεις, είναι μάλλον πισωγύρισμα και όχι επαναστατική πράξη. Ας αφήσουμε όμως τον Λένιν να μας τα πει καλύτερα.  
Η θεωρία μας δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση (Μαρξ- Ένγκελς)         
  • Στην πρώτη ανάρτηση αυτής της ενότητας, ισχυρίστηκα πως «η πολιτική τακτική του ΚΚΕ συγκρούεται με τη γραμμή στην οποία καταστάλαξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μέσα στο δεύτερο μισό του μεσοπολέμου, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και αργότερα, υπό την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης. Βρίσκεται σε αντίφαση με τη μετωπική φιλοσοφία του ΕΑΜ και την ιστορία, γενικά, του κόμματος».
  • Για να επιχειρηματολογήσω, χρησιμοποίησα ένα απόσπασμα από την εισήγηση του τελευταίου Γενικού Γραμματέα της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν το 1935, του Βούλγαρου Γκεόργκι Δημητρώφ που διετέλεσε και πρώτος πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Βουλγαρίας μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.
  • Ο Δημητρώφ, στο απόσπασμα που παρέθεσα, οικοδομεί πάνω στο κλασικό σύγγραμμα του Λένιν ενάντια στη γραμμή της απομόνωσης των κομμουνιστών, που εκφραζόταν ιστορικά κυρίως από τα γερμανικά κινήματα, το «Αριστερισμός - Παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» που γράφτηκε το 1920 για τους συμμετέχοντες στο 2ο συνέδριο της Κομιντέρν.
  • Σ’ αυτό το περιεκτικό καθοδηγητικό βιβλίο, ο ηγέτης του πρώτου εργατικού κράτους, οικοδομώντας με τη σειρά του πάνω στην κριτική των Μαρξ και Έγκελς σε ανάλογα κινήματα του 19ου αιώνα, αποδομεί τη φιλοσοφία αυτών που στο όνομα μιας «ιδεολογικής καθαρότητας», προτείνουν την απομόνωση των κομμουνιστών από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις και την πρόταξη μαξιμαλιστικών στόχων, χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις.
  • Ανάμεσα σε άλλα πολύ σημαντικά, ο Λένιν τονίζει ξεκάθαρα στους κομμουνιστές αντιπροσώπους των κινημάτων (8ο κεφάλαιο – «Κανένας συμβιβασμός;») πως «όλη η ιστορία του μπολσεβικισμού και πριν και μετά την Οχτωβριανή επανάσταση είναι γεμάτη από περιπτώσεις ελιγμών, συμφωνιών, συμβιβασμών με άλλα κόμματα, χωρίς να εξαιρούνται και τα αστικά κόμματα!»
  • Και συνεχίζει ο Βλαδίμηρος: «Να κάνεις πόλεμο για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης, πόλεμο εκατό φορές πιο δύσκολο, πιο μακρόχρονο και πιο περίπλοκο από ότι ο πλέον πεισματώδης από τους συνηθισμένους πολέμους ανάμεσα στα κράτη και να παραιτείσαι προκαταβολικά από τους ελιγμούς, από την εκμετάλλευση της αντίθεσης των συμφερόντων (έστω και προσωρινής) μεταξύ των εχθρών, από τις συμφωνίες και τους συμβιβασμούς με τους ενδεχόμενους (έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους, δεν είναι πράγμα σε αφάνταστο βαθμό γελοίο;»
  • «Μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο», έγραφε ο Λένιν, «μόνο εντείνοντας στο έπακρο τις δυνάμεις και χρησιμοποιώντας υποχρεωτικά, με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα κάθε, έστω και την ελάχιστη, “ρωγμή” ανάμεσα στους εχθρούς, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διαφόρων χωρών, στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας, έστω και την ελάχιστη δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο».
  • «Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό», επιμένει ο μεγαλύτερος κομμουνιστής ηγέτης του περασμένου αιώνα, «δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο σοσιαλισμό γενικά».
Κρατάμε τα θετικά – Πάμε για τρίτη ανάρτηση!
  • Φυσικά, δεν θα κάνω εδώ το άλμα για να ισχυριστώ πως το σημερινό ΚΚΕ «δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο σοσιαλισμό γενικά», αφού ξεκάθαρα αδυνατεί να εφαρμόσει στην πράξη την εκμετάλλευση των αντιθέσεων μεταξύ της αστικής τάξης στην χώρα του ή στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Το ΚΚΕ συνεχίζει να κάνει την πιο σημαντική, την πιο αναγκαία ταξική και διεθνιστική τοποθέτηση: Επιμένει στον ιμπεριαλιστικό, υπόγεια και πολλές φορές απροκάλυπτα φασιστικό, χαρακτήρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Και έχει δίκιο! Επιμένει στη σημασία του ταξικού - συνδικαλιστικού κινήματος και του «δρόμου», και καλά κάνει.
  • Για τα πολύ βασικά σημεία στα οποία συμφωνώ με το ΚΚΕ και που πιστεύω πως πρέπει να κρατήσει αναλλοίωτα, βρίσκοντας παράλληλα τους τρόπους να τα εμφυσήσει στην κοινωνία για να αλλάξουν οι συσχετισμοί, η πορεία της χώρας και η μοίρα των εργαζόμενων, θα τα πούμε όμως στην τρίτη ανάρτηση  της ενότητας.
  • Ο σοσιαλισμός, παρά τις αδυναμίες και τα λάθη τακτικής των αγωνιστών του, δεν μπορεί παρά να αποτελέσει ξανά την επιλογή της σκεπτόμενης ανθρωπότητας για επιβίωση, ανόρθωση και εξύψωση.  
Μέρος Α, Μέρος Γ

7 Φεβρουαρίου 2015

Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για το ΣΥΡΙΖΑ

Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή...
  • Θα αναστείλω για τις επόμενες μέρες το δεύτερο μέρος της ανάρτησής μου για τα ενωτικά μέτωπα της Αριστεράς και το σημερινό ΚΚΕ, προκειμένου να σχολιάσω την κατάσταση που δημιουργείται σε Ελλάδα και Ευρώπη από τις αντιστάσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές και την ηγεμονία της ΕΕ.
  • Θα πρέπει να αναφερθεί πως για πρώτη φορά μετά το 1960 όπου και λειτούργησε η κολοβωμένη μας ανεξαρτησία, μια ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζεται σαφώς πιο προοδευτική από την παράλληλή της στην Κύπρο.
  • Αυτή τη στιγμή, ο ελληνικός λαός βρίσκεται απελπιστικά μόνος του απέναντι στα κοράκια που καθορίζουν τις πολιτικές στην ένωση, παρατημένος στην τύχη του και από την επίσημη κυπριακή πλευρά η οποία συντονίζεται με τους υπόλοιπους στην προσπάθεια να τιθασευτεί η νέα ηγεσία στην Αθήνα.
  • Κι αυτό, είναι μια ακόμα απόδειξη πως οι σχέσεις Κύπρου και Ελλάδας καθορίζονταν πάντα από την ταξική και ιδεολογική ταυτότητα των εκάστοτε κυβερνήσεων, και όχι από τους πολιτιστικούς και ιστορικούς δεσμούς των δύο λαών.
  • Απέναντι σε ένα πρόεδρο ελληνικής κυβέρνησης που καταθέτει στεφάνι στους εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής από τους ναζί, δεν ορκίζεται στο ευαγγέλιο κατά την ανάληψη καθηκόντων και καταγγέλλει την τρόικα και τα μνημόνια, η κυπριακή Δεξιά δεν νιώθει καθόλου την ανάγκη να προστρέξει για συμπαράσταση και συμπαράταξη.
  • Όταν η εθνική παράταξη σε Ελλάδα και Κύπρο, ρίχνει συνθήματα για ενιαία αμυντικά δόγματα και εθνικά συμβούλια, αναφέρεται στη φιλοδυτική άρχουσα τάξη και τα κατεστημένα των δύο κρατών, όχι στους λαούς μας.
  • Από την ώρα που στο ένα άκρο βρίσκεται η Αριστερά, ή όταν παίζεται η τύχη των καπιταλιστικών ιμπεριαλιστικών προγραμμάτων στην περιοχή, τα δόγματα, η συμπαράταξη και οι δεσμοί, πάνε περίπατο.
Δεν συμβιβάζονται τα ασυμβίβαστα
  • Στην προεκλογική ανάρτησή μου της 24ης του Γενάρη, η φωτογραφική σύνθεση που χρησιμοποίησα για να πλαισιώσω το κείμενο παρουσίαζε τον Αλέξη Τσίπρα ανάμεσα σε δύο συμβολισμούς: Από τη μια η κόκκινη σημαία του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος, ως παραπομπή στα ιδανικά, τις αξίες και την κοινωνική ευαισθησία της Αριστεράς. Από την άλλη η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα μνημόνια, ο αυταρχισμός της ηγεσίας της και η ποδηγέτηση των λαών.
  • Στα πλαίσια του κοινού νομίσματος και των ενωσιακών θεσμών, εκτιμώ πως δεν μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και ανατροπές της οικονομικής πολιτικής. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αυτό θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο τις επόμενες μέρες και εβδομάδες. Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης, της πολιτικής εξάρτησης και των δοτών δημοσιονομικών πακέτων, δεν τετραγωνίζεται.
  • Οι μόνες «επενδύσεις» που προσελκύουν οι χειμαζόμενες χώρες από τα μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, είναι για εξαγορά δημόσιων κερδοφόρων παραγωγικών δομών από τα συστημικά τραστ και σε τιμή ευκαιρίας.  
  • Οι Γερμανοί δεν θα αποδεχθούν τους όρους της ελληνικής κυβέρνησης γιατί πολύ απλά θα δημιουργήσουν ένα κακό προηγούμενο που θα τεκμηριώνει τα αιτήματα όλων των υπόλοιπων. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, θα χρησιμοποιήσουν κάθε προσφερόμενη μέθοδο για να πειθαναγκάσουν τη χώρα σε συνέχιση της προηγούμενης κατάστασης.
  • Η μόνη ημοκρατική διέξοδος για τη κυβέρνηση Τσίπρα και για κάθε κυβέρνηση που θέλει να στερεώσει τις αντιστάσεις της, είναι αναγκαστικά η μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του χρέους, με παράλληλη στροφή για έκτακτη χρηματοδότηση και διεθνή στήριξη από τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες της Λατινικής.
  • Χρειάζεται νέα φορολογική πολιτική, δημόσιες επενδύσεις, αναδιανομή του πλούτου και βάθεμα της δημοκρατίας στις κρατικές δομές.
  • Σε μια τέτοια περίπτωση φυσικά, τα πολιτικά πραξικοπήματα, οι συνταγματικές αλχημείες, ο δοσιλογισμός, η εσωτερική υπόσκαψη, οι κατασκευασμένες εντάσεις και ειδήσεις θα βρεθούν στην ημερήσια διάταξη. 
  • Κι εκεί ακριβώς θα αποδείξει ο ελληνικός λαός και η νέα του ηγεσία του, πως υπάρχει το μαζικό δημοκρατικό κίνημα που θα στηρίξει μέχρι τέλους την υπόθεση της αντίστασης και της ποιοτικής αλλαγής. Χωρίς ρήξεις, τομές και ανατροπές, είμαστε μόνιμα καταδικασμένοι να συμβιβαζόμαστε και να υποχωρούμε.  

3 Φεβρουαρίου 2015

Τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα και το σημερινό ΚΚΕ (Μέρος Α)

Ο Βρετανός Harry Pollitt και ο Βούλγαρος Georgi Dimitrov,
Γενικός Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς,
στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν.
  • «Η πραγματοποίηση του Ενωτικού Μετώπου απαιτεί από τους κομμουνιστές να υπερνικήσουν τον αυτοϊκανοποιούμενο σεχταρισμό μέσα στις ίδιες τις γραμμές τους, ο οποίος στην τωρινή στιγμή, σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι μια “παιδική αρρώστια” του κομμουνιστικού κινήματος, μα ένα ριζωμένο ελάττωμα.
  • Υπερτιμώντας το βαθμό της επαναστατικής ωριμότητας των μαζών, δημιουργώντας την αυταπάτη πως κατορθώσαμε κιόλας να φράξουμε το δρόμο στο φασισμό τη στιγμή που το φασιστικό κίνημα συνέχιζε να αναπτύσσεται, αυτός ο σεχταρισμός καλλιεργούσε στην πραγματικότητα, την παθητικότητα μπροστά στο φασισμό.
  • Υποκαθιστώντας στην πρακτική τις μέθοδες καθοδήγησης των μαζών από τις μέθοδες καθοδήγησης μιας στενής ομάδας, αντικαθιστώντας τη μαζική πολιτική με μια αφηρημένη προπαγάνδα και ένα αριστερό δογματισμό, εγκαταλείποντας τη δουλειά μας μέσα στα ρεφορμιστικά συνδικάτα και τις μαζικές φασιστικές οργανώσεις, βάζοντας στο ίδιο καλούπι την τακτική και τα συνθήματα για όλες τις χώρες, αυτός ο σεχταρισμός επιβράδυνε σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη των Κομμουνιστικών Κομμάτων, έκανε πιο δύσκολη την εφαρμογή μιας πραγματικής μαζικής πολιτικής, εμπόδιζε τη χρησιμοποίηση των δυσκολιών του ταξικού εχθρού για την ενίσχυση του επαναστατικού κινήματος, παρεμπόδιζε το κέρδισμα των πλατιών προλεταριακών μαζών από τα Κομμουνιστικά κόμματα».
  • Απόσπασμα από την τοποθέτηση του Γκεόργι Δημητρώφ στο 7ο συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς (Κομιντέρν), 25 Ιούλη - 21 Αυγούστου 1935, Μόσχα. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.
Η δική μας δουλειά
  • Το ιστολόγιο αποφεύγει να παραθέτει αποσπάσματα από θέσεις, αποφάσεις και μελέτες που συναποτελούν την κομμουνιστική διανόηση και καθοδήγηση.
  • Κι αυτό, γιατί θεωρώ οξύμωρο το φαινόμενο, άνθρωποι που αμφισβητούν τα θέσφατα και τα λογής-λογής εκκλησιαστικά και καθεστωτικά «αλάθητα», να χρησιμοποιούν τις θέσεις «πατέρων» του Μαρξισμού-Λενινισμού με τέτοιο τρόπο, που να θυμίζει το θρησκευτικό δογματισμό που υποτίθεται ξεσκεπάζουν και αντιμάχονται.
  • Οι ερμηνείες, οι τακτικές και οι στρατηγικές αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες και την εποχή. Ακόμα και οι στόχοι ενός κινήματος ή του συνόλου των παγκόσμιων σοσιαλιστικών δυνάμεων μπορούν να μετατεθούν και να προσαρμοστούν. Αυτό δείχνει η ιστορία, κι αυτό είναι λογικό να γίνεται. Ο σκοπός είναι που πρέπει να μένει αναλλοίωτος.
  • Το απόσπασμα του Δημητρώφ που έχω παραθέσει και που μοιάζει σαν να γράφτηκε για το σημερινό ΚΚΕ, είναι πιθανό, αν και δεν το πιστεύω για να είμαι ειλικρινής, να είναι ξεπερασμένο και εν πολλοίς άκυρο για τις μέρες μας. Πρέπει να έχουμε την ικανότητα να συνθέτουμε κριτικά και να τοποθετούμε κάθε γεγονός ή θέση, στο χώρο και το χρόνο τους. Αλλιώς, μάλλον δεν έχουμε μάθει τίποτα. 
  • Οι εποχές έχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές. Πολλές μέθοδοι που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο και η άρχουσα τάξη για να συντηρήσει το συσχετισμό δυνάμεων, επαναλαμβάνονται διαχρονικά. Άλλες είναι καινούριες και αχαρτογράφητες.
  • Με τον ίδιο τρόπο που ο καπιταλισμός  εφευρίσκει νέες εναλλακτικές και μεταμφιέσεις για να ανανεώνει την εκμετάλλευση και τον εκβιασμό των λαών, θα πρέπει κι εμείς, οι αντίπαλοί του, να φανούμε ανάλογα ευέλικτοι και ευφάνταστοι, χωρίς όμως να χάνουμε την μεγάλη εικόνα.
  • Και το βασικό ζητούμενο, η δικιά μας δουλειά, είναι να δημιουργούμε ρήγματα στην αστική τάξη και να της αμφισβητούμε το «προνόμιο» να χειρίζεται τις υποθέσεις μας. Αν όχι ολόκληρης, τουλάχιστον του σκληρού της πυρήνα, που εκφράζεται από τα κόμματα εξουσίας της Δεξιάς και τις δυνάμεις κρούσης του συστήματος.
 Ο πολιτικός μοναχισμός και το αστικό μίασμα
  • Οι συγκεκριμένη γραμμή που αποφασίστηκε στο 7ο συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς και η οποία στην ουσία διόρθωνε τα πορίσματα και τις κατευθύνσεις των προηγούμενων συνεδρίων, ήταν σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένη από την άνοδο του χιτλεροφασισμού στη Γερμανία. Μια εξέλιξη που ως ένα σημείο χρεώθηκε και στις εκτιμήσεις του ΚΚ της χώρας αλλά και ολόκληρου του διεθνούς κινήματος σε σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία, το ρόλο της και τις δυνατότητες αντιφασιστικής συμμαχίας με το αριστερότερο κομμάτι της.
  • Σε κάθε περίπτωση, στη δική μου αντίληψη, τα ενωτικά αντιφασιστικά μέτωπα είναι η μοναδική γέφυρα που οδηγεί σε αλλαγές και ανακατατάξεις προς το συμφέρον της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Αυτό επιτάσσει ο πραγματισμός μου. Το βλέπω όμως διάσπαρτο σαν νόημα, σε μεγάλο μέρος του θεωρητικού και ιστορικού υλικού που πέφτει στα χέρια μου. 
  • Η εξίσωση της αστικής δημοκρατίας με τον ανοικτό φασισμό είναι λανθασμένη, όπως είναι η μη διάκριση μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας. Αυτά καταλαβαίνω από την κοσμοθεωρία μας, κι όσο και να ψάχνω, μάλλον στερεώνω αυτές τις πεποιθήσεις.
  • Ο πολιτικός μοναχισμός, προκειμένου να αποφευχθεί το αστικό μίασμα και να διαφυλαχθεί η ιδεολογική καθαρότητα, είναι μια τάση που ιστορικά δεν έχει να προσφέρει κάτι θετικό για το κίνημα, εκτός ίσως από τον χρόνο και τις σημειώσεις που αφιέρωσαν οι μεγάλοι ηγέτες του για να την αντιμετωπίσουν.
  • Η πολιτική τακτική του ΚΚΕ, συγκρούεται με τη γραμμή στην οποία καταστάλαξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μέσα στο δεύτερο μισό του μεσοπολέμου, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και αργότερα, υπό την καθοδήγηση της Σοβιετικής Ένωσης. Βρίσκεται σε αντίφαση με τη μετωπική φιλοσοφία του ΕΑΜ και την ιστορία, γενικά, του κόμματος. 
  • Χωρίς να χάνουν το σοσιαλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό τους προσανατολισμό, τα οργανωμένα κόμματα της εργατικής τάξης πρέπει να επεξεργάζονται τακτικές που να οδηγούν σε πλατιά δημοκρατικά πολιτικά και συνδικαλιστικά μέτωπα, με δύο βασικά και αναγκαία χαρακτηριστικά: να είναι αντιφασιστικά, και να μην είναι αντικομουνιστικά.
  • Μέσα στο αρκετά ευρύ αυτό φάσμα προοδευτικών ανθρώπων, των πολιτισμένων, για να λέμε τα πράγματά με το όνομά τους, ανθρώπων, θα έχουμε κάθε ευκαιρία να πείσουμε και να προτάξουμε τις δικές μας προτεραιότητες και λύσεις.
  • Μακριά και χωρίς αυτούς, σε παράλληλες πορείες και συγκεντρώσεις, οι αγώνες μας είναι καταδικασμένοι να αμφισβητούνται από την ίδια την εργατική τάξη και να αποτελούν εύκολη λεία για όσους θέλουν να τελειώνουν επιτέλους με τις ιδέες μας.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...