"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

28 Μαΐου 2015

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω

Επανένωση-Ανεξαρτησία-Ειρήνη
  • Απροβίβαστος για άλλη μια φορά έμεινε ο Νικόλας Παπαδόπουλος  
  • Εκλογή Ακιντζί: Κάποιοι δεν μπορούν να κρύβονται πλέον με ευκολία πίσω από τους κατοχικούς ηγέτες και την ποδηγέτηση των τουρκοκύπριων.
  • Ήρθε ο καιρός της λύσης για τους Κυπρίους -  Για την ανεξαρτησία, την αποστρατικοποίηση και την επανένωση της Κύπρου.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 15/5/2015 
  • Το να αποκαλεί κάποιος, ιδιαίτερα αρχηγός κόμματος ή πολιτικό πρόσωπο, το Μουσταφά Ακιντζί ως «κατοχικό ηγέτη», σημαίνει πολύ απλά πως δεν έχει την ικανότητα να εκτιμήσει και να αναλύσει τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την τουρκοκυπριακή κοινότητα.
  • Η αναφορά στον Ακιντζί ως κατοχικό ηγέτη έγινε ανήμερα των εκλογών στα κατεχόμενα από το Νικόλα Παπαδόπουλο, Πρόεδρο του ΔΗΚΟ, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συγκεκριμένα ο κ. Παπαδόπουλος αναρωτήθηκε «γιατί ακριβώς πρέπει να δώσει συγχαρητήρια στον Κατοχικό ηγέτη; Μας επέστρεψε τις περιουσίες μας»; 
  • Ο Ραούφ Ντενκτάς ή και ο Ντερβίς Έρογλου, ήταν σίγουρα κατοχικοί ηγέτες γιατί ακριβώς επένδυαν στην κατοχή, την παρουσία του τούρκικου στρατού, τους εποίκους και το τούρκικο βαθύ κράτος για να διαιωνίσουν τη διχοτόμηση.
  • Ο Μουσταφά Ακιντζί και σε ένα μεγάλο βαθμό ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που βρέθηκε στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας την προηγούμενη δεκαετία, με κανένα τρόπο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως ηγέτες που προσβλέπουν στην κατοχή και τη διαίρεση.
  • Το αντίθετο.  Η τουρκοκυπριακή δημοκρατική πλειοψηφία που κατάφερε τα τελευταία 15 χρόνια να θέσει το αίτημα απογαλακτισμού και χειραφέτησης από την Τουρκία, επιλέγοντας συνειδητά και  χωρίς αμφιταλαντεύσεις το κυπριακό της μέλλον, είναι στην ουσία η πρωτοπόρα δύναμη για την ειρήνη και τη συνεργασία στην Κύπρο.
  • Η εκλογή του Ταλάτ προηγούμενα και του Ακιντζί τώρα, είναι το αποτέλεσμα κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών στα κατεχόμενα που αναδεικνύουν το σημαντικό ιστορικό ρόλο της προοδευτικής τουρκοκυπριακής παράταξης.
  • Μιας παράταξης που έδωσε στην κυριολεξία και το αίμα της απέναντι στον τούρκικο εθνικισμό και την ποδηγέτηση της Άγκυρας.
ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ
  • Η εκλογή Ακιντζί αναγκάζει στην ουσία τους πολιτικούς χώρους που αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή λύση, να μιλήσουν πιο ανοικτά για τα πραγματικά τους ζητούμενα. Μέχρι το 2004 κρύβονταν πίσω από την αδιαλλαξία του Ραούφ Ντενκτάς ενώ την περασμένη πενταετία «ένιωθαν ασφαλείς» με τη φανερή απροθυμία του Ντερβίς Έρογλου να συζητήσει με διάθεση λύσης.
  • Τώρα, με τη νέα ηγεσία στα κατεχόμενα, κάποιοι  βλέπουν πως δεν μπορούν με ευκολία να παίζουν με τις λέξεις και τα διττά νοήματα σε σχέση με τη διζωνική ομοσπονδία, αποφασίζοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους. Η περίπτωση του Μαρίνου Σιζόπουλου και της ΕΔΕΚ είναι χαρακτηριστική και φανερώνει την άβολη θέση στην οποία βρέθηκαν τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου.
  • Η αλήθεια είναι πως η νέα διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει, έχει ίσως τις περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από οποιαδήποτε άλλη. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για ένα συμβιβασμό που θα βάζει τον κυπριακό λαό στη θέση του οδηγού των εξελίξεων.
  • Η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, οι δημοκρατικές μάζες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, επιμένουν στις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ για διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφο και στο αίτημα για αποστρατικοποίηση και ανεξαρτησία. Βασικές προϋποθέσεις μιας βιώσιμης λύσης και ενός ειρηνικού μέλλοντος.
  • Η διαφορά είναι πως αυτή τη φορά, τα δημοκρατικά αυτά αιτήματα θα τα υπερασπιστεί με μεγαλύτερη θέρμη ο τουρκοκύπριος διαπραγματευτής και όχι ο ελληνοκύπριος πρόεδρος με τις γνωστές ΝΑΤΟϊκές του αγκυλώσεις.
  • Ας είναι. Εμείς άλλωστε πάντα το λέγαμε, κι ας γινόμασταν στόχος του εθνικισμού και του κατεστημένου, πως προτιμούμε ένα Αριστερό τουρκοκύπριο από ένα Δεξιό ελληνοκύπριο Πρόεδρο.
  • Εμπιστευόμαστε την τάξη και την κοσμοθεωρία μας, την Αριστερά, το διεθνισμό και τον αντιιμπεριαλισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας, περισσότερο από την πολιτικοοικονομικά συμφέροντα, τη δυτικολαγνεία και τον σοβινισμό των ελληνοκυπρίων.

12 Μαΐου 2015

Λύση: Το παιχνίδι της ειλικρίνειας

Αριστερά, όπως κοιτάζουμε...
  • Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο το Φλεβάρη του 2010, όταν η ΕΔΕΚ αποχωρούσε από το σχήμα της διακυβέρνησης Χριστόφια γιατί … φοβήθηκε μήπως οι συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ έφερναν μια συμφωνία στο κυπριακό.
  • Πέντε και κάτι χρόνια μετά, τόσο ο «νεος ελληνοκυπριος», όσο η ΕΔΕΚ, το ΔΗΚΟ, ο Λιλλήκας και οι λοιποί του λεγόμενου απορριπτικού χώρου, συνεχίζουμε κανονικά… σαν να μην μας έχει ακουμπήσει ο χρόνος!
  • Το blog με την επανένωση και το «κανεί πιον, θέλουμε λύση», κι αυτοί με το γνωστό τους ιδεολόγημα ενάντια στη διζωνική ομοσπονδία και για «επανατοποθέτηση του κυπριακού στη σωστή του βάση».
  • Τουλάχιστον, ο Σιζόπουλος, κι αυτή είναι η διαφορά από τα πέντε προηγούμενα χρόνια, κουράστηκε να παίζει με τις λέξεις ο άνθρωπος κι αποφάσισε να εκμυστηρευτεί τα μέχρι τώρα ανομολόγητα. Αυτά, που μόνο οι Συλλούρης, Ρίκκος και Κουτσού, στα πλαίσια του ΕΥΡΩΚΟ, είχαν διακηρύξει επίσημα: την αντίθεσή τους στην ομοσπονδιακή λύση.
  • Ενάντια στη ΔΔΟ είναι φυσικά και η ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ, καθώς και το παράρτημα της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, το ΕΛΑΜ. Η πρώτη έχει ταυτιστεί στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές με την υποψηφιότητα Λιλλήκα ενώ αρκετά προβεβλημένα στελέχη της ανέλαβαν σημαντικό ρόλο στη συγκεκριμένη προεκλογική καμπάνια.
  • Οι δεύτεροι βρίσκονται σε επικοινωνία με την αρχιεπισκοπή ενώ διατηρούν, μέσω των μνημοσυνών του Γρίβα, των εορτασμών για την ΕΟΚΑ και των εθνικιστικών ποδοσφαιρικών κερκίδων του ΑΠΟΕΛ, του Απόλλωνα, της Ανόρθωσης και της ΑΕΚ, ανοικτούς διαύλους συνεννόησης με τη Συναγερμική παράταξη.  
  • Είναι αυτοί οι δίαυλοι που μπήκαν σε λειτουργία το καλοκαίρι του 2011 με στόχο την εκδίωξη του Χριστόφια από το προεδρικό και που τους βλέπουμε να «παράγουν έργο» κάθε σαββατοκύριακο στα γήπεδα. Ο γριβισμός κι ο αντιακελισμός (ο κυπριακός αντικομουνισμός) άλλωστε, μπαίνουν πάντα πιο ψηλά από τις όποιες διαφορές μέσα στη Δεξιά.  
  • Όπως και να έχει, εμείς εναποθέτουμε ξανά τις ελπίδες μας στη νέα διαδικασία που ξεκινά. Θεωρώ πως υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες από κάθε άλλη φορά. Ποντάρουμε στον Ακκιτζί, και νιώθουμε να εκπροσωπούμαστε σ’ αυτές τις συνομιλίες απ αυτόν και όχι το «δικό μας».
  • Ο Μουσταφά, σε αντίθεση με τον ελληνοκύπριο ΝΑΤΟ-ευρωλάγνο μας πρόεδρο, πιστεύει στον ενδοκυπριακό διάλογο, τη λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους, την ανεξαρτησία και την αποστρατικοποίηση.
  • Και κάπως έτσι επαληθεύεται το «ρηθέν διά του προφήτου» Άντρου Κυπριανού, κάπου μέσα στο 12’ αν θυμάμαι καλά, πως εμείς προτιμούμε ένα Αριστερό τουρκοκύπριο πρόεδρο από ένα Δεξιό ελληνοκύπριο.
  • Εμπιστευόμαστε την τάξη και την κοσμοθεωρία μας, την Αριστερά, το διεθνισμό και τον αντιιμπεριαλισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας, περισσότερο από την πολιτικοοικονομική μαφία και τον σοβινισμό των ελληνοκυπρίων.
  • Αφού ξεκίνησε το παιχνίδι της ειλικρίνειας ο νέος πρόεδρος της ΕΔΕΚ, ας τον ακολουθήσουμε… 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...