"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

21 Ιουνίου 2015

Κυπριακά τζιαι σταράτα! Άλλη μια φορά για το σημερινό ΚΚΕ... και τις "στραβάρες" του

  • Ο δοσιλογισμός και ο γερμανοτσολιαδισμός στα φόρτε του τα τελευταία 24ωρα στην Ελλάδα. Όπως ακριβώς ήταν και είναι και στην Κύπρο.
  • Τα φαινόμενα είναι ίδια και απαράλλακτα με την περίοδο 2011-2013 στην Κύπρο. Μια κυβέρνηση, στην ουσία κεντρώα, να διαπραγματεύεται με γνώμονα την υπεράσπιση των πολλών, να αντιστέκεται και να αποκαλύπτει το στημένο χρεοστάσιο, απέναντι σε μια αδίστακτη κατάσταση στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό.
Άριστα δέκα στο ψέμα και την υποταγή!
  • Το ιστολόγιο χαιρετίζει και συμπαραστέκεται με όλες τις δημοκρατικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη που διεκδικούν τον τερματισμό των πολιτικών λιτότητας με αφορμή το ελληνικό ζήτημα και τις αντιστάσεις της Αθήνας.
  • Σίγουρα, εμείς της «ορθόδοξης» Αριστεράς, αυτής που χώρισε τα χωράφια της «από του 90 τις αρχές» με την «ανανεωτική» και ευρωπαϊκή Αριστερά (αυτήν του Μάαστριχτ, που δηλώνει μέχρι και τώρα την προσήλωσή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ), δεν είχαμε ποτέ καμιά αμφιβολία για τον χαρακτήρα και τις μεθόδους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των «θεσμών».
  • Ο μύθος της ένωσης που μπορεί να αλλάξει εκ των έσω ή που τα πολιτικά ισοζύγια στο εσωτερικό της θα την κάνουν πιο ανθρώπινη, έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος μπροστά στα μάτια των απογόνων του ευρωκομμουνισμού.
  • Το ομολογούν τα ίδια τα ανώτερα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης: δεν τους επιτρέπουν ούτε καν να καταθέσουν τις προτάσεις τους, όπως διατάσσουν οι μη εκλεγμένοι - ψυχροί εκτελεστές της Κομισιόν, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
  • Την  ίδια όμως ώρα που επισυμβαίνει αυτό, όταν η κυβερνώσα πλέον «ανανεωτική αριστερά» βλέπει τη θεωρία της να καταρρέει συθέμελα, όταν όλο και περισσότεροι δημοκράτες αποφασίζουν να πουν «όχι στο ευρώ πάση θυσία» και να αντιπαρατεθούν με την ακροδεξιά και αντικομμουνιστική στην ουσία κινητοποίηση, το ΚΚΕ αδυνατεί και πάλι να πάρει μια χρήσιμη πολιτική στάση. Τόσο για το κίνημα, όσο και για την χώρα και την Ευρώπη.
  • Η θέση του κινήματος αυτή τη στιγμή, και για όλη την προηγούμενη περίοδο, έπρεπε να είναι μαζί με τις κινητοποιήσεις της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης ενάντια στον αυταρχισμό της ΕΕ και των θεσμών.
  • Το λαϊκό αίτημα των σκεπτόμενων ευρωπαίων για τερματισμό των πολιτικών λιτότητας (austerity-αυστηρότητας) δεν είναι σίγουρα ολοκληρωμένο και δεν μπορεί να καλύπτει απόλυτα τους κομμουνιστές. Είναι όμως μια κοινή πλατφόρμα στην οποία μπορούν να μπουν πιο προχωρημένες θέσεις και να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων με δημοκρατική συνείδηση και αγωνιστικότητα, και του κόμματος.
  • Όχι μόνο βαδίζουμε μαζί με τα μη ολοκληρωμένα αλλά δίκαια λαϊκά αιτήματα και για όσο κινούνται στις κατευθύνσεις που θα επιθυμούσαμε, αλλά πρωτοστατούμε στη διακήρυξη και τη διεκδίκησή τους. Αυτός είναι ο (καθαρός) Λενινισμός και τριτοδιεθνισμός, κι όσο και να το παλεύουν κάποιοι (που επειδή έχουν το όνομα, νομίζουν πως έχουν και τη χάρη), δεν μπορούν να διαστρεβλώνουν επ’ αόριστο την επιστήμη και τη διαλεκτική.
  • Όσο το κίνημα ενάντια στη λιτότητα και τους «θεσμούς» φουντώνει, όσο μπαίνει λάδι στην ταξική φωτιά και μεγιστοποιούνται οι αντιθέσεις μεταξύ των αστών και των υπολοίπων, τόσο ανοίγονται προοπτικές για ολοκλήρωση των αιτημάτων.
  • Το θέμα είναι να βρίσκεσαι εκεί, κι όχι αλλού, σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο δεν υπάρξει ταξική και ιδεολογική ρήξη μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε μεταξύ της εσωτερικής τρόικας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι-μεγαλοαστοί, ακροδεξιοί, εθνικιστικοί, αντικομμουνιστικοί κύκλοι, πληρωμένα ΜΜΕ και παπαγαλάκια) και της κυβέρνησης.
Όταν μια φιλελεύθερη  κυβέρνηση απειλεί με σταλινισμό τους έλληνες!
  • Ναι, το ιδεολόγημα «υπάρχει μια καλύτερη Ευρώπη» στα πλαίσια αυτής της αρχιτεκτονικής και ιδεολογικής κατεύθυνσης που εξισώνει το φασισμό και την ΕΣΣΔ, που μετατρέπει την αντιφασιστική νίκη σε «μέρα της Ευρώπης» και δεν διστάζει να στηρίζει ξεκάθαρα νεοναζιστικές κυβερνήσεις προκειμένου να παίξει τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια του «μεγάλου αδελφού», μας έχει τελειώσει.
  • Τώρα είναι η ώρα της δικαίωσης που πρέπει να μεταφραστεί σε συμμαχία με όλες τις δυνάμεις που λένε και εννοούν το «φτάνει πια».  Στο δρόμο με κάθε ένα και κάθε μια που συνειδητοποιεί την αχρειότητα και τη δολιότητα του ευρωσυστήματος και των υποτακτικών του στο εσωτερικό.
  • Στο δρόμο και στο δίκτυο μαζί του για να του πούμε πως σκέφτεται σωστά, πως έχει κάνει την αρχή αλλά δεν αρκεί. Πως πρέπει να κάνει το βήμα παραπάνω, να ζητήσει περισσότερα, να ρίξει κόκκινο στη νύχτα αν θέλει να δώσει αξία στη ζωή και την ύπαρξη.
  • Το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία είναι, επτά και πλέον δεκαετίες μετά την αντιφασιστική νίκη και τον εμφύλιο στην Ελλάδα, ξανά επίκαιρο.
  • Ούτε το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), ούτε ο ΕΔΕΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) ούτε και ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) αργότερα, δεν προέταξαν τα τελικά τους ζητούμενα ως προϋποθέσεις συμμαχίας με τους δημοκρατικούς ανθρώπους.
  • Και μόνο από την ονοματολογία που επιλέχθηκε, ο καθ ένας μπορεί να συμπεράνει και την πολιτική τακτική που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία αλλά και το εύρος ή και τις δυνατότητες που απέκτησαν.
  • Πρέπει να κερδηθούν οι δημοκρατικές, ανεξαρτησιακές, απελευθερωτικές μάχες πριν ωριμάσουν οι συνθήκες και οι συνειδήσεις για κάτι ανώτερο. Είναι προϋπόθεση και προαπαιτούμενο.  Και σ’ αυτές τις μάχες, οι κομμουνιστές δεν πρέπει να είναι απλά παρόν, αλλά να βρίσκονται στην πρωτοπορία.
  • Οι παράλληλες πορείες και συγκεντρώσεις, η αδυναμία και η φοβία της συνύπαρξης με τον κόσμο εκτός ΚΚΕ που θέλει, έστω και θολά, μια κάποια διαφοροποίηση, που νιώθει στο πετσί του την κοινωνική αδικία… με ξεπερνούν…
  • Σηκώνω τα χέρια ψηλά σ’ αυτή την απροκάλυπτα αντιΜαρξιστική, αντιΛενινιστική και εν γένει αντιδιαλεκτική προσέγγιση της μορφής του πολιτικού αγώνα που γίνεται από το σημερινό ΚΚΕ και τους οπαδούς του στο διαδίκτυο, η οποία προσπαθεί να εισχωρήσει, χωρίς ιδιαίτερη ευτυχώς επιτυχία, μέσα στον αριστερό κυπριακό διάλογο.
  • Η κουβανική επανάσταση δεν είχε δεδηλωμένο σοσιαλιστικό χαρακτήρα όταν ο Τσε ανδρωνόταν ως η σημαντικότερη κομμουνιστική φυσιογνωμία της Αμερικής και του σύγχρονου κόσμου.
  • Και ούτε ο Τσάβες, δεν έκτισε τις αντιιμπεριαλιστικές αντιστάσεις στη Λατινική και τη σύζευξη συμφερόντων με τη σοσιαλιστική Κούβα, βάζοντας την άμαξα μπροστά από το άλογο.   
Στη Γαλλία σήμερα υπέρ της Ελλάδας για αντίσταση ενάντια στη λιτότητα και το φασισμό
  • Αν η κυβερνώσα πλέον «ανανεωτική» Αριστερά μας απογοητεύει πολλές φορές (που ήταν και αναμενόμενο) με τις αντιφατικές επιλογές και κινήσεις της, το σημερινό ΚΚΕ μας πνίγει στην απόγνωση και την απελπισία.
  • Το κόμμα φυσικά, ευελπιστεί να επισυμβεί το πιθανότερο στον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, να εξαναγκαστεί σε εξευτελισμό από τους ευρωπαίους και να παραμείνει στην εξουσία για να εφαρμόσει την πολιτική του νεκροθάφτη.
  • Τι θα γίνει όμως αν αρνηθεί να παίξει αυτό τον ρόλο; Αν καταφέρει να ανάψει φωτιές στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό νότο, διαταράσσοντας ταυτόχρονα τα γεωπολιτικά ισοζύγια;
  • Σε ποιον θα ανήκει η επόμενη μέρα στην Αριστερά, αν ο ΣΫΡΙΖΑ, ως μια γνήσια φιλελεύθερη πολιτική δύναμη, αρνηθεί να υπηρετήσει τους νέους αποικιοκράτες, το 4ο  ράιχ;
  • Και ποια θα ήταν η τελική επιρροή του ΚΚΕ αν αύριο-μεθαύριο είχαμε εκλογές με διακύβευμα την αντίσταση ή την υποταγή, με τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον βασικό δημοκρατικό πυλώνα απέναντι στην ντόπια (μένουμε Ευρώπη τη λένε τώρα) συντήρηση;
  • Το λαϊκό παγκόσμιο κίνημα μεγαλούργησε και χαίρει της ιστορικής μας εκτίμησης, δεκαετίες μετά από τους μεγάλους του αγώνες, γιατί ακριβώς πρωτοστάτησε στον αντιφασισμό και τη δημοκρατική ενότητα, παίρνοντας έστω και για λίγο με το μέρος του τους αμφιταλαντευόμενους, από απλούς εργαζόμενους, πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, μέχρι και γεωπολιτικούς συμμάχους απέναντι σε ένα κοινό εχθρό.
  • Η πρόταξη και ο μαξιμαλισμός, είναι όπως και να το κάνουμε αριστερισμός και ψευτοεπαναστατικότητα. Η Τρίτη διεθνής δεν εγκαταλείφτηκε από τον Στάλιν (που κατά τ’ άλλα ενδιαφέρει κάποιους να αποκατασταθεί) χωρίς λόγο και αιτία, μπροστά στο φασιστικό-γερμανικό κίνδυνο.
  • Ούτε φυσικά ήταν λανθασμένη η γραμμή των μετώπων που προηγήθηκε, ως απάντηση στην επικράτηση των ναζί στην Γερμανία.
  • Κάνω έκκληση στους συντρόφους φίλους, οπαδούς και μέλη του ΚΚΕ, να αποδεχτούν πως υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα να έχουν κάνει σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία (από το 2010 ειδικότερα και μετά) σοβαρά λάθη τακτικής και πολιτικής πάλης.
  • Η εκτίμησή μου είναι πως αυτή η στάση θα προκαλέσει αναπόφευκτα την δραματική συρρίκνωση και περιθωριοποίηση του ιστορικού  λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, τη στιγμή που οι υπερασπιστές και προπαγανδιστές της σημερινής γραμμής του, νιώθουν το ιστορικό βάρος και καθήκον να μας διαπαιδαγωγήσουν και να μας εκπαιδεύσουν σε αποτελεσματικές κομμουνιστικές τακτικές…
  • Στραβάρα μες στα μμάθκια τους! Κυπριακά τζιαι σταράτα.    

19 Ιουνίου 2015

Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για το ΣΥΡΙΖΑ - 2

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη...
  • Εντάξει. Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι μια αριστερή κυβέρνηση. Είναι όμως η αριστερότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μια φιλελεύθερη – «κεϋνσιανή» κυβέρνηση με αριστερή συμμετοχή, που στα μάτια της ευρωχούντας των τραπεζιτών, των πολυεθνικών και των ντόπιων αστών φαντάζει κομμουνιστική.
  • Εμείς προειδοποιήσαμε από τις 31 Γενάρη τους συντρόφους της αριστερής πλατφόρμας που συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα, να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα: «Το λάθος που δεν πρέπει να κάνει, είναι να θεωρεί πως το ακροδεξιό παρακράτος και τα επιχειρηματικά συμφέροντα θα συμβιβαστούν με την ανάληψη των ανώτατων θεσμικών οργάνων από αριστερούς, παίζοντας τίμια το παιχνίδι της δημοκρατίας. Οι αγορές και οι δανειστές, τα παπαγαλάκια του μονόδρομου και οι οπαδοί της υποταγής, ξέρουν κι άλλα μονοπάτια».
  • Στο ίδιο σημείωμα παρατήρησα επίσης πως «ούτε και η ελάχιστη κεϋνσιανή μεταρρύθμιση στο νότο, δεν μπορεί να περάσει εύκολα από τους πιστωτές, τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και τους κολαούζους τους. Χρειάζεται να αμφισβητηθούν και να κτυπηθούν πολλά φαινόμενα και συμφέροντα -  η ίδια η τοποθέτηση της χώρας στο πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η ακροδεξιά και οι τραπεζίτες, η διαφθορά και η διαπλοκή με το δημόσιο».      
  • Μια εβδομάδα μετά, στις 7/2, στην ανάρτησή μου με τίτλο «Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για το ΣΥΡΙΖΑ» έκανα τις εξής τρεις επισημάνσεις:
Στα πλαίσια του κοινού νομίσματος και των ενωσιακών θεσμών, δεν μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και ανατροπές της οικονομικής πολιτικής. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αυτό θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο τις επόμενες μέρες και εβδομάδες.
Οι Γερμανοί δεν θα αποδεχθούν τους όρους της ελληνικής κυβέρνησης γιατί πολύ απλά θα δημιουργήσουν ένα κακό προηγούμενο που θα τεκμηριώνει τα αιτήματα όλων των υπόλοιπων. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, θα χρησιμοποιήσουν κάθε προσφερόμενη μέθοδο για να πειθαναγκάσουν τη χώρα σε συνέχιση της προηγούμενης κατάστασης. 
Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για τη κυβέρνηση Τσίπρα και για κάθε κυβέρνηση που θέλει να στερεώσει τις αντιστάσεις της, είναι αναγκαστικά η μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του χρέους, με παράλληλη στροφή για έκτακτη χρηματοδότηση και διεθνή στήριξη από τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες της Λατινικής.
  • Νομίζω πως το ιστολόγιο έχει επιβεβαιωθεί πλήρως ως προς τις εκτιμήσεις και τις επισημάνσεις του και οι οποίες έγιναν πριν καλά-καλά εγκατασταθεί στο Μαξίμου ο νέος Πρωθυπουργός.
  • Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την άρνηση του χρέους, την απεμπλοκή από το κοινό νόμισμα σε πρώτο στάδιο και το άνοιγμα σε άλλα οικονομικά κέντρα.
  • Φυσικά, το ζήτημα είναι η κοινωνική πλειοψηφία, η νεολαία, οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου, να θέλουν πραγματικά να ακολουθήσουν μια πορεία αγωνιστικότητας και αξιοπρέπειας.
  • Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Μια γνήσια και πηγαία δημοκρατική αντίσταση μπορεί να ανοίξει κι άλλες προοπτικές που σίγουρα δεν θα έρθουν ποτέ στο προσκήνιο με την τακτική που επέλεξε να ακολουθεί τα τελευταία χρόνια το αυτοπαροπλισμένο και φοβικό ΚΚΕ. 

18 Ιουνίου 2015

Στην Αριστερά η ελπίδα… παντού!

Τουρκία, Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Κύπρος.
Οι προοδευτικές δυνάμεις στην πρωτοπορία για ένα κόσμο διαφορετικό, 
για δημοκρατία και ειρήνη.
  • «Η διεθνιστική Αριστερά αποτελεί το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα στο φασισμό, την αυθαιρεσία των τραπεζιτών και των χρηματιστηρίων,  των πολεμοκάπηλων και των νέων αποικιοκρατών. Και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της»

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 12/6/2015
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Τουρκία. Το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών -HDP, το πρώτο αριστερό κόμμα της χώρας που καταφέρνει να ξεπεράσει το απαγορευτικό όριο του 10% και να εισέλθει στο κοινοβούλιο παρά την καθεστωτική και τη συμμορίτικη τρομοκρατία, τις δολοφονίες και τις βομβιστικές επιθέσεις, δίνει ελπίδα στον τούρκικο και τον κάθε γειτονικό λαό, συμπεριλαμβανόμενου φυσικά και του κυπριακού.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η ανοιξιάτικη εκλογική νίκη του αριστερού Μουσταφά Ακκιντζί αναπτερώνει τις ελπίδες για μια δημοκρατική λύση του κυπριακού, μακριά από ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές εγγυήσεις, χωρίς στρατούς, χωρίς κηδεμονίες και επεμβατικά δικαιώματα.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ισπανία. Οι συμμαχικές δυνάμεις της Αριστεράς και των κινημάτων, συνεπικουρούμενες από τη δυναμική παρουσία του Podemos («Μπορούμε») στα πολιτικά πράγματα της χώρας, σάρωσαν στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές σε μεγάλους και μικρούς δήμους, απειλώντας πλέον με ήττα τις συντηρητικές δυνάμεις της Ισπανίας στις επερχόμενες εθνικές εκλογές.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ιρλανδία. Το Αριστερό Sinn Fein φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις αλλά ιδιαίτερα από τις κοινωνικές και πολιτικές κινητοποιήσεις που εξελίσσονται στη χώρα, πως αποτελεί πλέον το φόβητρο των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων με τη δική του προοδευτική και αντιμνημονιακή ατζέντα.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ελλάδα. Με τις εκλογές του Γενάρη, οι έλληνες ψηφοφόροι αποφάσισαν να αντισταθούν στους φαύλους κύκλους των μνημονίων, τοποθετώντας το ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του οδηγού. Παρότι έγιναν πολλές υποχωρήσεις εκ μέρους της νέας ελληνικής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις, η αλήθεια είναι ότι η αντίσταση που επιδεικνύεται απέναντι στους «θεσμούς» είναι πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα και ανανεώνει τις ελπίδες για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην ελεύθερη Κύπρο. Το ΑΚΕΛ ανανεωμένο, συσπειρωμένο, δυνατό, πρωτοπόρο στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, αποτελεί χωρίς αμφιβολία την ισχυρότερη  ελπίδα για τον εργαζόμενο λαό, για το δημόσιο συμφέρον, τη λύση του κυπριακού και την επόμενη μέρα σε μια ομόσπονδη επανενωμένη Κύπρο.
  • Η Κυπριακή και η ευρωπαϊκή Αριστερά, εμπνευσμένη από το σύγχρονο αγωνιστικό παράδειγμα των λαών της Νότιας Αμερικής και τις νίκες των δημοκρατικών κινημάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, ανοίγει το δρόμο για μια νέα εποχή, μακριά από τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά στεγανά, με στόχο το σοσιαλισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη.
  • Η διεθνιστική Αριστερά αποτελεί το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα στο φασισμό, την αυθαιρεσία των τραπεζιτών και των χρηματιστηρίων,  των πολεμοκάπηλων και των νέων αποικιοκρατών. Και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της.

10 Ιουνίου 2015

Αυτή είναι η ενωμένη Ευρώπη: Μια ακραία τραπεζιτική δικτατορία

  • «Η τοκογλυφία και η κερδοσκοπία των δανειστών και των χρηματιστηρίων σε Ευρώπη και Αμερική,  είναι στην ουσία η κινητήριος δύναμη πίσω από την αδιαλλαξία και την αντιδημοκρατικότητα των ισχυρών χωρών».
  • Οι δυνατοί της ευρωπαϊκής λυκοφωλιάς επενδύουν στη δουλικότητα και την υποταγή των «εταίρων» τους.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 5/6/2015
  • Όποια και αν είναι η συνολική εκτίμηση που κάνει ο καθένας για τις πολιτικές κατευθύνσεις που επέλεξε η νέα ελληνική κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να τους αναγνωριστεί πως έχουν καταφέρει κάτι πραγματικά χρήσιμο για τους λαούς της Ευρώπης σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία.
  • Με την τακτική τους, Τσίπρας, Βαρουφάκης και η υπόλοιπη διαπραγματευτική ομάδα, έχουν αποκαλύψει τα όρια της δημοκρατικότητας και της δήθεν αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των λεγόμενων «θεσμών».
  • Οι εκβιασμοί, τα τελεσίγραφα και οι απειλές των Ευρωπαίων ηγετών και ειδικά του οικονομικού επιτελείου της Γερμανικής κυβέρνησης, η απαξίωση και η επιθετικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν της ελληνική πλευρά, έχουν πλέον κάνει ξεκάθαρο ακόμα και στους θετικά διακείμενους απέναντι στην Ένωση, πως οι δυνατοί της λυκοφωλιάς επενδύουν στη δουλικότητα και την υποταγή των «εταίρων» τους.
  • Ο Τσίπρας κάνει αυτό που δεν έκανε ο Αναστασιάδης το 2013 αλλά έκανε ο Χριστόφιας το 2012. Διαπραγματεύεται πραγματικά, τονίζοντας την ανάγκη η όποια συμφωνία να είναι βιώσιμη και ρεαλιστική, αφήνοντας χώρο για πραγματική ανάπτυξη και στήριξη του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων.
  • Η  νέα ελληνική κυβέρνηση, σε αντίθεση με την νυν κυπριακή αλλά σε αντιστοιχία με τη διακυβέρνηση της κυπριακής Αριστεράς που τόσο πολεμήθηκε από το εσωτερικό και το διεθνές κατεστημένο, υποδεικνύει στις ευρωπαϊκές ηγεσίες ένα πολύ απλό και βασικό κανόνα της αγοράς:
  • Πως χωρίς περιθώρια κρατικών επενδύσεων και με μείωση της αγοραστικής δύναμης για τους πολλούς, η επιδείνωση της ύφεσης στις χώρες που καταφεύγουν στους «μηχανισμούς» και τα «μνημόνια» είναι αναπόφευκτη.
Η ΝΕΑ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • Η τοκογλυφία και η κερδοσκοπία των δανειστών και των χρηματιστηρίων σε Ευρώπη και Αμερική,  είναι στην ουσία η κινητήριος δύναμη πίσω από την αδιαλλαξία και την αντιδημοκρατικότητα των ισχυρών χωρών.  Τα δισεκατομμύρια των ευρωπαίων φορολογούμενων περνούν μέσα από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του νότου, για να καταλήξουν σχεδόν «απείρακτα» στα ταμεία των μεγάλων τραπεζών.
  • Τα δανειστικά προγράμματα των μνημονίων στις «υποτελείς χώρες» έχουν στην κυριολεξία διασώσει τις γερμανικές και άλλες βορειοευρωπαϊκές τράπεζες που από το 2008, λόγω των δικών τους ανοιγμάτων στην αμερικάνικη αγορά, κινδύνευαν να τιναχτούν στον αέρα.
  • Αποκαλυπτική αυτής της πραγματικότητας, είναι η επισήμανση του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΝΤ, εκπροσώπου της Βραζιλίας Πάολο Μπατίστα σε ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι τον περασμένο Μάρτη, πως «τα χρήματα δόθηκαν για να σωθούν  οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες όχι η Ελλάδα».
  • Όταν μια τέτοια καταγγελία γίνεται μέσα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα λόγια μάλλον περιττεύουν.
  • Μεγάλο μέρος της οικονομικής μαύρης τρύπας που δημιουργήθηκε κατά την αμερικάνικη τραπεζιτική κρίση, μεταφέρθηκε στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και από εκεί, μέσω των ενωσιακών πολιτικών, στους «φτωχούς νότιους συγγενείς».
  • Οι χώρες μας είναι θύματα μια νέας αποικιοκρατικής επίθεσης με στόχο την οικονομική υποδούλωση της παρούσας και των επόμενων γενεών, την αφαίμαξη των λαών και την αρπαγή δημόσιου πλούτου. 
  • Αυτή είναι η ενωμένη Ευρώπη σήμερα. Μια ακραία τραπεζιτική δικτατορία των πολυεθνικών, στην οποία ακόμα και οι πιο κεντρώες πολιτικές και οικονομικές φιλοσοφίες στέλνονται στο πυρ το εξώτερον ως «κομμουνιστικές».   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...