"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

17 Αυγούστου 2015

Στη συνέλευση των ποντικών

Τι να μας πουν κι αυτοί για ιδέες, προγράμματα και διεθνιστική αλληλεγγύη...
  • Παρότι σαν αυτές τις μέρες, πριν από 41 χρόνια, ξεκινούσε η 2η φάση της τούρκικης εισβολής που θα μας ξεσπίτωνε οικογενειακώς από την Αμμόχωστο, γεγονός που θα άξιζε μιας πιο εκτενούς αναφοράς σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είναι η πρώτη μαύρη επέτειος χωρίς τον πατέρα μου, θα συνεχίσω με τη θεματολογία των τελευταίων αναρτήσεων.
  • Ο πόλεμος, η προσφυγιά, ο ιμπεριαλισμός και στην τελική ο καπιταλισμός με όλα τα παρελκόμενά του, τούντο σαρκοβόρο τέρας που παίζει με τις τύχες των λαών μεσ’ τα χρηματιστήρια τζιαι τα στενά κονκλάβια της αριστοκρατίας τζιαι των πολεμοκάπηλων, δεν αντιμετωπίζεται φυσικά με ευχολόγια ή κατάρες.
  • Ούτε και με παράθεση ιδεατών σοσιαλιστικών προγραμματικών θέσεων αντιμετωπίζεται, ή συνθήματα και προτάγματα για λαϊκή εξουσία και συσπείρωση με τους κομμουνιστές.
  • Πριν φτάσουμε στο σημείο να βάζουμε ως στόχο την ανατροπή της αστικής τάξης και του συστήματός της, την ανεξαρτησία του τόπου και του λαού, την παραγωγική ανασυγκρότηση σε σοσιαλιστικές βάσεις και τον κεντρικό σχεδιασμό, θα πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ αλλά και ΠΟΙΑ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΝΤΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ σε περίπτωση που επιχειρηθεί μια τέτοια ανατροπή.
  • Γιατί αν μοντέλο μας είναι η Οκτωβριανή και ο Λένιν, θα πρέπει μάλλον και να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε ένα πολυετή και καταστροφικό εμφύλιο, μια δολοφονική απόπειρα εναντίον του αρχηγού μας από αριστεριστές, και μια πολυεθνική ξένη στρατιωτική επέμβαση!
Τα ερωτήματα που περιμένουν επιτέλους μια απάντηση 
  • Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στη στήλη του στο enikos.gr (Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι), το οποίο περιέγραφε με ένα πολύ καλό και κατανοητό τρόπο μια αριστερή πρόταση κεντρικού οικονομικού και παραγωγικού σχεδιασμού, σαφώς πολύ ανώτερου και ποιοτικότερου από το «μπάτε σκύλοι αλέστε» σύστημα που ακολουθείται στις αποικίες μας.
  • Πολύ καλό το άρθρο, πολύ καλά και τα συνθήματα του ΚΚΕ ή και ο ενθουσιασμός των συντρόφων που δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώνουν την αποφασιστικότητά τους για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση… χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς…  
  • Και θα πρέπει εδώ να γίνει παρενθετικά κι ένας παραλληλισμός με την κατάσταση στην Κύπρο και κάποιους «ανένδοτους» και «σούπερ πατριώτες» που δεν θέλουν να ακούσουν για ένα συμβιβασμό με την Τουρκία, με το σύστημα στην ουσία και τον ιμπεριαλισμό, προκειμένου να δημιουργηθούν οι συνθήκες για επανένωση του τόπου και του λαού.
  • Ιδανικές λύσεις του Κυπριακού, λύσεις που θα εξαφανίζουν την Τουρκία από την εξίσωση και θα εφαρμόζουν στην Κύπρο απόλυτα και ανόθευτα τα ανθρώπινα δικαιώματα, μπορεί να σκεφτεί ο καθ’ ένας μας.
  • Παρόλα αυτά, η κυπριακή Αριστερά δεν έπεσε ποτέ στην παγίδα του μαξιμαλισμού, της άρνησης και της περιχαράκωσης σε σχέση με το πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αν και δεν έπαψε ούτε στιγμή να τονίζει το ρόλο του ΝΑΤΟ και των ακροδεξιών του οργάνων σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία.
  • Τα ίδια δεν μπορούν παρά να ισχύουν και στα υπόλοιπα συστημικά αδιέξοδα τα οποία αντιμετωπίζουν οι λαοί: Δεν μπορούμε να προτείνουμε προγράμματα και λύσεις που θα έχουν εφαρμογή σε ένα ιδανικό περιβάλλον, χωρίς δηλαδή να μας απασχολεί η πορεία που θα μας οδηγήσει εκεί και το τι θα αντιμετωπίσουμε.
  • Και είναι γεγονός πως στην περίπτωση του ΚΚΕ και όσων υποστηρίζουν τη γραμμή και την τακτική του στις μέρες μας, οι σελίδες που περιγράφουν την περίοδο μεταξύ του αντιλαϊκού σήμερα και του φιλολαϊκού αύριο, παραμένουν κενές!
  • Το μόνο που φιλοτιμούνται να μας υποδείξουν οι σύντροφοι είναι να συσπειρωθούμε γύρω από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ και να κλείσουμε τα αφτιά στα σειρήνες άλλων αριστερών σχηματισμών γιατί αργά ή γρήγορα θα αποδειχθούν απαξάπαντες σε προδότες του λαού…
  • Το κόμμα στην ουσία ισχυρίζεται πως με την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις συνοικίες μας, με τις πορείες και άλλες εκδηλώσεις, θα ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή-εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Και είναι λογικό και μεις με τη σειρά μας να αναρωτιόμαστε μεγαλοφώνως:
  • ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΠΟΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ;
  • ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;
  • ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΩΝ ΜΑΖΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ;
  • ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ- ΝΕΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ (ΙΤΑΛΙΑ, ΚΥΠΡΟ, ΤΟΥΡΚΙΑ Κ.Ο.Κ.) ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ; 
  • Ελπίζω να μη σας πήρα τ αυτιά, αλλά δεν γίνεται φίλοι και σύντροφοι να μιλάμε για την «επόμενη μέρα», χωρίς να εξηγούμε στον κόσμο πως η «προηγούμενη μέρα» θα σημαδευτεί αναπόφευκτα από τη βίαιη αντίδραση του κατεστημένου μέσα και έξω από τη χώρα.
  • Αυτού, που έχει στήσει με πολλή προσοχή ένα ξεκάθαρα αντικομουνιστικό στρατό και «σύστημα ασφάλειας» για εφτά τουλάχιστον δεκαετίες, έτοιμου ανά πάσα στιγμή να επέμβει έτσι ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρέκκλιση.
  • Αυτού που έχει οργανώσει πολυεπίπεδα κοινωνικά, μιντιακά και κρατικά αναχώματα με απώτερο ακριβώς στόχο και σκοπό να διατηρήσει το καθεστώς σε ευνοϊκή θέση απέναντι στην αμφισβήτηση και τη λαϊκή πάλη.
  • Να τα λέμε όλα σύντροφοι. Η κρατική και δημόσια γενικότερα μηχανή –ακόμα και τα κρίσιμα πόστα του ιδιωτικού τομέα- έχουν αλωθεί εδώ και δεκαετίες από τα συστημικά κόμματα που με τη σειρά τους οργάνωσαν μια σχέση αλληλεξάρτησης με μικροαστικά-βολεμένα στρώματα της κοινωνίας, σε συνεργασία με τους εκκλησιαστικούς θεσμούς και τους τοπικούς άρχοντες μέσα και έξω από τα αστικά κέντρα.
  • Αλήθεια, από αυτά τα στρώματα περιμένουμε άραγε να συμμετέχουν σε απεργίες διαρκείας, να στραφούν κατά της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης και των αποικιοκρατών, να παραλύσουν το κράτος και να το καταλάβουν;
  • Από αυτό τον στρατό, τον φύσει και θέση αντικομουνιστικό και αντεργατικό, από αυτή την αστυνομία που έχει πιαστεί στα πράσα ουκ ολίγες φορές να συνεργάζεται με την εμπροσθοφυλακή του φασισμού, περιμένουμε να περάσουν στην άλλη πλευρά του ποταμιού ή να ανεχτούν και να συμβιβαστούν με την ανατροπή; 
  • Κι αν το κάνουν, τι θα σημαίνει αυτό; Πως έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί ή πως απλά επιλέγουν το στρατόπεδο των νικητών έχοντας τη δική τους καθεστωτική ατζέντα;
  • Οι μισές αλήθειες και η αλλοίωση της πραγματικής κι αντικειμενικής κατάστασης πραγμάτων μέσα σε μια κοινωνία, δεν αποτελούν φυσικά γνωρίσματα του ιστορικού υλισμού και της διαλεκτικής.
  • Ας είμαστε ειλικρινείς. Νησίδες καθαρού σοσιαλισμού στον παγκόσμιο χάρτη, δεν μπορούν να υπάρξουν. Θα τις καταπιεί το σκοτάδι, όσες αντιστάσεις κι αν προβάλουν.
  • Ο μόνος δρόμος που βρίσκεται μπροστά στην Αριστερά, τους κομμουνιστές, «ορθόδοξους», τροτσκιστές, μαοϊστές, ελευθεριακούς και όπως αλλιώς προσδιορίζεται ο κάθε σύντροφος ξεχωριστά ή οργανωμένα, είναι ο δρόμος των δημοκρατικών-αντιφασιστικών-αντιμονοπωλιακών και φιλεργατικών μετώπων.
  • Της συμμαχίας και της πολιτικής συνεργασίας με τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, αυτής που δεν τα κάνει πλακάκια με το φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, και που δεν έχει πρόβλημα να συμπορευτεί με τα σφυροδρέπανα.
Εφικτές λύσεις προσαρμοσμένες στο εδώ και το τώρα
  • Η μοναδική προοπτική προόδου και αντίστασης που θα κρατήσει ανοικτό το πεδίο για το σοσιαλισμό, βρίσκεται, θα το ξαναπώ κι ας γίνομαι βαρετός, στο παράδειγμα δημοκρατικών μετώπων εξουσίας στη Βενεζουέλα και τις υπόλοιπες χώρες που συμμετέχουν στην ALBA.
  • Αν υπάρχει σήμερα μια σοσιαλιστική διεθνής, αυτή είναι η ALBA, η Μπολιβαριανή οικονομική και πολιτική συμμαχία που συνίδρυσαν το 2004 οι Φιντέλ Κάστρο και Ούγκο Τσάβες εκπροσωπώντας την Κούβα και τη Βενεζουέλα αντίστοιχα και που τώρα αριθμεί 11 χώρες, μεταξύ των οποίων η Βολιβία, η Νικαράγουα και ο Ισημερινός. 
  • Κι αν υπάρχει σήμερα μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή είναι η Κούβα, μια χώρα που κάτω από την οικονομική, στρατιωτική και ιδεολογική πίεση των αποικιοκρατών, βρίσκει καταφύγιο κι ελπίδα στα δημοκρατικά κινήματα της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής.
  • Ευτυχώς, ο Κάστρο και το ΚΚ της Κούβας, όπως και το ΚΚ της Βενεζουέλας, δεν έχουν τα μυαλά των συντρόφων μας του ΚΚΕ και κάποιων εδώ στην Κύπρο που προσβλέπουν σε μια ανάλογη ιδεολογικοπολιτική κατάσταση. Γιατί αν τα είχαν, δεν θα γύριζαν να δουν τον Τσάβες…
  • Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, πότε άραγε αναγνώρισαν οι πολυγραφότατοι κατά τ’ άλλα υποστηρικτές της γραμμής του ΚΚΕ, όπως αυτή παρουσιάζεται τα τελευταία 5-10 χρόνια, τη συμβολή του δημοκρατικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος της Βενεζουέλας στην υπόθεση του σοσιαλισμού και της ειρήνης;
  • Έχω πολλά τέτοια ερωτήματα αλλά έγραψα αρκετά και θα σας αφήσω, εφόσον μου κάνατε παρέα μέχρι εδώ, με ένα αγαπημένο μου των Κατσιμιχέων από τα 80s, τη «συνέλευση των ποντικών».
  • Λοιπόν το τραγουδάκι τελειώνει κάπως έτσι: «Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες τότε και μόνο όταν είναι εφικτές, άμα δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις, άστες καλύτερα καθόλου μην τις λες…»
  • Υ.Γ.1: Το ιστολόγιο χαιρετίζει τις προσπάθειες για σύμπτυξη μετώπου του ΟΧΙ στην Ελλάδα μετά και τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, και όλες τις οργανώσεις ή τα πρόσωπα που προτίθενται να διερευνήσουν τη δυνατότητα για ένα μαζικό κίνημα ανεξαρτησίας και αλλαγής που αμφισβητεί ανοικτά τις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές ενώσεις.  
  • Υ.Γ.2: Η παρούσα ανάρτηση ας θεωρηθεί κι από τους φίλους της φιλομπολιβαριανής αλλά και φιλοΚΚΕ (θεωρώ πως υπάρχει αντίφαση εδώ) ιστοσελίδας Αγκάρρα, ως η δική μου, καθυστερημένη -ανεπίσημη φυσικά αφού τη δημοσιεύω εδώ κι όχι εκεί- τοποθέτηση στο κάλεσμά τους για σχετικά κείμενα.   
  • Υ.Γ.3: Αξίζει, όπως πάντα άλλωστε, να διαβάσετε την τελευταία ανάρτηση του Anef_Oriwn που καταπιάνεται με πολλά και ενδιαφέροντα, και ειδικά με ένα κρούσμα χαφιεδισμού που κάνει βόλτες στη κυπριακή μπλογκόσφαιρα βάζοντας στόχο τον ίδιο αλλά και τον υποφαινόμενο...  

7 Αυγούστου 2015

Οι απαράδεκτοι

Τι έγινε ρε παιδιά;
  • Από τις 22 Ιουνίου έχω να γράψω. Μια βδομάδα περίπου πριν από την εξαγγελία δημοψηφίσματος από την μνημονιακή –και με τη βούλα πλέον- διακυβέρνηση με κορμό το Σύριζα, και δυο πριν από το περήφανο ΟΧΙ της ελληνικής κοινωνίας.
  • Αυτής, που θέλει να πιστεύει ακόμα πως μπορεί να γίνει κάτι ουσιαστικό με την πολιτική και την κινηματική δράση.
Δεν έχω καταλάβει δυο πράγματα από την όλη κατάσταση που ακολούθησε:
  1. Γιατί ο Σύριζα και ειδικά η ομάδα που πλαισιώνει τον Τσίπρα, επέλεξε να πάει σε δημοψήφισμα εφόσον δεν είχε καμιά διάθεση να προκαλέσει τριγμούς σε αυτό που πολλές φορές περιέγραψαν οι ίδιοι ως μια στρέβλωση του ευρωπαϊκού-δημοκρατικού οράματος;
  2. Και γιατί το ΚΚΕ δεν βρήκε τους τρόπους να συνταχθεί στην κάλπη με το -ημιαφυπνισμένο έστω και για λόγους συζήτησης- κομμάτι της κοινωνίας που συνειδητοποιεί από λίγο έως πολύ πως δεν πάει άλλο με το ευρωσύστημα;
Τραγέλαφος εις διπλούν
  • Η εικόνα που τελικά μπορεί να σχηματίσει κάποιος από τη συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα και της ηγεσίας γενικά στην Αθήνα μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, είναι τραγική και γελοία μαζί.
  • Λες και επιδίωξαν με το δημοψήφισμα να προχωρήσουν στην συνθηκολόγηση πάνω στις πλάτες του λαού. Να ευχόντουσαν ένα μοιρασμένο αποτέλεσμα το οποίο να χρησιμοποιούσαν ως άλλοθι και λαϊκή εντολή για υποταγή.
  • Αδυνατώ όμως παράλληλα να κατανοήσω τι εμπόδιζε το ΚΚΕ να κατέβει μαζί με την κοινωνία που αντιδρά και διεκδικεί, ενισχύοντας το ΟΧΙ με όλες του τις δυνάμεις, τις ίδια ώρα που ανοικτά και θαρρετά θα προειδοποιούσε για τα όρια του Σύριζα και την ενωσιακή (και ΝΑΤΟΪκή) του προσήλωση.
  • Ήταν μια ευκαιρία συμπόρευσης με το σύνολο της σκεπτόμενης μερίδας του λαού, μια βάση πάνω στην οποία θα μπορούσαν να οικοδομηθούν πλατύτερα δημοκρατικά μέτωπα και να έρθει το κόμμα σε επαφή με κόσμο και πολιτικά στελέχη που θέλουν το κάτι παραπάνω.
  • Η στάση του ΚΚΕ απέναντι στην κοινωνία που δείχνει διάθεση να αμφισβητήσει τα καθιερωμένα και τους μονόδρομους, ήταν ακόμα μια φορά αποκαρδιωτική.  
  • Δεν πάμε πουθενά μ’ αυτές τις λογικές και τις τακτικές σύντροφοι, νιώθω υποχρέωσή μου να το επαναλάβω και να επιμείνω σ’ αυτό.
  • Αλλοίμονο αν μπροστά στη δυνατότητα ή την πιθανότητα, έστω και την αμυδρότερη, τριγμών και ρωγμών στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, τα κομμουνιστικά κόμματα να αντιδρούν και να σχεδιάζουν με αυτό τον αυτιστικό τρόπο.
  • Δεν είναι αυτή η ιστορία μας. Δεν θα πετύχουμε τίποτα μ αυτή την περιχαράκωση. Δεν οδηγεί πουθενά.
Για την Αριστερή αντιπολίτευση
  • Για το Σύριζα πλην Αριστερής πλατφόρμας και άλλων εδώ κι εκεί - μέσα και έξω από το κυβερνών και μνημονιακό πλέον κόμμα, από τη στιγμή που δεν έχουν τη διάθεση ή την ιδεολογική ανάγκη να αμφισβητήσουν τη θέση της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αυτά που μπορούν να λεχθούν είναι πραγματικά λίγα.
  • Λεπτά μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ο Τσίπρας δήλωνε πεπεισμένος πως ο κόσμος που είπε ΟΧΙ δεν έδωσε εντολή για έξοδο από το ευρωσύστημα. Ερμήνευσε δηλαδή το αποτέλεσμα όπως ήθελε, ευαρεστώντας το καθεστώς και τα παπαγαλάκια του.
  • Η αλήθεια είναι άλλη φυσικά: Η κοινωνία, με ξεκάθαρα ταξικά και ιδεολογικά κίνητρα, έδειξε έτοιμη να ρισκάρει μέχρι τέλους, πιστεύοντας πως βρήκε και την αντίστοιχη πολιτική βούληση για μια πορεία ανυποταγής.
  • Κι εκεί ακριβώς έπρεπε να βρίσκεται τώρα το ΚΚΕ, να συλλέγει την απογοήτευση προς το πολιτικό σύστημα του ευρωμονόδρομου. Με την προϋπόθεση, εννοείται, πως βρέθηκε χωρίς αμφιταλαντεύσεις και κολλήματα στο πλευρό του πιο αποφασισμένου κομματιού της κοινωνίας, όταν αυτό βρήκε την ευκαιρία να εκφραστεί στις πλατείες και την κάλπη.
  • Εν τη απουσία του ΚΚΕ από όλη αυτή τη νέα κινηματική ζύμωση – αφού θέτει ως προαπαιτούμενη τη συμπόρευση με το ΚΚΕ και όχι τη συμπόρευση του ΚΚΕ με την ευρύτερη δημοκρατική παράταξη – είναι λογικό να αφεθεί σε άλλους ο χώρος για αυτή την πρωτοβουλία.
  • Την ώρα που συμβαίνει αυτό, όταν δηλαδή η Αριστερή πλατφόρμα του Σύριζα προσπαθεί να υπερασπιστεί το ΟΧΙ της κοινωνίας και να κτίσει πάνω σε αυτό ένα δημοκρατικό μέτωπο με αντιΝΑΤΟϊκό και ανεξαρτησιακό γενικά χαρακτήρα, οι φίλοι του ΚΚΕ στα μπλογκς βλέπουν στο πρόσωπο του Παναγιώτη Λαφαζάνη το νέο συστημικό ανάχωμα που θα παίξει το βρώμικο ρόλο της προδοσίας του λαού.
  • Η Αριστερή πλατφόρμα, ο Κώστας Λαπαβίτσας και άλλοι οργανωμένοι ή όχι που χλευάζονται από την ηγεσία του ΚΚΕ και τους αποδίδονται κακές προθέσεις και αντικομουνισμός, αντιπροσωπεύουν κατά τη δική μου εκτίμηση τον μοναδικό κίνδυνο αυτή τη στιγμή για το κατεστημένο στην Ελλάδα, συνεπακόλουθα στην Ευρώπη αλλά και στην Κύπρο σε κάποιο βαθμό.
  • Ήταν και είναι η πραγματική αντιπολίτευση όπως επεσήμανα από το Φλεβάρη σε κάποιο σχόλιο σε ανάρτηση μέσα σε διάλογο με φίλο του ΚΚΕ («Αριστερή αντιπολίτευση στο Σύριζα δεν θα κάνει το ΚΚΕ όπως υποψιαζόταν ή ανέμενε, αλλά η αριστερή αντιπολίτευση μέσα στο Σύριζα!»), και είναι λογικό να συγκεντρώνουν τα πυρά των συστημικών ΜΜΕ και της Δεξιάς.
  • Δεν ξέρω αν και κατά πόσο εδώ στην Κύπρο, οι φίλοι και μέλη του ΑΚΕΛ αλλά και ο κόσμος της Αριστεράς γενικά, κατανόησαν με αφορμή το δημοψήφισμα και την πολιτικοκοινωνική κατάσταση τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα τη λανθασμένη τακτική του ΚΚΕ, την ίδια ώρα που αναγνωρίζουν την χρησιμότητα της ανυποχώρητης αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής, σοσιαλιστικής του τοποθέτησης.
  • Αυτό, θα το ξαναπώ, όλοι έχουμε άλλωστε το δικαίωμα της άποψης, δεν είναι μαρξισμός-λενινισμός. Ούτε καν σταλινισμός.
  • Δεν γίνεται να αποτελούν άλλοι το φόβητρο των μικρομεγαλοαστών στις συγκεντρώσεις του ΝΑΙ και να τρομάζουν το σταλινισμό του Σύριζα και του Λαφαζάνη πχ, περισσότερο απ το δικό μας!
  • Κάτι δε πάει καλά σύντροφοι… Μήπως τους γινόμαστε υπερβολικά βολικοί;
  • Γιατί εδώ στην Κύπρο κτίζουμε ενωτικές πλατφόρμες μίνιμουμ συναντίληψης και διεκδίκησης με φορείς που αποδειγμένα και πλειστάκις ξεπούλησαν το δημόσιο συμφέρον και τους συνδικαλιστικούς αγώνες…
  • Δεν εγκαταλείπουμε όμως σε καμιά περίπτωση τον αγώνα για την ενότητα των ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων και της διάχυσης των αντιιμπεριαλιστικών-αντιφασιστικών-ταξικών θέσεων του κόμματος στην σκεπτόμενη κοινωνία.
  • Ή εμείς εδώ με τις ανοικτές πλατφόρμες, είτε εσείς εκεί με τις χωριστές πορείες και συγκεντρώσεις, με την περιχαράκωση και το δόγμα «ελάτε εσείς - εδώ το φως το αληθινόν», τα κάνουμε θάλασσα…
  • Και είναι βασικό να το ξεκαθαρίσουμε πριν κάνουμε οποιαδήποτε σκέψη, πόσο δε συζήτηση για το μέλλον της Αριστεράς και για σοσιαλισμό.
Ο σοσιαλισμός δεν είναι νομοτέλεια  
  • Ο ηγετικός ρόλος του κόμματος στις εξελίξεις δεν μπορεί να τίθεται ως προαπαιτούμενο και εκ των ων ουκ άνευ αλλά να αποδεικνύεται κάθε φορά στην πράξη και σε κάθε κρίσιμη καμπή.
  • Το κόμμα πηγαίνει στις μάζες εκεί όπου εκδηλώνονται μαζικά, δημοκρατικά και πολιτισμένα για δίκαια, έστω και ελλιπή αιτήματα. Δεν περιμένουμε τις μάζες να προσπεράσουν τον κάθε κομπογιαννίτη των λαϊκών αγώνων και να συνταχθεί με το κόμμα μας μετά από άπειρες διαδικασίες δοκιμής και λάθους.
  • Ο κόσμος αυτός δεν θα μας εμπιστευτεί ποτέ αφού στην ουσία δεν εισέπραξε και ποτέ την κομματική κατανόηση για τις περιορισμένες του δυνατότητες μέσα στις συγκεκριμένες αυτές συνθήκες. Συνθήκες που ελαχιστοποιούν την πολιτικοποίηση και ειδικά την ταξική/ διεθνιστική φιλοσοφία και που ευνοούν τη συντήρηση και την αντεπαναστατικότητα.
  • Επιμένω, και κλείνω, στο δρόμο των δημοκρατικών –αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων εξουσίας της Νότιας Αμερικής, στο δρόμο που προσπαθεί να δημιουργήσει το ΑΚΕΛ εδώ στην Κύπρο, σε συμμαχία με κεντρώες πολιτικές δυνάμεις με αντιφασιστικά και αντινεοφίλ αντανακλαστικά.
  • Με πρόσωπα και οργανωμένες ομάδες ή συντεχνίες που θέλουν να οικοδομήσουν αντιστάσεις, σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, σε συμμαχία με τους ανθρώπους της αξιοπρέπειας, της γνώσης και του οράματος.
  • Τους ανθρώπους της δικαιοσύνης και της ειρήνης που σίγουρα βρίσκονται παντού, σ όλες τις ταξικές και ιδεολογικές διαστρωματώσεις ακόμα και μέσα στους αστούς και τους επιχειρηματίες.
  • Ο σοσιαλισμός είναι πρώτα απ όλα ένα πολιτικό βίωμα ενότητας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, των υγιών – αντεθνικιστικών συνειδήσεων που τιμούν τους λαϊκούς αγώνες και τη συνεισφορά της Αριστεράς γενικότερα στην πρόοδο του πολιτισμού.
  • Δεν είναι κάτι που θα ‘ρθει ως νομοτέλεια και αναπόδραστα αλλά θα είναι το αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης και της συμπόρευσης του κόμματος και της δημοκρατικής παράταξης.
  • Της παράταξης που παίρνει σε κρίσιμες καμπές ταξικής και ιδεολογικής αναμέτρησης, τη θετικότερη υπό τις περιστάσεις, θέση και στάση.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...