"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Δεκεμβρίου 2016

Κυπριακό 2017: Προς τους εξ Ελλάδος αριστερούς το ανάγνωσμα

Η ειρήνη στην Κύπρο δεν θα εμποδιστεί - Kibris' ta baris engellenemez
  • Στα καθήκοντα του κινήματος επαναπροσέγγισης και επανένωσης του λαού μας συμπεριλαμβάνεται σίγουρα και η ενημέρωση των δημοκρατικών κινημάτων και των αγωνιστών των άλλων λαών για τις θέσεις και τον αγώνα μας καθώς φυσικά και η προσέλκυση διεθνιστικής αλληλεγγύης στις προσπάθειες που καταβάλλουμε.
  • Μετά την απόφαση της ΚΕ του ΚΚ Ελλάδας να υπαναχωρήσει από τη διαχρονική στήριξη στις προσπάθειες του λαού μας για μια λύση του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και με ένα σκεπτικό που κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην κατανόηση του προβλήματος και των πραγματικών συνθηκών στο νησί, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό να φτάσουν στους λαϊκούς ανθρώπους της χώρας αυτής τα μηνύματα του κυπριακού δικοινοτικού κινήματος για επανένωση.
  • Κρέμεται πάνω από τα κεφάλια της πρωτοπορίας των δημοκρατικών αγώνων στην Κύπρο μια αστήριχτη και αηθέστατη ύβρις. Αφήνονται υπονοούμενα από διάφορα αριστερίζοντα σχήματα στην Ελλάδα και από εκπροσώπους μάλιστα του ΚΚΕ, για συνεργασία μας δήθεν με τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, επειδή, άκουσον-άκουσον, παλεύουμε για μια λύση του Κυπριακού προβλήματος που θα επανενώνει τον τόπο και το λαό σε ομοσπονδιακή βάση και σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας.
  • Προεξοφλούν πολλοί πως το νέο σχέδιο θα είναι πάνω-κάτω παρόμοιο ή και πιστό ακόμα αντίγραφο του ημιτελούς και προβληματικού «σχεδίου Ανάν» του 2004, πως η όποια λύση θα έχει τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ και των μεγάλων δυτικών δυνάμεων, θα εξυπηρετεί πρώτιστα την Τουρκία και θα θέτει σε κίνδυνο τόσο την ελληνοκυπριακή κοινότητα, όσο και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία.
  • Η κυπριακή επικράτεια είναι αυτή τη στιγμή που μιλάμε η πλέον στρατοκρατούμενη χώρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση κατ’ αναλογία εδάφους και πληθυσμού. Τα βόρειο κατεχόμενο μέρος προσαρτάται μέρα με την ημέρα στο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας ενώ αποτελεί χώρο εξάσκησης διάφορων παράνομων οικονομικών, εμπορικών και άλλων ανεπιθύμητων δραστηριοτήτων. Αυτά τα γεγονότα θα πρέπει να συνυπολογίζονται στις εκτιμήσεις και τις αναλύσεις όταν αποκαλούνται  «διχοτομικά», «ιμπεριαλιστικά» ή «προδοτικά» τα σχέδια επίλυσης που προτείνονται.
  • Κακά τα ψέματα, κι αν θέλουμε οι αναλύσεις μας να βασίζονται στα πραγματικά δεδομένα, θα πρέπει να αναγνωρίζουμε πως αν υπάρχει σήμερα ένα παράθυρο ελπίδας για λύση του προβλήματος, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον αγώνα των τουρκοκύπριων δημοκρατών για επανένωση και απαλλαγή από την στρατοκρατία της Άγκυρας καθώς και την επιμονή της ε/κ Αριστεράς στη συμφωνημένη βάση και σε ταξική ανάλυση του ζητήματος.
  • Αν γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια κάποιος αντικατοχικός αγώνας στην Κύπρο, από κάτω προς τα πάνω και με απτά αποτελέσματα, αυτός λαμβάνει χώρα και στα κατεχόμενα. Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος πως αν οι τουρκοκύπριοι βολεύονταν με την κατοχή, τη διαίρεση και την παρανομία στο βαθμό που δυστυχώς το κάνουν οι ελληνοκύπριοι, το κυπριακό θα ήταν ήδη ένα κλειστό ζήτημα για το διεθνή παράγοντα.
  • Με ένα διπλό ΟΧΙ σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα, δεν θα βρεθεί κανείς να ανακινήσει ξανά το Κυπριακό σ’ αυτή τη γενιά. Οι διχοτομιστές, η Τουρκία και τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια θα δικαιωθούν στον υπέρτατο βαθμό.
  • Για καλή μας τύχη, η κυπριότητα των τουρκοκύπριων αποδεικνύεται χαλκέντερη και σίγουρα ισχυρότερη της αντίστοιχης κυπριακής συνείδησης στις ελεύθερες περιοχές. Αν κάτι θα πρέπει να γίνει κατανοητό στην Ελλάδα σε σχέση με το Κυπριακό πρόβλημα είναι αυτό: πως η τουρκοκυπριακή Αριστερά αξίζει και δικαιούται να της αναγνωρίζεται η τεράστιά της συμβολή στον αντιιμπεριαλιστικό-δημοκρατικό αγώνα στην Κύπρο και την περιοχή μας ευρύτερα.
  • Ας δούμε όμως ένα-ένα τα σημεία όπου παρατηρούνται κάποιες «συνηθισμένες» στρεβλώσεις και διαστρεβλώσεις σε σχέση με το Κυπριακό και επικρατεί μια ξύλινη και αποπροσανατολιστική συνθηματολογία.  
Το ζήτημα της αναβάθμισης-υποβάθμισης
  • Είναι γνωστό πως στη διαδικασία λύσης και προς τα τελευταία στάδια, εκεί δηλαδή που θα συμφωνούνταν όλες οι κρίσιμες εσωτερικές πτυχές στον ενδοκυπριακό διάλογο και θα απέμεναν τα διεθνή ζητήματα του προβλήματος, η τ/κ κοινότητα θα καθόταν στο τραπέζι μιας πολυμερούς συνάντησης μαζί με ενδιαφερόμενα κράτη και οργανισμούς.
  • Οι εθνικιστικοί-διχοτομικοί κύκλοι σε ελεύθερη Κύπρο και Ελλάδα καταγγέλλουν τη διαδικασία των συνομιλιών ως βήμα αναγνώρισης του ψευδοκράτους αλλά αυτός ο ισχυρισμός απέχει από την πραγματικότητα.  Ναι, μέσω της διαδικασίας των συνομιλιών και ειδικά της κορύφωσής της, η τ/κ κοινότητα αποκτά ένα συγκεκριμένο status, το οποίο όμως δικαιούται αν εννοούμε όσα λέμε για πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων και λύση του Κυπριακού. Η τ/κ κοινότητα δικαιούται διεθνούς αναγνώρισης ως συνεταιριζόμενο μέρος και ως συνιστούσα πολιτεία διεθνώς αναγνωρισμένου ομόσπονδου κράτους. Η ε/κ κοινότητα δεν είναι σε καμιά περίπτωση ολόκληρη η Κύπρος για να υποβαθμίζεται «από κράτος σε κοινότητα».    
  • Η προσπάθεια της νυν ε/κ ηγεσίας είναι να εκπροσωπηθεί σε μια τελική διεθνή διάσκεψη με δύο καπέλα, αυτό της κοινότητας και αυτό του Κυπριακού κράτους, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της υποβάθμισης της ΚΔ. Το κύριο και πειστικό εν μέρει επιχείρημα είναι πως δεν γίνεται να συμφωνηθούν νέες πρόνοιες διεθνών εγγυήσεων που να αφορούν τη Δημοκρατία, ερήμην της.
  • Η τ/κ ηγεσία επιμένει, επίσης βάσιμα, πως το νέο σύστημα ασφάλειας και συμμαχιών πρέπει να συνομολογηθεί από τις δύο κοινότητες και να είναι το πρώτο κεφάλαιο στο οποίο θα συναινέσει η συλλογική πια ηγεσία της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας - και όχι το τελευταίο που θα αποδεχόταν η απερχόμενη κατάσταση (από το 1964) στην οποία αποκλειστικά η ε/κ κοινότητα εκπροσωπεί το κράτος.
  • Με μια κατάλληλη διατύπωση και διαδικασία ίσως να μπορούσε να ξεπεραστεί αυτός ο σκόπελος αφού όπως όλα δείχνουν δεν υπάρχει περίπτωση η ομοσπονδιακή Κύπρος να μην θεωρηθεί ως συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η μετεξέλιξη της ΚΔ –και όχι η παρθενογένεση ενός νέου μορφώματος- φαίνεται να είναι εξασφαλισμένη αν λάβουμε υπόψη τη στάση τόσο του ΟΗΕ όσο και της ΕΕ στο επίμαχο θέμα.    
Το ζήτημα της «φαινομενικής ομοσπονδίας» και του «οδυνηρού συμβιβασμού»
  • Είναι προβληματική η θέση - προεξόφληση πως η αποδοχή και εφαρμογή ενός ομοσπονδιακού σχεδίου λύσης θα είναι επιφανειακή και πως θα οδηγήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε μια χαλαρή συνομοσπονδία ή και τα δύο κράτη, ένα στόχο που ξέρουμε πως  επεξεργάζονται τόσο στην Τουρκία και την τ/κ κοινότητα, όσο και στον ελληνόφωνο χώρο εδώ και πολλές δεκαετίες.
  • Είναι επίσης συνθηματολογική η προσέγγιση που παρουσιάζει την ομοσπονδία ως ένα «οδυνηρό συμβιβασμό».  Σε σχέση με τη διαιώνιση της στρατιωτικής κατοχής και της σταδιακής προσάρτησης της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, η διζωνική ομοσπονδία στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των συμφωνιών που έχουν έως τώρα συνομολογηθεί από τις ηγεσίες των δύο κοινοτήτων, είναι ένας θετικός συμβιβασμός που γεννά ελπίδα και προοπτική και όχι πόνο.
  • Πολλοί μάλιστα θα επιχειρηματολογούσαν πως το ομοσπονδιακό μοντέλο είναι το μόνο που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Κύπρο εξ αρχής, δεδομένης της επιμονής των κοινοτήτων -σε επίπεδο άρχουσας τάξης τουλάχιστον αλλά και ευρύτερα σε ότι αφορά την ε/κ κοινότητα- στην πρόταξη του «εθνικού τους πεπρωμένου». Το ενιαίο κράτος και η αρχή του «ένας άνθρωπος-μια ψήφος» θα μπορούσε να είχε εφαρμογή στην Κύπρο μόνο όταν θα υποβαθμιζόταν κρίσιμα η εθνοτική και θρησκευτική διαφοροποίηση. Κι αυτό θα μπορούσε να ισχύσει μόνο σε συνθήκες σοσιαλισμού-διεθνισμού.
  • Για όσους –και όσες φυσικά- ακολουθούν αυτό το συλλογισμό, οφείλω να ξεκαθαρίσω οι κομμουνιστές είναι οι μόνοι που «δικαιούνται» (έχουν δηλαδή τη διαλεκτική βάση) να θέτουν ως απώτερο στόχο το ενιαίο κράτος στην Κύπρο. Ως διαλεκτικοί όμως, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουν ή να κρύβουν κάτω από το χαλί τις πραγματικότητες, να βάζουν ανέφικτους στόχους και να οδηγούν το κίνημα σε άκαιρες μάχες. Ο Λένιν δεν ήταν ποτέ Δον Κιχώτης.     
  • Στο κάτω-κάτω της γραφής, ένα σύστημα θα κριθεί αν είναι ομοσπονδιακό κι ενωτικό ή συνομοσπονδιακό και χωριστικό στη βάση συγκεκριμένων ποιοτικών χαρακτηριστικών και σε σύγκριση με άλλα ομοσπονδιακά συστήματα (Βέλγιο, Ελβετία, Ρωσία, ΗΠΑ, Μ. Βρετανία κ.π.α.). Η μία διεθνής εκπροσώπηση και η κοινή ιθαγένεια για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα που δεν αφορούν συνομοσπονδίες. Το ίδιο με τις απαγορεύσεις για απόσχιση ή προσάρτηση.
  • Οι αρμοδιότητες της κάθε πολιτείας που έχουν συμφωνηθεί στον ενδοκυπριακό διάλογο των τελευταίων 8 χρόνων βασίζονται κυρίως σε ομοσπονδιακά πρότυπα. Ζητούμενο, ειδικά για το Λαϊκό Κίνημα, ήταν ανέκαθεν η δημιουργία ενός κράτους με ισχυρή κεντρική διοίκηση για να δημιουργούνται ενωτικές και όχι χωριστικές προϋποθέσεις .
  • Η «σχολή λύσης» της Δεξιάς και την οποία εκπροσωπεί η νυν κυπριακή κυβέρνηση, αφορά μια πιο χαλαρή ομοσπονδία που θα επέτρεπε τη συνέχιση των εθνικιστικών, θρησκευτικών και καθεστωτικών δομών στην κάθε πολιτεία ξεχωριστά για τους προφανείς ταξικούς λόγους. Η παρουσία παρόλα αυτά του Αναστασιάδη στις συνομιλίες δεν παρουσιάζει οξυμένο το σύμπτωμα αυτό, ούτε και την εμμονή στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια σε σχέση με τις εγγυήσεις. Χαρακτηριστικό είναι το κάλεσμα που απεύθυνε ο Κύπριος Πρόεδρος προς την Κίνα για συμμετοχή στη διεθνή διάσκεψη της 12ης Γενάρη, ως μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ.
  • Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία, υιοθέτησαν σε κάποια φάση των συνομιλιών ολόκληρο σχεδόν το «πακέτο συγκλίσεων» των δύο προηγούμενων συνομιλητών Χριστόφια-Ταλάτ, ελαχιστοποιώντας έτσι την απόσταση που θα έπρεπε να διανυθεί και ικανοποιώντας παράλληλα τις παραινέσεις της δικοινοτικής Αριστεράς για χρησιμοποίηση του έργου που είχε παραχθεί κατά τις συνομιλίες της περιόδου 2008-2010.  
  • Η αλήθεια είναι επίσης πως πίσω από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη υπάρχει μια πολυσυλλεχτική και έμπειρη ομάδα νομικών, συνταγματολόγων και διεθνολόγων στα θέματα του Κυπριακού και η οποία με την αντίστοιχη των τ/κ έχουν φτάσει από το 2008 σ’ ένα συναινετικό αποτέλεσμα το οποίο φαίνεται αρκετά στέρεο.
  • Θα πρέπει άλλωστε να έρθει προς έγκριση ένα σχέδιο το οποίο να ικανοποιεί, μεταξύ όλων των υπόλοιπων εσωτερικών παραγόντων, και την ε/κ Αριστερά, έτσι ώστε να υπάρχουν βάσιμες ελπίδες να εγκριθεί από την πλειοψηφία σε ένα δημοψήφισμα. Χωρίς τη συναίνεση της Αριστεράς της ε/κ κοινότητας, η Δεξιά αδυνατεί να διανοηθεί έστω να μπει σε διαδικασία δημοψηφίσματος. Δεν υπάρχουν οι απαραίτητες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις μέσα στο συντηρητικό, κατά βάση εθνικιστικό χώρο, που να μπορούσαν να δουν την Κύπρο διαφορετική, ολόκληρη και όχι απαραίτητα ελληνοχριστιανική στο σύνολό της.   
Για την ΕΕ και την ανεξαρτησία της Κύπρου
  • Η θετική συμβολή του γεγονότος της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ δεν βρίσκεται φυσικά στο ότι θα μπορούσε ποτέ η λυκοφωλιά της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης να βοηθήσει σε μια πιο ισοζυγισμένη λύση. Είναι γνωστό στην Αριστερά πως ο ΝΑΤΟϊκός επιχειρησιακός σχεδιασμός περιλαμβάνει τόσο την ΕΕ όσο και την Τουρκία και πως τα δυτικά συμφέροντα δεν ήταν ποτέ σε θέση να αμφισβητήσουν τον «πρώτο λόγο» της Άγκυρας στην περιοχή μας.
  • Θα συμφωνούσαμε εύκολα σε ένα ενδοαριστερό διάλογο πως η θέση της ανεξάρτητης Κύπρου και κάθε ανεξάρτητης ευρωπαϊκής χώρας είναι έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, σε ίση απόσταση από τους μεγάλους παγκόσμιους ή περιφερειακούς παίκτες και σε αναζήτηση συμμαχιών σε διεθνιστική βάση.
  • Παρόλα αυτά, η ΕΕ παρέχει στην τ/κ κοινότητα ένα βήμα απεμπλοκής και απεξάρτησης από τα πολιτικοοικονομικά στεγανά της Άγκυρας, και ως τέτοιο αναλύεται και χρησιμοποιείται από την Αριστερά των δύο κοινοτήτων. Οι προοδευτικοί τ/κ, θέλοντας να εκφράσουν ταυτόχρονα και το δυτικό τους προσανατολισμό σε πολιτιστικό επίπεδο, δίνουν στην λύση-επανένωση και την παράλληλη ένταξή τους στην ΕΕ ένα απελευθερωτικό νόημα. Η ΕΕ, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, μπορεί να θεωρείται και ως καταλύτης στη λύση του Κυπριακού αφού δημιουργεί προϋποθέσεις και κίνητρα για επανένωση καθώς και μια αίσθηση «ασφάλειας» σε ολόκληρο τον κυπριακό λαό σε σχέση με το δυναμισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
  • Επιπλέον, δεδομένης της προβληματικής έστω «ευρωπαϊκής πορείας» της Τουρκίας, ίσως η οργανική ένταξη ολόκληρης της Κύπρου στην ΕΕ να δημιουργούσε περισσότερες και αποτελεσματικότερες δικλίδες ασφαλείας για τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της Άγκυρας μετά την έγκριση μιας ολοκληρωμένης και τελικής συμφωνίας.
  • Όλα αυτά φυσικά είναι λογικές προβλέψεις που θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Το ίδιο όμως ισχύει και για τις απαισιόδοξες προβλέψεις και την κασσανδρολογία που συνήθως συνοδεύει τις απορριπτικές αναλύσεις για το Κυπριακό.   
Το «κεφάλαιο που θέλει λύση» και η «αμερικανονατοϊκή σφραγίδα»
  • Είναι η μισή αλήθεια πως το κεφάλαιο σε Ελλάδα και Κύπρο, έτσι απλά και γενικόλογα, στηρίζει τη διαδικασία λύσης. Μέρος του κεφαλαίου, και ίσως στην Κύπρο του πλέον δυναμικού και ριζωμένου στην οικονομία του τόπου, νιώθει πως τα συμφέροντά του θα πληγούν σε περίπτωση επανένωσης. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα εκκλησιαστικά οικονομικά συμφέροντα που μόνο αν τους επιτραπεί να βάλουν χέρι στο φυσικό αέριο θα συναινούσαν, με μεγάλη απροθυμία και πάλι, σε λύση του κυπριακού.
  • Να σημειωθεί πως το εκκλησιαστικό καθεστώς βρίσκεται ουσιαστικά πίσω από την άνοδο της αυτόνομης ακροδεξιάς και τα εκλογικά αποτελέσματα του ΕΛΑΜ, παραρτήματος της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο. Το γεγονός ότι το πολιτικό απορριπτικό μέτωπο στην Κύπρο αποτελείται από κόμματα που εκφράζουν μεγαλοαστικά και επιχειρηματικά συμφέροντα και πατούν στον εθνικιστικό λαϊκισμό, είναι ενδεικτικό πως μερίδα του κεφαλαίου -ίσως και η πιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους αφού χρησιμοποιούν κυρίως το θρησκευτικό και εθνικό συναίσθημα για να αποπροσανατολίζουν τις μάζες- τίθεται ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα υπέρ της διχοτόμησης. Αυτό που ονομάζουμε «κεφάλαιο» ή «ολιγαρχία» στην Ελλάδα ή στην ελεύθερη και την κατεχόμενη Κύπρο, δεν έχει ενιαία γραμμή στο Κυπριακό. Οι καθεστωτικές δομές γέρνουν προς την πλευρά της οριστικής διχοτόμησης.
  • Η κυπριακή Αριστερά δεν μπορεί φυσικά, εκ της θέσης και του ρόλου της, να συναινέσει σε μια λύση «ό,τι να ‘ναι», μια πρόχειρη λύση «από πάνω προς τα κάτω». Θέλει λύση με συγκεκριμένες προδιαγραφές στις οποίες συμφωνούν οι δύο κοινότητες από το 1977 και επαναλαμβάνονται σε πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ και αποφάσεις της ΕΕ έκτοτε. Λύση που να πηγάζει από την ανάγκη του λαού να αποτινάξει την κατοχή και να επανενωθεί με τους κύπριους συμπατριώτες του και με τη γη από την οποία ξεριζώθηκε με τη βία για να εκπληρωθούν τα δυτικά ισοζύγια επί ψυχρού πολέμου.
  • Το δημοψήφισμα ακριβώς, θα αποτελέσει μια ευκαιρία να εκφραστεί αυτή η ευρύτερη κυπριακή συνείδηση που βάζει πρώτα και πάνω απ΄ όλα την Κύπρο και την ενότητά της, που αντικρίζει με φιλελεύθερη ματιά τη διαφορετικότητα και αναγνωρίζει την κυπριότητα των άλλων κοινοτήτων και των μεταναστών που κυπριοποιούνται κατά γράμμα και κατά νόμο.    
  • Η λύση θα έχει πραγματικά αμερικανοΝΑΤΟϊκή σφραγίδα αν θεωρηθεί ένα «κλειστό» ΝΑΤΟϊκό πρόβλημα μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Ελλάδας, της Τουρκίας, της ΕΕ και των ΗΠΑ. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είναι επίφοβος ο Νίκος Αναστασιάδης και η πυραμίδα του κυβερνώντος ΔΗΣΥ, που με τις ΝΑΤΟϊκές ιδεοληψίες και εξαρτήσεις τους αδυνατούν να δουν ολοκληρωμένη την εικόνα. «Επικίνδυνη» φέρεται να θεωρεί την ανάμειξη «τρίτων» και η τ/κ ηγεσία που φοβάται καθυστερήσεις και άλλες κωλυσιεργίες εκ μέρους της «εξασφαλισμένης» στην ΕΕ και τον ΟΗΕ ελληνοκυπριακής κοινότητας.
  • Το σχέδιο που έχουμε μπροστά μας, σε ότι αφορά τα εσωτερικά ζητήματα τουλάχιστον,  έχει πρώτιστα τη σφραγίδα του «ενδοκυπριακού διαλόγου», των συνομιλιών «κυπριακής ιδιοκτησίας» που υπήρξε στην ουσία η απάντηση της Αριστεράς και του ΑΚΕΛ ειδικότερα στις μεθοδεύσεις του 2004.
  • Ευελπιστούμε τα εκκρεμούντα ζητήματα να μην οδηγήσουν σε νέο ναυάγιο τις συνομιλίες. Η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, σε ευρύ συντονισμό, έχει κοινές προτάσεις για όλα τα δύσκολα θέματα του Κυπριακού και στέκεται δίπλα στους δύο ηγέτες. Να μη χαθεί η ευκαιρία, να μην κλείσει το παράθυρο λύσης είτε γιατί ο Αναστασιάδης και ο Συναγερμός θέλουν για προεκλογικούς σκοπούς να χρησιμοποιήσουν ολόκληρο το 2017 και βλέπουμε (οι προεδρικές εκλογές είναι το Φλεβάρη του 2018), είτε γιατί υπάρχει εμπλοκή στα διεθνή ζητήματα από οποιαδήποτε κατεύθυνση.  
  • Ίσως, αυτό μάλλον θα πρέπει να μας το αναλύσουν ειδικοί, η κατάσταση στις σχέσεις Τουρκίας-ΝΑΤΟ και Τουρκίας-Ρωσίας αυτή την περίοδο, να αποδειχθεί ευνοϊκή για το Κυπριακό. Σίγουρα, δέλεαρ για όλους τους ξένους εμπλεκόμενους είναι ο φυσικός πλούτος και η γεωγραφική θέση της χώρας μας. Αυτά δηλαδή που ήταν πάντα, απ την αρχή της ιστορίας.
  • Η επανένωση της Κύπρου είναι το αποκορύφωμα των δημοκρατικών αγώνων του λαού της και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αφήνονται υπόνοιες για συνεργασία με τους δυτικούς για μια ευκαιριακή λύση. Συνεργάτες με τους δυτικούς και την ίδια την Τουρκία ήταν διαχρονικά οι εθνικιστές, οι μαξιμαλιστές των δύο κοινοτήτων και όχι το λαϊκό τους κίνημα. 
Ευχές για καλή και δημιουργική χρονιά στους αναγνώστες και στις αναγνώστριες του νεου ελληνοκυπριου. Και με τη λύση! 

12 Δεκεμβρίου 2016

«Διχοτομικό σχέδιο Ανάν» - Νέο σχέδιο «τύπου Ανάν» - «Ομοσπονδία = διχοτόμηση»

Η κυπριακή εθνικιστική προπαγάνδα που επηρέασε το ΚΚΕ και την ελληνική Αριστερά 
  • Τις τελευταίες εβδομάδες ξεκίνησα μια αυθόρμητη προσπάθεια για να προωθήσω στο αριστερό κοινό της Ελλάδας τις θέσεις του επανενωτικού-ομοσπονδιακού κόσμου της Κύπρου, με αφορμή την ολότελα λαθεμένη αναθεώρηση που προέβηκε η ΚΕ του ΚΚΕ σε σχέση με το Κυπριακό και στα πλαίσια της προσέλκυσης διεθνιστικής αλληλεγγύης στον αγώνα μας.
  • Όπως και να το κάνουμε, η απόφαση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ να εφαρμόσει τον «αναχωρητισμό» και στο Κυπριακό, δημιουργεί ένα τεράστιο κενό επαφής και συνεννόησης μεταξύ των λαϊκών κινημάτων των δύο λαών.  
  • Επέλεξα να στείλω κάποια άρθρα στο σάιτ της Κίνησης Κομμουνιστών «Εργατικός Αγώνας» που παρακολουθώ εδώ και κάποιο διάστημα και με τις τοποθετήσεις εκεί μπορώ να πω πως βρίσκω αρκετά σημεία επαφής, ιδίως σε ότι αφορά την κριτική στη γενικότερη στάση του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια σε όλα σχεδόν τα πολιτικά ζητήματα.
  • Από μια άποψη, ο «Εργατικός Αγώνας» εκφράζει κόσμο που έμεινε μετέωρος κομματικά μετά από την επίσημη πια εγκατάλειψη του προγράμματος για Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο (ΑΑΔΜ) εκ μέρους του ΚΚΕ, με συνεδριακή απόφαση το 2013.
  • Οι άνθρωποι αυτοί κατανοούν το προφανές, πως η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ καλλιεργεί την παραίτηση και την αυτοαπομόνωση μέσα στο λαϊκό κίνημα της χώρας τους, ενώ την ίδια ώρα εφαρμόζει τον ίδιο σεχταρισμό και αριστερισμό στις σχέσεις του με τα κινήματα των άλλων χωρών
  • Δεν υπάρχει νομίζω χειρότερο πράγμα από το να δουλεύουν κάποιοι εντατικά προς την κατεύθυνση της ηττοπάθειας αλλά να ντύνουν όλη αυτή την απαίσια δουλειά με το ένδυμα του δήθεν ανένδοτου και επαναστατικού. Ποιόν αλήθεια προσπαθούν να κοροϊδέψουν, την ίδια την ιστορία και τις γενιές που έρχονται;
  • Παρόμοια έχουμε κι εμείς εδώ κάτω στο βράχο μας, με τους λογής -λογής διχοτομιστές που αναλώνονται για δεκαετίες να μας περάσουν τη διχοτόμηση ως ηρωισμό και εθνική περηφάνια.
  • Και να τελικά που συναντιούνται τα δύο αυτά φαινόμενα λαϊκισμού και ψευδοεπαναστατικότητας στο κυπριακό και την πολεμική κατά της ομοσπονδιακής λύσης, προτείνοντάς μας την αποκήρυξη της συμφωνημένης βάσης. Ένα ταξίδι στο άγνωστο δηλαδή, μια οδύσσεια χωρίς καμιά ελπίδα και προοπτική επανένωσης.
Το σοκ!
  • Κατά την επαφή μου με τους φίλους του ΕΑ, έχω αντιληφθεί κάτι που με έχει τρομάξει πραγματικά: Πως το προηγούμενο σχέδιο του ΟΗΕ για επίλυση του Κυπριακού -το επονομαζόμενο ως «σχέδιο Ανάν» από το επίθετο του ΓΓ του οργανισμού εκείνη την περίοδο, Κόφι Ανάν- έχει καταγραφεί στη συνείδηση της ελληνικής αριστεράς ως «διχοτομικό».
  • Η προσπάθειά μου να επιχειρηματολογήσω συζητώντας με έλληνες αριστερούς για το αν το «σχέδιο Ανάν» είναι διαλεκτικά και επιστημονικά σωστό να χαρακτηρίζεται ως διχοτομικό, συνάντησε πολλές δυσκολίες. Κατά κάποιο τρόπο φαίνεται να έχει ριζώσει στις αντιλήψεις του προοδευτικού κόσμου της Ελλάδας πως ο κυπριακός λαός έχει απορρίψει το σχέδιο του 2004 ως «διχοτομικό» και πως έτσι ήταν στην πραγματικότητα.
  • Η αλήθεια είναι πως το «σχέδιο Ανάν», το νέο σχέδιο που ευελπιστούμε να προκύψει και το κάθε σχέδιο στη βάση της συμφωνημένης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να είναι περισσότερο διχοτομικά από την παρούσα κατάσταση.
  • Μπορεί ένα σχέδιο να είναι ετεροβαρές, αντικειμενικά μη βιώσιμο, ακατανόητο, προβληματικό, να μην απαντά σε βασικές ανησυχίες, με μη εγγυημένη εφαρμογή, να ικανοποιεί μόνο τους ξένους και άλλα πολλά αλλά σίγουρα, εφόσον δημιουργεί μια οντότητα, με μία δηλαδή ιθαγένεια και εξωτερική εκπροσώπηση, σίγουρα δεν θα είναι πιο διχοτομικό από τα υπάρχοντα δεδομένα.
  • Στην επικοινωνία μου με τους ανθρώπους του ΕΑ ανέλυσα πως το σχέδιο εκείνο παρουσιάστηκε ως «διχοτομικό» από συγκεκριμένη κατάσταση στην Κύπρο, μια κατάσταση που «εθνικοσοσιαλίζει» και που θεωρεί πως η διζωνική ομοσπονδία προσομοιάζει με το Άπαρχαϊντ! Αυτή η τάση διατηρεί ανεμπόδιστη πρόσβαση εφημερίδες και κανάλια «ευρείας κατανάλωσης»  (Σημερινή, Sigma, Φιλελεύθερος και άλλα πολλά), σε κόμματα της κεντροδεξιάς (ΔΗΚΟ, Συμμαχία Πολιτών), της άκρας δεξιάς (ΕΛΑΜ, Αλληλεγγύη) και της «πατριωτικής σοσιαλδημοκρατίας» (ΕΔΕΚ, Οικολόγοι).
  • Καθόλου τυχαία, με το άκουσμα της είδησης για την αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ, αυτοί οι κύκλοι ξεκίνησαν να πετούν τις… ελληνοπρεπέστατες σκούφιες τους! Οι κόποι τους έπιασαν επιτέλους τόπο, ψάρεψαν λαβράκι στα θολά νερά του αριστερισμού που εκ καθήκοντος γυροφέρνουν μπας και μαζέψουν κανένα «κομμουνιστή».  Ο θίασος του απορριπτισμού και της διχοτόμησης, του «κράτος ελληνικό ας είναι και μισό», χρειάζεται να παρουσιάζει μια πολυσυλλεκτικότητα. «Να, δεν είμαστε όλοι και μόνο εθνικιστές, έχουμε μαζί μας και αριστερούς!».
  • Το σημερινό ΚΚΕ, αλλά και οι σύντροφοι του μέχρι πρότινος ΚΚΕ, είναι στην ουσία θύματα αυτής της κατασκευής, πως το σχέδιο Ανάν ήταν δήθεν διχοτομικό, και άρα, εκεί το πάνε οι κύπριοι εθνικιστές, «διχοτομικό» είναι και κάθε ομοσπονδιακό σχέδιο.
  • Η μετασκέψη λοιπόν που θέλουν να παράγεται και να εμπεδωθεί τελικά, είναι πως «ομοσπονδία = διχοτόμηση» οπότε καλύτερα με την υπάρχουσα διχοτόμηση παρά με μια άλλη που να εμπεριέχει διάφορους κινδύνους.
Και μερικές εκτιμήσεις για το φαινόμενο σε σχέση με το ΚΚΕ
  • Προσπαθώντας να εξηγήσω το φαινόμενο της αρνητικής αντιμετώπισης των ομοσπονδιακών σχεδίων από το ΚΚΕ (το ΚΚΕ ήταν και το 2004 πλήρως ταυτισμένο με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το «ηχηρό ΟΧΙ» σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ που δεν χαρακτήριζε το σχέδιο ως διχοτομικό και επεδίωκε την σύντομη επαναφορά μιας βελτιωμένης έκδοσης), κατέληξα σε πρώτο στάδιο σε δύο βασικές σκέψεις:
  • Το ΚΚΕ διπλασίασε την εκλογική αποδοχή του και ενδυνάμωσε την οργάνωσή του ανάμεσα στην περίοδο 1994-2008, κρατώντας μια δυναμική αντιιμπεριαλιστική στάση μπροστά στα ζητήματα της Γιουγκοσλαβίας και των άλλων ΝΑΤΟϊκών προελάσεων ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ. Θεωρώ πως αυτή ήταν η «χρυσή εποχή» του ΚΚΕ στη νεότερη περίοδο.  Οι Αμερικανοί και οι λοιποί ΝΑΤΟϊκοί έκαναν τα πάντα το 2004 -μέχρι που απομάκρυναν και τον Ντενκτάς από την ηγεσία των τ/κ- για να τελειώνουν με το Κυπριακό πριν ή ταυτόχρονα με την ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ. Με την αρνητική στάση του Παπαδόπουλου, τα στενά χρονοδιαγράμματα και τη λεγόμενη επιδιαιτησία, τα πράγματα έγιναν απείρως χειρότερα. Φάνηκε και ήταν ένας εκβιασμός, φάνηκε και ήταν πιθανότατα ένα μη βιώσιμο σχέδιο, κι αυτό ώθησε το ΚΚΕ στην έντονη θέση που γνωρίζουμε. Παρόλα αυτά, το «βάπτισμα» του σχεδίου ως «διχοτομικό» -μια κατασκευή, όπως προανέφερα, εθνικιστικών στοιχείων που παρείσφρησε στο ΚΚΕ αλλά και σε στελέχη του ΑΚΕΛ που τελικά αποχώρησαν ή διαγράφηκαν- δεν έχει καμιά διαλεκτική βάση. Ο χαρακτηρισμός αυτός χρησιμοποιείται ως βάση απόρριψης της ομοσπονδίας εν γένει και πρέπει να αποφεύγεται (αν όχι  να καταπολεμηθεί στη ρίζα του) αν πραγματικά θέλουμε να επανενώσουμε την Κύπρο. 
  • Στα εργατικά στρώματα της Αττικής όπου το ΚΚΕ συγκέντρωνε παραδοσιακά πολλές δυνάμεις, υπήρχε και υπάρχει έντονος –απόλυτα δικαιολογημένος- αντιαμερικανισμός. Ο αντιαμερικανισμός αυτός και ο αντιΝΑΤΟϊσμός έχει επεκταθεί -ασυνάρτητος πια- και σε χώρους που έχουν καταφέρει να προσεταιριστούν τμήματα της εργατικής τάξης, εις βάρος της κομμουνιστικής αριστεράς. Είναι χαρακτηριστικό για παράδειγμα πως ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής και υπόδικος, Ηλίας Κασιδιάρης, σε διάφορες διαδικτυακές του εκπομπές φέρεται να δηλώνει αντιΝΑΤΟϊκός και να τα βάζει με τους αμερικανούς για την τραγωδία της Κύπρου. Το ΚΚΕ, αισθανόμενο πως παίζει σε ένα προνομιακό «γήπεδο» με το θέμα της ΝΑΤΟϊκής συνεχόμενης πολύμορφης επέμβασης στην Κύπρο και βλέποντας τις διαρροές λαϊκών στρωμάτων προς την ακροδεξιά (για τις οποίες έχει και τις δικές του μεγάλες ευθύνες με την πολιτική του από το 2008/10 μέχρι και σήμερα), αποφασίζει να κτυπήσει ρέστα στο λαϊκισμό, την κασανδρολογία και τα ήξεις αφήξεις.
  • Όπως γίνεται νομίζω αντιληπτό από όσους πραγματικά αγωνιούν για το μέλλον αυτού του τόπου, η ζημιά που προκαλεί στην υπόθεση του κυπριακού λαού ο χαρακτηρισμός των σχεδίων του ΟΗΕ ως «διχοτομικά», είναι τεράστια. Αν ριζωθεί στις αντιλήψεις των ανθρώπων μέσα και έξω από την Κύπρο η αίσθηση πως ο ΟΗΕ μας προτείνει διχοτομικά σχέδια, σχέδια που δεν αναιρούν την υπαρκτή διχοτόμηση και που σίγουρα είναι λιγότερο «ασφαλή» από την de facto κατάσταση, η Κύπρος είναι καταδικασμένη οριστικά και αμετάκλητα στη διαίρεση.
  • Για να κλείσω, η προπαγάνδα πως συζητούμε τη λύση του κυπριακού στη βάση διχοτομικών σχεδίων και πως το αποτέλεσμα θα είναι χειρότερο από αυτό που ζούμε εδώ στην Κύπρο από το 1974 μέχρι τώρα, είναι συν των άλλων μια αισχρή και κουτοπόνηρη κατασκευή.
  • Είναι αισχρή, γιατί ουσιαστικά προτείνει την συνέχιση της στρατιωτικής κατοχής και της αλλοίωσης του δημογραφικού και πολιτισμικού χαρακτήρα της Κύπρου στο διηνεκές, ενώ την ίδια ώρα δικαιώνει την Άγκυρα και τον τουρκοκυπριακό εθνικισμό που θα ήθελαν να πιστεύουν πως τελείωσαν με την Κύπρο μετά την πλεκτάνη του 74’.
  • Και είναι κουτοπόνηρη, γιατί βασίζεται στο γεγονός πως με τα σημερινά γεωπολιτικά ισοζύγια, η Τουρκία δεν μπορεί να διεκδικήσει στρατιωτικά ή άλλως πως και τα υπόλοιπα εδάφη της κυπριακής επικράτειας. 

8 Δεκεμβρίου 2016

Reality check για ΚΚΕ, ΛΑΕ και λοιπούς «κυπρολόγους» εξ αριστερών

Τα «διχοτομικά σχέδια» και οι πραγματικότητες στο νησί
Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα, 4/12/2016
  • Το Κυπριακό και η λύση του αποτελούν μεταξύ άλλων και μια ευκαιρία για ένα «reality check» των πολιτικών φορέων ή των διάφορων μελετητών σε Ελλάδα και Κύπρο που ασχολούνται με το ζήτημα, ειδικότερα όταν υπάρχει κορύφωση των συνομιλιών.
  • Στο ερώτημα ποιές είναι οι πραγματικότητες σήμερα στην Κύπρο, η απάντηση είναι κυνικά απλή: Έχουμε διχοτόμηση με τη βία και τη δύναμη των όπλων από το 1974, ενισχυμένη με την ανταλλαγή πληθυσμών που ολοκληρώθηκε το 1976 μετά από δικοινοτική συμφωνία και υπό την εμφανή ισχύ των κατοχικών στρατευμάτων.
  • Από άρθρα και αναλύσεις που παράγονται στην Ελλάδα, φαίνεται πως αυτή η πραγματικότητα δεν είναι απόλυτα κατανοητή. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το φαινόμενο να αποκαλούνται ως «διχοτομικά» τα σχέδια που διαπραγματεύονται οι πολιτικές ηγεσίες των δύο κοινοτήτων στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών εδώ και τέσσερις δεκαετίες και που σκοπό έχουν την άρση του απαράδεκτου status quo.  
  • Τόσο το ΚΚΕ όσο και οι κατά καιρούς αρθρογράφοι της προσκείμενης στη ΛΑΕ iskra.gr, ο γνωστός Νίκος Μπογιόπουλος, ο υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ και άλλοι, αποκαλούν στις θέσεις και τις τοποθετήσεις τους ως «διχοτομικό» το σχέδιο Ανάν του 2004 και ως «τύπου Ανάν» το σχέδιο επίλυσης που συζητείται σήμερα, και άρα επίσης «διχοτομικό».
  • Στις ακραίες του μορφές, το φαινόμενο αυτό καταλήγει να δίνει συγχαρητήρια στον Ερντογάν γιατί με τον τορπιλισμό των συνομιλιών σ’ αυτή τη φάση, διέσωσε την Κύπρο! [«Στη τελική φάση η συνομωσία κατά της Κύπρου», Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, iskra.gr, 25/11/2016. «…οφείλουμε ως λαός ευγνωμοσύνη στον Ταγίπ Ερντογάν, γιατί, με την αδιαλλαξία του, απέτρεψε προς στιγμή την κατάλυση του κυπριακού κράτους»]
  • Πώς γίνεται αλήθεια, ο Ερντογάν και η Τουρκία να «διασώζουν» την Κυπριακή Δημοκρατία με την αδιαλλαξία τους; Και πώς ένα σχέδιο επίλυσης, έστω και το χειρότερο που θα μπορούσαμε να καταλήξουμε, να είναι πιο διχοτομικό από τη de facto κατάσταση στο νησί και τη διαιώνισή της με χειρότερους μάλιστα όρους;
  • Η επιστημονική μέθοδος της σχετικότητας και της σύγκρισης ομοιογενών ποιοτήτων, η ίδια η διαλεκτική, ίσως να μπορούσε να βοηθήσει όσους την επαγγέλλονται.  
ΣΥΝΤΑΓΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ Η ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΣΤΟΧΟ
  • Χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής ή κινδυνολογίας, εύκολα μπορούμε να ισχυριστούμε πως η εγκατάλειψη της ομοσπονδιακής φιλοσοφίας εκ μέρους των ε/κ και με τις συνθήκες όπως έχουν διαμορφωθεί, θα επιταχύνει ραγδαία και θα στερεώσει απόλυτα πια τη διχοτόμηση του νησιού.
  • Ένα τέτοιο εγχείρημα, η πρόταξη δηλαδή του ενιαίου κράτους, κάτι που μεταξύ άλλων εισηγείται η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και φαίνεται δυστυχώς να υπονοεί η ΛΑΕ και άλλοι αριστεροί σχηματισμοί στην Ελλάδα, θα νομιμοποιήσει όσο χρειάζεται την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο και το «ψευδοκράτος», θέτοντας την εναπομείνασα Κυπριακή Δημοκρατία σε μια απείρως τραγικότερη θέση.
  • Αυτό το πρόδηλο και πασιφανές, μας είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πως δεν το αντιλαμβάνονται όσοι εκφράζουν αυτές τις ξαναζεσταμένες μαξιμαλιστικές και καταστροφικές αποδεδειγμένα θέσεις για τη λύση του Κυπριακού, αυτή τη φορά, εξ αριστερών.
  • Η εγκατάλειψη των συμφωνιών κορυφής του 1977/79 μεταξύ των ηγεσιών των δύο μεγαλύτερων κοινοτήτων του νησιού, θα προκαλέσει αυτόματα όχι μόνο την αγεφύρωτη  ρήξη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων αλλά και τη ρήξη της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον ΟΗΕ. Κι αυτό γιατί σε όλα τα ψηφίσματα αλλά και τις καμπάνιες διαχείρισης και επίλυσης του προβλήματος στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας μετά το 1979, μοντέλο ειρήνευσης ήταν η συμφωνημένη γεωγραφική ομοσπονδία και η πολιτική ισότητα των δύο συνιστούντων πολιτειών.
  • Έχουν άραγε επαφή με την πραγματικότητα όσοι θεωρούν πως στη βάση της μιας ή της άλλης ανάλυσης «θα πρέπει να επανατοποθετηθεί το κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής» υπαναχωρώντας από το ομοσπονδιακό κεκτημένο των δικοινοτικών συνομιλιών κάτω από την αιγίδα του ΟΗΕ;
  • Δεν υποψιάζονται καθόλου πως είναι αυτό το δώρο που περιμένει εναγωνίως η Τουρκία όλες αυτές τις δεκαετίες συντηρώντας μια δαπανηρή κατοχή;
  • Πως κάτι τέτοιο θα απομόνωνε την ε/κ κοινότητα και θα της προκαλούσε ανυπέρβλητα προβλήματα με όλα τα φιλικά διακείμενα κράτη και τα αλληλέγγυα κινήματα που στηρίζουν τον αγώνα για μια ομοσπονδιακή επανένωση της Κύπρου από τα τέλη της δεκαετίας του 70’ - πόσο μάλλον με τα εχθρικά και λοιπά εποφθαλμιούντα κράτη και συμφέροντα που περιμένουν τη λάθος κίνηση για να εδραιώσουν τις διχοτομικές πραγματικότητες στο νησί και να επιβάλουν την επιρροή τους.
ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ
  • Ο μαξιμαλισμός της ελληνοκυπριακής και ελληνικής άρχουσας τάξης σε σχέση με το μέλλον της Κύπρου υπήρξε ανέκαθεν ο ένας από τους δύο πυλώνες πάνω στους οποίους το ΝΑΤΟ,  μαζί με τις διαχρονικά ελεγχόμενες κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Τουρκία, οικοδόμησε σταδιακά τη διαίρεση του λαού και του τόπου μας. Ο άλλος ήταν ο τουρκοκυπριακός εθνικισμός-μαξιμαλισμός.
  • Μια απευκταία υπαναχώρηση της ε/κ πλευράς και της επίσημης Κυπριακής Δημοκρατίας από το στόχο της ομοσπονδιακής μετεξέλιξής της, θα αποτελεί μια ακόμα πράξη αυτοχειριασμού. Θα ήταν, εκτιμούμε, όμοια σε σημασία και αποτέλεσμα με τις επιθέσεις της «Εθνικής Φρουράς» υπό του Γρίβα κατά τουρκοκυπριακών χωριών στη Λάρνακα το 1968, και φυσικά το πραξικόπημα της ίδιας, υπό της αθηναϊκής χούντας αυτή τη φορά, κατά του Μακαρίου και της νομιμότητας το 1974.
  • Τόσο το 1968 όσο και το 1964 όπου και πάλι η Τουρκία επιτέθηκε με βομβαρδιστικά και απείλησε με επέμβαση ως απάντηση στα κτυπήματα ε/κ ένοπλων ομάδων κατά τουρκοκυπρίων, η Άγκυρα χρησιμοποιεί τον «απερίσκεπτο» ελληνικό εθνικισμό και μιλιταρισμό για να εδραιώσει τη θέση της.        
  • Κακώς, λανθασμένα και προπαγανδιστικά, η ε/κ πλευρά και ελληνικοί πολιτικοκοινωνικοί φορείς αναφέρονται στο Κυπριακό ως «κυρίως πρόβλημα εισβολής και κατοχής» και πως με τους τουρκοκύπριους δεν υπήρξε και δεν υπάρχει κανένα ζήτημα συνύπαρξης και συμβίωσης πριν το 1974.
  • Το Κυπριακό είναι –και- πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Το γεγονός όμως ότι στην Κύπρο υπάρχουν ειρηνευτικά αποσπάσματα των Ηνωμένων Εθνών από το 1964, αλλά και πως οι δικοινοτικές συνομιλίες για εξεύρεση λύσης ξεκινούν από το 1968, αποδεικνύουν πως το πρόβλημα έχει τις ρίζες του στην προ της εισβολής περίοδο.
  • Η Τουρκία, σύμφωνα με τη συνθήκη εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959, ομοίως με την Ελλάδα και την Μ. Βρετανία, απέκτησε μονομερή δικαιώματα επέμβασης στα εσωτερικά του νέου κράτους, κάτι που αναδείκνυε τη σοβούσα ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαλότητα για την τύχη του νησιού.
  • Το Καλοκαίρι του 1958 γενικεύεται η μιλιταριστική εμπλοκή των εθνικιστικών κινημάτων των δύο κοινοτήτων με τις πρώτες μεγάλες διακοινοτικές ένοπλες συγκρούσεις και το αίμα 200 και πλέον πεσόντων, ενώ κορυφώνονται τα δολοφονικά κτυπήματα κατά της ε/κ και τ/κ Αριστεράς από την ΕΟΚΑ του Γρίβα και την ΤΜΤ του Ντενκτάς αντίστοιχα.
  • Ξεκάθαρα, τα ένοπλα ακροδεξιά και αντικομουνιστικά κινήματα στην Κύπρο που μετεξελίχθηκαν αργότερα σε βαθύ κράτος μέσα στις δύο κοινότητες, υποστηριζόμενα με στελέχη και στρατιωτικό υλικό από τις «μητέρες πατρίδες», δούλεψαν εντατικά από τη δεκαετία του 50’ και στις παραμονές της αποχώρησης της Μεγάλης Βρετανίας από την Ανατολική Μεσόγειο, για την πολιτική διαίρεση ε/κ και τ/κ και την αναχαίτιση της «σοβιετικής απειλής».
  • Από το 1956 οι τουρκοκύπριοι της Πάφου εγκαταλείπουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους ως αποτέλεσμα της ακροδεξιάς βίας της ΕΟΚΑ. Μέχρι το 1964 και ως αντίκτυπος της μιλιταριστικής εθνικιστικής βίας, ε/κυπριακές και τ/κυπριακές μειονότητες σε μικτά χωριά αποχωρούν από τις κοινότητές τους για να σχηματιστούν οι λεγόμενοι τουρκοκυπριακοί θύλακες.
  • Από το 1957 παρατηρείται μαζική μετανάστευση ε/κ και τ/κ αριστερών νέων στην Αγγλία και αλλού με το φόβο της εξόντωσής τους από τα ακροδεξιά δίκτυα που δεν παραλείπουν να ξηλώνουν με τη βία κάθε κοινή ταξική και θεσμική δράση στα πλαίσια του λαϊκού κινήματος. Η διχοτόμηση της Κύπρου έχει συντελεστεί τμηματικά, με τη δικοινοτική Αριστερά στη γωνία και υπό διωγμό αφού ήταν το «μεγάλο εμπόδιο»  που είχε και έχει ταξικό συμφέρον να υπερασπιστεί την ενότητα του λαού και του χώρου.
  • Υπό αυτό το πρίσμα, το φακό δηλαδή της μαρξιστικής ανάλυσης που καταγράφει την ιμπεριαλιστική διχοτομική επέμβαση στο νησί διά των γνωστών ακροδεξιών παρακρατικών και παραστρατιωτικών δικτύων τύπου «Gladio», η επανένωση της Κύπρου στη βάση της συμφωνημένης μορφής λύσης είναι μια ατόφια δημοκρατική διεκδίκηση, ένα γνήσιο λαϊκό αίτημα που θα αναιρέσει σε κάποιο σημαντικό βαθμό τη διαίρεση.
  • Μια διαίρεση που επιτεύχθηκε οργανωμένα, υπό την καθοδήγηση της CIA και των ΝΑΤΟϊκών στρατιωτικών διοικήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, με εμπροσθοφυλακή την ακροδεξιά των δύο κοινοτήτων που είχαν ως κοινή συνισταμένη τον «κομμουνιστικό κίνδυνο».
  • Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους, η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, οι δημοκράτες Κύπριοι,  τάσσονται ανεπιφύλακτα υπέρ της επανένωσης του τόπου μέσα από μια ομοσπονδιακή μετεξέλιξη που θα σέβεται τις ανησυχίες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε γλωσσικής και θρησκευτικής ταυτότητας, με πλήρεις ελευθερίες, μία ιθαγένεια και διεθνή εκπροσώπηση.
  • Ούτε το σχέδιο Ανάν του 2004, παρά τις πολλές αδυναμίες και ασάφειές του, αλλά ούτε και το πλαίσιο συνολικής λύσης που έχει διαμορφωθεί έως τώρα στον ενδοκυπριακό διάλογο, είναι «διχοτομικά σχέδια». Ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν αντέχει διαλεκτικά.
  • Διχοτομικό σχέδιο, χωρίς εισαγωγικά, είναι αυτό που εφαρμόζεται εδώ και μισό αιώνα και που δεν επιτρέπει τη συνεννόηση μεταξύ των ενδιαφερόμενων, δυναμιτίζοντας συνεχώς το κλίμα με εθνικιστικές και μαξιμαλιστικές εξάρσεις.
ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΗΕ
  • Θα ήταν αριστερισμός ολκής ο ισχυρισμός πως ο ΟΗΕ, στο σύνολο των δραστηριοτήτων του και σε όλες τις εκφάνσεις του, αποτελεί ένα ακόμα ιμπεριαλιστικό προγεφύρωμα ή στην καλύτερη, ο παραγγελιοδόχος του παγκόσμιου συστήματος.
  • Η ανακοίνωση-εγκώμιο των Ηνωμένων Εθνών για το θάνατο του Φιντέλ που απέχει έτη φωτός από τον χαρακτηρισμό του ως «δικτάτορα» από τον Ντόναλτ Τραμπ, το ετήσιο ψήφισμα κατά της αναβίωσης του ναζισμού σε πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και άλλες σοσιαλιστικές χώρες που οργανώνεται από τη Ρωσία και μια σειρά από άλλες παρόμοιες θέσεις και αποφάσεις που συγκρούονται με τα ιμπεριαλιστικά ζητούμενα, αποδεικνύουν πως ο ΟΗΕ συνεχίζει να αποτελεί ένα πεδίο παρουσίας για τα δημοκρατικά κινήματα και τους λαούς που αγωνίζονται.
  • Αν δεν υπήρχε ο ΟΗΕ και οι υπηρεσίες του για εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης που να υπογραμμίζει την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, το Κυπριακό θα ήταν ήδη λυμένο με τη δύναμη του ισχυρού. Το γεγονός ότι συνεχίζουμε να το συζητούμε και να παλεύουμε για την επίλυσή του, οφείλεται στο ότι μη ιμπεριαλιστικές χώρες συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την ύπαρξη των Ηνωμένων Εθνών και να επικαλούνται την προστασία τους.
  • Η κυπριακή Αριστερά και στις δύο κοινότητες, κοινοβουλευτική ή μη, η κινηματική και ζωντανή Αριστερά της επαναπροσέγγισης, της ειρήνης, της συμβίωσης, υποστηρίζει με σθένος την ομοσπονδιακή λύση. Μια λύση που θα απαλλάσσει την Κύπρο από τα κατοχικά στρατεύματα και θα αναιρεί τα μονομερή δικαιώματα επέμβασης του 1960.
  • Η δικοινοτική διεθνιστική κυπριακή Αριστερά θεωρεί ιστορικά πως το κυπριακό, ως διεθνές πρόβλημα στη μια του διάσταση, δεν πρέπει να συζητιέται αποκλειστικά στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια. Ως εκ τούτου καλεί σταθερά σε ανάμειξη της Ρωσίας, της Κίνας και των τρίτων χωρών έτσι ώστε να δημιουργείται κάποιο υποφερτό ισοζύγιο που να προσδίδει ισορροπία και βιωσιμότητα στη νέα κατάσταση.
  • Αυτό το λαϊκό αίτημα δεν μπορεί να διεκδικηθεί εκτός των πλαισίων του ΟΗΕ και χωρίς την στήριξη των μη ΝΑΤΟϊκών κρατών στη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Μια στήριξη που δεν θα είναι καθόλου δεδομένη στο μέλλον αν υπερισχύσουν οι τάσεις σε Κύπρο και Ελλάδα που επιμένουν σε μια αποσπασματική και συνθηματολογική προσέγγιση του ζητήματος.  

27 Νοεμβρίου 2016

Ανεδαφική κι επικίνδυνη η νέα θέση του ΚΚΕ για το Κυπριακό

Απογοήτευση στην Αριστερά των δύο κοινοτήτων και ενθουσιασμό στους εθνικιστικούς κύκλους σκόρπισε η αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ - Μόνοι κερδισμένοι από την εγκατάλειψη του ομοσπονδιακού στόχου θα είναι η Τουρκία, το ΝΑΤΟ και τα διχοτομικά κατεστημένα σε βορρά και νότο
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη Γνώμη και τον Εργατικό Αγώνα, 11/11/2016
  • Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. Να ζητά το ΑΚΕΛ στο Ανόι του Βιετνάμ, όπως κάθε χρόνο στις διεθνείς συναντήσεις Εργατικών και Κομμουνιστικών κομμάτων, τη στήριξη από το παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα για λύση του Κυπριακού στη βάση της συμφωνημένης λύσης στα πλαίσια του ΟΗΕ, και να την παίρνει από όλους εκτός από το ΚΚΕ!
  • Εν τη σοφία της, η σημερινή ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας αποφασίζει πλέον να διαφοροποιηθεί από τα υπόλοιπα κινήματα και στο Κυπριακό.  Κατά κάποιο τρόπο, επιλέγει να αυτοαναγορευθεί σε κάποιου είδους καθοδηγητή των άλλων εργατικών και κομμουνιστικών κομμάτων και είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς από πού πηγάζει η ανάγκη αυτή για ιδεολογική ηγεμόνευση των πάντων.
  • Με ποιά άραγε εχέγγυα μπορεί η τάση που ελέγχει τα τελευταία χρόνια τις τύχες του ΚΚΕ να παρουσιάζεται ως ο αλάνθαστος ερμηνευτής του σημερινού ιμπεριαλισμού και να υποδεικνύει στους άλλους λαούς και τα κινήματά τους, σε αδελφικά μάλιστα κόμματα, τη γραμμή και την ανάλυση που πρέπει να ακολουθήσουν;
  • Και ποιά βαρύτητα έχει ο δικός τους λόγος κι η δική τους ανάλυση σε σύγκριση για παράδειγμα με το αδελφό κόμμα της Κούβας, που αποδεδειγμένα δίνει μια συνεχόμενη μάχη με τον ιμπεριαλισμό με μεγάλη υπό τις περιστάσεις επιτυχία αλλά δεν διστάζει ούτε ένα δευτερόλεπτο να συνταχθεί με το ΑΚΕΛ;
ΠΕΤΟΥΝ ΤΙΣ ΣΚΟΥΦΙΕΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ
  • Το σκεπτικό πάνω στο οποίο βασίζεται αυτή η σοβαρή αλλαγή θέσης εκ μέρους του ΚΚΕ, θα μπορούσε να πει κανείς  πως αποτελεί το πλέον αρνητικό σενάριο σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.
  • Το ΚΚΕ ισχυρίζεται πως η όποια λύση ομοσπονδιακού τύπου  θα λειτουργεί εις βάρος του κυπριακού λαού στο σύνολό του και υπέρ των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, παραπέμποντας στο ενιαίο κράτος.
  • Συνοψίζοντας,  η ανάλυσή του προβλέπει με ιδιαίτερη δόση σιγουριάς πως η όποια λύση θα είναι στην ουσία συνομοσπονδιακή, θα καταπατεί καίρια ανθρώπινα δικαιώματα, θα καθιστά την Κύπρο σε προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ αλλά και πως θα μετατραπεί σε πηγή περισσότερων δεινών που θα οδηγήσουν σε περεταίρω αποσταθεροποίηση στην περιοχή μας.
  • Πιο μαύρα κι άραχνα δεν θα μπορούσαν να παρουσιαστούν τα πράγματα. Ως αποτέλεσμα αυτής της τοποθέτησης, γνωστοί απορριπτικοί αλλά και συνάμα αντικομουνιστικοί κύκλοι στην Κύπρο –αφού συνήθως αυτές οι δύο ιδιότητες πάνε πακέτο- βρέθηκαν να πετούν τις σκούφιες τους νιώθοντας δικαιωμένοι για τις θέσεις τους.
  • Πρώτα η «Σημερινή», η ναυαρχίδα ίσως του «πολιτικά ορθού» απορριπτικού και αντικομουνιστικού τύπου που έκανε πρωτοσέλιδη την σχετική είδηση και ακολούθως το κόμμα «Αλληλεγγύη» και η Πρόεδρός του Ελένη Θεοχάρους, που χαιρέτησε την αλλαγή στις θέσεις του ΚΚΕ για το Κυπριακό προαναγγέλλοντας μάλιστα επίσκεψη στα γραφεία του κόμματος στον Περισσό.
  • Η Ελένη Θεοχάρους, για να θυμίσουμε, δήλωνε κατά την πρόσφατη προεκλογική της περιοδεία στην Αθήνα, πως αν ήταν να αυτοπυρποληθεί κάποιος για την ένωση με την Ελλάδα θα έδινε μάχη να ήταν αυτή! Η «Σημερινή» από την άλλη, είναι η εφημερίδα που χαρακτήρισε παλαιότερα από τις στήλες της ως «επάναγκες» το πραξικόπημα του 1974 και που απασχολεί στο δυναμικό της ακραιφνείς εθνικιστές όπως ο Λάζαρος Μαύρος.
  • Αυτοί όλοι ένιωσαν δικαιωμένοι για τις σημερινές θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ και το πανηγύρισαν δεόντως, θεωρώντας ίσως πως απέκτησαν ένα ακόμα σύμμαχο στον ευρύτερο ελληνόφωνο χώρο υπέρ της αντιομοσπονδιακής γραμμής.
  • Εμείς από την πλευρά μας, μόνο απογοήτευση, πικρία και απορία για τη στάση του τιμημένου κόμματος της ελληνικής εργατικής τάξης μπορούμε να εκφράσουμε.
ΠΟΙΟΥΣ ΕΥΝΟΕΙ Η ΕΓΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΛΥΣΗΣ
  • Όπως παρατηρεί και η ανακοίνωση του ΑΚΕΛ σχετικά με την αλλαγή στις θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για τη λύση του Κυπριακού, μια ανακοίνωση που δεν διστάζει να χαρακτηρίζει ως «μεγάλο λάθος» τη στροφή αυτή, αυτοί που συνήθως καθύβριζαν νυχθημερόν το ΚΚΕ βρέθηκαν τώρα να το προβάλλουν και να το επευφημούν.
  • Κάτι προφανώς δεν πάει καλά. Με την κυπριακή Αριστερά εντός κι εκτός ΑΚΕΛ να μουδιάζει και να απογοητεύεται με την ανακοίνωση του ΚΚΕ και την ακροδεξιά από την άλλη να πανηγυρίζει και να ευελπιστεί σε ενίσχυση του απορριπτικού μετώπου, δημιουργείται μια μεγάλη αντίφαση και ένα οξύμωρο σχήμα που θα πρέπει να απασχολήσει τους συντρόφους στην Ελλάδα.
  • Ποιους εξυπηρετεί τελικά η εγκατάλειψη, με οποιαδήποτε ανάλυση, της ομοσπονδιακής βάσης λύσης του Κυπριακού όπως προτείνεται από τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ; 
  • Η απάντηση είναι απλή, άσχετο αν κάποιοι εντός κι εκτός Κύπρου κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους: Η Τουρκία θα επωφεληθεί τα μέγιστα από μια τέτοια εξέλιξη που θα της επιτρέψει να αξιώσει με σοβαρές πιθανότητες την αναβάθμιση του ψευδοκράτους ή και την ολοκληρωτική ενσωμάτωσή του βόρειου μέρους στον εθνικό της κορμό.
  • Η εμβάθυνση της διχοτόμησης θα είναι δεδομένη σε περίπτωση που η ε/κ πλευρά υπαναχωρήσει από τη συμφωνημένη βάση λύσης που περιγράφεται δεκάδες φορές σε ψηφίσματα του ΟΗΕ και άλλων οργανισμών. Οι τουρκοκύπριοι και ειδικά οι προοδευτικοί συμπατριώτες μας στα κατεχόμενα θα εγκαταλείψουν οριστικά τους αγώνες τους για επανένωση ενώ το ίδιο πιθανότατα να επισυμβεί και στις δημοκρατικές δυνάμεις στις ελεύθερες περιοχές.
  • Η εναπομείνασα Κυπριακή Δημοκρατία θα αποκτήσει ντε φάκτο σύνορα με την Τουρκία, ενώ είναι αμφίβολο αν θα επιχειρηθεί ξανά η αναθέρμανση μιας διαδικασίας συνομιλιών αφού δεν θα υπάρχει ούτε κοινή βάση αλλά ούτε και ενδιαφέρον από το διεθνή παράγοντα.
  • Με εγκατάλειψη του ομοσπονδιακού στόχου, κερδισμένος δεν θα είναι ο λαός της Κύπρου αλλά η ίδια η κατοχική δύναμη και τα κατεστημένα στις δύο κοινότητες που λειτούργησαν και λειτουργούν διχοτομικά, εξυπηρετώντας τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια για την Κύπρο.
  • Η όποια λύση προτείνεται δεν πρέπει, σε τελική ανάλυση, να συγκρίνεται με μια ιδεατή κατάσταση που υπάρχει μόνο στη φαντασία μας, αλλά με την παρούσα κατάσταση, την στρατιωτική κατοχή, τη διαίρεση του λαού και του τόπου με τη βία των όπλων, τον συνεχιζόμενο εποικισμό και την αλλοίωση του δημογραφικού και πολιτισμικού χαρακτήρα του νησιού.

15 Νοεμβρίου 2016

Σπάζουμε τους κωδικούς της απόρριψης της ομοσπονδίας

Τα άκυρα επιχειρήματα των αρνητών της επανένωσης - Η εθνικιστική ιδεολογία πίσω από την πολεμική ενάντια στη Διζωνική
Του Στέλιου Θ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 4/11/2016
  • Κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους οι πολέμιοι της συμφωνημένης βάσης λύσης για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Και τους παίρνει να το κάνουν αυτό γιατί δεν αντιμετωπίζουν στα πλείστα ΜΜΕ και γενικότερα στον ευρύτερο κοινωνικό διάλογο, την απαιτούμενη πίεση έτσι ώστε να αποκαλύψουν τις πραγματικές τους θέσεις και προθέσεις.
  • Τους επιτρέπεται να καμουφλάρουν την κατ’ ουσία διχοτομική και εθνικιστική τους πρόταση γιατί στηρίζονται σε δεκαετίες επίσημης κρατικής, σχολικής και εκκλησιαστικής προπαγάνδας που θέλει την Κύπρο απόλυτα ελληνική και χριστιανική.
  • Πίσω από την άρνηση της διζωνικής ομοσπονδίας αλλά και τα διάφορα επιχειρήματα ενάντια στη βάση λύσης και τις πρόνοιες που συνοδεύουν τα πλείστα σχέδια που συζητιούνται κατά καιρούς, βρίσκεται η ιδεολογική γραμμή πως αυτός ο τόπος κι αυτός ο λαός δεν θα λυτρωθούν αν δεν καταστεί η Κύπρος ένα απόλυτα ελληνοχριστιανικό κράτος. Οτιδήποτε άλλο είναι γι αυτούς υποχώρηση, συμβιβασμός και ενδοτισμός.
Η «ΕΥΛΟΓΙΑ» ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ
  • Από τη στιγμή που οι συνθήκες οδήγησαν, πρώτα στην αποχώρηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας από το κράτος της Ζυρίχης και αργότερα στην τούρκικη εισβολή του 74’, τη γεωγραφική διαίρεση και την ανταλλαγή πληθυσμών, η δεύτερη καλύτερη λύση για την εθνικιστική παράταξη είναι το μισό ελληνοκυπριακό κράτος. Αυτό δηλαδή που μας επιβάλλει η Τουρκία υποστηρίζοντας πως έφερε την ειρήνη στο νησί.
  • Οι διακοινοτικές συγκρούσεις στη δεκαετία του 1960 και η τούρκικη κατοχή της βόρειας Κύπρου που συνεχίζεται για 42 χρόνια, έχει προσδώσει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ντε φάκτο δικαίωμα να εκπροσωπεί διεθνώς την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό το γεγονός θεωρείται από την εθνικιστική και αντιομοσπονδιακή παράταξη ως μια «τύχη» που δεν θα πρέπει με τίποτα να εγκαταλειφθεί.
  • Έχουμε στο νότο ένα ελληνοχριστιανικό κράτος με διεθνή αναγνώριση και συμμετοχή σε καίριους πολυεθνικούς οργανισμούς και ενώσεις όπως η Ευρωπαϊκή, και στο βορρά μια παράνομα κατεχόμενη περιοχή που δεν αναγνωρίζεται από κανένα εκτός της Τουρκίας. Αυτή την «ευλογία» δεν είναι διατεθειμένοι αυτοί οι κύκλοι να την παραδώσουν τόσο εύκολα.
  • Εξόφθαλμα, οι πολέμιοι της λύσης προτιμούν τη συνέχιση της παράνομης τούρκικης κατοχής παρά μια ομοσπονδιακή διευθέτηση. Η τούρκική παρουσία στο νησί καθώς και η αδιαλλαξία της Άγκυρας και μερίδας τουρκοκυπρίων ευνοούν τη στρατηγική και την ιδεολογική τους γραμμή, παρέχοντας ταυτόχρονα και ένα αδιάσειστο άλλοθι στις δικές τους διχοτομικές προθέσεις.
Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ
  • Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη παράταξη ούτε που θέλει να ακούσει για ομοσπονδία, για συνεταιρισμό με τους τουρκοκύπριους και για ένα δικοινοτικό κράτος που θα σέβεται την καταγωγή όλων των κατοίκων του, κρατώντας τις δέουσες ίσες αποστάσεις σε θρησκευτικά και εθνικά ζητήματα.
  • Γι αυτό και αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα  όταν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα φουντώνει το αίτημα για επανένωση του τόπου ή όταν παρατηρούνται κάποιες χαλαρώσεις κατά καιρούς στην τούρκικη πολιτική στο Κυπριακό. Αντίθετα, αυτοί οι κύκλοι νιώθουν μεγάλη ασφάλεια και ικανοποίηση όταν είτε από τα κατεχόμενα ή από την ίδια την Τουρκία, στέλνονται μηνύματα που απομακρύνουν την πιθανότητα λύσης.
  • Εξ ου και σπεύδουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν να προβάλουν και τις περισσότερες φορές να υπερμεγεθύνουν ή και να διαστρεβλώσουν τις όποιες αναφορές γίνονται από την άλλη πλευρά. Θέλουν στην ουσία να εμπεδώσουν στην κοινή γνώμη ότι με την Τουρκία αλλά και με τους τουρκοκύπριους δεν υπάρχει πιθανότητα συνεννόησης, γι αυτό και υπονοούν πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε καλύτερες μέρες απορρίπτοντας ακόμα και την εμβάθυνση στις δικοινοτικές συνομιλίες.
  • Η μεγαλύτερη υποχώρηση που μπορεί το απορριπτικό στρατόπεδο να κάνει σε ότι αφορά το κυπριακό, σε θεωρητικό φυσικά επίπεδο, είναι η επιστροφή στο σύνταγμα του 1960, με αφαιρεμένες όμως τις πρόνοιες που καταστούν την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως συνεταιριζόμενο μέρος. Μπορούν να αποδεχθούν τους τουρκοκύπριους μόνο ως μειονότητα που θα υπακούει, όπως και οι υπόλοιπες μικρότερες, στην ελληνική πλειοψηφία.
ΤΑ ΑΚΥΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΩΝ
  • Η πικρή αλήθεια είναι πως τόσο το σύνταγμα της Ανεξαρτησίας του 60’ όσο και η ιδέα για μετεξέλιξη σε ομοσπονδία δύο γεωγραφικά καθορισμένων πολιτειών, είναι αποτέλεσμα της εθνικιστικής δράσης στο νησί και των ξένων επεμβάσεων.
  • Οι εθνικιστές και δη οι οπαδοί της ΕΟΚΑ και του Γρίβα, είναι μάλλον οι τελευταίοι που θα μπορούσαν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του «ένας άνθρωπος μια ψήφος» ή υπέρ της αρχής της πλειοψηφίας.
  • Το 1955 το εθνικό κατεστημένο και η Εκκλησία οργάνωσαν και διεξήγαγαν ένα ένοπλο αγώνα που απέκλειε όχι μόνο την ελληνοκυπριακή Αριστερά αλλά και τους τουρκοκύπριους. Εφόσον ο απελευθερωτικός αγώνας στην Κύπρο είχε ξεκάθαρα εθνικό αλλά και ιδεολογικό χαρακτήρα, χωρίς παράλληλα να συμπεριλαμβάνει τους Κύπριους των άλλων κοινοτήτων, το κατά τ’ άλλα αυταπόδειχτο αίτημα για «ένας άνθρωπος-μια ψήφος» θάφτηκε εξ ολοκλήρου και δια παντός.
  • Ένα τέτοιο αίτημα θα είχε μια λογική συνέπεια να υποστηρίζεται αν ο αγώνας δεν ήταν εθνικός, αν δεν αποκλείονταν οι άλλες κοινότητες και η Αριστερά. Τότε θα μπορούσαμε, με ένα κοινό δηλαδή αντιαποικιακό αγώνα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, να θέταμε ζητήματα που υπερβαίνουν την εθνική καταγωγή και καθιστούν τους Κύπριους απόλυτα ίσους απέναντι στο κοινό τους κράτος.
  • Ο αγώνας της ΕΟΚΑ όμως, καθώς και η συνέχεια της ένοπλης δράσης των εθνικιστών στην Κύπρο που κατέληξε στην ΕΟΚΑ Β’, το πραξικόπημα και την εισβολή, οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια σε σχέδια επίλυσης που ενισχύουν την πολιτική διαίρεση των δύο μεγάλων κοινοτήτων του νησιού, προβάλλοντας εντέλει την ομοσπονδία ως τη μοναδική, υπό τις ιστορικές συνθήκες και πραγματικότητες, λύση.
  • Κι αυτό γιατί μόνο μια ομοσπονδία μπορεί να προσδώσει καθεστώς πολιτικής ισότητας σε μια μειοψηφούσα κοινότητα εφόσον παράλληλα η πλειοψηφούσα κοινότητα, σε επίπεδο ηγεσίας τουλάχιστον, έχει αποδείξει στην πράξη από το 1955 μέχρι και την τραγωδία του 1974 αλλά δυστυχώς και στη συνέχεια, πως δεν είχε καμιά γνήσια πρόθεση να την  αναγνωρίσει και να την παραχωρήσει.
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
  • Φτάνουμε έτσι σε ένα οξύμωρο και αντιφατικό συνάμα σημείο, οι εθνικιστές να απορρίπτουν μια λύση, την ομοσπονδιακή, που η ίδια η ιδεολογία τους προκάλεσε και σταδιακά επέβαλε. Η εθνικιστική, ενωτική, αντιτουρκοκυπριακή ένοπλη και πολιτική δράση είναι που οδήγησε τόσο στο δοτό και προβληματικό σύνταγμα του 60’, όσο και στη διζωνική ομοσπονδία.
  • Ας μη ζητούν λοιπόν και τα ρέστα οι εθνικιστές, παρουσιαζόμενοι ως ανυποχώρητοι και ασυμβίβαστοι. Η αναίρεση της διχοτόμησης δεν θα επισυμβεί ούτε με πολιτικές του τύπου «πάλι με χρόνια με καιρούς» ούτε φυσικά με ξαναζεσταμένες παραεκκλησιαστικές ψευδοπροφητείες που κάνουν λόγο για καταστροφή ή διάλυση του κράτους Τουρκίας.     
  • Η ομοσπονδιακή λύση μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει θετικό βήμα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του. Οι προϋποθέσεις αυτές βρίσκονται στις πάγιες και διαχρονικές αρχές που προτείνει το ΑΚΕΛ για τη λύση του Κυπριακού. Θέλουμε να τερματιστεί η κατοχή, να σταματήσουν οι λεγόμενες εγγυήσεις, να δημιουργηθεί ένα ομόσπονδο κράτος που θα φέρει τις δύο κοινότητες κοντά, εκμηδενίζοντας την πιθανότητα για ξένες επεμβάσεις.
  • Η Αριστερά επιδιώκει μέσα από τη λύση την αποστρατικοποίηση, της ειρήνευση και την συνεργασία των δύο κοινοτήτων, την ανάπτυξη ενωτικών θεσμών που τελικά να οδηγήσουν στη λαϊκή ενότητα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. 
  • Με τη σφυρηλάτηση αυτής της ενότητας, ο λαός θα έχει το δικαίωμα στο μέλλον να διεκδικήσει μια πιο δημοκρατική και άμεση εξουσία, στη βάση των ταξικών και όχι των εθνικών ζητούμενων και επιδιώξεων.  Η διχοτόμηση και η διαιώνιση του στάτους κβο, δεν είναι λύση. 

1 Νοεμβρίου 2016

Μια αριστερή υπόθεση

  • Τούτο το blog εφτιάχτηκε πριν εφτά χρόνια για την επανένωση. Η επανένωση της Κύπρου εν ξεκάθαρα μια αριστερή υπόθεση, ένα βήμα εκδημοκρατισμού.
  • Έννεν τυχαία που λυσσομανούν τα εθνικιστικά τζιαι τα εκκλησιαστικά κατεστημένα ενάντια στην προοπτική της λύσης. Ξέρουν τούτο που ξέρουμε τζι εμείς, πως εν μια αριστερή υπόθεση η λύση, πως τα ψάρκα που εν τωρά στο νερό θα φκουν έξω, τζιαι τζιείνα που σπαρταρούν μισό αιώνα τζιαι βάλε πας την άμμο την καυτή, θα σιενοστούν μες τα κύμματα τζιαι θα ξεδιψάσουν το νερό που ελειφτήκαν τόσα χρόνια.
  • Τες στραβωμάρες που έκαμε το ΚΚΕ στην Ελλάδα τζι αφόπλισε το κίνημα, νομίζει πως μπορεί να τες συνεχίσει τζιαι στην Κύπρο. Με τσίππα με αντροπή τους έμεινε ύστερα που την αυτοχτονία της ένωσης που μας επεβάλαν το 48’ εν τη σοφία τους….
  • Εκαταστρέψαν μας τότε με τη σιουρκά τους πως όπου να ναι κατεβαίνουν Αθήνα, τζιαι πάσιν τωρά να επαναλάβουν τες παλληκαρκές τους. Πας τη ράσιη μας.
  • Φυσικά, εν τζι εχρειάζετουν πάντα ένα ΚΚΕ τζιαι οι παλινωδίες του για να τα κάμουμε σαλάτα. Εν τζαι είπε μας το ΚΚΕ να φκάλουμε το Τάσσο πρόεδρο. Αν τζιαι μετά εσυμπαθήσαν τον πολλά στον Περισσό…
  • Μόνοι μας εφκάλαμεν τα μμάθκια μας στη πολλά σύγχρονην ιστορία. Ο Τάσσος επερίπαιξε τζιαι εχρησιμοποίησε μας, ο κύκλος του έβαλε στη συνέχεια το κόμμα στο στόχαστρο τζαι τραβούμεν ακόμα πολλά που λλόου τους. Ο Χριστόφιας τζαι ο Κατσουρίδης έχουν πολλά κρίματα να κόψουν που εκάμαμε το Τάσσο πρόεδρο τζιαι γινήκαμεν ουρά του κυπριακού φασισμού για ένα κρίσιμο διάστημα.
  • Μετά το συνεταιρικό ξεφόρτωμα των ιδεών Γκάλι τζιαι τη συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ (τζαι ΕΔΕΚ υπογείως το 93’) για να θαφτεί η λύση, έπρεπε να κοπεί η ιστορία με τα κόμματα της απόρριψης.
  • Αντί αυτού, επιάσαμε το μάστρο της αντιδιζωνικής τζιαι κάμαμεν τον πρόεδρο. Άλλαξεν ο άθρωπος… Κόφκεις κρίματα για τα ψέματα, να ξέρεις…
  • Όπως τζαι να χει. Τούτο το blog λοιπόν εν της επανένωσης, της ομοσπονδίας. Τζαι φιλοδοξά να παίξει το μικρό του ρόλο να το δει ο κυπραίος πιο ανοικτά το θέμα, να σταματήσει να λαλεί της Τουρκίας... μπράβο σου που μας εδιχοτόμησες!
  • Σε τούντη συγκυρία, που πραγματικά εν δυσεύρετη, επιτρέπεται να αισιοδοξούμε. Μα το σημαντικό έννεν τούτο τελικά, το ζήτημα είναι να σταματήσει ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός, ο τυχοδιωκτισμός τζιαι οι ψευτοπαλληκαράες να κατευθύνουν την Κύπρο τζιαμαί που τους περνά, στο διχασμό τζιαι την οπισθοδρόμηση.
  • Έχει συμφέρον μερίδα του κεφαλαίου να προχωρήσει το πράμα. Άλλη μερίδα εν θέλει να χαλάσει η φόρμουλα που γεννά χρήμα τζ εξουσία. Εν κατανοητό.
  • Όμως ακόμα ένα ακόμα κυπραίο, ούτε ελληνοκύπριο-ούτε τουρκοκύπριο, να κερδίσουμε που τούτη ούλλη τη διαδικασία, θα είναι κάτι.

24 Οκτωβρίου 2016

Να επιτέλους μια ανάρτηση άξια σχολιασμού – Το Κυπριακό κι ο ιμπεριαλισμός

  • Ψάχνω εδώ και καιρό να βρω μια ανάρτηση που θα με τσιγκλήσει να γράψω.  Τη βρήκα στην Αγκάρρα, ένα blog που παρακολουθώ σχεδόν ανελλιπώς από την ημέρα της ίδρυσής του και με το οποίο έχω -ως ιστολόγιο και πολιτική φιλοσοφία- αρκετές συγκλίσεις αλλά και αποκλείσεις.
  • Η Αγκάρρα διαπραγματεύεται στην τελευταία της ανάρτηση το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής ανάλυσης του Κυπριακού, διερωτούμενη με νόημα ποιοί άραγε να φοβούνται, να νιώθουν άβολα δηλαδή, με μια τέτοια ανάλυση.
  • Ξεκινώντας, ας συμφωνήσουμε με την Αγκάρρα πως όντως υπάρχουν δύο δρόμοι από τους οποίους μπορεί να προέλθει η άρνηση του εν πολλοίς δοσμένου και επιβαλλόμενου πλαισίου ομοσπονδιακής ή και συνομοσπονδιακής λύσης όπως θα επιχειρηματολογήσουν πολλοί φαντάζομαι, ειδικά όταν παρουσιαστεί μια τελική συμφωνία.
Οι δύο δρόμοι του Όχι
  • Ο ένας δρόμος της απόρριψης του γνωστού, διχοτομικού από μία άποψη, πλαισίου της ΔΔΟ, είναι σίγουρα η εθνικιστική, πρώην και νυν ενωτική (με την Ελλάδα), Δεξιά και Ακροδεξιά, που σαφώς προτιμά μια Κύπρο ελληνική, ας είναι και μισή. Μαζί τους συμπλέουν εδώ και δεκαετίες διάφορα οικονομικά-εξουσιαστικά κρατικά και παρακρατικά κατεστημένα που «μεγαλούργησαν» μετά το 74’. 
  • Αυτά τα κατεστημένα εκφράζονται σήμερα από την Αρχιεπισκοπή, μεγάλη μερίδα του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ αλλά και από συσπειρώσεις εντός του ΔΗΣΥ. Οι τελευταίες εμφανίζονται μάλιστα αυτόνομα σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις (Νέοι Ορίζοντες, Ευρωκό, Αλληλεγγύη και διάφορα άλλα μικρά όπως οι προσπάθειες των Προδρόμου, Ττίμη Ευθυμίου κλπ), με κύριο πρόταγμα τη διαφοροποίηση στην ανάλυση του Κυπριακού.
  • Η συγκεκριμένη παράταξη, με το νεότερο μέλος της ν’ ακούει στο όνομα Γιώργος Λιλλήκας, προκρίνει εμμέσως πλην σαφώς τη διχοτόμηση ως την καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση. Αυτό, όσο κι αν το πασπαλίζουν με διάφορα, δεν κρύβεται. Και η απόδειξη πως αυτό είναι στην ουσία που εισηγούνται, είναι το γεγονός πως γνωρίζουν πολύ καλά πως η διεθνώς συμφωνημένη βάση λύσης του προβλήματος δεν είναι δυνατό να αλλάξει.
  • Προτείνοντας την αλλαγή γραμμής στο Κυπριακό, έτσι αόριστα και χωρίς να συνυπολογίζονται οι διάφορες παράμετροι, οι απορριπτικοί (της διζωνικής) κύκλοι απλά προσπαθούν να ωραιοποιήσουν και να ηρωοποιήσουν τη διχοτομική τους πρόταση.
  • Η κυρίαρχη ιδεολογία πίσω από τη διχοτομική αυτή πρόταση έγκειται κυρίως στην άποψη πως η Κύπρος είναι ελληνική και χριστιανική. Με την τουρκική στρατιωτική παρουσία και κατοχή, η ελεύθερη Κύπρος εξακολουθεί να είναι ελληνική εκπροσωπόντας διεθνώς ολόκληρο το νησί. Η κατεχόμενη περιμένει τη λύτρωση «πάλι με χρόνια με καιρούς».
  • Σύμφωνα με τους κύκλους αυτούς, οι τουρκοκύπριοι αποτελούν μία μειονότητα που θα πρέπει να απολαμβάνει συγκεκριμένα δικαιώματα αλλά σίγουρα χωρίς το δικαίωμα του συνεταιρισμού. Όλα αυτά θα μπορούν να υλοποιηθούν όταν αλλάξουν οι ισορροπίες στην περιοχή και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποδυναμωθεί ή κατακερματιστεί η Τουρκία. Καλοδεχούμενος πάντα σ’ αυτή την ιδεολογική πλατφόρμα και ο γέρων Παΐσιος του οποίου οι προφητείες «δένουν» την εικόνα.
  • Επίσης, στα επιχειρήματα του χώρου αυτού συνήθως φιγουράρουν δύο πιασάρικα συνθήματα. Το πρώτο αφορά το «ένας άνθρωπος μια ψήφος» και το δεύτερο στο «να μην βάλουμε την υπογραφή μας στην επισημοποίηση του τουρκοκυπριακού («τούρκικου») κρατιδίου».
  • Πίσω από αυτή την ιδεολογική γραμμή, όπως ανέφερα, βρίσκεται η βεβαιότητα πως η Κύπρος είναι ελληνική και χριστιανική και πως οποιαδήποτε άλλη διευθέτηση αποτελεί ενδοτισμό και συμβιβασμό.
  • Η μόνη υποχώρηση που κάνει η απορριπτική παράταξη είναι η διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με μια βελτιωμένη όμως Ζυρίχη που θα αναιρεί να «υπερπρονόμια» των τουρκοκυπρίων.
***
  • Ο δεύτερος δρόμος από τον οποίο μπορεί να προέλθει η απόρριψη της ΔΔΟ στη βάση μιας ιδεολογικής συνέπειας είναι, όπως περιγράφεται στην ανάρτηση της Αγκάρρας, μια κάποια αντιιμπεριαλιστική ανάλυση.
  • Σύμφωνα με αυτή, η βάση λύσης είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ιμπεριαλιστών, επισημοποιεί στην ουσία τη διχοτόμηση και δένει την Κύπρο με όλους τους δυνατούς τρόπους στο άρμα των πολεμοκάπηλων. Δεν θα πρόκειται για ομοσπονδία αλλά για μια συγκεκαλυμμένη συνομοσπονδία η οποία θα λειτουργεί ως προτεκτοράτο των δυτικών ή γενικά των μεγάλων παικτών. Οι Κύπριοι θα πρέπει να αντισταθούν και να απορρίψουν αυτές τις μεθοδεύσεις.
  • Κάτι τέτοιο μας είπε τις προάλλες και ο Σιζόπουλος, πως είναι δυνατόν, αναρωτήθηκε, το ΑΚΕΛ να επιμένει σε μια λύση που προωθείται εδώ και 40 χρόνια από τα ΝΑΤΟϊκά κέντρα; Κύριος εκφραστής αυτής της άποψης στον ευρύτερο ελληνόφωνο χώρο είναι το ΚΚΕ. Απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, η Αγκάρρα φιλοδοξεί να επεξεργαστεί και να υπερασπιστεί αυτή τη γραμμή το επόμενο διάστημα, κι αυτό προσδίδει κάποιο ενδιαφέρον στον αριστερό κυπριακό διάλογο.
…και οι δύο δρόμοι του Ναι
  • Στο σημείωμα της Αγκάρρας γίνεται αναγνώριση του γεγονότος πως και ο χώρος υπέρ της λύσης έχει δύο διαφορετικές αφετηρίες. Και σ’ αυτό συμφωνούμε.
  • Η Αριστερά επιδιώκει μέσα από τη λύση την αποστρατικοποίηση, της ειρήνευση και την συνεργασία των δύο κοινοτήτων, την ανάπτυξη ενωτικών θεσμών που τελικά να οδηγήσουν στη λαϊκή ενότητα ε/κ και τ/κ.  Με τη σφυρηλάτηση αυτής της ενότητας, ο λαός θα έχει το δικαίωμα στο μέλλον να διεκδικήσει μια πιο δημοκρατική εξουσία στη βάση των ταξικών και όχι των κοινοτικών ζητούμενων και επιδιώξεων.
  • Για το ΑΚΕΛ δεν έχουν τόση σημασία διάφορες επιμέρους παράμετροι της λύσης όσο η διασφάλιση πως η χώρα θα μείνει έξω από το ΝΑΤΟ, χωρίς κινδύνους ξένης επέμβασης και όσο το δυνατό πιο κεντρικά διοικούμενη. Είναι υπέρ μιας ισχυρής ομοσπονδίας αλλά μπορεί να βάλει νερό στο κρασί του αν ενισχυθεί η ανεξαρτησία του τόπου σε συνδυασμό με το Ρωσικό και Κινέζικο ενδιαφέρον στην περιοχή και την επιρροή των BRICKS/τρίτου κόσμου γενικότερα στον ΟΗΕ.
  • Η φιλελεύθερη προσέγγιση υπέρ της λύσης τώρα, αυτή που εκφράζεται από την «Κληριδική γραμμή» στον ΔΗΣΥ και ευρύτερα στον κεντροδεξιό χώρο, φτάνει στη Διζωνική από ένα εντελώς διαφορετικό δρόμο.
  • Ο χώρος αυτός μπορεί ακόμη να εμφορείται από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, να τιμά φασίστες όπως ο Γρίβας, να μην αναγνωρίζει τη μαύρη τρύπα που άφησε η εθνικιστική δράση στο νησί από το 1955, να εξισώνει τους πραξικοπηματίες με τους αντιστασιακούς και να διατηρεί άσβεστη την αντικομουνιστική ρητορική και υπόγεια δράση, αλλά δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει τις πραγματικότητες.
  • Ο λόγος που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα συνθήματα, όπως κάνει κυρίως στις προεκλογικές περιόδους, είναι το γεγονός πως ξέρει πολύ καλά πως δεν μπορούμε να πάμε πίσω από το 74’. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και τις συμφωνίες κορυφής Μακαρίου-Ντενκτάς και Κυπριανού-Ντενκτάς του 77’ και 79’, είναι δεδομένο πως το πρόβλημα αναζητά τη λύση του στα πλαίσια μιας διζωνικής ομοσπονδίας.
  • Δεν είναι αμελητέο επίσης πως ο επιχειρηματικός χώρος βλέπει ευκαιρίες στη λύση του Κυπριακού και πως εδώ και καιρό προσπαθεί να ενώσει τις δυνάμεις του με τα αντίστοιχα τουρκοκυπριακά ή ακόμα και τα τούρκικα επιμελητήρια. Τα οικονομικά οφέλη της λύσης είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,  η βασική κινητήρια δύναμη πίσω από το «ναι» του χώρου αυτού.
  • Αν διαπιστώσουν πως μπορούν να έχουν οικονομικά και πολιτικά οφέλη από τη μη λύση, τη διαιώνιση ή τη στρατιωτικοποίηση του προβλήματος, τότε μπορούν σχετικά εύκολα να διαφοροποιήσουν και τις άμεσες στοχεύσεις τους. Παρόλα αυτά, ως πολιτική ηγεσία λογοδοτούν στους δυτικούς και ως εκ τούτου είναι δεσμευμένοι να αναγνωρίζουν τη βάση λύσης, τουλάχιστον σε διεθνές επίπεδο.  
  • Και δεν έχουν φυσικά κανένα πρόβλημα με ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ή κάποιες ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές εγγυήσεις για την εφαρμογή της λύσης. Αυτό τους έλειπε...
Ποιοί να φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση;
  • Για να πιάσουμε όμως, κλείνοντας, και το γάντι που έριξε η Αγκάρρα στους αριστερούς υποστηρικτές μιας λύσης στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
  • Είμαστε εμείς αυτοί που μπορεί να φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού; Και γιατί κατ’ ανάγκη, η ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού να οδηγεί στην απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης;
  • Η ιμπεριαλιστική, η ιστορική δηλαδή, ταξική και γεωπολιτική ανάλυση του Κυπριακού, μάλλον οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, σε... απόρριψη της απόρριψης και όχι στην ενίσχυσή της από τ’ αριστερά. Θεωρώ λανθασμένη τη θέση τόσο του ΚΚΕ όσο και όσων προσπαθούν με αριστερή επιχειρηματολογία να προεξοφλήσουν πως η αρνητική στάση ενάντια στη λύση είναι μια αγωνιστική στάση.
  • Εδώ είμαστε λοιπόν, αν επιθυμούν οι φίλοι της Αγκάρρας να επιχειρηματολογήσουν και να υποστηρίξουν τη θέση τους, να αποδείξουμε στη βάση της ταξικής και ιμπεριαλιστικής ανάλυσης πως υπό κάποιες βασικές προϋποθέσεις, η λύση θα αποτελέσει θετικό βήμα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του.
  • Οι προϋποθέσεις αυτές βρίσκονται στις πάγιες και διαχρονικές αρχές που προτείνει το ΑΚΕΛ για τη λύση του Κυπριακού. Θέλουμε να τερματιστεί η κατοχή, να σταματήσουν οι λεγόμενες εγγυήσεις, να δημιουργηθεί ένα ομόσπονδο κράτος που θα φέρει τις δύο κοινότητες κοντά, ελαχιστοποιώντας τις ξένες επεμβάσεις.
  • Χρειάζεται να περάσει το εθνικό, κατασκευασμένο εν πολλοίς, συναίσθημα σε δεύτερη μοίρα και να αναδειχτεί η κυπριακή ταυτότητα, η ενότητα του χώρου και του λαού, τα ταξικά του συμφέροντα. Κι αυτό μόνο με λύση κι επανένωση μπορεί να επιτευχθεί. Λύση με συγκεκριμένες ομοσπονδιακές προδιαγραφές, στα πλαίσια του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής fuckin Ένωσης και των ομόφωνων απόφασεων του εθνικού μας ...γουμά.
  • Είναι αντιιμπεριαλισμός να συνεχίσει η κατοχή, να διατηριθεί το σύστημα εγγυήσεων, να λειτουργεί ανεξέλεγχτα η Τουρκία στη βόρεια Κύπρο; Και πως άραγε δικαιώνονται ο Γρίβας, ο Ντενκτάς και η CIA; Με την απόρριψη οποιασδήποτε λύσης αυτού του τύπου ή αρπάζοντας κάθε ευκαιρία για επανένωση του τόπου και του λαού;
  • Για να δούμε λοιπόν ποιοί άραγε φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση. Πάντως όχι εμείς.

24 Σεπτεμβρίου 2016

Ο εθνικιστικός σου βήχας

  • Γεια σας και πάλι, μετά από πολύ καιρό. Τα ερεθίσματα για γράψιμο τους τελευταίους μήνες ήταν πολλά και σημαντικά.
  • Παρόλα αυτά, τι να γράψει ένας άνθρωπος που έχει βαρεθεί να διαβάζει ακόμα και τα δικά του γραφόμενα!
  • Ίσως απλά να χρειάζεται ανασύνταξη μετά μια «κούρσα» έξι χρόνων γραψίματος αλλά… πώς να γράψεις αν δεν έχεις να πεις κάτι καινούριο; Πώς να παλέψεις αν δεν έχεις να προτείνεις εναλλακτικές που να μπορούν να συζητηθούν;
  • Όπως και να έχει, οι εξελίξεις στο Κυπριακό και τις εντατικές συνομιλίες Αναστασιάδη-Ακκιτζιή δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Επίκειται, όπως φαίνεται, μια τελική μάχη. «Για χάττι, για πάττι». Ο Τουμάζος Τσελεπής στη Γνώμη έκανε αναφορά την περασμένη εβδομάδα σε ζήτημα μερικών μηνών αν όχι εβδομάδων πριν από την καθοριστική κίνηση που θα βάλει το πρόβλημα σε τροχιά επίλυσης.
  • Αυτό αναμενόμενα να εξιτάρει τους οπαδούς της διχοτόμησης, της ορίτζιναλ διχοτόμησης του τύπου «κράτος ελληνικό ας είναι και μισό».
  • Οι άλλοι, οι οπαδοί της «βελούδινης διχοτόμησης» του ευρωνατοϊκού μας προτεκτοράτου, οι νυν κυβερνώντες με λίγα λόγια, κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να μεταφέρουν τη σύγκρουση στο μικρό εκείνο διάστημα που θα βρίσκεται ανάμεσα σε μια ενδεχόμενη καταρχήν συμφωνία και το δημοψήφισμα.
  • Η Αριστερά, όντας ο τρίτος πόλος σκέψης στο Κυπριακό ανάμεσα στις δύο παρατάξεις της Δεξιάς και ως ο εκφραστής των αντικειμενικών συμφερόντων των απλών ανθρώπων των δύο κοινοτήτων, δεν έχει φυσικά τα κολλήματα και τα κωλύματα των εκφραστών της άρχουσας τάξης.
  • Ο διεθνιστικός, ταξικός τρόπος σκέψης και πολιτικής τοποθέτησης, απαλλάσσει την κοινωνία από εθνικιστικά, ρατσιστικά και άλλα μικρά ή μεγάλα καθεστωτικά ιδεολογήματα που θέλουν τους λαούς να χειραγωγούνται αιωνίως από τα μεγάλα συμφέροντα μέσα και έξω από τη χώρα.
  • Η Κύπρος ανήκει στο λαό της, δεν είναι ούτε Ελληνική, ούτε Τουρκική αλλά μια αυτοκέφαλη, αδιαίρετη χώρα με ανοχή στα πολιτιστικά ρεύματα που αναπόφευκτα την επηρεάζουν ιστορικά.
  • Η Κύπρος ανήκει στους Κυπρίους, σ’ αυτούς δηλαδή που θεωρούν πως η κυπριακή τους ταυτότητα προέχει της πολιτισμικής του καταγωγής, και όχι σ’ αυτούς που θέλουν να την πάρουν απ’ τα κρικέλια και να την μεταφέρουν αλλού.
  • Κύπρος ανεξάρτητη, ακέραιη, αδέσμευτη, αποστρατικοποιημένη, πατρίδα όλων των Κυπρίων λοιπόν, μακριά από εθνικισμούς, σοβινισμούς, μιλιταρισμούς και ξένες επεμβάσεις.
  • Αυτά ως γενικές αρχές. Το πόσο μπορούμε να πλησιάσουμε αυτά τα ζητούμενα είναι φυσικά ένα μεγάλο ζήτημα, αλλά αυτό που εξετάζουμε εδώ είναι οι πραγματικές προθέσεις και στοχεύσεις της κάθε παράταξης.
***
  • Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε τα πληκτρολόγιά μας να παίρνουν φωτιά με την κινητικότητα στο Κυπριακό από τη μια και τις αυτιστικές αντιδράσεις των διχοτομιστών από την άλλη.
  • Το έργο φυσικά το έχουμε ξαναδεί, πολλές φορές. Στο Κυπριακό, η εμπειρία φωνάζει πως πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι. Όσο αισιόδοξα κι αν είναι τα μηνύματα, όσα εμπόδια κι αν ξεπερνιούνται κάθε φορά, οι λόγοι κι οι αιτίες που κρατάνε την Κύπρο μοιρασμένη δείχνουν αργά ή γρήγορα τα δόντια τους.
  • Οι λόγοι αυτοί βρίσκονται τόσο εκτός, όσο κι εντός. Ο διχοτομικός πολιτικός χώρος στις δύο πλευρές της κατοχικής γραμμής παίζει το δικό του ρόλο στη διαιώνιση της κατάστασης και την εδραίωση των τετελεσμένων της εισβολής.   
  • Το ιστολόγιο έχει την άποψη εν πάση περιπτώσει, πως λύση του Κυπριακού δεν μπορεί ούτε να υπάρξει αλλά κι ούτε να αντέξει, αν επικρατούν τα πολιτικά, τα ιστορικά και τα ιδεολογικά αφηγήματα που εμποδίζουν τη συνύπαρξη, την επανένωση και την ανεξαρτησία.
  • Αν, λόγου χάρη, επικρατεί στην κοινή γνώμη η αίσθηση ή ακόμα και η βεβαιότητα πολλές φορές πως η Κύπρος είναι Ελληνική και πως η ίδια η ανεξαρτησία του νησιού είναι ένας αναπόφευκτος ιστορικός ελιγμός, δεν νομίζω να μπορούμε να καταφέρουμε και μεγάλα πράγματα στο μέλλον.
  • Δεν θα μπορέσει αυτή η χώρα να πάει ποτέ μπροστά, όσο συνεχίζει να αφιερώνει τις λεωφόρους της κάθε πόλης της στον Γρίβα, όσο βαφτίζει ως λυτρωτές τους ολετήρες της, όσο τιμά μαζί και θύτες και θύματα του πραξικοπήματος.
  • Ούτε και θα κάνει ποτέ ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, όταν κομμάτια της κοινωνίας καθοδηγούνται από ελεεινά πολιτικά υποκείμενα που το μόνο που ξέρουν είναι να επενδύουν στις φοβίες και το ρατσισμό.
  • Αν δεν δούμε κατάματα τον πραγματικό χαρακτήρα της ΕΟΚΑ 1955-1974, αν δεν αναγνωρίσουμε τον προδοτικό ρόλο που έπαιξε η ελληνική αλλά και η ίδια η κυπριακή άρχουσα τάξη εις βάρος του λαού μας και της ενότητας του τόπου μας, δεν είναι δυνατό να αποδεχθούμε και να στηρίξουμε μια λύση που θα αντικατοπτρίζει αυτές τις ιστορικές πραγματικότητες.
  • Δεν θα καταφέρει να σταθεί καμιά λύση όσο συνεχίζεται η ελληνορθόδοξη προπαγάνδα στα σχολεία και η ανάπτυξη του ακροδεξιού κινήματος στις κερκίδες των σωματείων της Δεξιάς.
  • Δεν μπορείς αγαπητέ μου συμπατριώτη να απελευθερώσεις τον τόπο έχοντας ως πρότυπα και ινδάλματα αυτούς που τον έχουν διχοτομήσει, ακολουθώντας τυφλά αυτούς που θέλουν να τον κρατήσουν μοιρασμένο εξυπηρετώντας τα ιδιοτελή και καιροσκοπικά τους συμφέροντα.
  • Ο εθνικιστικός σου βήχας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από νομικίστικα επιχειρήματα ενάντια στη διαδικασία των συνομιλιών και την ίδια τη συμφωνημένη μορφή λύσης.

25 Ιουνίου 2016

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ποδόσφαιρο και οι Βρετανοί…

Kevin Keegan και Kenny Dalglish στο British Home Championship του 1979

  • Είναι θετική εξέλιξη η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ; Φυσικά και είναι. Κάθε πέτρα που πέφτει από το οικοδόμημα αυτής της ολοκληρωτικής, ξεκάθαρα αντιλαϊκής και αντισοσιαλιστικής συνομοταξίας, είναι καλά νέα για τους λαούς της Ευρώπης και γενικά για όλο τον κόσμο.
  • Το ζήτημα με το Ηνωμένο Βασίλειο είναι παρόλα αυτά πολύπλοκο και με πολλές παραμέτρους. Είναι χαρακτηριστικό για παράδειγμα πως ιδίως στη Σκωτία αλλά και στη Βόρεια Ιρλανδία, υπερίσχυσε η παραμονή και όχι η έξοδος από την ΕΕ.
  • Με μια πρώτη και ίσως επιφανειακή ματιά, αυτό μπορεί και να σημαίνει πως Σκωτσέζοι και Βορειοιρλανδοί αισθάνονται πως η ευρωπαϊκή διάσταση του ΗΒ λειτουργούσε θετικά ως προς τις δικές τους υποθέσεις, μειώνοντας το βαθμό ηγεμονίας της άρχουσας τάξης της Αγγλίας εις βάρος τους. Κρίνω πως και η καμπάνια του Εργατικού Κόμματος υπέρ της παραμονής εμπεριέχει παρόμοια στοιχεία, την ανησυχία δηλαδή πως η έξοδος θα λύσει τα χέρια της καθεστωτικής ελίτ ενάντια σε λαϊκές κατακτήσεις.   
  • Από εκεί και πέρα, είναι φανερό πως το αίτημα για έξοδο προέρχεται από δύο κατευθύνσεις. Η μία είναι το τμήμα εκείνο του αγγλικού χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που νιώθει να ασφυκτιά κάτω από το διευθυντήριο των Βρυξελλών. Οι συντηρητικοί και εθνικιστικοί πολιτικοί κύκλοι που υποστήριξαν το Brexit εκφράζουν αυτά τα συμφέροντα.
  • Η δεύτερη είναι η φτωχοποιημένη βρετανική εργατιά που κατάλαβε εδώ και καιρό πως όλα στην ΕΕ δουλεύουν αντίστροφα προς τα δικά της συμφέροντα. Η καμπάνια του Lexit (Left Exit) εκ μέρους του διεθνιστικού κινήματος της χώρας, είχε ακριβώς αυτή την προέλευση.
  • Σίγουρα όμως, το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος είναι κόλαφος για την ΕΕ των Βρυξελλών… και των Γερμανών. Η Μεγάλη Βρετανία ή έστω η Αγγλία από μόνη της, δεν είναι Ιρλανδία, Δανία ή Ελλάδα για να την εξαναγκάζουν να ψηφίζει εσαεί μέχρι να έρθει το «σωστό» αποτέλεσμα.
  • Η αντίδραση και η τιμωρία εκ μέρους των Γερμανών αναμένεται να είναι μεσοπρόθεσμη. Εκτιμώ πως τα στρατηγικά αντίποινα θα αφορούν κυρίως την υποδαύλιση του Σκωτικού και  Ιρλανδικού ζητήματος. Ένα come-back των Γερμανών θα ήταν οπωσδήποτε μια Σκωτία εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. Ήδη φαίνεται να ψήνεται γρήγορα-γρήγορα ένα νέο δημοψήφισμα στη Σκωτία ενώ οι Ιρλανδοί θα εκμεταλλευτούν σίγουρα το κενό που δημιουργείται, θέτοντας εκ νέου το ζήτημα της επανένωσης της χώρας, μέσω της ΕΕ.
  • Μύλος η κατάσταση στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και το διεθνιστικό κίνημα πρέπει να βρει τους τρόπους να εκμεταλλευθεί αυτές τις ρήξεις και να μπει σφήνα ανάμεσα στους αστικούς ανταγωνισμούς. Γι αυτά όμως έχουμε μπροστά μας αρκετές αναλύσεις και τοποθετήσεις, χωρίς να είμαι και πολύ αισιόδοξος πως θα βρούμε, ως ευρύτερη Αριστερά, μια ενιαία κατανόηση των δυνατοτήτων που δημιουργούνται…
***
  • Για να χαλαρώσουμε, θα κλείσουμε με το πρωτοφανές για το Ευρωπαϊκό Κύπελλο, συμβολικό αλλά και σημαδιακό γεγονός της παρουσίας των τριών από τις τέσσερις Βρετανικές ποδοσφαιρικές εθνικές ομάδες στο Euro2016 που διεξάγεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία.
  • Αγγλία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία κατάφεραν μάλιστα να περάσουν και στη φάση των 16. Οι δύο πρώτες αναμετρήθηκαν ήδη στη φάση των ομίλων ενώ οι δύο τελευταίες θα συναντηθούν τώρα για μια θέση στους τελευταίους 8.
  • Για όσους αναρωτιούνται πως και γιατί μια χώρα μπορεί να διαθέτει πολλές εθνικές ομάδες, να αναφέρουμε πως ο κανονισμός της UEFA (και της FIFA κατ’ επέκταση) προνοεί πως γίνεται δεκτή οποιαδήποτε ομοσπονδία κάνει αίτηση ένταξης εκτός αν υπάρχει ένσταση από άλλη ομοσπονδία-μέλος, με την επιφύλαξη πως πληρούνται και μια σειρά από άλλες τεχνικές προϋποθέσεις.
  • Για παράδειγμα οι Καταλανοί ή οι Βάσκοι δεν θα είχαν ποτέ επιτυχία σε μια τέτοια αίτηση αφού θα συναντούσαν την αντίδραση της Ισπανικής ομοσπονδίας. Παρόμοια τύχη θα είχε φυσικά και μια αίτηση εκ μέρους της Τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου. Αντίθετα, έγινε δεκτή πρόσφατα από την UEFA η αίτηση του Γιβραλτάρ αφού δεν υπήρξε ένσταση εκ μέρους είτε των Ισπανών, είτε των υπόλοιπων ομοσπονδιών και ιδίως των Βρετανικών.
  • Χωρίς ένσταση από την ομοσπονδία του Βασιλείου της Δανίας όπου και ανήκουν, πέρασε στα τέλη της δεκαετίας του 80’ και η αίτηση των Νησιών Φερόε, του γνωστού «πελάτη» της Εθνικής Κύπρου αλλά και δήμιου εσχάτως της Εθνικής Ελλάδας.
  • Η παρουσία του HB στο Euro 2016 της Γαλλίας με τρία αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα είναι μεν πρωτοφανές γεγονός σε ευρωπαϊκό αλλά όχι και σε διεθνές επίπεδο. Η τριπλή παρουσία έχει επισυμβεί και στα Μουντιάλ του 1982 στην Ισπανία και του 1986 στο Μεξικό όπου συμμετείχαν Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία και Σκωτία, αλλά και το 1958 στη Σουηδία με Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία και Ουαλία.
  • Για να ξαναγυρίσουμε στο πολιτικό κομμάτι αφού και το ποδόσφαιρο όπως βλέπουμε παίζει το δικό του γεωπολιτικό ρόλο, αυτό το Euro ίσως να είναι η τελευταία διεθνής διοργάνωση στην οποία το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (Αγγλίας, Σκωτίας και Ουαλίας) και της Βόρειας Ιρλανδίας, θα έχει την τύχη να εκπροσωπηθεί σε τόσο μεγάλη έκταση.
  • Τα σύνορα δεν αλλάζουν μόνο στο νότο μέσα στην ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Κραταιές δυνάμεις όπως η Αγγλία είναι κοντά στο να πληρώσουν και το δικό τους βαρύ τίμημα.  

23 Ιουνίου 2016

Συνάδελφέ μου θεολόγε

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...
  • Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από το να είναι κάποιος κομμουνιστής. Ένας ενσυνείδητος κομμουνιστής αποτελεί το απαύγασμα της ανθρώπινης ιστορίας, φιλοσοφίας και επιστήμης.
  • Ο κομμουνιστής βρίσκεται στο ανώτερο στάδιο του πολιτισμού και της διανόησης. Αντιπροσωπεύει τη νέα θεολογία, αυτή που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να εφησυχάσει, να παραιτηθεί ή να μεταθέσει αλλού τις ευθύνες.
  • Οι ενσυνείδητοι κομμουνιστές είναι ο συλλογικός θεός της νέας εποχής, αυτής που θα ξέρει πολύ καλά πως η ανθρωπότητα γεννιέται και πεθαίνει χωρίς προέλευση και χωρίς προορισμό. Πως αυτή φτιάχνει το δρόμο της και πως τα έργα της μιλούν για την καρδιά και την πίστη της.
  • Η νέα εποχή κι οι νέοι της άνθρωποι, δεν θα είναι δίκαιοι ως προς τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους γιατί το απαιτεί κάποιος θεϊκός νόμος. Είναι απλά ώριμοι, ενσυνείδητοι, υπεύθυνοι, ολοκληρωμένοι, πραγματικά μορφωμένοι και πολιτισμένοι, ευτυχισμένοι.
  • Τέτοιους ανθρώπους θα ήθελε νομίζω να βλέπει από κει ψηλά ο καλός θεός, κι ας μην τον πιστεύουν. Αυτούς που θα αγαναχτούσαν με την κάθε αδικία και θα γίνονταν οι μαχητές της ειρήνης και της ανθρώπινης απελευθέρωσης.
  • Αν υπάρχει σήμερα ένα «πιστεύω» και μια προσευχή που να δίνει αξία στις σκέψεις και τις προθέσεις μας, βρίσκεται σε κορυφές πολιτισμού σαν κι αυτές που κατέκτησε ο Τάσος Λειβαδίτης.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη:
Ειρήνη
σα να γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
  • Αυτή είναι η μόνη ικανή θεολογία που μπορεί να μετατρέψει τον άνθρωπο σε μια ανόθευτη πνευματική δύναμη και να τον καταστήσει πραγματικό και ουσιαστικό κληρονόμο της βασιλείας.
  • Ο θεός που πιστεύουν πολλοί, δεν θα αρνηθεί να πάρει το βάπτισμα από τέτοιους ανθρώπους, να ζήσει, να φάει, να πιει και να πεθάνει μαζί τους για το δίκιο και τη λεφτεριά. Ούτε θα απαιτήσει απ αυτούς δόξες και τιμές εξόν από τη δική τους αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα απέναντι στη ζωή.
  • Ο θεός φίλε μου καλέ, ζει όσο ζει ακόμα η πάλη για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο. Μ’ αυτούς που ξέρουν να μοιράζονται και να συνεργάζονται, που σέβονται την ύπαρξη.
  • Δεν θα αδικούσε σε καμιά περίπτωση αυτούς που θέλουν να λέγονται άνθρωποι, επειδή όσο αυτός έλειπε αυτοί επένδυσαν στον αγώνα για δικαιοσύνη τα τάλαντα που τους άφησε.
  • Οπότε συνάδελφέ μου θεολόγε, οι κομμουνιστές τα έχουν μάλλον πολύ καλά με το θεό σου γιατί ακριβώς κάνουν το θέλημά του και χωρίς να τους το έκανε ποτέ ξεκάθαρο. Εσείς δεν ξέρω που θα πάτε να κρυφτείτε την ώρα της κρίσεως.
  • Συντεταγμένοι με ότι πιο συντηρητικό, καθεστωτικό και φιλοπόλεμο κοινωνικό ρεύμα, δεν πιστεύω να έχετε καμιά ελπίδα απέναντι στο θεό που δήθεν αναγνωρίζετε.
  • Αλήθεια λέγω υμίν! Το διεθνιστικό κίνημα για την ειρήνη και το Σοσιαλισμό, το πολιτισμικό και μορφωτικό κίνημα της επιστήμης, της διανόησης και της τέχνης, ήταν, είναι και θα είναι η μόνη ορθόδοξη και καθολική εκκλησία. 

17 Ιουνίου 2016

Οι νεοφασίστες αποκαλύπτουν το κρυφό τους πρόγραμμα: Μπήκαν στη Βουλή για να ξηλώσουν την Κυπριακή Δημοκρατία

Ο ελληνοφασίστας "φύρερ" και ο κύπριος υπασπιστής του...
  • Επίσημη ομολογία Κασιδιάρη: «Μην αυταπατάστε, το ΕΛΑΜ δεν είναι ένα αδελφό κόμμα, είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή Κύπρου!»
  • Με την είσοδο του ΕΛΑΜ στην κυπριακή Βουλή  «έγινε το πρώτο βήμα για την ένωση Ελλάδας-Κύπρου» σύμφωνα με τον Υπαρχηγό Α’ της Χρυσής Αυγής.
  • «Περάσαμε από το ίδιο σχολείο του εθνικισμού» - Ο Ηλίας Κασιδιάρης μπλέκει το εγκώμιο του «γνήσιου παιδιού» της ΧΑ και Προέδρου του ΕΛΑΜ Χρίστου Χρίστου, πρώην μέλους της προσωπικής φρουράς του «φύρερ» Νίκου Μιχαλολιάκου. 
  • Οφείλουν πίστη και υπακοή: Κατ’ εντολή του ακροδεξιού παρακράτους των Αθηνών και της εγκληματικής Χρυσής Αυγής λειτουργούν οι Βουλευτές του ΕΛΑΜ. 
  • ΧΑ-ΕΛΑΜ εκθειάζουν εκ νέου το ρόλο του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου και των εκκλησιαστικών μηχανισμών υπέρ του ακροδεξιού κόμματος.  
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 10/6/2016
  • Θέλουν οι φασίστες να κρυφτούν μα η χαρά του εκλογικού αποτελέσματος δεν τους αφήνει! Μόλις τέσσερα 24ωρα μετά τις εκλογές, στις 26 του Μάη, και κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια ημέρα που ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος επέλεγε να εκφράσει την ικανοποίησή του για την είσοδο του ΕΛΑΜ στη Βουλή, ο Ηλίας Κασιδιάρης προέβηκε σε ένα χείμαρρο αποκαλύψεων για τις πραγματικές σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή καθώς και για το κρυφό πολιτικό τους πρόγραμμα.
  • Ο Ηλίας Κασιδιάρης, φερόμενος ως Υπαρχηγός Α’ της Χρυσής Αυγής και υπόδικος μαζί με όλη την ανώτερη ηγεσία του ελληνικού φασιστικού κόμματος για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, ομολογεί χωρίς κανένα ενδοιασμό σε εκπομπή στο επίσημο κανάλι της ΧΑ στο διαδίκτυο, πως ο μακροπρόθεσμος στόχος τους είναι «η ένωση των δύο ελληνικών κρατών», με «πρώτο βήμα» προς αυτή την κατεύθυνση την είσοδο του ΕΛΑΜ στην Κυπριακή Βουλή.
  • Στην ίδια εκπομπή που εκθειάζεται για ακόμα μια φορά η «πατριωτική» στάση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου και των εκκλησιαστικών μηχανισμών, ο έλληνας Βουλευτής κάνει ξεκάθαρο πως «το ΕΛΑΜ δεν είναι αδελφό κόμμα αλλά η ίδια η Χρυσή Αυγή Κύπρου», επιχειρώντας ανοικτά να παρουσιάσει την επιτυχία του κυπριακού ακροδεξιού μορφώματος ως επιτυχία της ίδιας της μητρικής οργάνωσης.
  • Για του λόγου το αληθές, ο  Η. Κασιδιάρης προέβηκε σε μια ιστορική αναδρομή της δράσης του Προέδρου του ΕΛΑΜ Χρίστου Χρίστου, επισημαίνοντας με νόημα πως αμφότεροι «πέρασαν από το ίδιο σχολείο που γέννησε τα στελέχη που έκαναν τη Χρυσή Αυγή αυτό που είναι σήμερα», κάτι που ενισχύεται και από το γεγονός πως ηγέτης του κυπριακού παραρτήματος, σύμφωνα με όσα καταγράφονται στην εκπομπή, θήτευσε και ως μέλος της προσωπικής φρουράς του «αρχηγού» Νίκου Μιχαλολιάκου κατά την προηγούμενη δεκαετία.
  • Τεράστιας σημασίας είναι επίσης η «αναγκαία διευκρίνιση» στην οποία προβαίνει ο ισχυρός παράγοντας της ΧΑ, πως ο Χρίστου δεν πρέπει να θεωρείται ως πραγματικός πρόεδρος, αφού ο συγκεκριμένος τίτλος δίνεται μόνο τυπικά και για τις θεσμικές ανάγκες εκπροσώπησης του παραρτήματος στην Κύπρο. Χωρίς να μασά τα λόγια του, ο Ηλίας Κασιδιάρης στέλνει το μήνυμα στην κυπριακή υποτελή οργάνωση πως δεν αναγνωρίζεται κανένας αρχηγός εκτός από το «φύρερ» Μιχαλολιάκο και πως τα ηγετικά στελέχη του ΕΛΑΜ, συμπεριλαμβανόμενου και του κ. Χρίστου, οφείλουν εκ καθήκοντος να παίρνουν γραμμή από την Αθήνα.
ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ
  • Σύμφωνα με τη δικογραφία και τις Εισαγγελικές αρχές στην Ελλάδα που προσάγουν τα ηγετικά στελέχη της ΧΑ με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, η Χρυσή Αυγή λειτουργεί με τα κλασικά φασιστικά πρότυπα που απαιτούν την εκτέλεση με στρατιωτική πειθαρχία όλων των εντολών του ηγέτη της. Δεν πρόκειται για ένα δημοκρατικό κόμμα μελών στο οποίο συναποφασίζεται ένα κοινό πρόγραμμα δράσης αλλά, όπως αποκαλύπτεται  από τις μαρτυρίες που βγαίνουν στην επιφάνεια μέσα από την εκδίκαση της υπόθεσης, μια στρατιωτικού τύπου οργάνωση με κυρίαρχη ιδεολογία την τυφλή υπακοή στην κορυφή της πυραμίδας.
  • Ο Στάθης Μπούκουρας, εκλεγμένος με τη Χρυσή Αυγή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, θα ομολογήσει σχετικά στις ανακριτικές αρχές τον Οκτώβρη του 2013 μετά και τη δολοφονία Φύσσα από στέλεχος της συμμορίας, πως «δεν έχουμε πρόεδρο, έχουμε αρχηγό, τον ακολουθούμε πιστά σε ότι μας διατάσσει και εκτελούμε». Στο ίδιο κλίμα, ο «αντιστράτηγος» της ΧΑ, επίσης Βουλευτής και υπόδικος Χρήστος Παππάς, καλούσε τα μέλη σε παλαιότερη διακήρυξη της οργάνωσης να εφαρμόσουν πιστά «την πάγια αρχή του στρατιωτικού δόγματος που λέγεται απαρέγκλιτη πίστη και υπακοή στην ιεραρχία».
  • Τα αδιάσειστα αυτά στοιχεία για το χαρακτήρα και τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος, σε συνδυασμό με την πρόσφατη επίσημη ομολογία Κασιδιάρη πως το ΕΛΑΜ είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή Κύπρου και άρα υποτελές τμήμα της φασιστικής κλίκας των Αθηνών, οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα πως οι δύο εκπρόσωποί του στην Κυπριακή Βουλή θα λειτουργήσουν πρώτιστα με γνώμονα τις εντολές και τους σχεδιασμούς του Νίκου Μιχαλολιάκου.
  • Ακολουθώντας το νήμα των συσχετισμών που διαμορφώνονται, αναμένεται να κερδίζει διαρκώς έδαφος η εκτίμηση πως ο ελληνικός φασισμός κατάφερε για άλλη μια φορά να εισχωρήσει σαν γάγγραινα στους κυπριακούς θεσμούς και την κοινωνία, επιδιώκοντας την αποσταθεροποίηση, την κατάρρευση κάθε προοπτικής λύσης και τη μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Αυτός είναι άλλωστε ο ιστορικός του ρόλος, μέσα από την επιστράτευση του Γρίβα και τη δράση των αξιωματικών της Χούντας στην Εθνική Φρουρά.
  • Η Χρυσή Αυγή έχει πίσω της μια συντονισμένη και ευρύτατη υποστήριξη από στελέχη του ελληνικού στρατού και της αστυνομίας με αντικομμουνιστικές και φιλοφασιστικές αναφορές, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη μαφία της νύχτας και τα κυκλώματα «προστασίας», καθώς και με μια σειρά επιχειρηματικών συμφερόντων όπως οι εφοπλιστές του Πειραιά και άλλοι βιομήχανοι, σύμφωνα με πληθώρα τεκμηριωμένων αναλύσεων στον ελληνικό τύπο τα τελευταία χρόνια.
  • Αυτή η οργάνωση, η οποία βαρύνεται με δεκάδες ποινικές κατηγορίες και που μέσω του ίδιου του Νίκου Μιχαλολιάκου ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, θα ελέγχει στη βάση της φασιστικής αρχής της πίστης και υποταγής στον αρχηγό, την πολιτική, τις προτάσεις και τις τοποθετήσεις του ΕΛΑΜ στην Κυπριακή Βουλή.
  • Ας μην υπάρχουν αυταπάτες. Όσοι τείνουν με περισσή ευκολία να πιστώνουν την ακροδεξιά με καλές ή πατριωτικές προθέσεις, θα πρέπει να κλείνουν μάτια και αυτιά μπροστά σε σωρεία αποδείξεων και στοιχείων που συνηγορούν για το αντίθετο. Η Αριστερά και οι μετανάστες είναι τα πρώτα θύματα του εκφασισμού, στη συνέχεια ακολουθούν και όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τώρα τους χρησιμοποιούν, τους προβάλλουν ή απλά τους ανέχονται. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...