"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

5 Ιανουαρίου 2016

Καλωσόρισμα στο 2016: Ο ευρωπαϊκός εκφασισμός, η αναγκαιότητα μιας ενωτικής Αριστεράς και οι ελπίδες για λύση του κυπριακού

  • Μιλούσα προχθές με το φίλο το Ναθαναήλ, έτσι για τα πρωτοχρονιάτικα και τις ευχές, κι ήρθε η κουβέντα για τους πρώτους κομμουνιστές που τα κατάφερναν, αδιανόητο στις μέρες μας, να συγγράφουν τεκμηριωμένα επιστημονικά κείμενα ως κρατούμενοι σε φυλακές της τότε εποχής ή κρυμμένοι σε σοφίτες και υπόγεια.
  • Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο να γράφεις για παράδειγμα ένα ημερολόγιο, ένα γράμμα στη μάνα σου ή την αγαπημένη σου, μια μαρτυρία ή μια ευχή σε συνθήκες εγκλεισμού ή κατατρεγμού, κι άλλο να κτίζεις λέξη-λέξη, γραμμή προς γραμμή, μια ανάλυση ή θέση.    
  • Πολλά από τα διαλεκτικά πολιτικά κείμενα που διαβάζουμε τώρα με την άνεση του σαλονιού μας, του διαδικτύου και τόσων άλλων μέσων, γράφτηκαν σε συνθήκες που αν τις αναλογιστεί κανείς με τη δέουσα σημασία, μάλλον θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως αποτελούν μια σειρά από μικρά ή μεγάλα ανθρώπινα θαύματα. Και δεν υπάρχουν κι άλλου είδους θαύματα…
  • Εμείς, εδώ στην εποχή μας και τους τόπους μας, με όλες τις πηγές συγκεντρωμένες σε μια οθόνη που λέει ο λόγος, είναι εύκολο σχετικά να αντιπαραβάλουμε αναφορές, σκέψεις και διατυπώσεις, να ερευνήσουμε βαθύτερα, να αναζητήσουμε εκατοντάδες σελίδες, κείμενα και βιβλία.
  • Παρόλα αυτά, αν και μεσολάβησαν δεκαετίες εμπειριών, πύκνωσε η βιβλιογραφία και η αρθρογραφία, πολλαπλασιάστηκαν οι μελέτες και οι έρευνες γύρω από το διαλεκτικό υλισμό και τα επιστημονικά ζητήματα γενικότερα, ενώ επιπλέον, η μορφωτική κατάσταση του μέσου εργαζόμενου έχει βελτιωθεί παρασάγγας σε σχέση με τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, δεν βλέπω να κινείται κάτι σημαντικό στον ορίζοντα. Την απαισιοδοξία μου αυτή, τη συμμερίζεται, αν όχι την επαυξάνει, κι ο φίλος ο Ναθαναήλ.
  • Η Αριστερά έχει πέσει σε ένα τέλμα, και δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο για την Κύπρο μας εδώ, που σε σύγκριση με άλλες χώρες… την «παλεύουμε» σχετικά, αλλά για την ευρύτερη, παγκόσμια, αριστερή διανόηση και πολιτική.
Ο εκφασισμός της Ευρώπης
  • Αν εξαιρέσουμε κάποιες σημαντικές δημοκρατικές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική τη τελευταία εικοσαετία, ειδικότερα σε Βενεζουέλα, Ισημερινό και Βολιβία, το πιο αριστερό πολιτικό παράδειγμα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και ειδικά στην Ευρώπη, ήταν αυτό της Ισλανδίας και του δημοψηφισματικού «ΟΧΙ» του 2010. Ενός ΟΧΙ που οδήγησε τη δεξιά κατά τ’ άλλα κυβέρνηση της μικρής αυτής πληθυσμιακά χώρας, να γυρίσει τη πλάτη στο ΔΝΤ και τις συνταγές λιτότητας ενόψει της χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης.
  • Δυστυχώς, το αντίστοιχο ΟΧΙ του ελληνικού λαού τον περασμένο Ιούλιο, που ως προκήρυξη και λαϊκή κινητοποίηση φαινόταν να μπορεί να οδηγήσει σε μια αντίστοιχη δημοκρατική νίκη που θα έβαζε τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη, δεν ευτύχησε να πάρει σάρκα και οστά. Ο Αλέξης Τσίπρας και η στενή του ομάδα, στηριζόμενοι στο παραδοσιακό κοινό της κεντρώας παράταξης, το παπανδρεϊκό κοινό, προτίμησαν ξεκάθαρα τις καρέκλες και τη διάσωση του εγχώριου καπιταλισμού ενώ είχαν την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσουν σε μια πανευρωπαϊκή, αν όχι παγκόσμια, αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό και τον αυταρχισμό του κεφαλαίου.  
  • Στα πλαίσια της ΕΕ και του Ευρώ, στα οποία δεν ανήκει η Ισλανδία αλλά ούτε και η Αργεντινή που από το 2000 επιλέγει την ανυπακοή στηριζόμενη στο λαϊκό παράγοντα, είναι αλήθεια πως δεν μπορούν να γίνουν και πολλά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εξελιχθεί σε μια αντιδραστική, ταξικά και ιδεολογικά ολοκληρωτική συνομοσπονδία συμφερόντων, που χρησιμοποιεί τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία ως βαλβίδα εκτόνωσης και βαφτίζει κομμουνιστική κάθε πολιτική ανυπακοή και αντίσταση.
  • Την ίδια ώρα που ομογενοποιούνται κλασική δεξιά και σοσιαλδημοκρατία κάτω από το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και που στέλνονται στο πυρ το εξώτερον πολιτικές όπως αυτές που διακήρυσσε ο Σύριζα του πρώτου εξαμήνου του 2015, σε όλη την Ευρώπη φαίνεται να δυναμώνει και να διεκδικεί μερίδιο εξουσίας η ακροδεξιά. Από τη Γαλλία μέχρι την Ελλάδα, κι από τις Βαλτικές μέχρι την κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία, με αφορμή το προσφυγικό, το μεταναστευτικό και πατώντας πάνω στη σαπίλα του αστικού κοινοβουλευτικού  συστήματος, οι νεοφασίστες δοκιμάζουν ξανά τις δυνάμεις τους.
  • Η ίδια η ΕΕ επιδοκιμάζει και στηρίζει ξεκάθαρα φασιστικά πραξικοπήματα και καθεστώτα, όπως αυτό της Ουκρανίας, ενώ κάνει τα στραβά μάτια σε περιπτώσεις όπως αυτές της Ουγγαρίας που ύψωσε φράκτες ενάντια στα κύματα των προσφύγων ή τη Δανία που κατάσχει τα πολύτιμα αντικείμενά τους για κάλυψη των εξόδων φιλοξενίας τους.
  • Όπως έγραψα πριν από δυο βδομάδες στη Γνώμη με αφορμή την κήρυξη του ΚΚ Ουκρανίας ως παράνομου από το φασιστικό καθεστώς της χώρας, «ο εκφασισμός των δυτικών κοινωνιών βρίσκεται σε εξέλιξη και αποτελεί όχημα και προπομπό για γενικότερες συρράξεις και βάθεμα του χάσματος ανάμεσα στα πλούσια και τα φτωχά κράτη. Το λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της οικονομικής ύφεσης θα τον πληρώσουν και πάλι οι ξένοι και οι κομμουνιστές».
Για μια νέα παγκόσμια ενωτική Αριστερά
  • Εδώ που τα λέμε, οι μεγάλες παρατάξεις εξουσίας της Δεξιάς, προκειμένου ακριβώς να παρουσιάζονται με τη μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα, ήταν πάντα έτοιμες να ικανοποιήσουν την ακροδεξιά. Στην Κύπρο της πολιτικής μετάλλαξης της ΕΟΚΑ Β’ σε ΔΗΣΥ, των τιμών στους φασίστες και τους εχθρούς του κράτους και της δημοκρατίας που άνοιξαν τις πόρτες διάπλατα στην Τουρκία, δεν χρειαζόταν το ΕΛΑΜ για να πιστοποιήσουμε το ακροδεξιό παρακράτος: Το αντικομουνιστικό και φασιστικό παρακράτος που βγαίνει στην επιφάνια όταν για το ένα ή τον άλλο λόγο το κατεστημένο και η άρχουσα τάξη του νιώθουν να χρειάζονται στήριξη απέναντι στην ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, που συνήθως έχει μαρξιστικές αναφορές.
  • Ακόμα και χωρίς τη Σοβιετική Ένωση και το ανατολικό μπλοκ, με μια Κούβα που αργά αλλά σταθερά «προσαρμόζεται» στους κανόνες της αγοράς, και μια Βενεζουέλα που δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα εμπόδια του οργανωμένου εκ των ΗΠΑ εσωτερικού και εξωτερικού πολέμου, η αριστερή σοσιαλδημοκρατία, οι κομμουνιστές και οι μαρξιστικές τους ιδέες συνεχίζουν να αποτελούν το νούμερο ένα κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας.
  • Χρειαζόμαστε λοιπόν, ως Αριστερά, ένα πλάνο δράσης και προοπτικής που να βγάζει τη δημοκρατική παράταξη από το τέλμα, να την ενθαρρύνει και να την εμπνέει για αγώνες που μπορούν να έχουν μια κάποια κατάληξη.
  • Σίγουρα, μια τέτοια θετική κατάληξη δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας: τον ολοκληρωτισμό των πιστωτών, των πολυεθνικών και των πολεμοκάπηλων, τη νέα αποικιοκρατία. Αλλά κι από την άλλη, είναι πια αυταπόδεικτο και μας το θυμίζει καθημερινά η διεθνής κατάσταση, κανένας τοπικός αγώνας, καμιά δημοκρατική νίκη σε μια χώρα ξεχωριστά, δεν είναι ικανή να διαφοροποιήσει δραματικά τις συνθήκες αν δεν στηρίζεται από μια περιφερειακή τουλάχιστον κινητοποίηση των δυνάμεων της αλλαγής. 
  • Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος ούτε και καμιά υποτελής χώρα του ευρωπαϊκού ή αμερικάνικου νότου δεν μπορεί να σπάσει τα δεσμά μόνη της.
  • Είναι ξεκάθαρα αντιμαρξιστικό, σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία και διακυβέρνηση, να ονειρευόμαστε ως Αριστερά την αλλαγή των δεδομένων σε μία μόνο χώρα, και μάλιστα μικρή και αδύναμη, χωρίς να αναμένεται η άμεση και συντονισμένη πραξικοπηματική αντίδραση από όλες τις κατευθύνσεις. Είχαμε την εμπειρία στην Κύπρο, την είχαν πρόσφατα και στην Ελλάδα και αυτό θα συμβαίνει όπου υπάρχει αντίσταση για όσο το διεθνές λαϊκό κίνημα δεν συντονίζει τα βήματα, τις μεθόδους και τις επιδιώξεις του.
  • Πρώτο καθήκον για τους σοσιαλιστές, τους μαρξιστές, τους θεωρητικούς και τις πολιτικές δυνάμεις που βασίζονται στο διαλεκτικό υλισμό, είναι η δημοκρατική, αντιιμπεριαλιστική και αντιφασιστική ενότητα απέναντι στην ακροδεξιά λαίλαπα που έχει συμπαρασύρει την Ευρώπη και τον κόσμο. Και δεύτερο, η οικοδόμηση πάνω σ’ αυτή την ενότητα ενός νέου παγκόσμιου κινήματος που θα προτάξει ταυτόχρονα και από κοινού τις εναλλακτικές και θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος της δεξιάς παγκοσμιοποίησης.
  • Χωρίς αυτά, και ακόμα χειρότερα, με τον αριστερισμό και το σεχταρισμό να εγκλωβίζουν, να απομονώνουν και να αχρηστεύουν ριζοσπαστικές κοινωνικές δυνάμεις, δεν μπορούμε μάλλον να δηλώνουμε αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Το Κυπριακό
  • Γράψαμε πολλά για να καλωσορίσουμε το δυσοίωνο 2016, χωρίς να αναφερθούμε σε ένα καίριο τοπικό ζήτημα που ως ιστολόγιο, αλλά και ως κυπριακή Αριστερά, μας απασχολεί σοβαρά: τη λύση του Κυπριακού.
  • Η άνοδος του Μουσταφά Ακκιτζή στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας είναι μια δημοκρατική εξέλιξη, μια δημοκρατική νίκη όπως συνηθίζω να λέω, που οδηγεί εκ της φύσης της σε πιο προοδευτικές κατευθύνσεις. Η λύση του Κυπριακού είναι κοντά γιατί και στις δύο πλευρές του τραπεζιού βρίσκονται πολιτικοί που για διαφορετικούς λόγους ο καθ’ ένας, θέλουν να τελειώνουν επιτέλους με την κατοχή και τη διαίρεση.
  • Ο Ακκιτζή, εκπροσωπώντας ξεκάθαρα τους τουρκοκύπριους δημοκράτες κι αντιστασιακούς, επιθυμεί να βγάλει την κοινότητά του στο ξέφωτο, σπάζοντας το σφικτό και θανατηφόρο εναγκαλισμό της Τουρκίας που την απειλεί εδώ και καιρό με αφανισμό σε συνεργασία με τον ελληνοκυπριακό εθνικισμό.
  • Ο Αναστασιάδης, πιστό όργανο του δυτικού ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου που έτσι κι αλλιώς είναι ο ίδιος μέρος του, επιδιώκει μια λύση που θα επιτρέψει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και την Κύπρο γενικότερα να γυρίσουν σελίδα με όρους καπιταλιστικής ανάπτυξης και γεωπολιτικών, περιφερειακών συνεργασιών, όπως αυτές που σχηματοποιούνται σήμερα στα ενεργειακά ζητήματα.          
  • Για την ελληνοκυπριακή Αριστερά, ομοίως και την τουρκοκυπριακή, η λύση του Κυπριακού, εφόσον συνοδεύεται από μια ουσιαστική αποστρατικοποίηση του νησιού, χωρίς εμπλοκή του ΝΑΤΟ ή της Τουρκίας στα θέματα εγγυήσεων, θα ήταν μια θετική εξέλιξη. Η πολιτική και ταξική ενότητα του κυπριακού λαού, οι κοινοί εργατικοί και δημοκρατικοί αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων που διακόπηκαν με αίμα από την ΕΟΚΑ και την ΤΜΤ την περίοδο 1955-59, μπορούν να αναγεννηθούν σε μια ενωμένη Κύπρο.     
  • Μας ενδιαφέρει η άρση της κατοχής, η ένταξη μιας ισότιμης τ/κ κοινότητας στο διεθνές σκηνικό, η επανένωση της χώρας και του λαού που θα επιτρέψει στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου να αντιμετωπίσουν ενωμένα τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις. Μία πατρίδα, ένας λαός. Bir vatan, bir halk

5 σχόλια:

  1. Υγείαν τζιαι ευτυχίαν φίλε, για το νέον έτος. Όπως πολλά εύστοχα υποβάλλεις, εν μας κόφτουν τα κίνητρα ενός εκάστου πίσω που τες πράξεις του, κόφτουν μας οι ίδιες οι πράξεις/ επιλογές τζιαι τα αποτελέσματα τους. Κοινώς, αν οι συγκυρίες/ συμφέροντα κλπ. επί της θητείας θκιό αριστερών ηγετών (Χριστόφιας/ Ταλάτ) εν υπήρξαν ικανές για να φέρουν συμφωνίαν, εν θα είμαστεν λλιόττερον θετικοί στην επίτευξην συμφωνίας ανάμεσα σε έναν δεξιόν/ καπιταλιστήν τζιαι έναν προοδευτικόν/ αριστερόν ηγέτην. Εν ήλιου φαεινόττερον ότι μια άρση της κατοχής τζιαι της παράνοιας του status quo εν πολλά πιο υποβοηθητική για τον λαόν να συνειδητοποιήσει τες πραγματικότητες τζιαι να ενωθεί, είτε ταξικά, είτε άλλωσπως προς την κοινήν πρόοδον. Τα θέματα εγγυήσεων εν αγκάθθιν, ας ελπίσουμεν ότι ο Ακκιντζί μπορεί να ξεπεράσει τους σκοπέλους της δικής του δεξιάς τζιαι να προτείνει λύσεις που μπορούν οι ελληνόφωνοι κυπρέοι (είτε που εθνικιστικής είτε που ταξικής πλευράς) να δεχτούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι καλύτερο και για σένα φίλε, οικογενειακώς.

      Όπως εδήλωσε πρόσφατα ο Ταλάτ, το βασικό εμπόδιο στην περασμένη θετική συγκυρία ήταν ο χρόνος. Είχαν διαθέσιμους συνολικά 17 μήνες (9/08 έως 2/10). Η δουλειά που έγινε την περίοδο που συνέπεσαν οι Χριστόφιας/Ταλάτ, είναι η βάση παρόλα αυτά των συνομιλιών που διεξάγονται τώρα.

      Με τον Έρογλου, κανένας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει, ούτε ο Χριστόφιας, ούτε ο Αναστασιάδης. Αυτό νομίζω έχει αποδειχθεί στην πράξη.

      Το εμπόδιο για τον Ακκιτζή, όπως και για κάθε δημοκράτη τουρκοκύπριο, είναι κυρίως η Άγκυρα και ειδικά οι στρατοκράτες της, μαζί φυσικά με το εθνικιστικό κατεστημένο των δύο κοινοτήτων.

      Η ανάλυση τα τελευταία χρόνια δείχνει τον Ερτογάν να έχει σπάσει την κυριαρχία των στρατηγών στα θέματα εξωτερικής πολιτικής (γι αυτό ίσως τα έκαμε μαντάρα...) ενώ την ίδια ώρα, δεν είναι και τόσο καλές οι σχέσεις του με τους τ/κ εθνικιστές που είναι κατά βάση κεμαλιστές.

      Δεν θα δεχτούμε ως ελληνοκύπριοι λύση με εγγυήσεις της Τουρκίας, αυτό το ξέρει ο Ακκιτζή όπως και όποιος ενδιαφέρεται για λύση...

      Δεν θα δεχτούμε ως Αριστερά, παρουσία του ΝΑΤΟ ως τέτοιου στις διαδικασίες εγγυήσεων (πόσο μάλλον ένταξη της ενωμένης Κύπρου στο ΝΑΤΟ ως εγγύηση)... αυτό το ξέρει ο Αναστασιάδης και ευτυχώς κινείται ανάλογα...

      "Υπό κανονικές συνθήκες" φίλε Γούφη, αν ήμασταν δηλαδή αριστεριστές, λαϊκιστές, μικροαστοί και φανατικοί (όπως δηλαδή είναι λίγο-πολύ οι περισσότεροι), δεν θα δίναμε ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για να βοηθήσουμε την κατάσταση.

      Κι αυτό γιατί, μεταξύ άλλων, η παράταξη της οποίας ηγείται ο κ. Νίκος και οι συν αυτώ, που τον φανατισμό, τη μισαλλοδοξία τζιαι το έσκιν τους, μέχρι τζιαι δίκες εμαηρέψαν (εν φανερά τα πράματα με το Ρίκκο τζιαι το Χάσικο) για να βάλουν με το εσιέκκιπι μέσα δκυο τρία στελέχη της Αριστεράς τζιαι να "εδραιωθούν οι κατακτήσεις" της περιόδου 2010-2013. Τούτον εν παρακράτος ακροδεξιόν, φκαλμένο που την εποχή του Γρίβα τζιαι του Γιωρκάτζιη. Μακκαρθισμός. (http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2015/12/2015_20.html)

      Την ίδια ώρα όμως που πραγματικά μας χωρίζει άβυσσος με την "όλα μπλε" ελληνοκυπριακή εξουσία, από τη στιγμή που υπάρχει προϋπόθεση λύσης στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, δεν θα μπούμε στη διαδικασία να ψάχνουμε αιτίες για να γκρεμμίσουμε τις όποιες θετικές προοπτικές.

      Διαγραφή
    2. Woofis,

      Συμπληρωματικά στα όσα λέει ο Blogοδεσπότης Νέος στο πιο πάνω σχόλιο του, απαντώντας στις δικές ΣΟΥ τοποθετήσεις, να προσθέσω κι ΕΓΩ τα εξής:
      Από πού έβγαλες το συμπέρασμα ότι ο Νέος, «πολλά εύστοχα υποβάλλει, [ότι] εν μας κόφτουν τα κίνητρα ενός εκάστου πίσω που τες πράξεις του, κόφτουν μας οι ίδιες οι πράξεις/ επιλογές τζιαι τα αποτελέσματα τους»; Αντίθετα με το σχόλιο ΤΟΥ και κυρίως με τα όσα γράφει στις δύο τελευταίες παραγράφους του σχολίου ΤΟΥ, είναι κάτι τελείως διαφορετικό που υποβάλλει. Λόγου χάριν, τα όσα λέει για την «“όλα μπλε” ελληνοκυπριακή εξουσία» και τυχόν εγγυήσεις από το ΝΑΤΟ...
      Επίσης να σημειώσω τα πιο κάτω από το κυρίως κείμενο που ΟΥΔΟΛΩΣ υποβάλλουν αυτό που λες, δηλ. ότι «εν μας κόφτουν τα κίνητρα ενός εκάστου πίσω που τες πράξεις του...»:
      «Η λύση του Κυπριακού είναι κοντά γιατί και στις δύο πλευρές του τραπεζιού βρίσκονται πολιτικοί που για διαφορετικούς λόγους ο καθ’ ένας, θέλουν να τελειώνουν επιτέλους με την κατοχή και τη διαίρεση.
      […]
      Ο Αναστασιάδης, πιστό όργανο του δυτικού ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου που έτσι κι αλλιώς είναι ο ίδιος μέρος του, επιδιώκει μια λύση που θα επιτρέψει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και την Κύπρο γενικότερα να γυρίσει σελίδα με όρους καπιταλιστικής ανάπτυξης και γεωπολιτικών, περιφερειακών συνεργασιών όπως αυτές που σχηματοποιούνται στα ενεργειακά ζητήματα»
      ...

      Διαγραφή
  2. Για τα τοπικά εκφράζεις με 100%, τζιαι με τα διευκρυνιστικά σχόλια.

    Με τα γεωστρατηγικά, σαν να τζιαι παραγνωρίζεις λλίον τες αντιθέσεις του Αμερικάνικου με το Ευρωπαϊκόν καφάλαιον. Το ότι οι Γερμανοί βάλλουν ράσιην (ίσως οι μόνοι) για να υπάρξει το Ευρωπαϊκόν κεφάλαιον αυτόνομα δεν φαίνεται να το πολλοϋπολογίζεις μες τες πιλάντζες σου. Το νέον Ευρωπαϊκόν καφάλαιον μετά τον δεύτερον παγκόσμιον, έσιει άλλην κουλτούραν τζιαι Είναι λάθος να τους βάλλουμεν μες το ίδιο τσουβάλλιν με τον αμερικάνικον ιμπεριαλισμόν που διά το Λα για τον κάθε πόλεμον, για την κάθε οικονομικήν κρίσην τζιαι για την κάθε λύσην που θα δοθεί σε κάθε πρόβλημαν για να γεμώννει παραπάνω η πούγκα τους. Πίσω που το Ουκρανικόν πραξικόπημαν εν οι αμερικάνοι. Οι Ευρωπαίοι αν τσουρούθκια που δεν έχουν άλλην επιλογήν. Στο κάτω κάτω εν οι Ευρωπαίοι που εστήσαν σσυφφωνίαν με τον Πούτιν. Η αριστερά έσιει καλλύττερον μέλλον τζιαι προοπτικές χωρίς πλήρην πολιτιστικήν, οικονομικήν τζιαι στρατιωτικήν κηδεμονίαν της Ευρώπης που την Αμερικήν. Ούτε μεγαλοδυναμία της αυταρχικής Ρωσσίας ή της Κίνας θα φέρει κανέναν καλόν. Σε έναν πολυπολικόν κόσμον με 4-5 πόλους τζιαι με σχετικήν ειρήνην, η ζωή θα μπορεί καλλύττερα να γεννήσει μιαν νέαν αριστεράν της αθθρωπιάς στην πιο ευρείαν σημμασίαν που να πιάννει μέσα τζιαι το οικοσύστημαν μες το οποίον θα αθθήσει ο άθθρωπος. Όπως τζιαι η ζωή, έτσι τζιαι ο καπιταλισμός έσιει τζιαι αποχρώσεις, το ίδιον τζιαι τα κέντρα του παγκόσμιου κεφαλαίου που εν ο καταστροφέας της αθθρωπιάς τζιαι του οικοσυστήματος της. Η καταστροφή της Ευρώπης σαν κέντρον πολιτικής εξουσίας δεν είναι για το σσυφφέρον του αθθρώπου της αθθρωπιάς. Εγώ πάντως διαφοροποιώ τους Αμερικάνους που τους Ευρωπαίους τζιαι δεν θεωρώ την Ευρώπην τάφον της αριστεράς.

    Δεν θεωρώ επίσης τες αλλαγές στην Κούβαν ήτταν όπως αφήννεις να νοηθεί. Το πλήρως κρατικόν σύστημαν είναι αποτυχία. Πέ μου έναν τόπον που εδούλεψεν τζιαι έφερεν διαρκήν ευημερίαν χωρίς αδιέξοδα. Είναι το βασίλειον του γραφειοκράτη, της κακοδιαχείρησης, της κακοτεχνίας τζιαι του σικκιμέ τζιαι σε τελευταίαν ανάλυσην του κακού αθθρώπου πάλε που άλλην άποψην που τζιείνην του καπιταλισμού. Το ότι οι Κουβάνοι γιατρέφκουν την οικονομίαν τους που τα κακά που την δέρνουν χωρίς να την κάμνουν καπιταλιστικήν Κίναν δεν είναι πράμαν κατ΄ανάγκην κακόν. Η Κούβαν δεν ξαναγίνεται καπιταλιστική. Η ιδιωτική πρωτοβουλιά για πράματα που δουλέφκουν καλλύττερα επιτρέπεται ελεγμένα αλλά τζιαι φορολογείται 30%, δεν έχει μαύρον χρήμαν τζιαι φοροδιαφυγήν ή διαφθοράν σε τούτον το επίπεδον, τζιαι φέρνει πολλήν χρήμαν που καλύπτει κοινωνικές ανάγκες. Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Η Κούβα δεν είπεν την τελευταίαν της λέξην. Εν η μόνη χώρα που η οικονομία αναπτύσσεται όι σε βάρος του οικοσυστήματος, βελτιώννει αντί να καταστρέφει το περιβάλλον, τζιαι όπου τα ωφέλη ξαναδιανέμουνται στον κόσμον παρά να μπαίννουν σε πέντε πούντζιες.

    Η αριστερά έσιει τζιαι στην Ευρώπην λόγον. Δεν πρέπει να τα διπλώσουμεν στο όνομαν μιας μακρυνής επανάστασης. Δεν πρέπει επίσης να υποτιμούμεν τζιαι να μηδενίζουμεν την καλοπέρασην που έχουν ακόμα τζιαι οι πιο φτωσιοί στην Ευρώπην τζιαι στην Κύπρον. Είναι μια κατάκτηση για την οποίαν η αριστερά πρέπει να είναι περήφανη τζιαι να μεν την χαρίζει. Η πεο εξεκίνησεν αγώναν για επανάκτησην των δικαιωμάτων που εχαθήκαν. Δεν είναι ωραίος αγώνας; Πρέπει να πάμεν στην Λατινικήν Αμερικήν;

    Αν δεήσει το τοπικόν καφάλαιον με τους νεο-οθωμανούς τζιαι υπογράψουν λύσην, εγώ δεν αναπολώ τους αγώνες του παρελθόντως. Προσμένω τους νέους για τους 1000 λόγους που υπάρχουν για να αγωνιστεί ο αριστερός της Κύπρου. Με τα τουρτζιά θα είναι πιο όμορφοι οι αγώνες, θα είναι όμως άλλοι που τους παλιούς. Εντάξει, οι παλιοί διούν έναν ρομαντισμόν, αλλά οι λόγοι πον να αγωνιζούμαστιν εμείς θα είναι άλλοι, οι αντίπαλοι άλλοι.

    Για σου τζιαι καλή χρονιάν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονια τζιαι σε σένα Aceras,

      Τούτη η ΕΕ είναι η ταφόπλακα όχι μόνο της Αριστεράς του Μαρξ, αλλά τζιαι του αστικού δημοκρατικού φιλελευθερισμού, του κεϋνσιανισμού. Αφού δαμαί θα καταλήξουμε, αν δεν εκαταλήξαμε ήδη, να προσβλέπουμε σε μιαν αστικοδημοκρατική επανάσταση ενάντια στους πιστωτές (πχ Σύριζα/ΟΧΙ) για να σάσουν λλίον τα πράματα.

      Η ΕΕ συνεχίζει ναν τσιράκκι των ΗΠΑ, τούτος εν ο λόγος που δημιουργήθηκε μαζί με το ΝΑΤΟ που την Αμερική, με τα σχέδια Μάρσιαλ τζιαι το δόγμα Τρούμαν: για ανάχωμα στην Αριστερά τζιαι προληπτική τάφρος για μιαν ενδεχόμενη ριζοσπαστικοποίηση.

      Το δίλημμα "Ευρώπη ή Αμερική" εν παλιό. Τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο έπαιζε ως "Ευρώπη ή Αγγλία", όπου Ευρώπη, βλέπε Γερμανία. Τζιαι τότε (μάλλον τζιαι στον Α' ΠΠ) το ζήτημα ήταν η αυτονόμηση του κεφαλαίου της κεντρικής τζιαι βόρειας ευρώπης. Αν δκιαβάσεις φιλοκατοχικό τύπο της Αθήνας την περίοδο 41-43 ειδικά, θα βρεις τα ίδια γεωπολιτικά διλήμματα για το με ποιους πρέπει ναν η περιοχή μας.

      Για την Κούβα απλά έθεσα τα δεδομένα της προσαρμογής. Σε ένα βιβλιαράκι που κυκλοφορεί την Παρασκευή που την Γνώμη τζιαι στο οποίο συμμετέχω, γράφω πως η θεωρία μας δεν έχει απαντήσει σωστά σε μια σειρά που ζητήματα, όπως τούτα που θίγεις με τη συμπεριφορά των ανθρώπων σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, τες πεποιθήσει τζιαι τες αντιλήψεις που κτίζονται σε συνθήκες "υπαρκτού".

      Γι αυτό τζιαι στην εισαγωγή κάμνω την διαπίστωση πως θέλουμε ακόμα δουλειά για να ξανακατεβούμε στον κόσμο με πρόταση ανατροπής. Μέχρι τότε, ο ρόλος μας είναι σίγουρα να κάμνουμε δημοκρατικές νίκες όπου μπορούμε, τζιαι να προσαρμοζούμαστε προκειμένου να διαφυλάξουμε κάτι πιο σημαντικό από αυτό που θυσιάζουμε.

      Το κοινωνικό κράτος της δυτικής ευρώπης, όσον υπήρξε ή υπάρχει, νομίζω πως εφάνηκε ξεκάθαρα πως αποτελούσε σε μεγάλο μέρος του μιαν υποχώρηση του καπιταλισμού προκειμένου να παλέψει τον ψυχρό πόλεμο. Μετά το 90-91, μας τα παίρνουν ούλλα σιγά-σιγά πίσω. Ίσως δηλαδή να μεν ήταν η δυτική σοσιαλδημοκρατία που εκέρδισε τούντο επίπεδο, ειδικά την περίοδο 1960-1980 που ήταν στα φόρτε της η κοινωνική παροχή στην δ.ε, αλλά ο κομμουνιστικός κίνδυνος, με ή χωρίς εισαγωγικά.

      Οι ταξικές αιτίες τζιαι η αγωνία της άρχουσας τάξης να δεθεί πας το άρμα των δυνατών του "ελεύθερου κόσμου", ήταν τζιαι τότε, θα είναι τζιαι τωρά οι λόγοι που θα αγωνιζούμαστε τόσο εμείς, όσο τζιαι οι αντιπάλοι μας.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...