"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

19 Φεβρουαρίου 2016

Για το στρατηγικό βάθος της ΝΑΤΟϊκής Τουρκίας: Έργο των δυτικών ο εξτρεμισμός και η διχοτόμηση

Η ιστορία δεν ξεγράφει...
  • Η φυλετική διαμάχη και το ιδεολογικό κυνήγι μαγισσών στην Κύπρο ήταν το κατευθυνόμενο όχημα που θα επέτρεπε τη στρατιωτική επέμβαση και την κατοχή.
  • Η ΕΟΚΑ και η ΤΜΤ είχαν τις ευλογίες των «εθνικών κέντρων» που ήταν με τη σειρά τους απόλυτα ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα από τους αμερικανούς και τη συμμαχία τους.
  • Τα ΝΑΤΟϊκά ιδεολογήματα της δεξιάς που συντηρούν το Γριβισμό και αποκαθιστούν την ΕΟΚΑ Β’.    
Του Στέλιου Θ. Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 12/2/2016
  • Η ιστορική αλήθεια, παρά τη διαστρέβλωση που επιχειρείται διαχρονικά από τη γριβική παράταξη, είναι ακριβώς αντίστροφη από αυτή που θέλουν να μας παρουσιάζουν εδώ και μισό αιώνα οι θιασώτες των ΝΑΤΟϊκών.
  • Η διαίρεση της Κύπρου και του λαού της έγινε κυρίως για να εξυπηρετηθεί η «ασφάλεια» της Τουρκίας που ως κρίσιμο μέλος του ΝΑΤΟ στην περιοχή, ένιωθε να απειλείται από ένα πραγματικά ελεύθερο κι ανεξάρτητο κυπριακό λαό.
  • Ένας τέτοιος λαός, ενωμένος, δημοκρατικός, προοδευτικός, θα αμφισβητούσε ευκολότερα τις πολιτικές των δυτικών και ίσως να επέλεγε άλλους δρόμους σε μια εποχή που οι απελευθερωτικοί αγώνες αποκτούσαν και ταξικές διαστάσεις.
  • Για την οικοδόμηση του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας και της βορειοατλαντικής συμμαχίας οργανώθηκε και αναπτύχθηκε στην Κύπρο το ακροδεξιό και αντικομουνιστικό ένοπλο κίνημα των δύο κοινοτήτων που μετεξελίχθηκε τη δεκαετία του 60’, πάντα σε αγαστή συνεργασία με τα ΝΑΤΟϊκά στρατιωτικά επιτελεία των «μητέρων πατρίδων», σε προπομπό της διχοτόμησης.     
  • Το ακροδεξιό παρακράτος στις δύο κοινότητες που προετοίμασε το έδαφος για την εισβολή και τη γεωγραφική διαίρεση της Κύπρου, χρηματοδοτήθηκε και οργανώθηκε σε ένα μεγάλο βαθμό από τη CIA και τις δομές του ΝΑΤΟ σε Ελλάδα και Τουρκία, που μέσω της στρατιωτικής και διπλωματικής παρουσίας τους στο νησί προώθησαν την ανάδειξη του εξτρεμισμού και τον περιορισμό της αριστεράς.
  • Η ΕΟΚΑ, όπως και η ΤΜΤ, είχαν τις ευλογίες των «εθνικών κέντρων» που ήταν με τη σειρά τους απόλυτα ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα από τους αμερικανούς και τη συμμαχία τους.
  • Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, τόσο οι ένοπλοι αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων τη δεκαετία του 50’ για ένωση και ταξίμ με τα παρακράτη του Γιωρκάτζη και του Ντενκτάς που ακολούθησαν, όσο φυσικά και οι χούντες του στρατού σε Ελλάδα και Τουρκία, ήταν ελεγχόμενες εξελίξεις.
  • Οι αμερικανοί, δεν ήρθαν όπως προσπαθεί να τους παρουσιάσει εσχάτως ο Μακάριος Δρουσιώτης και άλλοι, να διαχειριστούν ένα εσωτερικό πρόβλημα που προέκυψε από μόνο του και έβαζε σε κίνδυνο τα στρατηγικά συμφέροντα των δυτικών στην περιοχή: Δημιούργησαν το πρόβλημα, μέσω των προτεκτοράτων τους σε Αθήνα και Άγκυρα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη ΝΑΤΟϊκή στρατιωτική παρουσία στο νησί και τον έλεγχο του βόρειου μέρους του από την Τουρκία.
  • Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ, ξεκίνησε μια πορεία που προγραμματισμένα οδηγούσε στο στάτους κβο που βιώνει η Κύπρος από το 1974. Ο φανατισμός, οι ένοπλες συγκρούσεις, οι συνταγματικές εκτροπές και εντέλει η εισβολή της Τουρκίας, η διχοτόμηση και η ανταλλαγή πληθυσμών, ήταν μια σειρά από καταστάσεις και γεγονότα άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους.
  • Η φυλετική διαμάχη και το ιδεολογικό κυνήγι μαγισσών στην Κύπρο ήταν το κατευθυνόμενο όχημα που θα επέτρεπε τη στρατιωτική επέμβαση και την κατοχή. Ο λαός έπρεπε να διχαστεί, να καταφύγει στη βία, να τρομοκρατηθεί. Η διχοτόμηση μια ειρηνικής χώρας, δεν ήταν ποτέ μια εύκολη και σύντομη υπόθεση.
Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ
  • Για Κύπρο της εισβολής και των χαλασμάτων, μια ημικατεχόμενη χώρα την οποία οι Αμερικανοί είχαν περικυκλωμένη και αποκλεισμένη από θαλάσσης μέχρι και το 1976, επιβάλλοντάς της μάλιστα και εμπάργκο όπλων υπό το φόβο της στρατιωτικής ενίσχυσης των ελληνοκυπρίων και μιας πιθανής ανατροπής των τετελεσμένων επί του εδάφους, πολλοί δυτικοί αξιωματούχοι έχυναν τότε ποταμούς κροκοδείλια δάκρυα σπεύδοντας να αντιμετωπίσουν με τσαντίρια και συσσίτια την ανθρωπιστική κρίση των προσφύγων.
  • Τα ίδια κάνουν και έκαναν παντού και πάντα οι ΝΑΤΟϊκοί και οι αμερικανοί καθοδηγητές τους. Η σημερινή υποκρισία των ΝΑΤΟϊκών χωρών σε σχέση με την πρωτόγονη βαρβαρότητα που επιδεικνύουν οι μισθοφόροι του ISIS και το προσφυγικό ζήτημα που προκύπτει από τον πόλεμο στη Συρία, είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που οι λαοί ανά την υφήλιο ζουν στο πετσί τους για πολλές γενιές.
  • Ενισχύουν τις πλέον αντιδραστικές δυνάμεις στην κάθε χώρα, προσλαμβάνουν μισθοφόρους, συμμαχούν με τα κατακάθια κάθε κοινωνίας, στήνουν χούντες και πληρώνουν αδρά προκειμένου να προκληθούν εμφύλιοι και άλλες πολεμικές διενέξεις που θα τους «αναγκάσουν» να παίξουν τον καθοριστικό ρόλο για την «ειρήνευση και την αποκατάσταση».
  • Παρόλα αυτά, κάποιοι εδώ στα μέρη μας, με προεξάρχουσες τις εφημερίδες του προεδρικού, τον «Πολίτη» και την «Αλήθεια», συνεχίσουν απτόητοι να μας προξενεύουν το ΝΑΤΟ ως τον οργανισμό που μπορεί και πρέπει να εγγυηθεί στρατιωτικά την επανενωμένη Κύπρο.
  • Ανοιχτά πλέον, η Συναγερμική, νεογριβική θα λέγαμε, αρθρογραφία, εγκαλεί τον Μακάριο και το ΑΚΕΛ γιατί η χώρα βρέθηκε στο στρατόπεδο των Αδεσμεύτων αντί στο ΝΑΤΟ αναπτύσσοντας παράλληλα σχέσεις με την ΕΣΣΔ. Ρίχνουν έτσι πλαγίως στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου την ευθύνη για τη μήνη των αμερικανών και την τραγωδία του 74’, αποσείοντάς την, έστω και τμηματικά, από τους ώμους της προδοτικής ακροδεξιάς.
  • Τα μνημόσυνα και τα μνημεία στον Γρίβα και τους πεσόντες πραξικοπηματίες, δεν είναι τυχαία ούτε κι εθιμοτυπικά τερτίπια του ΔΗΣΥ και των κυβερνήσεων του προς άγραν εθνικιστικών ψήφων. Έχουν ένα συγκεκριμένο υπόβαθρο που πατά ακριβώς στις φιλοΝΑΤΟϊκές προσεγγίσεις της σύγχρονης ιστορίας.   
  • Ισχυρίζονται στην ουσία, έμμεσα αλλά και άμεσα πολλές φορές, πως η Κύπρος θα είχε καλύτερη μοίρα αν εντασσόταν εξ αρχής στο ΝΑΤΟ ή αποδεχόταν λίγο αργότερα το αμερικάνικο σχέδιο Άτσεσον. Και πάνω σ’ αυτή την αφήγηση, οι κύκλοι της δεξιάς οικοδομούν σήμερα τις προτάσεις τους για ένταξη στις δομές του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και για ΝΑΤΟϊκή λύση στο θέμα των εγγυήσεων.
  • Αυτή είναι η ιστορική θέση της κληριδικής παράταξης αλλά και της ΕΟΚΑ Β’. Αποτελεί μάλιστα το συνεκτικό αφήγημα που τις ενώνει και που γέννησε το 1976 το Δημοκρατικό Συναγερμό. Το κόμμα που στέγασε, όπως συνηθίσουμε σωστά να λέμε, τους πραξικοπηματίες, αναγνωρίζοντας μάλλον τη συμβολή τους στην επιτυχία των ΝΑΤΟϊκών σχεδίων για τη χώρα και το λαό της.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...