"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

21 Φεβρουαρίου 2016

Υπάρχει νερό ακόμα και στους πιο απίθανους πλανήτες

Καλά νέα για τη δημοκρατική και ταξική αφύπνιση, την εργατική ενότητα και πάλη του αμερικάνικου λαού.
  • Αριστερός ο Μπέρνυ Σάντερς, όχι δα. Ένας αριστερός, πραγματικά δημοκρατικός πολιτικός, θα ήταν καταρχάς από πολύ έως πάρα πολύ δύσπιστος για τους σκοπούς και τις μεθόδους του ΝΑΤΟ: της εξωτερικής, κυρίως επεμβατικής, πολιτικής της αμερικάνικης ηγεμονίας.
  • Ένας αριστερός δεν μπορεί να πιστεύει πραγματικά πως χωρίς την εποπτεία των πάντων από τη CIA ο κόσμος θα καταντήσει ένα ερείπιο, ή πως τα στρατεύματα της χώρας στην Ασία και αλλού επιτελούν το πατριωτικό τους καθήκον…
  • Παρόλα αυτά, η ξηρασία σοσιαλιστικής πολιτικής παρουσίας στη «Μέκκα του καπιταλισμού» και ηγέτιδα του δυτικού κόσμου Αμερική, όπου το να χαρακτηριστεί κάποιος φιλελεύθερος μπορεί να οδηγήσει κάποιους στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κομμουνιστή, κάνει μια σταγόνα ταξικής αναφοράς να μοιάζει με αριστερούς καταρράκτες! 
  • Πώς, όταν τα σκάνερ των διαστημικών σταθμών εντοπίζουν κρυμμένο νερό στον Άρη και τη Σελήνη κι αμέσως ο νους μας τρέχει στον εποικισμό τους; Κάπως έτσι.
  • Ο αειθαλής Μπέρνυ, πάει τον ταξικό λόγο σ’ αυτή την αμερικάνικη προεκλογική εκεί που δεν έχει πάει ίσως ποτέ. Τα ίδια φυσικά έκαναν Τσίπρας και Σύριζα πέρσι τέτοια εποχή θα μου πείτε, μας ενθουσίαζαν και να τα!
  • Κι όμως, το να υπερψηφιστεί ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο στην ΕΕ των μνημονίων και των λοιπών αντιδραστικών πολιτικών με αριστερά συνθήματα ή να διοργανώνει και να κερδίζει άνετα ένα δημοψήφισμα ενάντια στον αυταρχισμό των δανειστών και των παρατρεχάμενων των πολυεθνικών, και με κλειστές τις τράπεζες, σημαίνει κάτι.
  • Σημαίνει, όπως τώρα και στις ΗΠΑ με την εκπληκτική πορεία της υποψηφιότητας Σάντερς μέσα στους Δημοκρατικούς, πως υπάρχει μια κρίσιμη μάζα που είναι δεκτική στον ταξικό λόγο, που αναγνωρίζει τα παιχνίδια των ισχυρών και που βλέπει το μεγάλο έλλειμμα δημοκρατίας και τη διαπλοκή στα συστήματα που διαχειρίζονται τις τύχες μας.
  • Αυτό δεν είναι αμελητέο, ούτε και δευτερεύων. Είναι μάλλον το πιο κρίσιμο στον αγώνα για το σοσιαλισμό και την ειρήνη: η συσπείρωση των σκεπτόμενων ανθρώπων, των αγωνιστικών συνειδήσεων και των μαχόμενων συνδικάτων κάτω από κάποια μίνιμουμ κοινά συνθήματα και προτεραιότητες.
Τα όρια και οι ουτοπίες της σοσιαλδημοκρατίας
  • Η ψευδαίσθηση πως ο καπιταλισμός μπορεί να αλλάξει πρόσωπο αν αλλάξουν αυτοί που τον διαχειρίζονται ή πως το χρηματιστηριακό και το τραπεζιτικό κεφάλαιο θα καλουπωθούν στους κανόνες που βάζει η πολιτική ηγεσία και όχι το αντίθετο όπως πραγματικά συμβαίνει, είναι πλατιά διαδεδομένη στις κοινωνίες μας για κοντά ενάμισι αιώνα τώρα.
  • Η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να ήταν τις περισσότερες φορές προδοτική για τους λαούς που την εμπιστεύτηκαν, αλλά παραμένει ακόμα η πρώτη δύναμη μέσα στις μάζες. Οι απλοί άνθρωποι φαίνεται πως θα ήταν ικανοποιημένοι με ένα ανθρώπινο και κοινωνικά ευαίσθητο καπιταλισμό, μια ελεύθερη αγορά χωρίς πόλεμο και αποκλεισμούς.
  • Αυτό, φυσικά, δεν είναι παρά μια ακόμα ουτοπία. Ακόμα κι αν υπάρχει η θέληση για ποιοτικές αλλαγές εκ μέρους κεντρώων κυβερνητικών σχημάτων, αυτή θα κτυπήσει στα βράχια των εσωτερικών και εξωτερικών μηχανισμών προστασίας του συστήματος. Η αγορά δεν θα παραδώσει την εξουσία, τις οικονομικές της πολιτικές, τις διασυνδέσεις και τις εξαρτήσεις της, χωρίς να δοκιμάσει μια σειρά από διαβαθμισμένα σενάρια αποτροπής μιας αριστερής παρέκκλισης.  
  • Είναι νομοτέλεια στην εποχή μας πως αν κάποιοι ενοχλούν και «χαλούν την πιάτσα», τότε εξαγοράζονται, παραμερίζονται και δαιμονοποιούνται, υποσκάπτονται, ανατρέπονται ή δολοφονούνται. Το πόσο ριζοσπαστικές ή αντισυστημικές είναι οι πολιτικές μιας παράταξης σε μια χώρα, μετριέται καμιά φορά και από τα «αντίποινα», τις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσει η αντίδραση εναντίον τους.
  • Σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα κι ένας ξεκάθαρα κεντροδεξιός υποψήφιος ή πρόεδρος, ειδικά στην Αμερική, γίνεται στόχος και παραμερίζεται αν το σύστημα συμφερόντων έχει άλλες απόψεις και προτεραιότητες. Η επικράτηση των Μπους το 2001 απέναντι στον πραγματικό νικητή των εκλογών Αλ Γκορ για παράδειγμα ή και η δολοφονία των Κένεντι στη δεκαετία του 60’ και άλλα τέτοια στημένα παιχνίδια εξουσίας, είναι ενδεικτικά του φασιστικού παρακράτους που βρίσκεται πίσω από το πολιτικό προσωπείο των ΗΠΑ.    
  • Αν ο Μπέρνυ Σάντερς αποτελεί ένα πραγματικό κίνδυνο για τον ιμπεριαλισμό, οι μέρες του θα είναι μετρημένες, τόσο οι πολιτικές όσο και οι φυσικές αν χρειαστεί. Το ίδιο ίσχυε και ισχύει για τον Τσίπρα που μάλλον αποδεικνύεται πειθήνιος και ακίνδυνος, για τον Χριστόφια προηγουμένως στην Κύπρο και την αριστερή σοσιαλδημοκρατία στη Βενεζουέλα που πέρασαν ομοίως τα πάνδεινα, και πάει λέγοντας.
  • Το τι είναι ριζοσπαστικό σε κάθε δοσμένη πολιτικοοικονομική κατάσταση, είναι σχετικό. Αριστερές είναι και οι αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις όταν αυτές κατευθύνονται γνήσια ενάντια στην απολυταρχία και το δεσποτισμό. Κι αυτό που πήγε να γίνει στην Ελλάδα και συζητιέται στην Ευρώπη, αλλά κι αυτό που γίνεται τώρα με το Σάντερς στις ΗΠΑ, δεν είναι παρά μια αστικοδημοκρατική εξέγερση με οδηγό, κι αυτή τη φορά, την κεντροαριστερά.
Ενθαρρύνουμε κριτικά και εποικοδομητικά
  • Οι κομμουνιστές έχουν δύο δρόμους απέναντι σ’ αυτά τα φαινόμενα. Είτε τα στηρίζουν κριτικά αφού γνωρίζουν εξ αρχής τα όρια της σοσιαλδημοκρατίας (Βενεζουέλα μέχρι το 2015, τώρα Πορτογαλία) ή τα καταγγέλλουν ως ψευδαίσθηση και δημαγωγία, αφού και πάλι γνωρίζουν πως το σύστημα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που δεν θα επιτρέψει την ανατροπή εκ των έσω.
  • Η γνώμη μου, σταθερή για πολλά χρόνια και με αφορμή πολλές περιπτώσεις διεθνώς, είναι πως η θέση των κομμουνιστών είναι στην καρδιά όλων των δημοκρατικών αγώνων, ανεξάρτητα αν αυτοί δεν στοχεύουν τόσο μακριά ή δεν βλέπουν τόσο ξεκάθαρα όσο εμείς θα θέλαμε.
  • Αν επιζητούμε τη ρήξη, πρέπει και να συμβάλλουμε ώστε να δημιουργούνται κοινωνικές ροές προς αυτή την κατεύθυνση. Να ενθαρρύνουμε κριτικά και εποικοδομητικά κάθε σκίρτημα δημοκρατίας, κάθε κραυγή αγωνίας, κάθε ανώριμο ταξικό κίνημα που τα βάζει με το σύστημα νομίζοντας πως θα το φέρει βόλτα χωρίς να το γνωρίζει, χωρίς να ξέρει το βάθος και τα στηρίγματά του.
  • Ο Σάντερς αποτελεί για τους υποστηρικτές του τη δημοκρατική διέξοδο απέναντι στην καθεστωτική από τη μία Κλίντον, και στο «κεφάλαιο χωρίς πολιτικούς μεσάζοντες» που εκπροσωπεί ο Τραμπ.
  • Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, αν και κάπως απομακρυσμένο, να βλέπαμε τη Χίλαρυ να χάνει το τρένο για δεύτερη φορά, μετά την ήττα της από τον επίσης αουτσάιντερ τότε, Μπαράκ Ομπάμα. Πιο ενδιαφέρον ακόμα, θα ήταν αν ζούσαμε μια αναμέτρηση Τραμπ – Σάντερς για την προεδρία των ΗΠΑ, με ό,τι αυτοί οι δύο άντρες εκπροσωπούν, τόσο για τη χώρα τους, όσο και για ολόκληρο τον κόσμο.
  • Νομίζω πως η υποψηφιότητα Σάντερς είναι καλά νέα για τη δημοκρατική και ταξική αφύπνιση, την εργατική ενότητα και πάλη του αμερικάνικου λαού.
  • Σε συνδυασμό με την πρόσφατη εκλογή στην ηγεσία του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος μια άλλης προσωπικότητας της δυτικής κεντροαριστεράς, του Τζέρεμι Κόρμπιν, το «φαινόμενο Μπέρνυ» ίσως να είναι μια ακόμα απόδειξη πως «υπάρχει νερό ακόμα και στους πιο απίθανους πλανήτες». 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...