"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Φεβρουαρίου 2016

'Οταν τελειώνουν τα επιχειρήματα ξεκινά ο σταλινισμός: Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους

Κι όμως, δεν μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας, ούτε ο Στάλιν ή το ΑΚΕΛ.
  • Συνήθως, εδώ στην Κύπρο, όταν οι δεξιοί κι εθνικιστές συνομιλητές μας στριμώχνονται από τα επιχειρήματα των αριστερών για τη φασιστική φύση της παράταξής τους, καταφεύγουν, που αλλού, στον Στάλιν. 
  • Βλέπετε, εδώ στα μέρη μας, η ελληνοκυπριακή αριστερά και οι οργανώσεις της δεν βαρύνονται με αιματηρές βιαιότητες, παρότι σταθερά από τα τέλη του Β’ παγκοσμίου πολέμου και μετά, το ένα τρίτο του λαού συμπορεύεται με το ΑΚΕΛ. Μια μάζα που θα μπορούσε δυνητικά να καταφύγει σε τυχοδιωκτισμούς κάτω από μια θερμόαιμη καθοδήγηση.   
  • Καμιά εθνικιστική οικογένεια στην Κύπρο δεν έχει να πει πως το δικό τους «τον έφαγαν οι αριστεροί» ή πως προδόθηκε από ανθρώπους του ΑΚΕΛ. Κι αυτό παρά την έντονη προδοσολογία (του αγώνα για ένωση με την Ελλάδα) που αναπτύχθηκε εις βάρος του κόμματος για όλη την περίοδο που προηγήθηκε του φασιστικού πραξικοπήματος και της τούρκικης εισβολής. Του διπλού ΝΑΤΟϊκού εγκλήματος.
  • Η Κύπρος, δεν βίωσε παρά μόνο ως αντανάκλαση την εμπειρία του ελληνικού εμφυλίου: μιας ένοπλης αριστεράς που θα καταφύγει αναπόφευκτά σε πράξεις, που όπως παραδέχτηκε και στην απολογία του ο Μπελογιάννης, δεν μας κάνουν όλες περήφανους.
  • Στις διάφορες αιματηρές προκλήσεις από το 1945, με τις μαζεμένες δολοφονίες αριστερών το 58’ από τους μασκοφόρους του Γρίβα να αποτελούν το σημαντικότερο ίσως ορόσημο, το λαϊκό κίνημα του τόπου επέλεξε να απαντήσει πολιτικά, μαζικά, δημοκρατικά και ειρηνικά.
  • Δεν έπεσε στην παγίδα του εμφύλιου που έστησε με επιμέλεια η άρχουσα τάξη σε συνεργασία με τους δυτικούς καθοδηγητές της, ούτε και όταν η ένοπλη ακροδεξιά του Γρίβα, ως ΕΟΚΑ Β’ πια, επεφύλασσε για τους δημοκρατικούς ένα νέο γύρο προκλήσεων πριν από την εκτέλεση του «μεγάλου σχεδίου»: τη γεωγραφική διχοτόμηση του 74’.
ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΔΡΙΚΟ ΣΤΟ ΜΑΡΙ
  • Η προσπάθεια της δεξιάς να φορτώσει με αίμα και ευθύνες το ΑΚΕΛ και το λαϊκό κίνημα - από τα οποία η ίδια βρίθει για δεκαετίες βρισκόμενη σε μειονεκτική θέση- ήταν εμφανής με αφορμή την έκρηξη στο Μαρί όπου έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα, κληρωτοί και αξιωματικοί του στρατού καθώς και πυροσβέστες.
  • Αυτό έγινε όμως το 2011 και σίγουρα, ένα στρατιωτικής φύσης ατύχημα, όση ευθύνη κι αν καταμερίζεται στην πολιτική ηγεσία και συγκεκριμένα στη διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια για την εξέλιξη ή την διαχείρισή του, δεν μπορεί να εξισωθεί και να συμψηφιστεί με τις εν ψυχρώ δολοφονίες στις οποίες κατέφυγε πολλές φορές η πρώτη και η δεύτερη ΕΟΚΑ, οι «μεγάλες αγάπες» της κυπριακής δεξιάς.
  • Για το Μαρί θα μπορούσαμε να μιλάμε για πολλές ώρες και μέρες. Θυμίζουμε πως το φορτίο με τα στρατιωτικά υλικά, πυρίτιδα απ όσο γνώριζαν όλοι, ήταν ιρανικής προέλευσης, μεταφερόταν με ρώσικο πλοίο και είχε προορισμό τη Συρία.
  • Θυμίζουμε επίσης πως η βασική κατηγορία ενάντια στον Πρόεδρο Χριστόφια και την κυβέρνησή του, ήταν πως για να εξυπηρετήσει τον φίλο του «δικτάτορα Άσαντ», δεν κατέστρεψε ή δεν παρέδωσε το φορτίο στους ΝΑΤΟϊκούς. Το γεωπολιτικό κοκτέιλ ήταν εξ αρχής επικίνδυνο αν αναλογιστούμε που κατέληξε αυτός ο πόλεμος.
  • Για το ίδιο ζήτημα, της διασύνδεσης της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης (και άρα του ΑΚΕΛ) με αιματηρά επεισόδια, θα πρέπει να γίνει αναφορά και στο ιδεολόγημα της δεξιάς για «βία και αντιβία» την τριετία 1971-1974 όπου επαναδραστηριοποιήθηκε η ΕΟΚΑ και το ενωτικό ένοπλο κίνημα,  βάζοντας πλέον κατά των κρατικών δομών.
  • Οι απολογητές της ΕΟΚΑ Β’ εξισώνουν την παράνομη ένοπλη ακροδεξιά με τη νόμιμη υπεράσπιση του κράτους από το «εφεδρικό», μια ειδική αντιπαρακρατική δύναμη που στηρίχθηκε κυρίως σε πρώην αγωνιστές της ΕΟΚΑ που συστρατεύθηκαν με τον Μακάριο αντί με τον Γρίβα.
  • Παράνομες ένοπλες ομάδες ενάντια στην ΕΟΚΑ Β’, με την ανοχή όπως όλα δείχνουν της αρχιεπισκοπής, φαίνεται να λειτουργούσαν κάτω από την ομπρέλα της ΕΔΕΚ. Ο Βάσος Λυσσαρίδης είχε άλλωστε τις δικές του ομάδες και προηγουμένως στα γεγονότα του 1963-64, τότε όμως σε συνεργασία με το ακροδεξιό παρακράτος.
  • Το εφεδρικό, όπως φυσικά και οι ομάδες της ΕΔΕΚ, δεν στελεχώθηκαν με ΑΚΕΛιστές αλλά από ανθρώπους του λεγόμενου κέντρου που βρίσκονταν στον κύκλο του Λυσσαρίδη και του Μακαρίου. 
  • Ένας τέτοιος ήταν και ο Κώστας Παπακώστας, που αργότερα, αν και μη αριστερός, συμπορεύτηκε με το ΑΚΕΛ για να βρεθεί μοιραία Υπουργός Άμυνας όταν εξερράγησαν, κάτω από συνθήκες που δεν διερευνήθηκαν ποτέ, τα κοντέινερ του «φίλου του Χριστόφια», Άσαντ.
  • Ο Κώστας Παπακώστας πέθανε φρουρούμενος στο νοσοκομείο το περασμένο φθινόπωρο, εκτίοντας ποινή φυλάκισης εκ μέρους ολόκληρης της διακυβέρνησης της Αριστεράς, για τους θανάτους της έκρηξης. Η ΕΟΚΑ Β’ έπαιρνε, 40 χρόνια μετά, την εκδίκησή της μέσω των πολιτικών της απογόνων.
ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΣΤΡΑΤΟΙ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
  • Υπήρξαν σκέψεις για ένοπλη οργανωμένη αντίσταση εκ μέρους του ΑΚΕΛ. Τόσο την περίοδο 1955-59, όσο και στην μετέπειτα αναζωπύρωση που έστρωσε ξανά το χαλί στην Τουρκία, οι ε/κ αριστεροί μπήκαν σε διαδικασίες αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας.
  • Το 1958 απασχόλησε σε συνεδρίες του πολιτικού γραφείου η περίπτωση εξοπλισμού των μελών του κόμματος με αφορμή τις δολοφονίες αριστερών και την τρομοκρατία που επιχειρήθηκε από την ΕΟΚΑ. Προτιμήθηκε η οργάνωση σκοπιών και περιπόλων σε κοινότητες υψηλού κινδύνου καθώς και η περιφρούρηση των οικημάτων και στελεχών του κινήματος που αποτελούσαν πιθανούς στόχους.
  • Υπήρξαν συμπλοκές με δεξιούς, ακόμα και μετά τα γεγονότα του 74’. Σε καμιά περίπτωση όμως, εξ όσων γνωρίζω, δεν καταγράφηκε καταγγελία για δολοφονία μέλους της εθνικής παράταξης από στέλεχος ή υποστηριχτή του ΑΚΕΛ.
  • Όταν η ΕΟΚΑ Β’ πύκνωνε τη δράση της και μπροστά στο φάσμα μια νέας μονόπλευρης αιματοχυσίας στις αρχές της δεκαετίας του 70’, μέλη του ΑΚΕΛ καλούσαν τον Γενικό Γραμματέα του κόμματος σε συνδιάσκεψη στην Αμμόχωστο, να μελετήσει θέμα εξοπλισμού του κινήματος.
  • Ο πατέρας μου που έζησε αυτές τις διεργασίες, μου εξιστορούσε συχνά την προέκταση που έδινε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου σ’ αυτές τις προτροπές: «Στην Κύπρο έχουμε πέντε στρατούς του ΝΑΤΟ σύντροφοι, τι θα καταφέρουμε με τα όπλα;»
  • Η κυπριακή αριστερά είχε την τύχη να μην πιστεύει πως με το αντάρτικο θα άλλαζε τη μοίρα της ή θα βελτίωνε την κατάσταση στο εσωτερικό. Δεν το αποτόλμησε και δεν χρεώθηκε το αίμα κανενός. Μόνο έδωσε, αφήνοντας την εκδίκηση και την τιμωρία στη δικαιοσύνη του μέλλοντος.
  • Είχε την μεγάλη τύχη επίσης να προσβλέπει σε μια υπερδύναμη, την ΕΣΣΔ, της οποίας τα συμφέροντα στην περιοχή ήθελαν μια Κύπρο ανεξάρτητη και αποστρατικοποιημένη. Δύσκολα λοιπόν βρίσκουν οι συνομιλητές μας σχοινιά για να πιαστούν, όταν μπαίνουν τα ζητήματα στην ιστορική τους βάση.
  • Η καταφυγή στο φαινόμενο του σταλινισμού είναι η μοναδική διέξοδος που τους απομένει για να πλήξουν την πραγματικά δημοκρατική παράδοση μέσα χώρο της Αριστεράς. Μια παράδοση στην οποία δεν διακρίθηκε ποτέ η εθνική παράταξη.
ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ
  • Παρόλα αυτά, εδώ στο ιστολόγιο αναγνωρίζουμε πως «υπάρχει ζουμί» στα ζητήματα του σταλινισμού που αρέσκονται να καταφεύγουν διάφοροι για να κρύψουν τη γύμνια τους ή όταν «κόψουν μέσα». Ο Μάριος Δημητρίου της «Σημερινής», είναι για παράδειγμα μια κλασική περίπτωση αυτού του είδους.
  • Ο σοσιαλισμός του μεσοπολέμου αλλά και ο «υπαρκτός» στη συνέχεια, άφησαν πίσω τους τεράστια κενά που θα πρέπει να καλύψουν οι σοσιαλιστές του 21ου αιώνα και των επόμενων γενεών.
  • Υπήρχε δημοκρατία, ελευθερία σκέψης και έκφρασης, έστω και μέσω των σοβιέτ και των κομματικών οργανώσεων βάσης, στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης;
  • Αποφεύχθηκε το κυνήγι μαγισσών ή η δημιουργία ισχυρών και αδύναμων τάξεων, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο για τη δύναμη και την εξουσία, και τελικά η πλήρης παλινόρθωση του καπιταλισμού και της ολιγαρχίας;
  • Ήταν σωστή η ταύτιση κομμουνιστικού κόμματος-κράτους, έτσι όπως για παράδειγμα συνεχίζει να γίνεται στην Κίνα όπου έχει αποκατασταθεί πλήρως το σύστημα λειτουργώντας μάλιστα και ως ατμομηχανή του διεθνούς καπιταλισμού;
  • Και εν τέλει, κατάφερε η σοσιαλιστική οικοδόμηση και παιδεία να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους;
  • Η κυπριακή Αριστερά, παρότι ακολούθησε την σοβιετική γραμμή της ωραιοποίησης της κατάστασης και του κρυψίματος κάτω από το χαλί των ελλειμμάτων δημοκρατίας στον «υπαρκτό», σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χρεωθεί την προβληματική φύση του σταλινισμού και γενικά των λεγόμενων κομμουνιστικών καθεστώτων.
  • Ελπίζαμε, ως κίνημα, ιδιαίτερα μετά την αντιφασιστική νίκη του 44-45 και την αποσταλινοποίηση που ξεκίνησε μια δεκαετία αργότερα, πως θα ξεπερνιούνταν τα αναμενόμενα προβλήματα των πρώτων δεκαετιών και ο σοσιαλισμός θα έδειχνε με την πάροδο του χρόνου την ανωτερότητά του.
  • Ο δρόμος για το σοσιαλισμό, δεν θα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα έτσι κι αλλιώς. Ξέραμε από τη θεωρία μας πως η εσωτερική και εξωτερική αντίδραση θα έδινε ρέστα για να κρατηθεί στη ζωή και να επανακάμψει το σύστημα.
  • Απ’ αυτό το σημείο όμως, μέχρι το φαινόμενο να διώκεται σύσσωμη σχεδόν η πρώτη φρουρά των μπολσεβίκων κατηγορούμενη για πολλά και διάφορα, υπάρχει μια τεράστια απόσταση.
  • Κανένας νέος κομμουνιστής, κανένας δημοκρατικός άνθρωπος που θαυμάζει τη σοσιαλιστική επανάσταση, δεν θα ήθελε πιστεύω να ζήσει αυτά που έζησαν οι πολιτικοί αντίπαλοι της γραφειοκρατίας και οι «ύποπτοι για αντικομματική δράση» επί σταλινισμού.
  • Δεν είναι αυτό, φυσικά, το σοσιαλιστικό μας όραμα. Ούτε είναι αυτού του τύπου τα κόμματα και οι πολιτικοκοινωνικές διεργασίες που μας εμπνέουν και μας καθοδηγούν.
  • Ο σταλινισμός μπορεί ίσως να ιδωθεί με τον ίδιο ιστορικό φακό που αναλύεται η κρατική τρομοκρατία μετά την πρώτη Γαλλική Δημοκρατία του 1793. Οι ομοιότητες νομίζω πως είναι ευδιάκριτες.
  • Οι φιλελεύθεροι, προοδευτικοί άνθρωποι, δεν παραιτούνται από τα μηνύματα και τη σημασία της Γαλλικής επανάστασης γιατί αυτή γέννησε ένα Ροβεσπιέρο ή ένα Βοναπάρτη.
  • Αν οι υποστηρικτές των δυτικών και του καπιταλισμού νιώθουν πως κουβαλούν μέρος της ευθύνης για τις εκατοντάδες επεμβάσεις, τα πραξικοπήματα και τις χούντες, τα αίσχη γενικά του ιμπεριαλισμού και των πρακτόρων του, ας ζητήσουν κι από εμάς το λόγο για το σταλινισμό.
  • Τότε, ίσως και να συνεννοηθούμε...   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...