"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

23 Μαΐου 2016

Ακροδεξιά: Η μεγάλη νικήτρια των Βουλευτικών Εκλογών

Γρίβα ζεις, εσύ τους οδηγείς και το 2016...
  • Πέρασε φυσικά ο καιρός που το πληκτρολόγιο του νεου έπαιρνε φωτιά για τα πολιτικά πράγματα του τόπου μας. Ο κορεσμός αλλά και διάφορα άλλα φλέγοντα προσωπικά ζητήματα με αποθαρρύνουν και με καθηλώνουν, με αποτέλεσμα να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα οι συντακτικές μου περιπέτειες.
  • Το αποτέλεσμα των σημερινών εκλογών είναι οπωσδήποτε το χειρότερο όλων των εποχών για την κυπριακή αριστερά και ειδικά για το ΑΚΕΛ. Οι λόγοι είναι πολλοί και θα μπορούσαμε να τους αναλύσουμε ένα προς ένα. Ήταν λανθασμένη για παράδειγμα η σύμπραξη με τον ΔΗΣΥ για αύξηση του εκλογικού μέτρου, μια επιλογή που όπως σημείωνα το Νοέμβρη του 2015, θα μας γυρνούσε μπούμερανγκ.
  • Κατά τη γνώμη μου όμως, η πτώση αυτή είναι κυρίως το αποτέλεσμα μιας συντονισμένης επίθεσης της κυρίαρχης αστικής και εθνικιστικής ιδεολογίας ενάντια στο κόμμα μας, το οποίο αποτελεί το μοναδικό πραγματικό εμπόδιο για τα αντιλαϊκά σχέδια των παρατρεχάμενων της ΕΕ και της ντόπιας οικονομικής εξουσίας.
  • Τα ΜΜΕ και το πολιτικό προσωπικό των υπόλοιπων δυνάμεων κατάφεραν, με ορόσημο το θανατικό στο Μαρί τον Ιούλιο του 2011, να πείσουν τμήματα στην περιφέρεια της εκλογικής βάσης του ΑΚΕΛ να γυρίσουν την πλάτη τους στο κόμμα και να το αφήσουν ανυπεράσπιστο απέναντι στην ενδυναμωμένη συντηρητική παράταξη. Ο αστικός μύθος του «όλοι είναι το ίδιο» ή «όλοι τα παίρνουν» έχει διαβρώσει σε τέτοιο βαθμό την κοινωνία,  που ακόμα και το 26% (17% σε πραγματικούς αριθμούς) που λαμβάνει σήμερα το ΑΚΕΛ ίσως να μπορεί να θεωρηθεί και ως πράξη αντίστασης.
  • Η πτώση του ΑΚΕΛ συνοδεύεται με αύξηση της ακροδεξιάς και του απορριπτισμού στην ομοσπονδιακή λύση του κυπριακού. Αυτό το φαινόμενο το είχα προβλέψει από τις παραμονές των προεδρικών του 2013 όταν έγραφα στη Γνώμη και το ιστολόγιο πως «οι δυνάμεις αυτές [της ακροδεξιάς], με όχημα την εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων, την ανεργία και το Κυπριακό, θα βρουν πολύ σύντομα τους λόγους και τις αφορμές να αποκολληθούν μια για πάντα από το σώμα της παραδοσιακής Δεξιάς, στρεφόμενοι ενάντια στον «παλαιοκομματισμό» και τη διαφθορά της αστικής εξουσίας».
  • Ο εθνικισμός και η ακροδεξιά δεν περιορίζονται φυσικά στο ΕΛΑΜ για την εισδοχή του οποίου στη Βουλή πανηγυρίζει ο Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής, αλλά ενυπάρχουν στο σχηματισμό της «Αλληλεγγύης», στη «Συμμαχία Πολιτών» του Γιώργου Λιλλήκα, στην ΕΔΕΚ αλλά και το ΔΗΚΟ. Ξεκάθαρα ακροδεξιά στοιχεία και μάλιστα σε πρωτοκλασάτο επίπεδο, υπάρχουν και στον κυβερνών ΔΗΣΥ. Συμπερασματικά, θεωρώ πως η ακροδεξιά ήταν η μεγάλη νικήτρια των σημερινών εκλογών.
  • Η απώλεια 35 τόσων χιλιάδων ψήφων για το κόμμα μας σε σχέση με τις αντίστοιχες εκλογές του 2011, είναι μια τεράστια οπισθοχώρηση για το δημοκρατικό-προοδευτικό κόσμο της Κύπρου. Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, μια εποχή που θα χαρακτηριστεί από ακρότητες μέσα και έξω από τη Βουλή και που θα κορυφωθούν αν προχωρήσουν οι συνομιλίες Αναστασιάδη-Ακκιτζί.
  • Η Αριστερά, η σοσιαλιστική προοπτική και η ζύμωση των ιδεών μέχρι την ωρίμανση του παγκόσμιου πολιτισμού, η πρωτοκαθεδρία της επιστήμης και της τεχνολογίας σε σχέση με τις καταρρέουσες θεολογίες και ιδεοληψίες, είναι ο αντικειμενικός στόχος κάθε απελευθερωμένου συνειδησιακά ανθρώπου. Όλη η συνεισφορά μας πρέπει να στοχεύει ακριβώς στο ξεκλείδωμα ή το ξεγέννημα αυτής της ωριμότητας, την επικράτηση του ανθρωποκεντρισμού και του εκδημοκρατισμού σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.    
  • Και υπ αυτή την έννοια, ακόμα και στις πιο δύσκολες φαινομενικά συνθήκες και μπροστά σε ήττες όπως κι αυτή που βιώνουμε σήμερα, η απογοήτευση και η παραίτηση δεν είναι πραγματικές επιλογές. Με χαμόγελο και πίστη στο δίκιο του αγώνα μας, συνεχίζουμε. Και τώρα και πάντα!

10 σχόλια:

  1. Καλά τα πήγαμε. Τώρα που ξέρουμε χρειάζεται να μάθουμε καλύτερα να διαχειριζούμαστε την οργανωμένην που τα μμε απαξίωση, την λάσπη τζιαι πως θα την αποκρούουμε με τρόπο που να κάμνει ζημια σε αυτόν που την σύρνει. Πολλής κόσμος αρκέφκει να καταλάβει. Θκιάβασε το τελευταίο "φύλλο μηδεν" του Ουμπέρτο Εκο. Θα σου κάμει καλό.

    Πέρα που τούτα, εγώ θεωρώ σαν κύριο λόγο των κακών αποτελεσμάτων του ακέλ τον άκρατο ατομικισμό που εγίνην καρκίνος της κοινωνίας τζιαι έκαμεν σιγά σιγά ούλλες τες αξίες που βόλου. Έγραψα το τζιαι αλλού: ο καπιταλισμός εκατάντησεν τον κόσμο μιαν κοινωνίαν αρφαλιών πάνω σε παραμελημένα τζιαι δυστυχισμένα σώματα. Εμίλησα με δεκάδες δυσαρεστημένους ψηφοφόρους που κλαψουρίζουν που δεν τους είδεν κανένας μετά την κρίσην. Κάμνει επίθεσην ο καπιταλισμός, θερκέφκει η κρίση τζιαι το απολίτικον αρφάλιν έχει παράπονον που δεν επήεν κανένας έσσω του να του κάμει προσωπικήν διαχείρησην του προβλήματος του. Πρέπει να μάθουμεν τον κόσμο να μην περιμένει προσωπικήν επίλυση του προβλήματος του. Δεν μπορεί να διαλύει ο συναγερμός την υγείαν κόφκωντας 300 εκ, να γίνουνται ουρές 2500 άτομα με καταρράχτην τζιαι ο αριστερός να καρτερά που την αριστερά να πάει να γλύψει κανένα νοσοκόμο δικό μας να περάσει μπροστά στην λίστα αναμονής. Αυτόν τον λούμπεν φτωχόν τζιαι αμόρφωτον που δεν εκατάλαβεν ότι δεν μπορεί ο αριστερός βουλευτής να πάει να κόψει άλλον άρρωστον για να περάσει τζιείνος μπροστά, πως τον μορφώννεις, πως τον κάμνεις άθρωπον; Το ΚΚΚ ήταν αμόρφωτους θρήσκους χριστιανούς πίθηκους που έπιασε για πρώτην ύλη τζιαι τους έκαμεν αθρώπους τζιαι αγωνιστές. Πως οργανώννεις 2500 παθόντες με καταρράχτη να πα να τα σούσουν του προτεκτοράτου της Τρόικας στην Λευκωσία, πέρνεις τους στο αεροδρόμιο να προϋπαντήσουν την Βερκουλέσκου; Πως τους πέρνεις στο εκλογικόν επιτελείο του Δίπλαρου ή της Ξένιας Κωσταντίνου, του Παπαδόπουλλου τζιαι τους χαλάς το μπλίγκ μπλίγκ αστικό ντεκόρ του ονειρεμμένου success story τους; Η Εκυσυ καταφέρνει τα κάπως. Ξέρουμεν πουτούτα τζιαι πρέπει να έβρουμεν τζιαι άλλους τρόπους σύχρονους. Δεν μπορεί να συνάει τους δυσαρεστημένους της κρίσης ο κάθε Λαϊκιστής ππεζεβέγκης.

    Η πολιτική δεν γινίσκεται που τα κκίπορ. Εντάξι, κάτι είναι, αλλά έχει αξίαν όταν είναι εργαλείο της πραγματικής οργάνωσης του κόσμου. Τζιαι η οργάνωση θέλει κόπο τζιαι θυσίες. Δεν είναι με τα λόγια.

    Αυτήν την λυσοφοβικήν συνοπαρτζιά να μεν την φοάσαι. Είναι πόρτοι που θα παίξουν λλίο τζιαι μετά θα διαλυθούν μέχρι την επόμενην ευκαιρία. Στήννουν επιρροήν για να την πουλήσουν ακριβά αντάλλαγμα στην επόμενην ευκαιρία. Μπορεί να είναι χτηνά απολίτικα τούτοι οι ψηφοφόροι αλλά ηλήθιοι είναι μέχρι ενός σημείου μπορεί να είναι.

    Αυτά θα φέρουν άλλα. Τζαι όπως αυτά είναι άκρως άνοστα, θα φέρουν σίουρα άλλα πιο όμορφα.

    Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έσιεις απόλυτο δίκιο σε ούλλα. Είδα τον αρφό σου σήμερα, σχεδόν έκλεεν. Έλειψεν η ιδεολογία εσυφφωνήσαμεν...

      Διαγραφή
  2. Ναι εχάσαμεν τον προσανατολισμόν μας. Αντί να εκπαιδεύουμε τον κόσμο να οργανώνεται και να παλεύει, τον αφήσαμε στον εφησυχασμό και τον αφήσαμε να ζητά δικαιολογημένα ή αδικαιολόγηταδίνοντας αντάλλαγμα την ψήφο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά, πρέπει να δούμε πως προσαρμοζόμαστε. Ειδικά αν υπάρξει πρόοδος στο Κυπριακό.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος24/5/16, 7:16 μ.μ.

    Καταρχην ο Αντρος και το μετριοπαθες υφος (και οι πραξεις) δεν πειθουν. Η Χαραλαμπιδου γιατι επιαε 16000 ψηφους? Γιατι βκενει στην τιβι και καμνει μιση ωρα να πει μια κουβεντα και ακομα δεκα για να παιζει αμυνα (εγω δεν ειπα αυτο, ουδεποτε, δεν, εμεις δεν καναμε ετσι κοκ) ενω εμπηκε μεσα στην πορτα εσιει που το 2011.

    2ον. Η κοινωνια μας πλεον ειναι ατομικιστικη και καταναλωτικη. Η χαρα του πλασματου πλεον ειναι να γορασει το iphone του, να δει το ντανσιγκ, να μπει να δει τι εφορησε η ταδε διασημη, να τρωει, να σαζει τη παντα του. Ο γειτονας ας ψοφησει

    3ον. Αδυνατω πλεον να ταυτιστω με τους κοστουμαρισμενους, γραβατωμενους και αστικοκαθωσπρεπει ΑΚΕΛικους. Τι σχεση εχω με αυτους που εμαθαν να ζουν με δημοσιο χρημα? Που δεν εχουν δουλεψει για να παραξουν και να δημιουργησουν? Που τους προσεχει το κομμα? Εμενα ποιος με προσεχει στον πουστοκοσμο του καπιταλισμου και της ασυδοδιας. Κανενας. Μονο με τον σοσιαλισμο θα με στηριξει το κρατος μου.

    Ειναι ο στοχος του ΑΚΕΛ ο σοσιαλισμος? Μαλλον εμετατεθηκε για την αλλη ζωη. Αυτο που εχουμε σημερα ειναι ενα αστικο κομμα που σκεφτεται και πραττει αστικα.

    Να προσθεσω οτι γνωριζω τις δυσκολιες (ΕΕ, Κυπριακο, αγωγοι κλπ) οπως επισης και οτι ο κοσμος δεν θελει να ακουσει για σοσιαλισμο. Εμαθε να ζει στον δηθεν ελευθερο καπιταλιστικο και δυστυχισμενο κοσμο του και να βριζει τους παντες για τα κακα που τον εχουν βρει εκτος απο τον εαυτο του (που πιστευει στον καπιταλισμου).

    Καταληκτικα, πλεον το ΑΚΕΛ ειναι ενα εντελως αστικο κομμα. Το οποιο πασχιζει να λυσει τα δικα του καπιταλιστικα προβληματα με τα χρεη και τα μισθολογια του. Επομενως πλεον εχουμε ολοι γινει απου καταφερει και επιβιωσει. Δεν προτεινουν λυσεις και δεν προτεινουν ανατροπη του συστηματος, επομενως γιατι να το ψηφιζουν οι αριστεροι, οι κομμουνιστες, οι μαρξιστες?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμε,

      Άραγε ΣΟΥ, γιατί αυτοί «... οι [πραγματικοί] αριστεροι, οι κομμουνιστες, οι μαρξιστες», [όπως τους αποκαλείς] δεν προχωρούν και να φτιάξουν ένα πραγματικά αριστερό, κομμουνιστικό, μαρξιστικό κόμμα, που να έχει ως στόχο τον σοσιαλισμό; Μήπως είναι κι αυτοί «αστικοκαθωσπρεπει» κι όλο κουβέντες και λόγια του αέρα;
      Αντιφατικές πάντως οι τοποθετήσεις ΣΟΥ, κυρ-Ανώνυμε!

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος25/5/16, 2:44 μ.μ.

      Αν ειναι αστικοκαθωσπρεπει τοτε δεν ειναι κομμουνιστες. Σωστα? Στη πραγματικοτητα οι κομμουνιστες ειναι πολυ λιγοι. Η πλειοψηφεια ψηφιζει με πελατειακα κριτηρια.

      Διαγραφή
  4. Απόλλωνας24/5/16, 10:17 μ.μ.

    Σωστά όλα τα πιο πάνω. Το ερώτημα είναι: τι χρειάζεται ο αστικοποιημένος πλέον κύπριος αριστερός για να επανέλθει σε πορεία πάλης και διεκδίκησης; Δύσκολο ερώτημα για να απαντηθεί στα πλαίσια ενός σχολίου σε ένα μπλογκ.

    Θα περιοριστώ να πω ότι εκείνο που του χρειάζεται σε πρώτο στάδιο, είναι κάποιος που θα τον εμπνεύσει να βγει στους δρόμους να διεκδικήσει, όπως εμπνεύστηκαν και βγήκαν όλες εκείνες οι χιλιάδες κόσμου σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έστω και αν πολλοί από αυτούς δεν ήταν καν αριστεροί.

    Στην Κύπρο, φύσει και θέσει, ένας μόνο μπορεί να το κάνει αυτό. Το ΑΚΕΛ. Πως θα το κάνει; Απλά, να ξαναγίνει ΑΚΕΛ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μα τι σημαίνει σύντροφε Απόλλωνα "να ξαναγίνει ΑΚΕΛ"; Ξαναγίνεται ο κόσμος όπως ήταν; Ο κόσμος, η ζωή, προχωρά, αλλάζει. Εν τζιαι αφορά μόνο την Κύπρο το φαινόμενο της αποπολιτικοποίησης που τη μια τζιαι του εκφασισμού που την άλλη.

    Μες την παγκοσμιοποιημένη κουλτούρα του iphone τζιαι των τηλεοπτικών μαλακιών που αναφέρει ο ανώνυμος πιο πάνω, είναι τζιαι ο κυπραίος, τζιαι ο τούρκος τζιαι ο πακιστανός.

    Το να σκέφτεται εθνικά/τοπικά ένα κίνημα, λες τζιαι οι εξωτερικοί παράγοντες εν ασήμαντοι, εν αναλογικά όπως να σκέφτεται μικροαστικά ένας εργαζόμενος.
    Το ΑΚΕΛ αντιμετωπίζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η παγκόσμια αριστερά, μια κρίση ταυτότητας, μια κρίση ιδεολογική, ασάφεια στόχων, γραφειοκρατικές αντιλήψεις τζιαι νοοτροπίες κ.ο.κ. Δεν θα λύσουμε εμείς το γόρδιο δεσμό του παγκόσμιου κινήματος. Να συμβάλουμε πρέπει.

    Όπως επαγκοσμιοποιήθηκε η εξουσία τζιαι η πολιτική, τα θεάματα τζιαι η πληροφόρηση, τα ήθη τζιαι τα νέα έθιμα, το ίδιον παγκοσμιοποιημένη πρέπει να είναι τζιαι η αριστερή πολιτική έκφραση τζιαι παρέμβαση. Εν θα λύσουμε τοπικά ένα παγκόσμιο πρόβλημα όπως πχ τον εκφασισμό ή την ασυδοσία του κεφαλαίου, τη διαφθορά κ.ο.κ. Ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα εννά γεννηθεί στην Κύπρο δηλαδή; Ήντα εν η Αφροδίτη τίποτε;

    Όπως η ιδεολογία μας έρκεται που το δυτικό διαφωτισμό ως το ανώτερο στάδιο της δημοκρατίας, έτσι θα έρτει τζιαι η φιλοσοφία, το ύφος τζιαι ο χαρακτήρας της νέας αριστεράς που έξω. Ο σοσιαλισμός, αν δεν κάμει ρίζα σε μια μεγάλη χώρα ή ένωση χωρών, δεν υπάρχει περίπτωση να σταθεί τοπικά. Τούτο θα έπρεπε να το ξέρουμε ήδη.

    Τούτο φυσικά να μεν θεωρηθεί μοιρολατρικό γιατί ακριβώς στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, κάθε τοπική δοκιμασία τζιαι πρόοδος, εν συμβολή στο διεθνές κίνημα. Πχ το ΑΚΕΛ ήταν τζιαι είναι σημείο αναφοράς στην Ευρώπη για την ικανότητά του να στέκεται αντιιμπεριαλιστικά-αντιΝΑΤΟϊκά ως κόμμα εξουσίας.

    Να μεν αποδίδουμε στο ΑΚΕΛ τζιαι το κάθε ΑΚΕΛ μεταφυσικές ικανότητες τζιαι δυνατότητες. Λες τζ εν ο τύπος με τον μαγικό αυλό που εννά παίζει τζιαι εννά τον βουρούν που πίσω ούλλα τα μωρά του χωρκού. Εν η πιο δημοκρατική φωνή, εν η πιο καλή μουσική, εν τιμή μας τζιαι καμάρι μας που έχουμε έτσι κόμμα, αλλά να μεν το φορτώνουμε με την ευθύνη να τα προλαβαίνει ούλλα τζιαι να έσιει τες λύσεις για κάθε κοινωνικό πρόβλημα. Όπως η επιστήμη δεν ήβρε το φάρμακο για τον καρκίνο αλλά ούλλοι μας βασιζούμαστε πάνω της για να το έβρει, έτσι τζιαι με το διεθνές κίνημα.

    Εν άκουσα κανένα να κατηγορεί τους ερευνητές για την αδυναμία τους να έβρουν τη λύση, τζι ο καπιταλισμός, νομίζω, εν ακόμα πιο σύνθετο πρόβλημα που τον καρκίνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Απόλλωνας25/5/16, 7:09 π.μ.

    Νέε, προσπάθησα να κάνω ένα λιτό και περιεκτικό σχόλιο χωρίς πολλές επεξηγήσεις. Ίσως θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικό του τι ήθελα να πω, αν στο τέλος πρόσθετα ένα «στα σημερινά δεδομένα».
    Συμφωνώ με τους προβληματισμούς που θέτεις. Οι προλετάριοι «που δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο πέραν από τις αλυσίδες τους» δεν υπάρχουν πλέον. Η οριοθέτηση των τάξεων που είχε υπόψη του ο Μαρξ έχουν αλλάξει. Κάτω από τον όρο «εργαζόμενος» μπαίνει και ο εργάτης της χειρωνακτικής εργασίας, μπαίνει και το ψηλόβαθμο στέλεχος επιχείρησης με μισθό €60.000 - €70.000 το χρόνο.
    Παρόλα αυτά οι γενικές αρχές της ιδεολογίας υπάρχουν. Αν μη τι άλλο, τις συντηρεί η ολομέτωπη επίθεση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Σε αυτές τις αρχές εννοώ ότι πρέπει να επιστρέψει το ΑΚΕΛ σε επίπεδο καθημερινής δράσης και όχι να δημιουργήσει το μανιφέστο του 21ου αιώνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...