"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Μαΐου 2016

Για την προεδρία της Βουλής: Ζητείται υπέρβαση

Για να δούμε...
  • Η παταγώδης αποτυχία που έφερε ο διπλασιασμός του εκλογικού μέτρου, σε συνδυασμό με τη δομημένη από το 2011 πολιτική και κοινωνική περιρρέουσα, είναι μάλλον αυταπόδεικτη. Αντί οι «μεγάλοι» να ξεφορτωθούν τους «μικροκαταστηματάρχες» του λαϊκισμού όπως μάλλον υπολόγιζαν, κατάφεραν με μια όλως διόλου αψυχολόγητη κίνηση να τους πολλαπλασιάσουν.  
  • Ο λαϊκισμός «ξεσιειλίζει που τα ποϊνάρκα» της νέας σύνθεσης της Βουλής. Το φαινόμενο είναι φυσικά διαχρονικό και έχει τη βάση του στην ίδια την ποιότητα και τα όρια της αστικής δημοκρατίας… αλλά τόσους πολλούς μαζεμένους «σωτήρες» στα έδρανα ίσως να μην έχουμε ξαναδεί!   
  • Οι περισσότεροι της Δεξιάς, της αυτόνομης(;) πλέον ακροδεξιάς και των υπολοίπων κομμάτων που αρέσκονται να το παίζουν «κέντρο» και υπεράνω ιδεολογιών, δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη που χρειάζονται για να υπηρετήσουν την Κύπρο όπως της αρμόζει. Και το βασικότερο χρειώδες για τους πολιτευτές μας και τα κόμματά τους, είναι η συνείδηση της αναγκαιότητας λύσης του κυπριακού προβλήματος στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου.
  • Η μη λύση ισοδυναμεί με μια σταδιακή ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών στην Τουρκία, τη διαιώνιση και την ανάπτυξη καινούριων προβλημάτων και μια διαρκή απειλή για τον τόπο και το λαό συνολικά. Η λύση, αν προκύπτει φυσικά από αυτήν η δυνατότητα μιας ακηδεμόνευτης και συνδιοικούμενης χώρας, δεν αποτελεί μεν πανάκεια για όλα τα κοινωνικά ζητήματα αλλά σίγουρα αποτρέπει τον κίνδυνο οριστικής διχοτόμησης για κάποια περίοδο.
  • Ποιοί λοιπόν και πόσοι βουλευτές και τα κόμματά τους έχουν όντως την πεποίθηση πως πρέπει να εργαστούν για μια κουλτούρα συμβίωσης, επανένωσης και συνεργασίας με την άλλη μεγάλη κοινότητα του νησιού;
  • Το ερώτημα είναι φυσικά ρητορικό. Ξέρουμε πολύ καλά πως το «εθνικό τόξο», όλοι δηλαδή οι πολιτικοί σχηματισμοί εκτός ΑΚΕΛ, αντιμετωπίζει ενδόμυχα ή φανερά την ανεξαρτησία της Κύπρου και την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη της Δημοκρατίας ως μια «εθνική υποχώρηση» από το στόχο της Ένωσης. Ομοίως στην άλλη κοινότητα, η ομοσπονδία μάλλον θεωρείται από τους εθνικιστικούς κύκλους της ως υπαναχώρηση από το στόχο της διχοτόμησης-Ταξίμ.
  • Υπ’ αυτή την έννοια, για να μπορεί να προχωρήσει μια διαδικασία ειρήνευσης και επανένωσης, αλλά το κυριότερο για να υπάρξουν προϋποθέσεις ριζώματος της λύσης, χρειάζεται να κυριαρχούν πολιτικά και κοινωνικά οι τάσεις εκείνες που αντιλαμβάνονται το εθνικιστικό και μαξιμαλιστικό αδιέξοδο.
  • Με λίγα λόγια, η Κύπρος έχει κάποιες πιθανότητες να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη από τη δεκαετία του 1950 ΝΑΤΟϊκή της διχοτόμηση, με επικράτηση των μετριοπαθών και δημοκρατικών εκείνων δυνάμεων στις δύο κοινότητες, που θα εγγυηθούν όχι μόνο την επίτευξη συμφωνίας αλλά και τη λειτουργία της.
  • Οι δυνάμεις αυτές, όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών βρίσκονται, σε υποχώρηση.  Παρόλα αυτά, αλίμονο αν τις θεωρούμε ξεγραμμένες και περιθωριοποιημένες. Κατά τη γνώμη μου μπορούν να επανακάμψουν και να οδηγήσουν την κοινωνία σε «απόρριψη του απορριπτισμού», υπό ορισμένες φυσικά αναγκαίες συνθήκες.
Να μη ξαναθάψουμε τη λύση
  • Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει το ΑΚΕΛ να υποστηρίξει ως Πρόεδρο της Βουλής ένα πρόσωπο από τον απορριπτικό χώρο. Η σχέση της Αριστεράς με τον εθνικιστικό «ενδιάμεσο» είναι πλέον τόσο άτοπη κι επικίνδυνη όσο ποτέ προηγουμένως. Ούτε φυσικά και μπορεί να υποστηρίξει τον υποψήφιο του Συναγερμού, κάτι που έτσι κι αλλιώς αντιβαίνει την έως τώρα κοινοβουλευτική παράδοση που θέλει την προεδρία της Βουλής να μην καταλήγει στο κυβερνών κόμμα.
  • Ως εκ τούτου, αν ο ΔΗΣΥ επιθυμεί πραγματικά να χρησιμοποιήσει το επόμενο χρονικό διάστημα για να φτάσουμε σε μια ακτίνα συμφωνίας στο κυπριακό, θα πρέπει ομοίως με το ΑΚΕΛ να τερματίσει την πολιτική των συνεργασιών με τα μικρότερα κόμματα και να κάνει την υπέρβαση. Αυτή η υπέρβαση συνιστάται στην παρούσα συγκυρία στο να υποστηριχθεί η υποψηφιότητα του ΓΓ του ΑΚΕΛ, με γνώμονα τη σύμπτυξη κοινωνικού μετώπου λύσης και επανένωσης.
  • Τα απορριπτικά κόμματα, αυτά που θα αποτελέσουν μαζί με συγκεκριμένα ΜΜΕ και την Εκκλησία τα βασικά οχήματα τρομοκράτησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης μπροστά σε μια πιθανή ευκαιρία λύσης, έχουν καταφέρει να πολλαπλασιάσουν συνολικά την παρουσία τους στα κανάλια και τον τύπο. Ας μην τους χαρίσουμε ΚΑΙ το θεσμό του προέδρου της Βουλής. Ο θεσμός αυτός θα αποδειχθεί πολύ χρήσιμος στην περίπτωση μιας τελικής φάσης συζήτησης του κυπριακού.   
  • Αν πραγματικά πιστεύουν εκεί στο ΔΗΣΥ πως η ερχόμενη περίοδος μέχρι και τη λήξη της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη είναι η πλέον κρίσιμη για τη λύση του κυπριακού, αν ειλικρινά στοχεύουν να δώσουν τη μάχη για μια λύση που να μπορεί να αποδεχτεί η κοινωνία, δεν έχουν ίσως άλλη επιλογή από το να στραφούν και εμπράκτως εκεί που είναι ακόμα ζωντανή η φλόγα της επανένωσης: στην Αριστερά.
  • Σε κάθε άλλη επιλογή, ο κίνδυνος του θαψίματος της λύσης, του οριστικού θαψίματος αυτή τη φορά αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πραγματιστές και σοβαροί σχολιαστές, είναι προ των πυλών.
  • Εννοείται πως η εκλογή του υποψηφίου του ΑΚΕΛ από μόνη της, δεν αρκεί για τον κόσμο της Αριστεράς. Παράλληλα και ταυτόχρονα, ο Συναγερμός και το Προεδρικό θα πρέπει να εγκαταλείψουν για το κρίσιμο αυτό διάστημα τις πολιτικές που διχάζουν τους υποστηρικτές της λύσης και που συνοψίζονται κυρίως σε δύο κεφάλαια: Το πρώτο αφορά τις αντιλαϊκές οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζονται - και το δεύτερο την προσπάθεια εξομοίωσης των δυνάμεων που αγωνίστηκαν για υπεράσπιση της Δημοκρατίας και αυτών που συμμετείχαν στην εγκληματική δράση της ΕΟΚΑ Β’ και τελικά στο πραξικόπημα.
  • Κρίσιμο επίσης για την Αριστερά είναι να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η εμπλοκή του ΝΑΤΟ, άμεσα ή έμμεσα, στα ζητήματα των στρατιωτικών εγγυήσεων της λύσης και γενικότερα στα κυπριακά θέσμια. Αυτό το ενδεχόμενο προωθείται συχνά από την εφημερίδα «Πολίτης», γνωστή για τη διασύνδεσή της με το Προεδρικό, ως μια «λύση» του προβλήματος των εγγυήσεων.
  • Αν λοιπόν ο ΔΗΣΥ συνδυάσει την υποστήριξη του Άνδρου Κυπριανού για το δεύτερο στη σειρά πολιτειακό αξίωμα, με μια σειρά πολιτικών «καλής θέλησης» προς την κοινωνία και το δημοκρατικό αίσθημα, θα σημαίνει πως συνειδητοποιεί απόλυτα την κρισιμότητα της περιόδου μέχρι το τέλος του 2017.
  • Προχωρώντας με αυτή την επιλογή, η κυβερνητική παράταξη θα πείσει πως όντως βρισκόμαστε σε μια τελική φάση και πως πραγματικά εργάζεται για μια συμφωνία που θα τύχει έγκρισης από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού. 

19 σχόλια:

  1. Φίλε Νέε,
    Σε χαιρετώ!

    Και πριν προχωρήσω να καταθέσω σκέψεις και σχόλια πάνω στο κείμενο ΣΟΥ, θα ‘θελα να πω ότι το περιεχόμενο του με εξέπληξε αρνητικά, αν και το «Ζητείται υπέρβαση» στον τίτλο του με προδιάθετε για κάτι το οποίο δεν θα ΜΟΎ άρεσε, ή/και και με το οποίο προφανώς θα διαφωνούσα. Και δεν έπεσα έξω...
    Να σημειώσω επίσης ότι προβληματίστηκα αρκετά αν θα πόσταρα αυτό το (κριτικό για το δικό ΣΟΥ κείμενο) πόνημα ΜΟΥ, αλλά επειδή η άποψη που λέει πως «το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ πρέπει να τα βρουν για το κυπριακό» [κι αυτό το μήνυμα εκπέμπει ξεκάθαρα το σύγγραμμα ΣΟΥ παρά τις κάποιες προϋπόθεσης που θέτεις], έχει κατά τη γνώμη ΜΟΥ ένα βαθύτερο αντιΑΚΕΛικό κι αντιΑΡΙΣΤΕΡΟ περιεχόμενο [καλλιεργεί την ιδεολογική και πολιτική ισοπέδωση κάτι που οδηγεί στην απο-ιδεολογικοποίηση και κατ’ επέκταση και στην απολιτικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων που πρόσκεινται Αριστερά], είπα να καταθέσω τελικά τις διαφορετικές προσεγγίσεις, τους προβληματισμούς και τα ερωτήματα ΜΟΥ...

    1. Κατ’ αρχάς να πω ότι αν έρθει ο ΔΗΣΥ [βλέπε η αλεπού ο Φούλλης] να υποστηρίξει την (τυχόν) υποψηφιότητα Άντρου Κυπριανού για την Προεδρία της Βουλής χωρίς προσυνεννοήσεις, ανταλλάγματα και συμφωνίες [ας πούμεν, να διαμοιραστεί εξ ημίσειας η Προεδρία], καλώς να ορίσει. Προσωπικά όμως, ΔΕΝ πιστεύω κάτι τέτοιο! Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση! Εξ άλλου γιατί να το κάνει ο ΔΗΣΥ και δη ο Αλουπός του; Για να ανεβάσει το κύρος του ΑΚΕΛ μετά την εκλογική του υποχώρηση;

    2. Το κείμενο ΣΟΥ, φίλε Νέε, μοιάζει με ΕΚΚΛΗΣΗ προς τον ΔΗΣΥ να υποστηρίξει τον Άντρο Κυπριανού για την Προεδρία της Βουλής, για τους λόγους που αναφέρεις και επεξηγείς. Εγώ πάντως, διαφωνώ με τον τρόπο που προσεγγίζεις και αναλύεις το θέμα. Το ΑΚΕΛ εν τη διαδικασία των συνομιλιών [για την επίτευξη μιας συμβιβαστικής διευθέτησης στο κυπριακό] που στην ουσία στηρίζει. Και σίγουρα ΔΕΝ μπορεί (το ΑΚΕΛ) να μετατραπεί σε απολογητής κάθε ματσαράγκας του Νίκαρου – και δεν είναι και λίγες αυτές που έχει κάμει. Από πού κι ως πού, λοιπόν, μπορούμε [ως Αριστερά] να εμπιστευτούμε τον ευκόλως δεσμεύομενο και πανευκόλως αποδεσμεύομενο Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ, το κατ’ εξοχήν κόμμα της Δεξιάς, του κεφαλαίου, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας και των δεσμεύσεων και εξαρτήσεων (του) από τη Δύση (Τρόικες, ΝΑΤΟ, διευθυντήρια των Βρυξελλών κι άλλους ευρωπαίους φίλους και εταίρους), ότι δεν θα ακολουθήσουν την πεπατημένη – δηλ. τις δικές τους πολιτικές;

    3. Και το κυριότερο, αγαπητέ Νέε, μπορεί ο ΔΗΣΥ να αρνηθεί των Εαυτό ΤΟΥ και να συμπορευτεί με το ΑΚΕΛ για «να ανατρέψει [η Κύπρος] την προδιαγεγραμμένη από τη δεκαετία του 1950 ΝΑΤΟϊκή της διχοτόμηση»; Ή μπορούν «ο Συναγερμός και το Προεδρικό [...] να εγκαταλείψουν για το κρίσιμο αυτό διάστημα τις πολιτικές που διχάζουν τους υποστηρικτές της λύσης»; [Κι αναφέρεις δύο σημαντικά κεφάλαια: «Το πρώτο αφορά τις αντιλαϊκές οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζονται - και το δεύτερο την προσπάθεια εξομοίωσης των δυνάμεων που αγωνίστηκαν για υπεράσπιση της Δημοκρατίας και αυτών που συμμετείχαν στην εγκληματική δράση της ΕΟΚΑ Β’ και τελικά στο πραξικόπημα»]... Πραγματικά πιστεύεις ότι μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ο ΔΗΣΥ; Να προχωρήσει δηλαδίς, σε «μια σειρά πολιτικών “καλής θέλησης” προς την κοινωνία και το δημοκρατικό αίσθημα»; Όνειρα μαγιάτικης νυχτός, φίλτατε Νέε! Γι’ αυτό και ΔΕΝ καταλαβαίνω πώς θα επιτευχθεί (με τον ΔΗΣΥ και τον Νίκαρο) η «σύμπτυξη [ενός] κοινωνικού μετώπου λύσης και επανένωσης»... Άσε που ως κόμμα της Αριστεράς θα κληθούμε να (επ)εξηγήσουμε τα ανεξήγητα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νέε,

      Να συμπληρώσω ακόμα κάτι: Το «καλώς να ορίσει» που είπα πιο πάνω [στο σημείο 1 του προηγούμενου σχολίου ΜΟΥ, αναφερόμενος σε μια χωρίς ανταλλάγματα στήριξη του Άντρου Κυπριανού από τον ΔΗΣΥ] δεν είναι κάτι που λέχθηκε εύκολα και χωρίς προβληματισμό. Σίγουρα μια τέτοια στήριξη δεν θα είναι καθόλου αθώα και θα δημιουργήσει βαρίδια [και υποσυνείδητες πίεσης] και στο Κόμμα και στον ίδιον τον Άντρο Κυπριανού... Να λείπει το βύσσινο τελικά;

      Διαγραφή
  2. Γεια σου φίλε Anef!
    Καταρχάς ευχαριστώ για το feedback! Να έχουν ένα σοβαρό σχόλιο να διαβάζουν οι επισκέπτες τζιαι να μας δίνει τροφή για τις επόμενες κουβέντες. Οπότε, καλώς έγραψες, τζιαι γενικά πάντα καλώς επεμβαίνεις όπου το κάμνεις.

    Όπως θα πρόσεξες πουθενά δεν αναφέρω οποιαδήποτε για ανταλλάγματα αλλά ούτε και για μισές θητείες και άλλες σοφιστείες του Περδίκη. Τι ανταλλάγματα να δώσει δηλαδή το ΑΚΕΛ σε τέτοια περίπτωση, εκτός που το να φροντίζει, όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του, να μεν κατρατζυλίσει η κοινωνία στον απορριπτισμό;

    Μαθηματικά λύνω την εξίσωση και λέω κάτι απλό: Αν ο Συναγερμός (Αναστασιάδης-Αβέρωφ-Χάσικος-Πολίτης-ΟΕΒ-ΚΕΒΕ κυρίως) θεωρεί πως το επόμενο διάστημα (μέχρι το τέλος της θητείας τους) θα γίνει κάτι σημαντικό, θα ενδιαφέρονται φυσικά να υπάρχουν οι πολιτικοκοινωνικές προϋποθέσεις που θα το στηρίξουν.

    Με πρόεδρο της Βουλής-αργηγό απορριπτικού κόμματος, πως πάεις σε δημοψήφισμα; Με την Αριστερά στη γωνία πως θα πείσεις για την ανάγκη λύσης;

    Αν όχι, αν δηλαδή βλέπουν να μεταφέρεται το κυπριακό στην επόμενη εξουσία, ας κάμουν πρόεδρο της βουλής όποιον θέλουν, όπως εκάμαν το 2011 με την αποστασία Κουλία τζιαι την στήριξη Ομήρου. Ας δκιαλέξουν τωρά πχ τον Λιλλήκα ή ξέρω γω στη βάση των υπολογισμών τους.

    Στην περίπτωση όμως που κορυφωθούν οι συνομιλίες και φτάσουμε σε προσχέδιο λύσης μέσα στον επόμενο χρόνο (υπόλοιπο του 16’ και όλο το 17’ σχεδόν), αυτό θα σημαίνει πως η ίδια η βουλή θα πρέπει να διαλυθεί. Φαντάσου τωρά τι θα γίνεται τζιει μέσα με ένα πρόεδρο της βουλής τύπου Σιζόπουλου πχ.
    Κοίτα, αν όντως μπορούν οι συνομιλίες να παράξουν κάποιο ανεκτό για την Αριστερά αποτέλεσμα και αν υπάρχουν εκείνες οι εκτιμήσεις από Άγκυρα κλπ πως μπορεί να γίνει αποδεκτό, στη μάχη για να περάσει η λύση θα ριχτεί το ΑΚΕΛ και η κυβερνητική παράταξη. Αργά ή γρήγορα δηλαδή, μετά από μια θετική κατάληξη των συνομιλιών, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα θα πρέπει από κοινού και χωριστά να απευθυνθούν στην κοινωνία, επιχειρηματολογώντας υπέρ της λύσης.

    Οι δυό τους, εμείς αυτό το ξέρουμε πολύ καλά, φτάνουν στην ομοσπονδιακή-διζωνική λύση από διαφορετικές αφετηρίες και έχοντας άλλα υπόψη τους για το μέλλον. Είναι αυτό που δεν έχουν καθόλου υπόψη τους οι «ενδιάμεσοι» και το ΕΛΑΜ (ή παίζουν επίτηδες πελλόν οι πιο έξυπνοι ποτζιείνους), εξισώνοντας τις δύο θέσεις για το κυπριακό επειδή καταλήγουν στην αποδοχή της ΔΔΟ.
    Θα μας φοβίζει και θα μας τρομοκρατεί το «ΔΗΣΑΚΕΛ», εφεύρημα του ChristofiasWatch και εσχάτως χρησιμοποιούμενο από τους πάντες στον απορριπτικό χώρο - ή το άλλο, η ήττα του 1985 στις βουλευτικές επειδή στράφηκε το κόμμα ενάντια στον Κυπριανού που απέρριψε μια φαινομενικά τουλάχιστον καλή ευκαιρία λύσης; Τέτοιες σκέψεις αναβίωσαν δυστυχώς και με την υποχώρηση στις πρόσφατες βουλευτικές, επειδή το ΑΚΕΛ στήριξε την επανέναρξη των συνομιλιών και γενικά υποστηρίζει τη διαδικασία.

    Το πνεύμα της σύγκρουσης με τον Κυπριανού το 85’ ήταν σωστό, τζι αποδείκτηκεν τούτο περίτρανα στις προεδρικές του 88’ τζιαι στην πορεία του Βασιλείου στο κυπριακό. Τωρά, αν το χειριστήκαν άγαρμπα οι τότε τζιαι εμετακινήθηκε κόσμος προς το ΔΗΚΟ (με ένα «ΔΗΣΑΚΕΛικό» σύνθημα της εποχής), εν μια άλλη ιστορία. Όπως τζιαι η τωρινή γραμμή εν σωστή.

    Το ζήτημα είναι τελικά είναι πως θα διαχειριστούμε επικοινωνιακά τη συναντίληψη με τον Συναγερμό για να περάσει η λύση στην κοινωνία; Μα τούτο εν λυμένο, άσχετα αν δεν πείθει τους «ενδιάμεσους» και όσους πρώην ή νυν ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ τείνουν στην απόρριψη: το ΑΚΕΛ έχει σταθερές θέσεις στο κυπριακό τζιαι δεν θα μετακινηθεί επειδή έρκεται να τον έβρει η Δεξιά.

    Συνέχεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν πάμε σε δημοψήφισμα με την Αριστερά να στηρίζει την πρόταση, έτσι κι αλλιώς το «ΔΗΣΑΚΕΛ» θα πουμπουνίζει μες τα φκια μας που το πρωίν ως τα μεσάνυχτα.

      Φυσικά και δεν κάνω «έκκληση» στον ΔΗΣΥ να υποστηρίξει Α. Κυπριανού. Αν υπήρχε άλλο επανενωτικό κόμμα στη Βουλή, πχ η κουμέρα η Πραξούλλα, θα ήταν πολλά πιο εύκολα τα πράματα, αν πραγματικά θα εθέλαν να δώσουν το σύνθημα της λύσης. Αν εβλέπαν δηλαδή να υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες. Χωρίς όμως άλλες δυνάμεις λύσης τζιειμέσα, θα ήταν αναγκασμένοι να κάμουν την υπέρβαση. Εν η μοναδική τους διέξοδος, αν από τον Σεπτέμβρη πάμε για εντατικοποίηση των συνομιλιών.

      Το πώς θα διαχειριζόταν επικοινωνιακά το ΑΚΕΛ μια τέτοια κίνηση εκ μέρους του ΔΗΣΥ, το αφήνω στους υπεύθυνους.

      Εγώ κάτι τέτοιο θα το έβλεπα ως μήνυμα και σήμα πως μπαίνουμε σε μια τελική ευθεία. Και έτσι θα πρέπει μάλλον να το διαχειριζόταν το ΑΚΕΛ αν γινόταν ποτέ: Να πει στον κόσμο, κοιτάτε, δαμαί υπάρχει μια προτεραιότητα, να χτίσουμε την επόμενη μέρα, τζιαι απαιτείται η μέγιστη δυνατή ενότητα.

      Να κακίσουμε τη στάση τζιαι τες θέσεις του απορριπτικού χώρου τζιαι να τους καταγγείλουμε ως υπονομευτές (που είναι) της ενότητας τζιαι της προοπτικής τούντου τόπου τζιαι του λαού του. Να καταγγείλουμε πως πίσω που την απόρριψη του σχεδίου ή της ομοσπονδίας εν γένει κρύφκεται ο σοβινισμός τζιαι η λατρεία της διχοτόμησης, της εθνικής δηλαδή καθαρότητας.

      Υποθετικά φυσικά εμιλήσαμεν, εν πολλά χαμηλές οι πιθανότητες να εγίνετουν κάτι τέτοιο, αλλά εν μια καλή άσκηση που αφορά το κυπριακό τζιαι τη διαχείριση του ζητήματος της τομής (αποδοχή της βάσης λύσης) των μεγάλων κομμάτων στο ζήτημα.

      Διαγραφή
  3. Shαίρουμαι πολλά για την ανάρτηση σου, με την οποίαν συμφωνώ 100% χωρίς κανέναν ενδοιασμόν, ελπίζοντας ότι θα εισακουστεί. Προσθέτω ένα σύντομον, σχετικό κείμενον που τον Μάριο Θρασυβούλου στο facebook (εν ξέρω αν τον έshιεις υπόψη, εν αριστερών καταβολών) αντί δικού μου σχολίου:

    "Η εκλογή προέδρου της Βουλής και η Αριστερά: συμβολισμός και πολιτική
    ___________________________
    Συνεχίζει να υπάρχει στον ευρύτερο αριστερό χώρο μεγάλη δυσκολία κατανόησης της σημασίας της λύσης του Κυπριακού. Πλανιέται μια αμηχανία και μια σύγχυση όταν κάθε φορά τίθεται η πρόταξη αυτή. Αντιμετωπίζεται σαν ένα γεγονός στατικό, χωρίς δυναμική και πάντα συνδεόμενο με τις σημερινές οικονομικές, ταξικές, κομματικές σχέσεις και πραγματικότητες. Δεν αντιμετωπίζεται ως μια ιστορική αναγκαιότητα.
    Η ίδια η λύση, έστω και σε αστικά πλαίσια, είναι από μόνη της νεωτερισμός. Είναι άλμα προς τα μπρος. Ενώνει τη χώρα και τον λαό της, φέρνει κοντά τους ανθρώπους των δύο κοινοτήτων, τους αναγκάζει να πορευτούν μαζί, να συνεργαστούν, να σχεδιάσουν την κοινή ζωή. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για επανακαθορισμό της θέσης των κοινωνικών ομάδων, των απλών ανθρώπων, των εργαζομένων. Δίνει τη δυνατότητα σε «ξεχασμένες» δυνάμεις, που η λαίλαπα του λαϊκισμού και του εθνικισμού τις έριξαν στο περιθώριο, να βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν θέση στο πολιτικό σκηνικό. Σ’ αυτή τη βάση, οτιδήποτε τείνει προς τη δημιουργία ενός κλίματος που θα ευνοεί τις διεργασίες επανένωσης και ειρηνικού διακανονισμού είναι βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
    Η εκλογή του προέδρου της Βουλής θα ήταν κάτω από άλλες περιστάσεις ένα τυπικό ζήτημα, χωρίς ουσία. Όμως σήμερα έχει αξία! Πέραν του συμβολισμού, όπου η παρουσία στο πόστο αυτό ενός ανθρώπου που θέλει τη λύση είναι ένα μήνυμα προς την κοινωνία, υπάρχει ακόμα ένας σημαντικός λόγος: Η στάση της επίσημης Αριστεράς στη διαδικασία αυτή θα δείξει αν η βούλησή της για λύση του Κυπριακού είναι πιο δυνατή από τον κομματικό ωφελιμισμό. Αν θα καταστεί πρωταγωνιστής και ριζοσπαστική δύναμη ή μια δύναμη προορισμένη να συνεργάζεται με το εθνικιστικό «Κέντρο» και να αναδεικνύει φαιδρούς πολιτευτές."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με ο Μάριο διαφωνώ σε ότι αφορά την ιστορική ανάλυση του κυπριακού που κάμνει τζιαι η οποία πλησιάζει τον μετά το 2006 Μ. Δρουσιώτη. Για το συγκεκριμένο κομμάτι δεν βρίσκω κάπου να διαφωνήσω. Εν στο ίδιο κλίμα. Πότε το έγραψε τούτο ο Μάριος;

      Διαγραφή
    2. Εχτές.

      https://www.facebook.com/thrasyvouloumar/posts/467395973455475

      Διαγραφή
    3. Εγώ διαφωνώ με την πρώτη παράγραφο. Δεν στέκει. Δεν έσιει κανένα γεγονός που έγινε μετά το 2004 πάνω στο οποίο να βασίζεται. Άμα αφαιρέσεις την πρώτη παράγραφο, τα υπόλοιπα είναι προκαταβολική καχυποψία για την αριστερά. Όντος αθθυμίζει Δρουσιώτην (και κομπανία πολίτης) που εκαταλογίζαν του Χριστόφκια ότι δεν έθελε λύση διότι η Τουρκία δεν ετάρασσε στο περιουσιακό/εδαφικό, ή διότι δεν εδίαν λευκήν επιταγή για να επανεκλεγεί ο Ταλάτ (που δεν θα επανεκλέγετουν). Τζιαι αυτήν την στιγμή που μιλούμε, οι Τούρτζιοι μπορεί να μας πέρνουν στην βρύση τζιαι να μας φέρνουν άποτους (τζιαι μας τζιαι τον Ακκιντζή) όπως προσπαθούν να κάμουν τζιαι της Ευρώπης. Τζιαι να φκεί πρόεδρος της βουλής απορριπτικός δεν είναι καταστροφή. Δεν είναι τζιείνος που διαπραγματεύεται. Αν εδέχετουν ο Τταλάτ ο Χριστόφκιας έπρεπεν να το λύσει με τον Γιαννάκην που εξέλεξεν ο συναγερμός. Αν εδέχετουν η τουρκία δεν είναι ένας πρόεδρος της βουλής που έχει την όποιαδήποτε εξουσία να εμποδίσει τη λύση

      Διαγραφή
    4. Ασέρα, με πρόεδρο της Βουλής που το απορριπτικό στρατόπεδο, έτα ούλλα τζιαμαί αν έρτει καμιά καλή ευκαιρία.

      Ο Μάριος έχει τα γνωστά κολλήματα με το χώρο μας, κάμνει τζιαι στρεβλήν ανάγνωση του κυπριακού όπως ξαναείπα. Η αλήθκεια όμως είναι πως εν θα πρέπει να μας πειράζει όταν μας φακκούν πουπάνω για την τάση μας να σιουμαλίζουμε τον απορριπτικό χώρο, τάχα για να απομονώσουμε τη Δεξιά. Τελικά εβοηθήσαμε να δημιουργηθεί ένας άλλος δεξιός πόλος που εθνικοσοσιαλίζει. Τα τα λαλούμεν ούλλα.

      Ο Μάριος, αν ήταν αντικειμενικός, θα έστρεφε το γραπτό του τζιαι προς την κυβερνητική πλευρά σε ότι αφορά τις συνεργασίες με το λεγόμενο κέντρο. Ο Κληρίδης δηλαδή με ποιούς έφκηκε κυβέρνηση δύο θητείες; Τον Όμήρου ποιός τον έκαμε πρόεδρο της βουλής;

      Διαγραφή
    5. Επίσης να πως πως εδιάβασα βιαστικά το κείμενο τζιαι επροέτρεξα να πω πως εν βρίσκω κάτι να διαφωνήσω. Βλέποντάς το τωρά καταλαβαίνω πως λαλούμεν αντίθετα στην ουσία πράματα... εγώ μιλώ για υπέρβαση του ΔΗΣΥ, ενώ ο Μάριος υπονοεί μάλλον τα ίδιο για το ΑΚΕΛ...

      Διαγραφή
    6. Στέλιο όπως τζιαι στο κυπριακόν έτσι τζιαι σε έστω αποσπασματικήν σύμπνοιαν ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, it takes two to tango. Ναι μεν θεωρώ τζιαι γω ότι ο Άντρος Κυπριανού έδειξεν μεγάλην υποστήριξην στον πρόεδρον για το κυπριακόν, με εμφανές κόστος τζιαι στο κομματικόν ακροατήριον, αλλά ο Μάριος, όπως τζαι συ, προσεγγίζετε το θέμαν του προέδρου της βουλής στον ίδιον παρονομαστήν: ότι εν καλόν να είναι υποστηρικτής της εν εξελίξει διαδικασίας. Από ότι φαίνεται τζιαι οι θκιο πλευρές πρέπει να κάμουν υπέρβαση, ειδικά μετά το αποτέλεσμαν των βουλευτικών. Άντρος Κυπριανού για πενταετίαν ή εναλλάξ με τον Αβέρωφ (ή άλλον συναγερμικόν) για 2,5 χρόνια. Πόσον επώδυνον μπορεί να εν τούτον, μπροστά στο ανεχούμαστεν άλλον έναν Ομήρου, σε πολλά πιο ακραίαν μάλιστα μορφήν, το επόμενον διάστημαν;

      Διαγραφή
    7. Μιχαλιό, τα μισά εν συναλλαγές. Το θέμα είναι η καρέκλα οξά η πολιτική που εφαρμόζεται; Ο πρόεδρος της βουλής εν κάποια εξουσία, τζιαι την θέλει η αριστερά ειδικά με τους φασίστες στη βουλή. Ποιός θα τους βάλει ττερπιέν; Ο αντιομοσπονδιακός τζι εθνικιστής Σιζόπουλλος; Οξά ο Συλλούρης;

      Ή προκρίνουν Άντρο οι συναγερμικοί, ή χάννουν το κόμμαν τους στην ακροδεξιά. Έτσι πάει, γιατί τα κόμματα που γέννησεν ο Συναγερμός σε τούντες εκλογές εν παιθκιά του Μαρί, της έξαρσης του αντιακελισμού. Τι δεν καταλαβαίνεις;

      Διαγραφή
  4. Φίλε Νέε,

    Μια και ανοίξαμε κουβέντα, ας πούμε ακόμα ολίγα τινά...
    Βασικά έχω ένα ερώτημα, το οποίο προκύπτει τόσο μέσα από το κυρίως κείμενο της ανάρτησης ΣΟΥ, όσο και από τα σχόλια που ακολουθούσαν: Αφού, λοιπόν, [όπως λες κι ΕΣΥ] το ΑΚΕΛ «δεν μπορεί να υποστηρίξει τον υποψήφιο του Συναγερμού» [για την Προεδρία της Βουλής], κι αφού «δεν κάνεις [μέσω του κειμένου ΣΟΥ] “έκκληση” στον ΔΗΣΥ να υποστηρίξει Α. Κυπριανού», τότε ποιος ήταν ο στόχος ΣΟΥ; Να αποκαλύψεις τις αδιέξοδες κι αλλοπρόσαλλες πολιτικές του Νίκαρου και του ΔΗΣΥ στο κυπριακό που τη μια ενδύονται τη φουστανελά και την άλλη το παίζουν φιλελεύθεροι και διαλλακτικοί; Αυτό τους παντελώς αναξιόπιστους... [Στην οικονομία όμως, παραμένουν σταθερά νεοφιλελεύθεροι!]...

    Στο κείμενο του ο Μάριος Θρασυβούλου, αν και δεν το λέει ξεκάθαρα, [δεν αναφέρει καθόλου τα ονόματα ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ], όμως με την τοποθέτηση του ότι «η στάση της επίσημης Αριστεράς [δηλ. του ΑΚΕΛ] στη διαδικασία αυτή θα δείξει αν η βούλησή της για λύση του Κυπριακού είναι πιο δυνατή από τον κομματικό ωφελιμισμό», εξασκεί πίεση στην Αριστερά για να συνεργαστεί [για την εκλογή του προέδρου της Βουλής] μ’ ένα κόμμα που παλινδρομεί μεταξύ εθνικισμού και «νεωτερισμού» [για να χρησιμοποιήσω κι ένα όρο του Μαρ. Θρασυβούλου], που ακολουθεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην οικονομία και είναι έτοιμο να προσδέσει την Κύπρο ακόμα πιο πολύ στο δυτικοευρωπαϊκό καπιταλιστικό (για να μην πω ιμπεριαλιστικό) άρμα. Πώς θα μπορέσει η Αριστερά «να καταστεί πρωταγωνιστής και ριζοσπαστική δύναμη» μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ή μάλλον στεγανά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ουσιαστικά ναι, με το κείμενο βάζω τον πήχη στον Συναγερμό τζιαι του περιγράφω ένα δρόμο που τον οποίο, αν υπάρχει ειλικρινής διάθεση τζιαι δυνατότητες για μια συμφωνία πριν το 18', πρέπει να ακολουθήσει. Αλλιώς λύση γιοκ.

      Διαγραφή
  5. Σχετικά με την πρώτην παράγραφον του Μάριου, με την οποίαν διαφωνεί ο Aceras, βάλλω έναν απόσπασμαν που την τελευταίαν ανάρτησην του OSR για να προσπαθήσω κάπως να την συνδέσω, τούτην την αίσθησην ότι τμήματα της κυπριακής αριστεράς (εντός τζιαι εκτός ΑΚΕΛ) αντιμετωπίζουν ενδεχόμενην συμφωνίαν στο κυπριακό ως "ένα γεγονός στατικό, χωρίς δυναμική":

    https://osr55.wordpress.com/2016/05/31/the-cyprus-dream-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CF%80%CF%84%CE%AF/

    Η πολιτική έχει να κάνει με το ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις

    "Η ουσία είναι ότι οι και καλά μεγάλοι επαναστάτες που απορρίπτουν την ΔΔΟ και οι άλλοι κοκκινοροζμπλε γλυκανάλατοι που θέλουν λύση κι ό,τι νάναι ουσιαστικά επί της ουσίας δεν λένε κάτι διαφορετικό

    Και οι δύο αποδέχονται ότι το σύστημα «λύσης» του «κυπριακού» θα είναι ένα κράτος ολιγαρχικό που θα το ελέγχουν αυτοί που το ελέγχουν και τώρα

    Απλά στο νέο κράτος θα προστεθούν και οι τουρκοκύπριοι ολιγάρχες επίσημα

    Τι σημασία έχει αν σε κλέβει το κάθε παράσιτο που ονομάζεται σιακόλας ή ασιλ ναδίρ ή δεν ξέρω τζαι γω ποιος;

    Τι σημασία έχει αν αυτός που δεσμεύεται έναντι της τροικας να σε εξαθλιώσει λέγεται αναστασιάδης ή ταλάτ;

    Εσύ πάλι μισθωτός σκλάβος θα είσαι που απλά ΑΝ έχεις δουλειά θα παλεύεις να επιβιώσεις."

    Νομίζω εν σε κάτι τέθκοιον που αναφέρεται ο Μάριος στην πρώτην παράγραφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ακόμα έναν άρθρον στο ίδιον πνεύμαν (περίπου) με του Στέλιου:

    http://www.paideia-news.com/index.php?id=109&hid=21544&url=%CE%93%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%92%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE%CF%82%3A-%CE%97-%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%94%CE%97%CE%A3%CE%A5

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Ιάκωβος εν γνωστός μου, φουλ επανενωτικός, αντεθνικιστής, επαλέψαμε μαζί το 2004. Πρωτοποριακός πρώην διευθυντής Μέσης.

      Διαγραφή
    2. Φαίνεται ότι το άρθρο του «φουλ επανενωτικού, αντεθνικιστή [και] πρωτοποριακού πρώην διευθυντή Μέσης», Ιάκωβου Ψάλτη, με το οποίο εκθειάζει την προσδοκώμενη [από διάφορους] «υπέρβαση και υπευθυνότητα του ΔΗΣΥ», πάει να γενεί παντιέρα για όσους υποστηρίζουν τη εκλογή του Άντρου Κυπριανού στην Προεδρία της Βουλής με τους ψήφους του ΔΗΣΥ... Κι επειδή ΕΓΩ πιο πάνω (στο πρώτο ΜΟΥ σχόλιο) αναφέρθηκα (γενικά) και σε απόψεις [και κείμενα] με «βαθύτερο αντιΑΚΕΛικό κι αντιΑΡΙΣΤΕΡΟ περιεχόμενο», θα σταθώ μόνο σ’ ένα σημείο από το άρθρο του Ιάκωβου Ψάλτη που εμπεριέχει τέτοια στοιχεία...
      Γράφει, λοιπόν, ο κος πρώην διευθυντής Μέσης: «... εισηγούμαι, ανεξάρτητα από τους όποιους τακτικισμούς μετέρχεται το κόμμα [σημ.: ο ΔΗΣΥ] πριν την ψηφοφορία, να στηρίξει την υποψηφιότητα του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ κ. Άντρου Κυπριανού για την Προεδρία της Βουλής. Αυτό, κατά τη γνώμη μου [...] θα βοηθήσει το ΑΚΕΛ να γίνει πιο συναινετικό στα θέματα της οικονομίας νοουμένου βέβαια ότι και ο Δημοκρατικός Συναγερμός θα προβεί στις ανάλογες υποχωρήσεις στις θέσεις του μετά την έξοδό μας από το μνημόνιο...» ... [Τα bold τα έβαλα ΕΓΩ για σκοπούς υπογράμμισης]...
      Πέραν του ότι για «να προβεί στις ανάλογες υποχωρήσεις στις θέσεις του...» [για την οικονομία ο ΔΗΣΥ], πρέπει να αναιρέσει τον νεοφιλελεύθερο εαυτό του και τις μέχρι τώρα πολιτικές του [μα τωρά εν να περιπαίζουμε, ως Αριστεροί, τους εαυτούς μας;], μπορεί κάποιος (Αριστερός) να ΜΟΎ εξηγήσει τι θέλει να πει ο Ποιητής [sorry ο Ψάλτη] με την τοποθέτηση του θα βοηθήσει το ΑΚΕΛ να γίνει πιο συναινετικό στα θέματα της οικονομίας; Ή μήπως είναι και τα «βαρίδια» στα οποία αναφέρθηκα σε άλλο σχόλιο ΜΟΥ πιο πάνω γράφοντας επί λέξει: «Σίγουρα μια τέτοια στήριξη δεν θα είναι καθόλου αθώα και θα δημιουργήσει βαρίδια [και υποσυνείδητες πίεσης] και στο Κόμμα και στον ίδιον τον Άντρο Κυπριανού…»
      Μέχρι πότε θα πατούμε μπανανόφλουδες, αγαπητά συντρόφια; Μέχρι πότε θα αναλαμβάνουμε [με τη στήριξη της Δεξιάς] πόστα στον μηχανισμό του αστικού κράτους και να υπηρετούμε αστικούς θεσμούς μετατρέποντας εαυτούς σε πιο πάπες κι από τον Πάπα [κοντολογίς να γινόμαστε “παπότεροι” του Πάπα], με αποτέλεσμα να αλλοτριώνεται όλο και πιο πολύ η αριστερή μας συνείδηση και στο τέλος να διερωτούμαστε κιόλας γιατί ο κόσμος μας θεωρεί όλους το ίδιο;

      Διαγραφή
    3. Εν τζιαι είπαμε πως εν αριστερός ο άθρωπος σιόρ. Εν προοδευτικός για τα εκπαιδευτικά δεδομένα τζαι αντεθνικιστής.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...