"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

1 Ιουνίου 2016

Ο διάλογος, η λύση και η φουστανέλα

Επανένωση τζιαι πελλάρες!
  • Παίζεται ωραίο παιχνίδι την Πέμπτη. Η συμπεριφορά του Συναγερμού στην κρίσιμη ψηφοφορία για την ανάδειξη του Προέδρου της Βουλής, θα κρίνει σημαντικά και το κλίμα της επόμενης περιόδου. Τα πράγματα είναι σοβαρά και οι προεκτάσεις τους ακουμπούν παρελθόν και μέλλον.
  • Ας πάμε πρώτα στο παρελθόν. Την προηγούμενη φορά που το ΑΚΕΛ μπήκε σε αυτή τη διαδικασία με πάνω-κάτω τους ίδιους όρους, ήταν το Δεκέμβρη 1985. Το ΑΚΕΛ ήταν, όπως και τώρα, ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών. Από πρώτο κόμμα το 1981 με 32.7%, το ΑΚΕΛ έπεσε στην τρίτη θέση με 27.4%. Κοσμογονία! Το ΔΗΚΟ ξεπετάγεται από το 19.5 στο 27.6% σκαρφαλώνοντας στο δεύτερο σκαλοπάτι μετά το Δημοκρατικό Συναγερμό του Γλαύκου Κληρίδη (1981-31.9%, 1985-33.5%).
  • Κερδισμένος το 1985 και ο Βάσος Λυσσαρίδης, που είδε τα ποσοστά της ΕΔΕΚ να ανεβαίνουν από το 8.1 στο δικό τους ιστορικό ψηλό του 11%. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ επωφελήθηκαν από την αποτυχία των μικρών κομμάτων του κέντρου να εδραιωθούν (ΠΑΜΕ, Ένωση Κέντρου, ΝΕΔΗΠΑ με συνολικά ποσοστά 7.5% το 1981) και από την υποχώρηση του ΑΚΕΛ κατά 5 και κάτι ποσοστιαίες μονάδες. Νέος Πρόεδρος της Βουλής εκλέγεται «ο Γιατρός» με τις ψήφους του ΔΗΚΟ.
  • Τι είχε συμβεί; Τις πρόωρες Βουλευτικές εκλογές του Δεκέμβρη του 1985 (θα γίνονταν κανονικά πέντε μόνο μήνες αργότερα, τον Μάη του 1986) προκάλεσαν ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ με αιτία την αποδεδειγμένα αυταρχική πολιτική του Σπύρου Κυπριανού στο κυπριακό. Έγιναν στην ουσία για να πιστοποιηθεί η χαμηλή επιρροή του κυβερνώντος ΔΗΚΟ στην κοινωνία, και ως εκ τούτου να αμφισβητηθεί εκ βάθρων η πολιτική του Σπύρου στις συνομιλίες και τον ΟΗΕ. Το κόμμα έπεσε σε παγίδα.
  • Το σύνθημα που κατάφερε να περάσει ο Κυπριανού και το κόμμα του σε μερίδα του κόσμου του ΑΚΕΛ, συσπειρώνοντας παράλληλα τις φυγόκεντρες τάσεις της προηγούμενης περιόδου, είναι πως ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συνεργάστηκαν για να τον εκπαραθυρώσουν, επιβάλλοντας μια άδικη λύση με τεράστιους κινδύνους. Από δίπλα ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Μιλούσαν για «μακροχρόνιο». Σε ρόλο Κάρογιαν ή και Μάρκου (τι ειρωνεία), ο Νίκος Ρολάνδης, που αργότερα δημιούργησε κόμμα (Φιλελευθέρων) το οποίο συγχωνεύτηκε φυσιολογικά με το ΔΗΣΥ στην πορεία.
  • Η αλήθεια είναι πως η αιτία της σύγκρουσης του ΑΚΕΛ με τον κεντρώο χώρο ήταν σοβαρή και επείγουσα. Η Αριστερά έβλεπε μπροστά της ένα κόμμα και ένα ηγέτη που ήθελαν να το παίξουν με την νοοτροπία της δεκαετίας του 60’ χωρίς καμιά διάθεση να ωθήσουν τα πράγματα μπροστά σε ότι αφορά τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και την ειρήνευση στην Κύπρο. Ναι, έπρεπε να καταγγείλει τη κυβερνητική συνεργασία που συνομολογήθηκε για τις Προεδρικές εκλογές του 1983 (Μίνιμουμ πρόγραμμα) και να δοκιμάσει να πείσει τον κόσμο του και την κοινωνία ευρύτερα για το αδιέξοδο της απορριπτικής τάσης στο κυπριακό που προωθούσε το μέτωπο ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-Εκκλησίας.
  • Για κάποιους λόγους που δεν γνωρίζω, η ηγεσία του ΑΚΕΛ πείσθηκε πως ο καλύτερος τρόπος να χειριστεί τον αρνητισμό του Σπύρου Κυπριανού (αλλά και την ισχυροποίηση του απορριπτικού μετώπου μέσω του Ανδρέα Παπανδρέου και των σχέσεων ΠΑΣΟΚ-ΕΔΕΚ τη δεκαετία του 80’) ήταν να ωθήσει τα πράγματα στα συνταγματικά τους όρια, σε πολιτική ταύτιση με το ΔΗΣΥ. Η βιασύνη που στήθηκε το όλο σκηνικό των πρόωρων εκλογών δεν επέτρεψε στο κόμμα να εξηγήσει την ουσία του ζητήματος αλλά και την συνεργασία με τον Συναγερμό, ενάντια σε μέχρι πρότινος συμμαχικές «μακαριακές» δυνάμεις.
  • Το κόμμα έπρεπε μεν να διαχωρίσει τη θέση του από το πελατειακό κρεσέντο του ΔΗΚΟ και την αδιαφορία του μακαριακού χώρου για το κυπριακό, αλλά δεν χρειαζόταν μάλλον να εκβιάσει τα πράγματα. Έκανε σοβαρά λάθη τακτικής, με αποτέλεσμα να του γυρίσει μπούμερανγκ μια υπαρκτή και δικαιολογημένη ανησυχία και αγωνία για την τύχη του κυπριακού. Ένα τέτοιο πολιτικό μπούμερανγκ, σε συνεργασία και πάλι με το Συναγερμό, θα περιγράψω αργότερα σ’ αυτό το κείμενο.
Ο αυτόνομος δρόμος
  • Η συνέχεια είδε τον Εζεκία Παπαϊωάννου να ρίχνει το βάρος στη νέα γενιά στελεχών και να κερδίζει τις Προεδρικές του 1988 απέναντι στον  Σπύρο Κυπριανού και τον Γλαύκο Κληρίδη, με υποψήφιο τον Γιώργο Βασιλείου. Η πρόταξη του εκδημοκρατισμού και της λύσης, αυτά που υποσχέθηκε ο Κυπριανού το 83’ αλλά δεν εννοούσε (η ομοιότητα των καταστάσεων με τον Τάσσο του 2003 είναι ανατριχιαστική), πέρασε με ένα φρέσκο άνθρωπο που χάρισε στην Κύπρο την καλύτερη της ίσως προεδρική θητεία.
  • Δεν χρειαζόταν δηλαδή ο εκβιασμός του 85’ και σε συνεργασία μάλιστα με τους «αλουπούς» του Συναγερμού, οι οποίοι και αποδεδειγμένα συσκέπτονται πυκνά με την αμερικάνικη πρεσβεία χαράζοντας πολιτικές σε βάθος. Κακά τα ψέματα.
  • Το κόμμα έπρεπε ήρεμα και αποφασιστικά να εξηγήσει πως δεν μπορούν να χάνονται ευκαιρίες λύσης και πως δεν γίνεται να συνεχίζεται επ’ άπειρον η γιωρκατζική μέθοδος διακυβέρνησης, στηλιτεύοντας παράλληλα και τη στάση του ΔΗΣΥ σε σχέση με την εγκόλπωση της ΕΟΚΑ Β’, τη συντήρηση του Γριβισμού στα εθνικόφρονα σωματεία και τις φανερές πλάτες στα ολιγοπώλια, το σύστημα νομής της εξουσίας και το ΝΑΤΟ.
  • Το ήρεμο και δουλεμένο επικοινωνιακά μήνυμα του 88’ και του Γιώργου Βασιλείου, με «αρχιτέκτονα» τον ίδιο βετεράνο ηγέτη του ΑΚΕΛ που είχε την ευθύνη του εκλογικού κόλαφου τρία χρόνια πριν, απεδείκνυαν πως η επανένωση και η δημοκρατία συνέχιζαν να συγκινούν τον κόσμο της Αριστεράς καθώς και τις μεσαίες και χαμηλές τάξεις ευρύτερα. Η επίδοση του Βασιλείου στον πρώτο γύρο των Προεδρικών του 1993, το άπιαστο 44.1%, αλλά και η νίκη του Δημήτρη Χριστόφια το 2008, πιστοποιούν πως υπάρχουν οι κοινωνικές δυνάμεις με προοδευτικά χαρακτηριστικά που μπορούν να λάβουν το μήνυμα.
  • Συμπερασματικά, η τάση για διαφοροποίηση από τον υπόλοιπο «μακαριακό χώρο» σε ότι αφορά το κυπριακό αλλά και το όραμα της Αριστεράς για μια κοινωνία χωρίς στιγματισμούς, περιθωριοποιήσεις και πελατειακές σχέσεις, είναι υπαρκτές δυναμικές που ωθούν σε μια αυτόνομη και διακριτή παρουσία του ΑΚΕΛ.
  • Οι συνεργασίες με τους μεν για να ξεφορτωθούμε τους δε, δεν μας βγαίνουν. Το ΑΚΕΛ πρέπει να συνεργάζεται μόνο με προοδευτικά κοινωνικά κινήματα, με συσπειρώσεις δημοκρατικών ανθρώπων που αγωνιούν και παλεύουν. Αν μπορούμε με κοινωνικές συμμαχίες και με μια ευρύτερη δημοκρατική συμπαράταξη, έχει καλώς. Ποτέ ξανά με το απορριπτικό, εκκλησιαστικό, εθνικιστικό και πελατειακό κομματικό «κέντρο».
  • Οι άνθρωποι αυτοί ξεκάθαρα ευνοούν την διαιώνιση του στάτους κβο για να διαιωνίζεται μαζί του και η δική τους υπόσταση και θέση πολιτικά και οικονομικά. Μας το έχουν αποδείξει πλειστάκις. Καλύτερα να «χάνουμε» με Βασιλείου και Μαλά παρά να «κερδίζουμε» με Σπύρο και Τάσσο. Ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυρά, όταν κινητοποιείται ο διεθνής παράγοντας για λύση.  Μια λύση που θα τερματίζει τον μακροχρόνιο, και άρα την μακροχρόνια παρουσία των απορριπτικών -πάλι με χρόνια με καιρούς- πολιτικών τζακιών.
  • Η Αριστερά είναι άλλωστε η πολιτική εμπειρία της αυτόνομης εργατικής τάξης, κι όταν παύει να είναι το ιστορικό μάθημα που πρέπει να είναι, παύει να είναι και Αριστερά.
  • Επί του προκειμένου, η πολιτική της ξεκάθαρης διαφοροποίησης στο κυπριακό από τον υπόλοιπο χώρο που βρέθηκε την περίοδο 1967-1974 αντιμέτωπος συνολικά με τον ελληνικό φασισμό και τον Γριβισμό, είναι απόλυτα σωστή και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αφήσουμε αυτό να ξεχαστεί, ξανά.
Το «ΔΗΣΑΚΕΛ»
  • Δεδομένης της «άνεσης» του Συναγερμού, της πολιτικοποιημένης εν πολλοίς ΕΟΚΑ Β’, με οποιαδήποτε (γνώμη μου) διευθέτηση του κυπριακού, η θέση του ΑΚΕΛ για υποστήριξη μιας κοινά αποδεκτής βάσης λύσης που να είναι συμβατή με τον ΟΗΕ και να διασφαλίζει την ειρήνη στο νησί, αναπόφευκτα ταυτίζεται από ένα σημείο και έπειτα με την κληριδική σχολή στο κυπριακό.
  • Αυτό δημιουργεί την αίσθηση σε πολλούς από όλους τους χώρους πως ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συμφωνούν στο κυπριακό, ενώ δεν τίθεται σε καμιά περίπτωση τέτοιο ζήτημα. Το κυπριακό είναι σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο φάκελος της Κύπρου, η νεώτερη ιστορία της Κύπρου από το τέλος τουλάχιστον του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι διαφορές μας στην ανάλυση του προβλήματος είναι χαώδεις.
  • Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι το αποτέλεσμα του εθνικισμού και του εξτρεμισμού στην Κύπρο. Το αποτέλεσμα της επιτηδευμένης ΝΑΤΟϊκής επέμβασης που χρησιμοποίησε την ένοπλη ακροδεξιά των δύο κοινοτήτων για να επιβάλει τη λύση του γεωγραφικού και πολιτικού διαχωρισμού.
  • Η Αριστερά την αποδέχεται ως βάση λύσης για να σώσει ότι σώζεται, κτίζοντας με ότι καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό: την αποδοχή, την ισότητα, τη συνεργασία. Η κληριδική Δεξιά την αντιλαμβάνεται ως μια διευθέτηση, ένα στρογγύλεμα του «ΝΑΤΟϊκού ατυχήματος» που δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε Αριστερά, τουρκοκύπριοι και… Μακάριος!
  • Είναι το λοιπόν, τουλάχιστον φαιδρό, αν όχι επαίσχυντο, ανιστόρητο και δείγμα αμορφωσιάς και εκφασισμού, το σύνθημα περί «ΔΗΣΑΚΕΛ». Ένα εφεύρημα του εθνικοσοσιαλιστικού ChristofiasWatch που χρησιμοποίησαν και κάποιοι εντελώς ασυναίσθητοι πολιτικοί ηγέτες, για να μην πούμε κάτι άλλο, κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο.     
  • Επειδή κάποιοι επιλέγουν να διαφοροποιούνται εντάσσοντας εαυτούς σε ένα άλλο μέτωπο, αυτό που ονομάζω απορριπτικό χωρίς εισαγωγικά, εισάγοντας άλλες αναγνώσεις του προβλήματος που δεν έχουν καμιά απολύτως εφαρμογή στη διεθνή σκηνή, δεν μπορούν να τσουβαλιάζονται οι ιστορικές πολιτικές θέσεις του ΑΚΕΛ και του Συναγερμού σε ένα λαϊκίστικο απόρριμμα τύπου «ΔΗΣΑΚΕΛ».        
  • Ο στόχος της ΔΔΟ, της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ομόσπονδο κράτος με δύο πολιτείες στα πρότυπα άλλων ομοσπονδιών, δεν μπορεί να θεωρείται ως το κατεξοχήν τεκμήριο της συμπόρευσης ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ στο κυπριακό. Αυτός υποτίθεται είναι ένας πολιτικός στόχος που συνομολογήθηκε από τον Μακάριο και τον Κυπριανού, από το Εθνικό Συμβούλιο του 1989 και 2008, τη συμφωνία Παπαδόπουλου-Ταλάτ το 2006, την αποδοχή του Ανάν 3 ως βάση λύσης από τον Τάσσο το 2003 και γενικά από όλους τους Προέδρους και Υπουργούς Εξωτερικών της Δημοκρατίας από το 1978.
Το νέο Μπούμερανγκ
  • Δικαιούνται φυσικά να έχουν όλοι τις απόψεις τους. Με τον ίδιο τρόπο που εδώ επιχειρηματολογώ υπέρ της «απόρριψης του απορριπτισμού», άλλοι μπορούν να υποστηρίζουν πως υπάρχει όντως μια «ανίερη συμμαχία» μεταξύ του «δικομματισμού» (άλλο φαιδρό και ανυπόστατο σύνθημα και τούτο) για να φιμωθεί η «πατριωτική γραμμή».
  • Το από κοινού αίτημα των ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για πρόωρες εκλογές το Φθινόπωρο του 1985, η προσπάθεια αυτή για έλεγχο του Σπύρου Κυπριανού που έδειχνε να βάζει τη λύση στο ψυγείο χωρίς να λαμβάνει σοβαρά τις πραγματικότητες, έχει αρκετές ομοιότητες με την σύμπραξη το περασμένο Φθινόπωρο, τριάντα χρόνια μετά, για αύξηση του εκλογικού μέτρου.
  • Τι ήταν αυτή η κίνηση; Ποιά τα κίνητρα; Διακείμενος θετικά στο ΑΚΕΛ κρίνω πως το βασικό κίνητρο αυτής της συνεργασίας με το ΔΗΣΥ ήταν η αποτροπή του ενδεχόμενου να μπει η ακροδεξιά στη Βουλή σε πρώτο πλάνο. Σε δεύτερο επίπεδο ήταν η προσπάθεια για αποθάρρυνση μικρών απορριπτικών σχηματισμών, που σε μια φάση όπου θα συζητείται το κυπριακό θα έχουν τα μέσα να επηρεάσουν αρνητικά την κοινή γνώμη.
  • Το κόμμα υπέπεσε σε ακόμα ένα κεφαλαιώδες ολίσθημα, σε συνεργασία και πάλι με τους «αλουπούς» του Συναγερμού, επιτιθέμενο σε μια λαϊκή-κοινωνική κατάκτηση, την απλή και κατά το δυνατόν ανόθευτη αναλογική. Με τις σωστές αγωνίες και ανησυχίες, αλλά και με το ίδιο επιπόλαιο πνεύμα, πέρασε από τα όργανα του ΑΚΕΛ μια γραμμή που αντί να αποθαρρύνει κινητοποίησε τις μάζες πέριξ και εντός της Δεξιάς, πολλαπλασιάζοντας τον επιζήμιο λαϊκισμό του κυπριακού μέσα στη Βουλή και κατ επέκταση στην κοινωνία.
  • Οι ανένταχτοι κι αηδιασμένοι από το σύστημα μικρομεσαίοι και φτωχοποιημένοι που δεν κατευθύνθηκαν στην αποχή, σε πείσμα της συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για αύξηση του εκλογικού μέτρου, έδωσαν την ευκαιρία σε όσους διαφοροποιήθηκαν από την παραδοσιακή κομματική σύνθεση. Κοινό τους ίσως υπόβαθρο, η αντίθεσή τους στην προοπτική της επανένωσης.
  • Η ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου που ίσχυσε για τις επικείμενες Βουλευτικές εκλογές, όπως και να το κάνουμε ήταν μια πολιτική ανωμαλία, ένας εκβιασμός στα όρια του συντάγματος. Η οποιαδήποτε αλλαγή θα έπρεπε να ισχύσει από τις μεθεπόμενες εκλογές και θα έπρεπε συνάμα να είναι προϊόν μιας ευρύτερης συναντίληψης και κοινωνικού διαλόγου. Η ΚΕ και το ΠΓ θεώρησαν ίσως, όπως και το 85’, πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», προβαίνοντας σε μια πολιτική γκάφα που από την αρχή φαινόταν ξεκάθαρα να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Συναγερμού.
  • Δεν μπόρεσα ούτε και τότε, ούτε και φυσικά τώρα να καταλάβω που πήγε περίπατο η σοφία του κόμματος όταν αποφάσιζε να δώσει τόσο απλόχερα τα επιχειρήματα του «ΔΗΣΑΚΕΛισμού» σε όσους τα χρειάζονται, αντί να υπερασπιστεί το δικαίωμα ακόμα και στους φασίστες να χρησιμοποιήσουν το αναλογικό όριο για να μπουν στη Βουλή. Δεν μπορείς να διδάσκεις δημοκρατία περιστασιακά. Ο φασίστας, ο ακραίος εθνικιστής, ο ψηφοφόρος του ΕΛΑΜ, όσοι επενδύουν σε κόμματα του ΟΧΙ, καλά κάμνουν να πολιτικοποιούνται και να εκπροσωπούνται με την προϋπόθεση που ισχύει για όλους: να μεν κάμνουν παρανομίες τζιαι να χρησιμοποιούν τη θεσμική τους θέση ενάντια στο σύνολο. Να σέβονται το «κοινόν κυπρίων».
  • Ούτε ο εθνικισμός, τούτη η μαλάκυνση της ανθρώπινης διανόησης, ούτε και η αντίθεση στην ΔΔΟ είναι ποινικά αδικήματα. Αν μέρος της κοινωνίας πιστεύει σε διάφορα μεταφυσικά και το εκφράζει αυτό πολιτικά, εμείς σαν Αριστερά καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε ως έχει: ως ένα πολιτικοκοινωνικό φαινόμενο το οποίο έχει ρίζες και προεκτάσεις. Φασίστες υπήρχαν στην Βουλή και πριν το ΕΛΑΜ. Υπάρχουν και τώρα στη Βουλή, εκτός του ΕΛΑΜ.  Στο κάτω-κάτω εν η κυβέρνησή μας που τους έδωσε άδεια λειτουργίας.     
  • Δεν σταματάς τον εκφασισμό, ή το ρεύμα ενάντια στη λύση, με βεβιασμένες εκλογικές αλχημείες, σε συνεργασία μάλιστα με το αντίπαλο δέος. Το ΑΚΕΛ όχι μόνο δεν έπρεπε να δει θετικά την καταρχήν πρόταση αλλά αντίθετα να σταθεί ως υπερασπιστής της κοινωνίας και των κατακτήσεών της καταγγέλλοντας το ΔΗΣΥ για «κούρεμα της Δημοκρατίας». Αντί αυτού, υπερίσχυσαν κοντόφθαλμες κατά τη γνώμη μου απόψεις, που δεν έχουν όπως φαίνεται και τόσο μεγάλη επαφή με τα κοινωνικά ρεύματα.
  • «Επήαν περίπατο τζιαι τα συνέδρια τζιαι ούλλα, αφού υποτίθεται πως επήραμεν το μήνυμα σιόρ»! Ο κόσμος θέλει διαφάνεια και ισότητα, θέλει να βάλει τάξη στο χάος. Το ύψωμα του μέτρου και η συμπαιγνία των μεγάλων ειδώθηκε ως φίμωση, ως επίθεση που έπρεπε να απαντηθεί, αλλά το κυριότερο ως απόδειξη πως «κάτι δεν πάει καλά» με τα δύο μεγάλα κόμματα.
  • Μια αντίθετη κίνηση του ΑΚΕΛ θα αφόπλιζε σε κάποιο βαθμό αυτή την κατάσταση και δεν θα προσέδιδε νομίζω την δυναμική και τον χαρακτήρα που είχαν οι μεγάλες επιτυχίες των μικρών σχηματισμών.
Λύση ή φουστανέλα; Ο Συναγερμός αποφασίζει
  • Έγραψα πολλά για να έχουν να διαβάζουν οι σύντροφοι ενόψει και του ανοικτού κι ελεύθερου διαλόγου ανάμεσα στα μέλη και τους υποστηρικτές του ΑΚΕΛ.
  • Για τη μεθαυριανή διαδικασία εκλογής Προέδρου της Βουλής, το ΑΚΕΛ πολύ ορθά επέλεξε να θέσει τη δική του υποψηφιότητα μέχρι τέλους.
  • Αν κάποιοι από τους βουλευτές του Συναγερμού δεν κινητοποιηθούν υπέρ του υποψηφίου της ομοσπονδιακής γραμμής, του Άντρου Κυπριανού, Πρόεδρος της Βουλής θα αναδειχθεί ένα πρόσωπο (Μαρίνος Σιζόπουλος ή Δημήτρης Συλλούρης) που θα εξελιχθεί σε ένα εκ των ηγετών του απορριπτικού χώρου σε περίπτωση που φτάσουμε κοντά σε συμφωνία ή μπροστά σε δημοψήφισμα για αποδοχή ή απόρριψη ενός σχεδίου λύσης.
  • Δεν νομίζω να περιμένουν οι κυβερνώντες πως θα πρέπει να αναλάβουν το βάρος αυτού του πισωγυρίσματος οι βουλευτές του ΑΚΕΛ, εγκρίνοντας τον Αβέρωφ Νεοφύτου για πρόεδρο του σώματος!
  • Ο Συναγερμός να έρθει να αναγνωρίσει τη θετική στάση του ΑΚΕΛ στο ζήτημα της λύσης και την αναγκαιότητα για ένα δυνατό επανενωτικό χώρο όπως αυτό που προσφέρει η Αριστερά, ως εργαλείο για την επόμενη μέρα της επανένωσης.
  • Είναι δική τους η επιλογή. Θα αφήσουν τη Βουλή έρμαιο των λαϊκιστών της ακροδεξιάς και της απόρριψης μπροστά σε κρίσιμες εξελίξεις στο κυπριακό; Ποιος θα αντικόψει τους αντιομοσπονδιακούς του ΕΛΑΜ, του Λιλλήκα, της Θεοχάρους. Ο αντιομοσπονδιακός Μαρίνος Σιζόπουλος κι ο επίσης αντιομοσπονδιακός Δημήτρης Συλλούρης, αμφότεροι εμφορούμενοι από συνεδριακές αποφάσεις υπό την προεδρία τους;
  • Οι αντιομοσπονδιακοί σχηματισμοί που μπήκαν στη Βουλή, σε συμμαχία με το όμορο ΔΗΚΟ του Νικόλα Παπαδόπουλου και τις «ευλογίες» της Αρχιεπισκοπής έχουν πλέον τη σχετική πλειοψηφία. Ο αντιΑΚΕΛισμός που οργάνωσε σε συμμαχία με όλους αυτούς ο ΔΗΣΥ από το 2011, γέννησε κατά κάποιο τρόπο μια πιο εθνικιστική και απορριπτική πολιτική έκφραση η οποία απειλεί και το ίδιο.
  • Είτε βάζουν οι συναγερμικοί βουλευτές την Κύπρο αποφασιστικά σε τροχιά λύσης, ξεκινώντας την καμπάνια υπέρ του ΝΑΙ από την Πέμπτη κιόλας, είτε ρίχνουν λευκή πετσέτα στον απορριπτισμό και την οπισθοδρόμηση. Λύση ή φουστανέλα λοιπόν;  

8 σχόλια:

  1. Ανώνυμος2/6/16, 11:56 π.μ.

    Καποιες ερωτησεις για το νεο ελληνοκυπριο.

    2003 - το ΑΚΕΛ την παθαινει με τον αντιομοσπονδιακο Τασσο. Τοτε το Αναν εξεθεσε τρια πολιτικα μετωπα - το ΑΚΕΛ, το ΔΗΣΥ και το αντιομοσπονδιακο - μαζι με ενα χαωτικο πολιτικο παρασκηνιο.
    2008 - δευτερο γυρο ο Χριστοφιας με τον Κασουλιδη. Στο παρολιγο αποφευγεται η συνεργασια ΑΚΕΛ ΔΗΣΥ για εκλογη Χριστοφια.
    2013 - Το ΑΚΕΛ στελνει το Μαλα δευτερο γυρο. Τι θα συνεβαινε αν ο Λιλληκας καταφερνε να περασει στο δευτερο γυρο.

    2018 - Με τα δεδομενα των βουλευτικων εκλογων και με την εμπειρια που εχει ο απορριπτικος χωρος πολυ πιθανον να καταφερουν να προωθησουν δικο τους υποψηφιο στο δευτερο γυρο εναντι του υποψηφιου του ΑΚΕΛ.

    Ερωτηση πρωτη: Σε αυτο το σεναριο τι γινεται;

    Ειναι φανερο οτι ειναι κοινος στοχος και του ΔΗΣΥ και των αντιομοσπονδιακων να εξαναγκασουν το ΑΚΕΛ να επιλεξει μεταξυ τους με τεραστιες ζημιες σε καθε περιπτωση. Εχουν χρησιμοποιησει ολα τους τα εργαλεια. Απο την οικονομικη κριση και την αστικοποιηση μεχρι τα ΜΜΕ και το ελαμ. Ακομα και την κατασταση στην Ομονοια εχουν επιστρατευσει και εχουν ηδη καταφερει σοβαρη ζημια.

    Η ηγεσια του ΑΚΕΛ φαινεται να μην το αντιλαμβανεται η αν το αντιλαμβανεται δειχνει να μην εχει εναλλακτικες.

    Ερωτηση δευτερη: Ποιες ειναι οι εναλλακτικες στην πολυσυνθετη κατασταση που εχει δημιουργησει το κατεστημενο εναντιων του ΑΚΕΛ;

    Ερωτηση τριτη: Μηπως το ΑΚΕΛ θα πρεπει να ξεκινησει ενα ολομετωπο αγωνα εναντια στα προβληματα της κοινωνιας για να κερδισει πισω το χαμενο εδαφος;

    (Σημ: απαντηση του τυπου "το ΑΚΕΛ ηδη κανει αγωνα" δεν ειναι ικανοποιητικη. Στην συντριπτικη πλειοψηφεια των προβληματων ο κοσμος δεν νιωθει το ΑΚΕΛ διπλα του.)

    Ερωτηση τεταρτη: Τιθεται θεμα ηγεσιας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν καλά τα ερωτήματα σου φίλε/φίλη (εν καλά επίσης να χρησιμοποιούμε τζ ένα όνομα).

      Για το 2008 και το 2013 δεν νομίζω να έχει τωρά αξία να απαντούμε σε υποθετικά σενάρια που επεράσαν. Να ασχοληθούμε με το υποθετικό σενάριο που θα έρτει στες επόμενες προεδρικές έννεν;
      Η αλήθκεια είναι πως έχουν το ΑΚΕΛ ξεγραμμένο για τες επόμενες προεδρικές, πως θα καταταγεί εύκολα τρίτο. Το είχαν επίσης ξεγραμμένο και στις προηγούμενες κάποιοι αλλά σίγουρα τωρά τα πράματα εν αρκετά χειρότερα. Θα το συζητήσουμε στην πορεία...

      Και ναι, δεν φαίνεται να υπάρχουν εύκολες εναλλακτικές. Στο επίπεδο των αποφάσεων και των θεωρητικών πολιτικών είμαστε σχετικά καλά, αλλά στο επίπεδο της δράσης υπάρχει δυστοκία γιατί αλλάξαν νομίζω αλλάξαν οι κοινωνικές διεργασίες τζιαι εμείναμε με ένα ξεπερασμένο εν πολλοίς τρόπο λειτουργίας.

      Θέμα ηγεσίας πάντα τίθεται, αλλά δεν βλέπω κάτι που θα μπορούσε να κάνει μεγάλη διαφορά αυτή τη στιγμή. Τα ζητήματα νομίζω εν αλλού.

      Διαγραφή
  2. Αγαπητέ μου φίλε διαφωνώ με την μεγάλη πλειοψηφία των όσων γράφεις. Γράφεις σαν να μην έχεις επαφή με την εκλογικήν πραγματικότηταν, σαν να μεν μιλάς με κανέναν, σαν να δκιαβάζεις μόνον εφημερίδες.

    Πρώτα πρώτα να μου επιτρέψεις να διαφωνήσω ότι ο μόνος λόγος που έπαθεν πανολεθρία το ΑΚΕΛ το 85 ήταν η συμπόρευση με τον συναγερμό. Αυτόν το πράμαν ήταν κατά μεγάλον βαθμό φτιαχτό, τζιαι κάπως αφαιρετικό. Ήταν επίσης απότοκον των διαφωνιών που υπήρχαν μέσα στην ηγεσία του ΑΚΕΛ που εκαλυφτήκαν ούλλες κάτω που τον πολιτικόν μανδύαν, αλλά ξέρεις πολλά καλά ότι υπήρχαν τζιαι πολιτικές φιλοδοξίες που επεθάναν με την προώθησην του Χριστόφκια που τον Ππάπη. Δεν μπορείς να ανάξεις τα πάντα στην πολιτική. Υπάρχει . Εγώ θυμούμαι τζιείνες τες εκλογές, ένα τεράστιο ποσοστό αγροτών τζιαι αυτοεργοδοτουμένων επαναστατήσαν με την ψήφιση του νόμου για τες κοινωνικές ασφαλίσεις τζιαι η εισφορά υπερδιπλασιάστηκεν. Οι συντάξεις επεράσαν από επίπεδα εξαθλίωσης (κάπου καμιάν τριανταρκά λίρες) σε επίπεδα αξιοπρεπή. Πάνω από 100. Οι συντηριτικοί αγρότες τζιαι οι αυτοεργοδοτούμενοι όμως εθεωρήσαν ότι το ΑΚΕΛ ωφέλησεν τους εργάτες, τζιαι εθυματοποιηθήκαν τζιείνοι. Ξέρω δεκάδες συγγενής μου, φίλους που τότε εψηφίσαν ΔΗΚΟ. Είσιεν γινεί επίσης μια γεννική επίθεση ρουσφεττολογίας. Όποιος αριστερός εκαρτέραν μήνες σειρά για τα νοσοκομεία, όποιος είχε χρέη στες κοινωνικές ασφαλίσεις, στον φόρο, εχαρίζαν του τα. Μπορώ να σου ονομάσω 20 άτομα που τον περίγυρο μου τζιαι να σου ονομάσω τον πραγματικό λόγο που δεν εψηφίσαν που δεν ήταν ούτε το κυπριακό ούτε η συμπόρευση. Όσοι είχαν παράπονα με τες κοινωνικές ασφαλίσεις, εγυρίσαν το στο πολιτικό με την συμπόρευση. Το ίδιο τζιαι όσοι αφάαν ρουσφέτιν που το ΔΗΚΟ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την ρουσφετολογία τζιαι τον γιωρκατζισμό του Κυπριανού/ΔΗΚΟ τα αναφέρω αρκετά. Νομίζω γενικά πως η ανάλυσή μου στέκει. Η επιλογή Χριστόφια γίνεται μετά το 85' και έχω την εντύπωση πως η ήττα αυτή ήταν ο καταλύτης.
      Οι αποχωρήσεις από το ΑΚΕΛ πάντα συνδέονται και με το κυπριακό, καθότι βασίζονται κυρίως σε κοινωνικοοικονομικά κριτήρια ... Όπως υπονοώ στο κείμενο, ο απορριπτισμός ή η φοβία για τη λύση ακουμπά κυρίως αυτούς που έχουν κάτι να χάσουν. Δεν λέμε κάτι διαφορετικό έχω την εντύπωση. Ίσως να μεν εδιάβασες προσεκτικά το κείμενο γιατί εν μεγάλο.

      Διαγραφή

  3. Αυτήν την φορά μπορώ να σου ονομάσω 100 άτομα που τον κύκλο που γνωρίζω που δεν επήαν να ψηφίσουν για άλλους λόγους που τούτους που ονομάζεις. Οι δημοσκόπίσεις εξόδου τζιαι τα άλλα μουσκουρούθκια των δημοσκόπων τζιαι πολιτικών αναλυτών φωστήρων δεν βλέπουν την κουμέραν μου τζιαι τον γιον της που εμάλλωσεν με τον άντραν της ο οποίος επήεν να ψηφίσει ενώ τζιείνη όι διότι βουλευτής του ΑΚΕΛ δεν επήεν στον γάμον του γιού της τζιαι αγγρίστηκεν. Ούτε βλέπει τον συμμαθητήν μου που δεν επηεν να ψηφίσει διότι εκαρτέραν ότι θα του εδιόριζεν τζιαι κανέναν παιδίν το ΑΚΕΛ, ούτε την θκειάν μου που εθεώραν ότι δεν είδεν καλόν που το ΑΚΕΛ διότι παρόλον που της εσπύδασεν την κόρην της, δεν την έσασεν τζιόλας μες το νοσομομείον τζιαι εξενιτέφτην. Μπορώ να σου γράψω 50 ιστορίες τέθκειες που δεν έχουν καμία σχέση με τους λόγους που αναφέρεις για την πτώσην των ποσοστών.

    Ούλλοι τούτοι οι λόγοι μπορούν να ονομαστούν με κοινωνικούς όρους. Η βάση του ακέλ αστικοποιήθηκεν τζιαι καρτερά προσωπικόν όφελος που το κόμμαν της εργαθκιάς. Δεν θεωρεί καμιάν αξίαν στο να σαστεί ούλλη η εργαθκιά τζιαι γεννικά ο κόσμος της δουλειάς. Δεν θεωρεί ότι εν κάτι που έσιει αξίαν να βελτιωθεί το σχέδιον υγείας. Τον ενδιαφέρει εγωϊστικά να σαστεί ο ίδιος προσωπικά τζιαι να περάσει μπροστά που άλλον ασθενήν, τζιαι με κούντημαν που τον βουλευτήν του. Ούλλα τούτα ονομάζουνται αποπολιτικοποίηση, λουμπενοποίηση του κόσμου της δουλειάς, δεν λαλώ της εργαθκιάς, διότι εργαθκιά στο χωρκόν μου για παράδειγμαν εμείναν οι γεναίτζιες που πάσιν να καθαρίζουν στα ξενοδοχεία τζιαι μερικοί που δουλεύκουν ποτζιεί ποδά στον έναν τζιαι στον άλλον. Έσιει πολλήν φτώσιαν μες τους αυτοεργοδοτούμενους, μες τους εμπόρους που επαττήσαν, μες τους κυβερνήτικούς που εβολήσαν μες τα δάνεια. Καρτερούν ούλλοι ότι θα δουν φως προσωπικά που το κόμμαν τους τζιαι οι απολίτικοι απογοητεύκουνται διότι "εγιώ δεν είδαν καλόν που κάνέναν". Είδα συνταξιούχον που του εκόψαν 200 € προσχτές με τα μαειρέματα της Ζέτας τζιαι δεν επήεν να ψηφίσει διότι "ούλλοι εν οι ίδιοι".

    Εν χρήσιμοι οι προβληματισμοί, αλλά να πιάννουμεν τζιαι λλίον βάσην που την πραγματικότηταν. Να δούμεν έναν προς έναν τους αθρώπους που έχουν κάτι να πούν, έστω τζιαι αν εν απολίτικοι (στοι) για να καταλάβουμεν τους βαθκιειούς κοινωνικούς λόγους που αποξενώσαν τον κόσμον που την πολιτικήν. Αν δεν τους καταλάβουμεν τούτους, τότε θα χάσει η αριστερά το τρένον.

    Εγώ θεωρώ ότι με την στενήν επαφήν που έσιει με τον κόσμο θα τα καταφέρει. Η πρώτη κουβέντα που είπεν ο γραμματέας του ΑΚΕΛ (ευτυχώς που τον έχουμεν τζιαι που τα καταφέρνει να ζυάζει σωστά) εν η σωστή απάντηση ενός κόμματος που βασίζεται πας την συλλογική σοφία. Ο κάθε άθρωπος που θα πει την γνώμην του, μέλος η μή, μέσα όμως στην διαδικασίαν που διηλίζει τζιαι αφήννει τες μαλακίες του καθενού να κατακάτσουν τζιαι να μείνει η πολιτική κρέμα της διαλεκτικής σκέψης, θα δώκει κάτι καλόν, όπως έδωκεν τζιαι το 85. Έχω εμπιστοσύνην στους αθρώπους τζιαι θεωρώ ότι οι αξίες εν τζιειαμαί, εν η βάση τζιαι η βάση στέκει ακόμα γερά.

    Να πάεις να τα πεις τζιαι στες διαδικασίες ότι έσιεις να πεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα αυτά που αναφέρεις εν διάσπαρτα μέσα στα κείμενά μου της τελευταίας περιόδου. Στο παρόν κείμενο δεν αναφέρομαι στους λόγους πτώσης του ΑΚΕΛ. Απλά επισημαίνω ένα σημαντικό λάθος πολιτικής που είχε πάνω-κάτω τις ίδιες παραμέτρους με το λάθος του 85' και που σίγουρα βοήθησε, όπως φάνηκε, στην συσπείρωση του εθνικιστικού χώρου.
      Οι 90 χιλιάδες ψήφοι που έπιασε το κόμμα σε περιόδους ιδεολογικής ανομβρίας τζιαι αναζήτησης εφικτών στόχων τζιαι προγραμμάτων, δεν είναι για να κλαίμε.
      Ο κόσμος πάνω-κάτω το ίδιο αποπολιτικοποιημένος ήταν πάντα, γιαυτό άλλωστε άγεται τζιαι φέρεται για όσο τον μελετούμε, από τον εθνικισμό τζιαι την πελατοκρατία.
      Προσωπικά στες "διαδικασίες" συμμετέχω από τον τζιαιρό που άρκεψα να γράφω. Εν ένιωσα ποττέ μου αποκλεισμένος ή δεσμευμένος σε μια γραμμή που κανένα, τζιαι τούτο εν μια ζωντανή απόδειξη πως ο χώρος μας εν όντως δημοκρατικός τζιαι ανοιχτός.
      Εν εγνώρισα κανένα μες το κίνημα που να φοάτε να συζητήσει ότιδήποτε. Σίγουρα όμως χρειαζόμαστε ένα νέο μανιφέστο τζιαι μια δομή που να μπορεί να το διαχειριστεί. Ίσως να ετέλειωσε η εποχή των μελών τζιαι του κομματικού μηχανισμού όπως τον ξέρουμε, ίσως τζιαι το αντίθετο, να πρέπει να ενισχυθεί η επαγγελματική κομματική οργάνωση. Πρέπει να να συζητήσουμε χωρίς να ππέφτουμε στες γνωστές στρογγυλοποιήσεις τζιαι την περιγραφική γλώσσα για να μεν θίξουμε κακώς έχοντα.

      Διαγραφή
  4. Συνεχίζω να μεν θεωρώ λάθος (αντίθετα) την στήριξη του ΑΚΕΛ στον πρόεδρο για την λύση του Κυπριακού. Δεν την θεωρώ συμπόρευση. Το ακέλ έχεις τες θέσεις του, αν ο συναγερμός υιοθέτησεν τες συγκλίσεις του Χριστόφκια με τον Τταλάτ δεν έχει λάθος το ΑΚΕΛ. Δεν μπορεί να ξεκινήσει το ΑΚΕΛ πόλεμον στον συναγερμό για το Κυπριακό. Πως θα πει του κόσμου κάποιαν στιγμή να ψηφίσει την λύση; Συνεχίζω επίσης να επιμένω: δεν ξέρω ΚΑΝΕΝΑ που δεν επήεν να ψηφίσει, ή που εψήφισεν τον Λιλλίκκα ή το ΔΗΚΟ για το Κυπριακό. Το Κυπριακό μπορεί να εν αφορμή (φερετζιές) για να κρύψει μιαν προσωπικήν εξυπηρέτησην. Αν θέλετε να έβρετε τους λόγους, ψάξετε στο πως ο κόσμος εγίνην τζιείνον που εγίνην. Το ότι το ΑΚΕΛ επέρασεν που την εξουσίαν, (τζιαι λόγω της στάσης των ακελικών στελεχών που δεν ελαλούσαν ποττέ Όι) ενόμισεν ο κόσμος της αριστεράς ότι απόχτησεν το δικόν του δήκο τζιαι εκαρτέραν τον νήλλιον της μοίρας του όι που την δουλειάν του, που το κράτος τζιαι που την κοινωνικήν ασφάλισην, αλλά που το κόμμαν. Τζιαι για όσα φταίει ο καπιταλισμός, φταίει τα του ΑΚΕΛ. Σκέφτου το τούτον που σου λαλώ. Εδώ να βρεθούν λύσεις. Εδώ να πάρει το ακελ καθαρές θέσεις. Έχω ιδέες, αλλά δεν θα τες γράψω στο ίντερνε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν εκατάλαβα σε πιο κείμενο ή σχόλιο κάμνεις τούτη την παρέμβαση φίλε. Εγώ δεν έκαμα ανάλυση της ήττας του ΑΚΕΛ ακόμα. Ούτε τζιαι γράφω πουθενά πως εν λάθος που στηρίζουμε τη διαδικασία των συνομιλιών, ίντα εν η μαγκιά τζιαι η δημοκρατία μας τούτη.

      Αλλά ακόμα τζιαι να δεκτώ πως το σχόλιο σου αφορά με (που δεν με αφορά γιατί ότι λαλείς δαμαί θεωρώ τα αληθινά), θα επαναλάβω αυτό που λέω τζιαι στο κείμενο αλλά τζιαι στα σχόλια πιο κάτω: πως οι απόψεις κάθε κυπραίου για το κυπριακό συνοψίζουν ή κωδικοποιούν αν θέλεις τζιαι τη στάση του σε όλα τα υπόλοιπα, την ταξική του συνείδηση τζιαι άρα την "αριστερότητα" του.

      Εν πολιτιστική η παρέμβαση τζιαι η "επανάσταση" που πρέπει να γινεί αν με ρωτάς, αλλά τζιαι πάλε εννεν εμείς που καθορίζουμε πότε τούτο το πράμα θα καταφέρει να ξεπεταχτεί τζιαι να κυριαρχήσει, τουλάχιστον στον χώρο μας.

      Εν μορφωτικές κυρίως οι ανάγκες. Γιατί τζι αν ακόμα καταφέρεις να υπερασπιστείς τες μάζες, όπως έκαμε πχ η διακυβέρνηση Χριστόφια, τούτο δεν γίνεται αντιληπτό που τον μέσο άνθρωπο. Τι παρεμβαίνει τζιαι αλλοιώννει τούντο μήνυμα;

      Μόνο ο θωρακισμένος κόσμος για παράδειγμα δεν έφαε τη ψατζιή του Μαρί ή τις κασσανδρολογίες για το κυπριακό της περασμένης περιόδου, τις ευθύνες δήθεν του Χριστόφια για την οικονομία κ.ο.κ.

      Οπότε, έν πα να συνθηματολογείς ούλλη μέρα για τα λαϊκά συμφέροντα τζιαι να μάσιεσαι μες στη βουλή μεροληπτικά υπέρ του απλού κόσμου, το σήμα που πάει κάτω εν τούτο που ξέρουμε.

      Τι θα πει "να πάμε κάτω στον κόσμο". Ο κόσμος πιον επικοινωνεί διαφορετικά, εν πας το δίκτυο οι νεαρότεροι τζιαι πας τες τηλεοράσεις οι πιο παλιοί. Η πληροφορία εν τόσο ισχυρεή που τα ακυρώννει ούλλα. Όσο τζιαι να είναι η συνεισφορά μας στο ρεαλισμό, τη λογική τζιαι τον εφικτόν αγώνα, στα δίκαια αιτήματα κλπ, αυτό που θα παραχτεί ως κοινωνικός μέσος όρος διαμορφώνεται που τα ΜΜΕ τζιαι την αστική/εκκλησιαστική τάξη.

      Τούτα μας εφάαν τζιαι μας εξικοκκαλίσαν. Η αφήγηση του τι έγινε την προηγούμενη περίοδο, τούτη που επιρρέασε τον κόσμο τζιαι τον έστρεψε στην αποχή τζιαι την ακροδεξιά, ήταν σε μεγάλο βαθμό φτιαχτή.

      Οπότε το κυρίαρχο είναι η αποκατάσταση της πνευματικής επαφής πομπού τζιαι δέκτη, τζιαι εν τούτη η επαφή που θα φέρει τζιαι αναγέννηση των κοινωνικών αγώνων νομίζω.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...