"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Οκτωβρίου 2016

Να επιτέλους μια ανάρτηση άξια σχολιασμού – Το Κυπριακό κι ο ιμπεριαλισμός

  • Ψάχνω εδώ και καιρό να βρω μια ανάρτηση που θα με τσιγκλήσει να γράψω.  Τη βρήκα στην Αγκάρρα, ένα blog που παρακολουθώ σχεδόν ανελλιπώς από την ημέρα της ίδρυσής του και με το οποίο έχω -ως ιστολόγιο και πολιτική φιλοσοφία- αρκετές συγκλίσεις αλλά και αποκλείσεις.
  • Η Αγκάρρα διαπραγματεύεται στην τελευταία της ανάρτηση το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής ανάλυσης του Κυπριακού, διερωτούμενη με νόημα ποιοί άραγε να φοβούνται, να νιώθουν άβολα δηλαδή, με μια τέτοια ανάλυση.
  • Ξεκινώντας, ας συμφωνήσουμε με την Αγκάρρα πως όντως υπάρχουν δύο δρόμοι από τους οποίους μπορεί να προέλθει η άρνηση του εν πολλοίς δοσμένου και επιβαλλόμενου πλαισίου ομοσπονδιακής ή και συνομοσπονδιακής λύσης όπως θα επιχειρηματολογήσουν πολλοί φαντάζομαι, ειδικά όταν παρουσιαστεί μια τελική συμφωνία.
Οι δύο δρόμοι του Όχι
  • Ο ένας δρόμος της απόρριψης του γνωστού, διχοτομικού από μία άποψη, πλαισίου της ΔΔΟ, είναι σίγουρα η εθνικιστική, πρώην και νυν ενωτική (με την Ελλάδα), Δεξιά και Ακροδεξιά, που σαφώς προτιμά μια Κύπρο ελληνική, ας είναι και μισή. Μαζί τους συμπλέουν εδώ και δεκαετίες διάφορα οικονομικά-εξουσιαστικά κρατικά και παρακρατικά κατεστημένα που «μεγαλούργησαν» μετά το 74’. 
  • Αυτά τα κατεστημένα εκφράζονται σήμερα από την Αρχιεπισκοπή, μεγάλη μερίδα του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ αλλά και από συσπειρώσεις εντός του ΔΗΣΥ. Οι τελευταίες εμφανίζονται μάλιστα αυτόνομα σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις (Νέοι Ορίζοντες, Ευρωκό, Αλληλεγγύη και διάφορα άλλα μικρά όπως οι προσπάθειες των Προδρόμου, Ττίμη Ευθυμίου κλπ), με κύριο πρόταγμα τη διαφοροποίηση στην ανάλυση του Κυπριακού.
  • Η συγκεκριμένη παράταξη, με το νεότερο μέλος της ν’ ακούει στο όνομα Γιώργος Λιλλήκας, προκρίνει εμμέσως πλην σαφώς τη διχοτόμηση ως την καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση. Αυτό, όσο κι αν το πασπαλίζουν με διάφορα, δεν κρύβεται. Και η απόδειξη πως αυτό είναι στην ουσία που εισηγούνται, είναι το γεγονός πως γνωρίζουν πολύ καλά πως η διεθνώς συμφωνημένη βάση λύσης του προβλήματος δεν είναι δυνατό να αλλάξει.
  • Προτείνοντας την αλλαγή γραμμής στο Κυπριακό, έτσι αόριστα και χωρίς να συνυπολογίζονται οι διάφορες παράμετροι, οι απορριπτικοί (της διζωνικής) κύκλοι απλά προσπαθούν να ωραιοποιήσουν και να ηρωοποιήσουν τη διχοτομική τους πρόταση.
  • Η κυρίαρχη ιδεολογία πίσω από τη διχοτομική αυτή πρόταση έγκειται κυρίως στην άποψη πως η Κύπρος είναι ελληνική και χριστιανική. Με την τουρκική στρατιωτική παρουσία και κατοχή, η ελεύθερη Κύπρος εξακολουθεί να είναι ελληνική εκπροσωπόντας διεθνώς ολόκληρο το νησί. Η κατεχόμενη περιμένει τη λύτρωση «πάλι με χρόνια με καιρούς».
  • Σύμφωνα με τους κύκλους αυτούς, οι τουρκοκύπριοι αποτελούν μία μειονότητα που θα πρέπει να απολαμβάνει συγκεκριμένα δικαιώματα αλλά σίγουρα χωρίς το δικαίωμα του συνεταιρισμού. Όλα αυτά θα μπορούν να υλοποιηθούν όταν αλλάξουν οι ισορροπίες στην περιοχή και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποδυναμωθεί ή κατακερματιστεί η Τουρκία. Καλοδεχούμενος πάντα σ’ αυτή την ιδεολογική πλατφόρμα και ο γέρων Παΐσιος του οποίου οι προφητείες «δένουν» την εικόνα.
  • Επίσης, στα επιχειρήματα του χώρου αυτού συνήθως φιγουράρουν δύο πιασάρικα συνθήματα. Το πρώτο αφορά το «ένας άνθρωπος μια ψήφος» και το δεύτερο στο «να μην βάλουμε την υπογραφή μας στην επισημοποίηση του τουρκοκυπριακού («τούρκικου») κρατιδίου».
  • Πίσω από αυτή την ιδεολογική γραμμή, όπως ανέφερα, βρίσκεται η βεβαιότητα πως η Κύπρος είναι ελληνική και χριστιανική και πως οποιαδήποτε άλλη διευθέτηση αποτελεί ενδοτισμό και συμβιβασμό.
  • Η μόνη υποχώρηση που κάνει η απορριπτική παράταξη είναι η διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με μια βελτιωμένη όμως Ζυρίχη που θα αναιρεί να «υπερπρονόμια» των τουρκοκυπρίων.
***
  • Ο δεύτερος δρόμος από τον οποίο μπορεί να προέλθει η απόρριψη της ΔΔΟ στη βάση μιας ιδεολογικής συνέπειας είναι, όπως περιγράφεται στην ανάρτηση της Αγκάρρας, μια κάποια αντιιμπεριαλιστική ανάλυση.
  • Σύμφωνα με αυτή, η βάση λύσης είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ιμπεριαλιστών, επισημοποιεί στην ουσία τη διχοτόμηση και δένει την Κύπρο με όλους τους δυνατούς τρόπους στο άρμα των πολεμοκάπηλων. Δεν θα πρόκειται για ομοσπονδία αλλά για μια συγκεκαλυμμένη συνομοσπονδία η οποία θα λειτουργεί ως προτεκτοράτο των δυτικών ή γενικά των μεγάλων παικτών. Οι Κύπριοι θα πρέπει να αντισταθούν και να απορρίψουν αυτές τις μεθοδεύσεις.
  • Κάτι τέτοιο μας είπε τις προάλλες και ο Σιζόπουλος, πως είναι δυνατόν, αναρωτήθηκε, το ΑΚΕΛ να επιμένει σε μια λύση που προωθείται εδώ και 40 χρόνια από τα ΝΑΤΟϊκά κέντρα; Κύριος εκφραστής αυτής της άποψης στον ευρύτερο ελληνόφωνο χώρο είναι το ΚΚΕ. Απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, η Αγκάρρα φιλοδοξεί να επεξεργαστεί και να υπερασπιστεί αυτή τη γραμμή το επόμενο διάστημα, κι αυτό προσδίδει κάποιο ενδιαφέρον στον αριστερό κυπριακό διάλογο.
…και οι δύο δρόμοι του Ναι
  • Στο σημείωμα της Αγκάρρας γίνεται αναγνώριση του γεγονότος πως και ο χώρος υπέρ της λύσης έχει δύο διαφορετικές αφετηρίες. Και σ’ αυτό συμφωνούμε.
  • Η Αριστερά επιδιώκει μέσα από τη λύση την αποστρατικοποίηση, της ειρήνευση και την συνεργασία των δύο κοινοτήτων, την ανάπτυξη ενωτικών θεσμών που τελικά να οδηγήσουν στη λαϊκή ενότητα ε/κ και τ/κ.  Με τη σφυρηλάτηση αυτής της ενότητας, ο λαός θα έχει το δικαίωμα στο μέλλον να διεκδικήσει μια πιο δημοκρατική εξουσία στη βάση των ταξικών και όχι των κοινοτικών ζητούμενων και επιδιώξεων.
  • Για το ΑΚΕΛ δεν έχουν τόση σημασία διάφορες επιμέρους παράμετροι της λύσης όσο η διασφάλιση πως η χώρα θα μείνει έξω από το ΝΑΤΟ, χωρίς κινδύνους ξένης επέμβασης και όσο το δυνατό πιο κεντρικά διοικούμενη. Είναι υπέρ μιας ισχυρής ομοσπονδίας αλλά μπορεί να βάλει νερό στο κρασί του αν ενισχυθεί η ανεξαρτησία του τόπου σε συνδυασμό με το Ρωσικό και Κινέζικο ενδιαφέρον στην περιοχή και την επιρροή των BRICKS/τρίτου κόσμου γενικότερα στον ΟΗΕ.
  • Η φιλελεύθερη προσέγγιση υπέρ της λύσης τώρα, αυτή που εκφράζεται από την «Κληριδική γραμμή» στον ΔΗΣΥ και ευρύτερα στον κεντροδεξιό χώρο, φτάνει στη Διζωνική από ένα εντελώς διαφορετικό δρόμο.
  • Ο χώρος αυτός μπορεί ακόμη να εμφορείται από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, να τιμά φασίστες όπως ο Γρίβας, να μην αναγνωρίζει τη μαύρη τρύπα που άφησε η εθνικιστική δράση στο νησί από το 1955, να εξισώνει τους πραξικοπηματίες με τους αντιστασιακούς και να διατηρεί άσβεστη την αντικομουνιστική ρητορική και υπόγεια δράση, αλλά δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει τις πραγματικότητες.
  • Ο λόγος που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα συνθήματα, όπως κάνει κυρίως στις προεκλογικές περιόδους, είναι το γεγονός πως ξέρει πολύ καλά πως δεν μπορούμε να πάμε πίσω από το 74’. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και τις συμφωνίες κορυφής Μακαρίου-Ντενκτάς και Κυπριανού-Ντενκτάς του 77’ και 79’, είναι δεδομένο πως το πρόβλημα αναζητά τη λύση του στα πλαίσια μιας διζωνικής ομοσπονδίας.
  • Δεν είναι αμελητέο επίσης πως ο επιχειρηματικός χώρος βλέπει ευκαιρίες στη λύση του Κυπριακού και πως εδώ και καιρό προσπαθεί να ενώσει τις δυνάμεις του με τα αντίστοιχα τουρκοκυπριακά ή ακόμα και τα τούρκικα επιμελητήρια. Τα οικονομικά οφέλη της λύσης είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,  η βασική κινητήρια δύναμη πίσω από το «ναι» του χώρου αυτού.
  • Αν διαπιστώσουν πως μπορούν να έχουν οικονομικά και πολιτικά οφέλη από τη μη λύση, τη διαιώνιση ή τη στρατιωτικοποίηση του προβλήματος, τότε μπορούν σχετικά εύκολα να διαφοροποιήσουν και τις άμεσες στοχεύσεις τους. Παρόλα αυτά, ως πολιτική ηγεσία λογοδοτούν στους δυτικούς και ως εκ τούτου είναι δεσμευμένοι να αναγνωρίζουν τη βάση λύσης, τουλάχιστον σε διεθνές επίπεδο.  
  • Και δεν έχουν φυσικά κανένα πρόβλημα με ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ή κάποιες ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές εγγυήσεις για την εφαρμογή της λύσης. Αυτό τους έλειπε...
Ποιοί να φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση;
  • Για να πιάσουμε όμως, κλείνοντας, και το γάντι που έριξε η Αγκάρρα στους αριστερούς υποστηρικτές μιας λύσης στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
  • Είμαστε εμείς αυτοί που μπορεί να φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού; Και γιατί κατ’ ανάγκη, η ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού να οδηγεί στην απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης;
  • Η ιμπεριαλιστική, η ιστορική δηλαδή, ταξική και γεωπολιτική ανάλυση του Κυπριακού, μάλλον οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, σε... απόρριψη της απόρριψης και όχι στην ενίσχυσή της από τ’ αριστερά. Θεωρώ λανθασμένη τη θέση τόσο του ΚΚΕ όσο και όσων προσπαθούν με αριστερή επιχειρηματολογία να προεξοφλήσουν πως η αρνητική στάση ενάντια στη λύση είναι μια αγωνιστική στάση.
  • Εδώ είμαστε λοιπόν, αν επιθυμούν οι φίλοι της Αγκάρρας να επιχειρηματολογήσουν και να υποστηρίξουν τη θέση τους, να αποδείξουμε στη βάση της ταξικής και ιμπεριαλιστικής ανάλυσης πως υπό κάποιες βασικές προϋποθέσεις, η λύση θα αποτελέσει θετικό βήμα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του.
  • Οι προϋποθέσεις αυτές βρίσκονται στις πάγιες και διαχρονικές αρχές που προτείνει το ΑΚΕΛ για τη λύση του Κυπριακού. Θέλουμε να τερματιστεί η κατοχή, να σταματήσουν οι λεγόμενες εγγυήσεις, να δημιουργηθεί ένα ομόσπονδο κράτος που θα φέρει τις δύο κοινότητες κοντά, ελαχιστοποιώντας τις ξένες επεμβάσεις.
  • Χρειάζεται να περάσει το εθνικό, κατασκευασμένο εν πολλοίς, συναίσθημα σε δεύτερη μοίρα και να αναδειχτεί η κυπριακή ταυτότητα, η ενότητα του χώρου και του λαού, τα ταξικά του συμφέροντα. Κι αυτό μόνο με λύση κι επανένωση μπορεί να επιτευχθεί. Λύση με συγκεκριμένες ομοσπονδιακές προδιαγραφές, στα πλαίσια του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής fuckin Ένωσης και των ομόφωνων απόφασεων του εθνικού μας ...γουμά.
  • Είναι αντιιμπεριαλισμός να συνεχίσει η κατοχή, να διατηριθεί το σύστημα εγγυήσεων, να λειτουργεί ανεξέλεγχτα η Τουρκία στη βόρεια Κύπρο; Και πως άραγε δικαιώνονται ο Γρίβας, ο Ντενκτάς και η CIA; Με την απόρριψη οποιασδήποτε λύσης αυτού του τύπου ή αρπάζοντας κάθε ευκαιρία για επανένωση του τόπου και του λαού;
  • Για να δούμε λοιπόν ποιοί άραγε φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση. Πάντως όχι εμείς.

7 σχόλια:

  1. Νομίζω η απάντηση σου στο άρθρον της "Ανγκάρρα" λαλεί τα ούλλα τζιαι εν έχωκάτι να προσθέσω πέραν του εξής:
    Εν διατείνεται κανένας σοβαρός συνομιλητής, είτε φιλελέ είτε σοσιοαλδημοκράτ ότι επειδή το ΚΚΕ λαλεί ότι το ΕΛΑΜ, είναι το ίδιον πράμαν. Κανένας όμως. Το να διαπιστώσεις όμως ότι η τρέχουσα θέση του ΚΚΕ "ρίχνει νερόν στο μύλον του απορριπτισμού", όσον τζιαι να κρούζει τους εν Κύπρο υποστηρικτές του ΚΚΕ, είναι απολύτως φυσιολογικόν. Η δε τοποθέτηση πρόσφατα της συγκεκριμμένης θέσης ως πρωτοσέλιδον στη "Σημερινή" αποδεικνύει πέραν αμφισβήτησης του λόγου το αληθές. Ο δρόμος προς την κόλασην εν στρωμένος με αγαθές προθέσεις εξάλλου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με επιχειρήματα να δούμε το ζήτημα. Μπορεί και μια γνήσια επανενωτική δύναμη να απορρίψει σχέδια λύσης όταν αυτά είναι εξώφθαλμα προβληματικά.

      Εδώ όμως έχουμε μια εξ αρχής απόρριψη του συμφωνημένου πλαισίου λύσης, προκαταλαμβάνοντας πως θα οδηγήσει σε προτεκτοράτο ή ξέρω γω. Θα πρέπει να στηριχθεί με επιχειρήματα αυτή η άποψη.

      Είναι λογικό πως οι απορριπτικοί κύκλοι θα πιαστούν που τα μαλλιά τους προκειμένου να επιπλεύσουν διαλεκτικά. Δεν είναι παράδοξο να χρησιμοποιούν το ΚΚΕ τούτοι οι κύκλοι, όπως χρησιμοποιούν ή και θα χρησιμοποιήσουν και πρώην στελέχη ή συνεργάτες του ΑΚΕΛ όπως η γνωστή τριάδα Χριστοδουλίδης-Τυρίμος-Αγαπίου, το Λιλλήκκα και εσχάτως τον Κατσουρίδη απ ότι καταλαβαίνω...

      Φυσικά, η "Μάχη" έχει φτάσει να χρησιμοποιεί και τον Τσε σε κάποια φάση σχετικά πρόσφατα, γιατί σε μια ομιλία του στον ΟΗΕ την περίοδο των διακοινοτικών συγκρούσεων του 63-64, μίλησε για ξένες επεμβάσεις στην Κύπρο, πέρνοντας σαφώς θέση υπέρ της ΚΔ. Αυτοί (ομάδες Σαμψών και Λυσσαρίδη) το εκλαμβάνουν ως απόδειξη της αγωνιστικής τους στάσης...

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος28/10/16, 3:52 μ.μ.

    Φίλε μου Νέε,

    Καταρχάς να χαίρομαι που μπαίνεις στον κόπο να μιλήσεις για το θέμα. Χαίρομαι επίσης που δεν πέφτεις στην παγίδα κατηγορίας των κομμουνιστών ως απορριπτικούς. Ο τίτλος μας είναι προβοκατόρικος ακριβώς για να δείξουμε πως υπάρχουν πολλά ανοικτά θέματα. Υπάρχουν κάποια ζητήματα όμως που φαίνεται να προκύπτουν και από το άρθρο σου, που επειδή μένουν στον αέρα λίγο αόριστα ίσως να δίνουν διαφορετική εντύπωση από την πραγματικότητα. Θα τα απαριμήσω,

    1. Η Αγκάρρα δεν προωθεί τις αναλύσεις του ΚΚΕ στην Κύπρο. Η παρόμια αντίληψη σε διάφορα θέματα προκύπτει από την ίδια μεθοδολογία που χρησιμοποιούμε για την ανάγνωση των ζητημάτων, τον Μαρξισμό-Λενινισμό. Στην περίπτωση της Αγκάρρας που δεν είναι οργάνωση αλλά απλά περιοδικό, άρα χωρίς παρέμβαση στην κοινωνία υπό την ιδιότητα της, αρκούμαστε σε απλές αναγνώσεις και όχι στο να περάσουμε αντζέντα, παρά το ότι λέμε κάποιες φορές και την λογική κατάληξη της ανάλυσης μας. Λέγοντας αυτά, θέλω απλά να τονίσω πως δεν είμαστε εδώ για να προωθήσουμε την αντζέντα και την γραμμή κανενού κόμματος, εμείς γράφουμε αυτά που βλέπουμε.

    2. Δεν είπε κανείς πως με το να αναλύσουμε τις τελευταίες εξελίξεις ότι είμαστε εναντίων της ομοσπονδίας ή οποιασδήποτε μορφής λύσης στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Λύση με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και του πλαισίου της λύσης συμφωνούμε. Αυτό που μας ξενίζει είναι η υπερτόνιση της Ευρωπαικής ιδιότητας, η απουσία ανοικτής επικοινωνίας με το λαό για το πόσο δυνατή θα είναι η κεντρικής εξουσία για αποφυγή φυγόκεντρων τάσεων, η αλλαγή γλώσσας όσον αφορά τις εγγυήσεις (ο Άντρος μίλησε πρόσφατα για "διευθέτηση των ανησυχιών" γλώσσα παρμένη από τα άρθρα των φιλελέδων) και η απουσία του λαικού παράγοντα στην απόκρουση των διαφόρων ελιγμών τόσο των εξωτερικών παραγόντων όσο και των άρχουσων τάξεων εσωτερικά της χώρας. Βλέπουμε πλήρη κάλυψη για την ώρα των διαπραγματεύσεων. Το ΚΚΕ βλέπει πως η ΔΔΟ έχει πλέον ως περιεχόμενο την λύση συνομοσπονδίας και όχι ομοσπονδίας. Αυτό εμείς δεν θα το λοιδορήσουμε, το λαμβάνουμε υπόψην όπως λαμβάνουμε υπόψην και τις θέσεις του ΑΚΕΛ αλλά και άλλων δυνάμεων τόσο φιλικές προς μια πολιτική συμφωνία όσο και εναντίων.

    3. Μας ανησυχεί ιδιαίτερα η λογική του περίμενε, η χρησιμοποίηση του ΑΚΕΛ για να εξηγήσει στον κόσμο τι είναι η ομοσπονδία ωσάν να είναι βλάκας. Δεν είναι αυτό το ζήτημα, είναι το περιεχόμενο των συζητήσεων το πρόβλημα και πρέπει το ΑΚΕΛ να δείξει αφοσίωση στο λαό και να του μιλήσει συγκεκριμένα. Δεν θα θυμίσω τι έλεγε ο Λένιν για την ανοικτή διπλωματία στο λαό, αλλά νομίζω καταλαβαίνεις απόλυτα τι εννοώ. Όσον αφορά την ανεξαρτησία βλέποντας και από BRICS μεριά, αυτό είναι συζητήσιμο, αλλά δεν είναι τουλάχιστον αξύμορο από την στιγμή που η Κύπρος είναι και με τα τρία πόδια στην Ε.Ε;

    4. Δεν γίνεται να κάνουμε ΜΛ ανάγνωση για όλα τα θέματα αλλά να μένει έξω το Κυπριακό. Δεν γίνεται να σταματήσουμε να μιλάμε για Ιμπεριαλιστές, το τι θέλουν, πως αλλάζουν τα συμφέροντα τους, να μην τονίζουμε τις εναλλαγές στην συμπεριφορά τους και κυρίως να μην τονίζουμε τον δολοφονικό χαρακτήρα τους. Αυτό δεν αδυνατίζει την πίστη του κόσμου σε μια λύση, αντίθετα τον ατσαλώνει για τυχόν νέα παρατρατήματα, ξέρεις τι γίνεται όταν κοντεύουν εκλογές. Δεν γίνεται να μην λέμε ότι η οικονομία δεν θα συνδεθεί αυτόματα, ότι η εργατική τάξη και τα λαικά στρώματα πρέπει να παίξουν το ρόλο τους αν θέλουν να βάλουν χέρι να ανέβουν και να ενωθούν. Ο Άντρος μίλησε για τεράστια οικονομικά οφέλη για όλους. Και οι καπιταλιστές και οι εργαζόμενοι δηλαδή;

    Τι στο καλό ΜΛ ανάλυση δεν έχει ως στόχο τον Σοσιαλισμό ή έστω την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση και ανεξαρτησία της χώρας με ένα εργατικό κίνημα που θα μπορεί να βάζει την αντζέντα για την πορεία της χώρας;

    Και τέλος μια πολύ συγκεκριμένη ερώτηση,

    Εαν στο τέλος της αναμονής του γύρου των διαπραγματεύσεων η προτεινόμενη λύση είναι μεταξύ συνομοσπονδίας ή διχοτόμησης τι γίνεται;

    Ν.Α

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το σημείωμα,

      Σε ότι αφορά το τελευταίο ερώτημα αλλά και τη ΜΛ ανάλυση, θα υπογραμμίσω αυτό που σημειώσα στην ανάρτηση, πως "...χρειάζεται να περάσει το εθνικό, κατασκευασμένο εν πολλοίς, συναίσθημα σε δεύτερη μοίρα και να αναδειχτεί η κυπριακή ταυτότητα, η ενότητα του χώρου και του λαού, τα ταξικά του συμφέροντα. Κι αυτό μόνο με λύση κι επανένωση μπορεί να επιτευχθεί".

      Τι θα πει συνομοσπονδία; Από που θα κριθεί αν είναι συνομοσπονδία ή όχι; Σίγουρα ο Συναγερμός δεν έχει και μεγάλο πρόβλημα με αυτό, ούτε φυσικά με τη συνέχιση της παρουσίας ξένων στρατευμάτων γενικώς.

      Αν με τη λύση (ομοσπονδιακή ή συνομοσπονδιακή) οι ευκαιρίες για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό είναι λίγες, τότε πόσες είναι με το κλείδωμα της διχοτόμησης;

      Αυτό που θα εκμηδενίσει δια παντώς τη προοπτική εκδημοκρατισμού είναι να ενταχθεί η χώρα στο στρατιωτικό σκέλος της δύσης. Αυτή είναι η τελευταία γραμμή για μας, αυτό νομίζω το ξέρουν οι πάντες.

      Και τέλος, η ΕΕ μπορεί και να μην είναι η ίδια στην πορεία του χρόνου. Δεν είναι σίγουρο πως όντας η Κύπρος στην ΕΕ δεν θα μπορεί να αναπτύσσει και άλλες σχέσεις, ειδικά ως ενωμένη και ομόσπονδη πλέον χώρα.

      Διαγραφή
    2. Να προσθέσω και κάτι μικρό ακόμα,

      Σίγουρα οι κομμουνιστές δεν μπορεί να είναι απορριπτικοί, εκ προϊμίου, μιας ομοσπονδιακής λύσης.

      Αν θα ήταν, τότε θα επρόκειτο μάλλον για μη (αυτο)διεγνωσμένους εθνικιστές.

      Στα ντοκουμέντα πρέπει πάντα να επισυνάπτονται επίσης και τα επαναλαμβανόμενα ψηφίσματα του SolidNet, όπως ας πούμε αυτό http://newgreekcypriot.blogspot.com.cy/2014/02/15-8-10-2013.html.

      Διαγραφή
  3. Shαιρετώ ΣΑΣ!

    Φίλε Νέε, χρόνια και ζαμάνια [από το τουρκικό zaman, που πάει να πει καιρός] να τα πούμε. Χαθήκαμε! Βλέπω όμως, ότι σταδιακώς επανέρχεσαι, κι εδώ στο blog, αλλά και αλλού… Θα επιχειρήσω κι ΕΓΩ (ελπίζω λίαν συντόμως) να αναζωογονήσω ΚΑΙ το δικό ΜΟΥ blog! Τα θέματα για συζήτηση ποτέ δεν εξέλειπαν, αλλά φαίνεται πως χάθηκε το μεράκι [το “Μαιράκι” εξαφανίστηκε προ πολλού!], άσε που όσοι ασχολούμαστε με το blogging θεωρούμαστε banal και ντεμοντέ! (Η αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ για το κυπριακό και το «απεταξάμην τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» του Κόμματος, ΜΟΎ προσφέρει μίαν πολύ καλή ευκαιρία)…

    Αναφορικά με το θέμα με το οποίο καταπιάστηκες [με αφορμή το κείμενο του blog Αγκάρρα και την απόφαση του ΚΚΕ για το κυπριακό], έχω την άποψη [την οποία έχω ήδη καταθέσει με σχόλιο ΜΟΥ και στο Αγκάρρα], ότι ούτε ο αρθρογράφος του Αγκάρρα, αλλά ούτε κι ο σχολιογράφος Ν.Α πιο πάνω, ασχολούνται με την ουσία του ερωτήματος/ζητήματος που προκύπτει με την απόφαση του ΚΚΕ. Δηλαδή [κι ανεξαρτήτως και πέραν της απόφασης του ΚΚΕ], η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία εξακολουθεί να αποτελεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, περιστάσεις και συγκυρίες [των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, επεμβάσεων και πιέσεων και της επιδίωξης λύσης στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας], την πιο εφικτή λύση διευθετηθεί το κυπριακό; Σ’ αυτό πρέπει απαντήσουμε!

    Αυτά για τώρα! Πιο πολλά αν καταφέρω και γράψω λίγα λόγια για την απόφαση του ΚΚΕ…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς τον!

      Με το ΚΚΕ έχω ασχοληθεί σε αρκετές αναρτήσεις υπογραμμίζοντας τα φαινόμενα που το χαρακτηρίζουν τα τελευταία χρόνια. Στην τελική όμως, δεν με πολυαπασχολεί ιδιαίτερα η συγκεκριμένη τους ανάλυση για το κυπριακό, όσο με ενδιαφέρει η στάση και η διάθεση απέναντι στη συμφωνημένη βάση λύσης των ίδιων των κυπρίων και όσων ζουν μόνιμα στην Κύπρο, αριστερών ή όχι.

      Ναι, πρέπει να μας αναλύσεις την εξέλιξη αυτή.



      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...