"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

15 Νοεμβρίου 2016

Σπάζουμε τους κωδικούς της απόρριψης της ομοσπονδίας

Τα άκυρα επιχειρήματα των αρνητών της επανένωσης - Η εθνικιστική ιδεολογία πίσω από την πολεμική ενάντια στη Διζωνική
Του Στέλιου Θ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 4/11/2016
  • Κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους οι πολέμιοι της συμφωνημένης βάσης λύσης για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Και τους παίρνει να το κάνουν αυτό γιατί δεν αντιμετωπίζουν στα πλείστα ΜΜΕ και γενικότερα στον ευρύτερο κοινωνικό διάλογο, την απαιτούμενη πίεση έτσι ώστε να αποκαλύψουν τις πραγματικές τους θέσεις και προθέσεις.
  • Τους επιτρέπεται να καμουφλάρουν την κατ’ ουσία διχοτομική και εθνικιστική τους πρόταση γιατί στηρίζονται σε δεκαετίες επίσημης κρατικής, σχολικής και εκκλησιαστικής προπαγάνδας που θέλει την Κύπρο απόλυτα ελληνική και χριστιανική.
  • Πίσω από την άρνηση της διζωνικής ομοσπονδίας αλλά και τα διάφορα επιχειρήματα ενάντια στη βάση λύσης και τις πρόνοιες που συνοδεύουν τα πλείστα σχέδια που συζητιούνται κατά καιρούς, βρίσκεται η ιδεολογική γραμμή πως αυτός ο τόπος κι αυτός ο λαός δεν θα λυτρωθούν αν δεν καταστεί η Κύπρος ένα απόλυτα ελληνοχριστιανικό κράτος. Οτιδήποτε άλλο είναι γι αυτούς υποχώρηση, συμβιβασμός και ενδοτισμός.
Η «ΕΥΛΟΓΙΑ» ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ
  • Από τη στιγμή που οι συνθήκες οδήγησαν, πρώτα στην αποχώρηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας από το κράτος της Ζυρίχης και αργότερα στην τούρκικη εισβολή του 74’, τη γεωγραφική διαίρεση και την ανταλλαγή πληθυσμών, η δεύτερη καλύτερη λύση για την εθνικιστική παράταξη είναι το μισό ελληνοκυπριακό κράτος. Αυτό δηλαδή που μας επιβάλλει η Τουρκία υποστηρίζοντας πως έφερε την ειρήνη στο νησί.
  • Οι διακοινοτικές συγκρούσεις στη δεκαετία του 1960 και η τούρκικη κατοχή της βόρειας Κύπρου που συνεχίζεται για 42 χρόνια, έχει προσδώσει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ντε φάκτο δικαίωμα να εκπροσωπεί διεθνώς την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό το γεγονός θεωρείται από την εθνικιστική και αντιομοσπονδιακή παράταξη ως μια «τύχη» που δεν θα πρέπει με τίποτα να εγκαταλειφθεί.
  • Έχουμε στο νότο ένα ελληνοχριστιανικό κράτος με διεθνή αναγνώριση και συμμετοχή σε καίριους πολυεθνικούς οργανισμούς και ενώσεις όπως η Ευρωπαϊκή, και στο βορρά μια παράνομα κατεχόμενη περιοχή που δεν αναγνωρίζεται από κανένα εκτός της Τουρκίας. Αυτή την «ευλογία» δεν είναι διατεθειμένοι αυτοί οι κύκλοι να την παραδώσουν τόσο εύκολα.
  • Εξόφθαλμα, οι πολέμιοι της λύσης προτιμούν τη συνέχιση της παράνομης τούρκικης κατοχής παρά μια ομοσπονδιακή διευθέτηση. Η τούρκική παρουσία στο νησί καθώς και η αδιαλλαξία της Άγκυρας και μερίδας τουρκοκυπρίων ευνοούν τη στρατηγική και την ιδεολογική τους γραμμή, παρέχοντας ταυτόχρονα και ένα αδιάσειστο άλλοθι στις δικές τους διχοτομικές προθέσεις.
Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ
  • Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη παράταξη ούτε που θέλει να ακούσει για ομοσπονδία, για συνεταιρισμό με τους τουρκοκύπριους και για ένα δικοινοτικό κράτος που θα σέβεται την καταγωγή όλων των κατοίκων του, κρατώντας τις δέουσες ίσες αποστάσεις σε θρησκευτικά και εθνικά ζητήματα.
  • Γι αυτό και αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα  όταν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα φουντώνει το αίτημα για επανένωση του τόπου ή όταν παρατηρούνται κάποιες χαλαρώσεις κατά καιρούς στην τούρκικη πολιτική στο Κυπριακό. Αντίθετα, αυτοί οι κύκλοι νιώθουν μεγάλη ασφάλεια και ικανοποίηση όταν είτε από τα κατεχόμενα ή από την ίδια την Τουρκία, στέλνονται μηνύματα που απομακρύνουν την πιθανότητα λύσης.
  • Εξ ου και σπεύδουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν να προβάλουν και τις περισσότερες φορές να υπερμεγεθύνουν ή και να διαστρεβλώσουν τις όποιες αναφορές γίνονται από την άλλη πλευρά. Θέλουν στην ουσία να εμπεδώσουν στην κοινή γνώμη ότι με την Τουρκία αλλά και με τους τουρκοκύπριους δεν υπάρχει πιθανότητα συνεννόησης, γι αυτό και υπονοούν πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε καλύτερες μέρες απορρίπτοντας ακόμα και την εμβάθυνση στις δικοινοτικές συνομιλίες.
  • Η μεγαλύτερη υποχώρηση που μπορεί το απορριπτικό στρατόπεδο να κάνει σε ότι αφορά το κυπριακό, σε θεωρητικό φυσικά επίπεδο, είναι η επιστροφή στο σύνταγμα του 1960, με αφαιρεμένες όμως τις πρόνοιες που καταστούν την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως συνεταιριζόμενο μέρος. Μπορούν να αποδεχθούν τους τουρκοκύπριους μόνο ως μειονότητα που θα υπακούει, όπως και οι υπόλοιπες μικρότερες, στην ελληνική πλειοψηφία.
ΤΑ ΑΚΥΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΩΝ
  • Η πικρή αλήθεια είναι πως τόσο το σύνταγμα της Ανεξαρτησίας του 60’ όσο και η ιδέα για μετεξέλιξη σε ομοσπονδία δύο γεωγραφικά καθορισμένων πολιτειών, είναι αποτέλεσμα της εθνικιστικής δράσης στο νησί και των ξένων επεμβάσεων.
  • Οι εθνικιστές και δη οι οπαδοί της ΕΟΚΑ και του Γρίβα, είναι μάλλον οι τελευταίοι που θα μπορούσαν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του «ένας άνθρωπος μια ψήφος» ή υπέρ της αρχής της πλειοψηφίας.
  • Το 1955 το εθνικό κατεστημένο και η Εκκλησία οργάνωσαν και διεξήγαγαν ένα ένοπλο αγώνα που απέκλειε όχι μόνο την ελληνοκυπριακή Αριστερά αλλά και τους τουρκοκύπριους. Εφόσον ο απελευθερωτικός αγώνας στην Κύπρο είχε ξεκάθαρα εθνικό αλλά και ιδεολογικό χαρακτήρα, χωρίς παράλληλα να συμπεριλαμβάνει τους Κύπριους των άλλων κοινοτήτων, το κατά τ’ άλλα αυταπόδειχτο αίτημα για «ένας άνθρωπος-μια ψήφος» θάφτηκε εξ ολοκλήρου και δια παντός.
  • Ένα τέτοιο αίτημα θα είχε μια λογική συνέπεια να υποστηρίζεται αν ο αγώνας δεν ήταν εθνικός, αν δεν αποκλείονταν οι άλλες κοινότητες και η Αριστερά. Τότε θα μπορούσαμε, με ένα κοινό δηλαδή αντιαποικιακό αγώνα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, να θέταμε ζητήματα που υπερβαίνουν την εθνική καταγωγή και καθιστούν τους Κύπριους απόλυτα ίσους απέναντι στο κοινό τους κράτος.
  • Ο αγώνας της ΕΟΚΑ όμως, καθώς και η συνέχεια της ένοπλης δράσης των εθνικιστών στην Κύπρο που κατέληξε στην ΕΟΚΑ Β’, το πραξικόπημα και την εισβολή, οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια σε σχέδια επίλυσης που ενισχύουν την πολιτική διαίρεση των δύο μεγάλων κοινοτήτων του νησιού, προβάλλοντας εντέλει την ομοσπονδία ως τη μοναδική, υπό τις ιστορικές συνθήκες και πραγματικότητες, λύση.
  • Κι αυτό γιατί μόνο μια ομοσπονδία μπορεί να προσδώσει καθεστώς πολιτικής ισότητας σε μια μειοψηφούσα κοινότητα εφόσον παράλληλα η πλειοψηφούσα κοινότητα, σε επίπεδο ηγεσίας τουλάχιστον, έχει αποδείξει στην πράξη από το 1955 μέχρι και την τραγωδία του 1974 αλλά δυστυχώς και στη συνέχεια, πως δεν είχε καμιά γνήσια πρόθεση να την  αναγνωρίσει και να την παραχωρήσει.
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
  • Φτάνουμε έτσι σε ένα οξύμωρο και αντιφατικό συνάμα σημείο, οι εθνικιστές να απορρίπτουν μια λύση, την ομοσπονδιακή, που η ίδια η ιδεολογία τους προκάλεσε και σταδιακά επέβαλε. Η εθνικιστική, ενωτική, αντιτουρκοκυπριακή ένοπλη και πολιτική δράση είναι που οδήγησε τόσο στο δοτό και προβληματικό σύνταγμα του 60’, όσο και στη διζωνική ομοσπονδία.
  • Ας μη ζητούν λοιπόν και τα ρέστα οι εθνικιστές, παρουσιαζόμενοι ως ανυποχώρητοι και ασυμβίβαστοι. Η αναίρεση της διχοτόμησης δεν θα επισυμβεί ούτε με πολιτικές του τύπου «πάλι με χρόνια με καιρούς» ούτε φυσικά με ξαναζεσταμένες παραεκκλησιαστικές ψευδοπροφητείες που κάνουν λόγο για καταστροφή ή διάλυση του κράτους Τουρκίας.     
  • Η ομοσπονδιακή λύση μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει θετικό βήμα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του. Οι προϋποθέσεις αυτές βρίσκονται στις πάγιες και διαχρονικές αρχές που προτείνει το ΑΚΕΛ για τη λύση του Κυπριακού. Θέλουμε να τερματιστεί η κατοχή, να σταματήσουν οι λεγόμενες εγγυήσεις, να δημιουργηθεί ένα ομόσπονδο κράτος που θα φέρει τις δύο κοινότητες κοντά, εκμηδενίζοντας την πιθανότητα για ξένες επεμβάσεις.
  • Η Αριστερά επιδιώκει μέσα από τη λύση την αποστρατικοποίηση, της ειρήνευση και την συνεργασία των δύο κοινοτήτων, την ανάπτυξη ενωτικών θεσμών που τελικά να οδηγήσουν στη λαϊκή ενότητα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. 
  • Με τη σφυρηλάτηση αυτής της ενότητας, ο λαός θα έχει το δικαίωμα στο μέλλον να διεκδικήσει μια πιο δημοκρατική και άμεση εξουσία, στη βάση των ταξικών και όχι των εθνικών ζητούμενων και επιδιώξεων.  Η διχοτόμηση και η διαιώνιση του στάτους κβο, δεν είναι λύση. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...