"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Δεκεμβρίου 2016

Κυπριακό 2017: Προς τους εξ Ελλάδος αριστερούς το ανάγνωσμα

Η ειρήνη στην Κύπρο δεν θα εμποδιστεί - Kibris' ta baris engellenemez
  • Στα καθήκοντα του κινήματος επαναπροσέγγισης και επανένωσης του λαού μας συμπεριλαμβάνεται σίγουρα και η ενημέρωση των δημοκρατικών κινημάτων και των αγωνιστών των άλλων λαών για τις θέσεις και τον αγώνα μας καθώς φυσικά και η προσέλκυση διεθνιστικής αλληλεγγύης στις προσπάθειες που καταβάλλουμε.
  • Μετά την απόφαση της ΚΕ του ΚΚ Ελλάδας να υπαναχωρήσει από τη διαχρονική στήριξη στις προσπάθειες του λαού μας για μια λύση του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και με ένα σκεπτικό που κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην κατανόηση του προβλήματος και των πραγματικών συνθηκών στο νησί, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό να φτάσουν στους λαϊκούς ανθρώπους της χώρας αυτής τα μηνύματα του κυπριακού δικοινοτικού κινήματος για επανένωση.
  • Κρέμεται πάνω από τα κεφάλια της πρωτοπορίας των δημοκρατικών αγώνων στην Κύπρο μια αστήριχτη και αηθέστατη ύβρις. Αφήνονται υπονοούμενα από διάφορα αριστερίζοντα σχήματα στην Ελλάδα και από εκπροσώπους μάλιστα του ΚΚΕ, για συνεργασία μας δήθεν με τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, επειδή, άκουσον-άκουσον, παλεύουμε για μια λύση του Κυπριακού προβλήματος που θα επανενώνει τον τόπο και το λαό σε ομοσπονδιακή βάση και σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας.
  • Προεξοφλούν πολλοί πως το νέο σχέδιο θα είναι πάνω-κάτω παρόμοιο ή και πιστό ακόμα αντίγραφο του ημιτελούς και προβληματικού «σχεδίου Ανάν» του 2004, πως η όποια λύση θα έχει τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ και των μεγάλων δυτικών δυνάμεων, θα εξυπηρετεί πρώτιστα την Τουρκία και θα θέτει σε κίνδυνο τόσο την ελληνοκυπριακή κοινότητα, όσο και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία.
  • Η κυπριακή επικράτεια είναι αυτή τη στιγμή που μιλάμε η πλέον στρατοκρατούμενη χώρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση κατ’ αναλογία εδάφους και πληθυσμού. Τα βόρειο κατεχόμενο μέρος προσαρτάται μέρα με την ημέρα στο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας ενώ αποτελεί χώρο εξάσκησης διάφορων παράνομων οικονομικών, εμπορικών και άλλων ανεπιθύμητων δραστηριοτήτων. Αυτά τα γεγονότα θα πρέπει να συνυπολογίζονται στις εκτιμήσεις και τις αναλύσεις όταν αποκαλούνται  «διχοτομικά», «ιμπεριαλιστικά» ή «προδοτικά» τα σχέδια επίλυσης που προτείνονται.
  • Κακά τα ψέματα, κι αν θέλουμε οι αναλύσεις μας να βασίζονται στα πραγματικά δεδομένα, θα πρέπει να αναγνωρίζουμε πως αν υπάρχει σήμερα ένα παράθυρο ελπίδας για λύση του προβλήματος, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον αγώνα των τουρκοκύπριων δημοκρατών για επανένωση και απαλλαγή από την στρατοκρατία της Άγκυρας καθώς και την επιμονή της ε/κ Αριστεράς στη συμφωνημένη βάση και σε ταξική ανάλυση του ζητήματος.
  • Αν γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια κάποιος αντικατοχικός αγώνας στην Κύπρο, από κάτω προς τα πάνω και με απτά αποτελέσματα, αυτός λαμβάνει χώρα και στα κατεχόμενα. Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος πως αν οι τουρκοκύπριοι βολεύονταν με την κατοχή, τη διαίρεση και την παρανομία στο βαθμό που δυστυχώς το κάνουν οι ελληνοκύπριοι, το κυπριακό θα ήταν ήδη ένα κλειστό ζήτημα για το διεθνή παράγοντα.
  • Με ένα διπλό ΟΧΙ σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα, δεν θα βρεθεί κανείς να ανακινήσει ξανά το Κυπριακό σ’ αυτή τη γενιά. Οι διχοτομιστές, η Τουρκία και τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια θα δικαιωθούν στον υπέρτατο βαθμό.
  • Για καλή μας τύχη, η κυπριότητα των τουρκοκύπριων αποδεικνύεται χαλκέντερη και σίγουρα ισχυρότερη της αντίστοιχης κυπριακής συνείδησης στις ελεύθερες περιοχές. Αν κάτι θα πρέπει να γίνει κατανοητό στην Ελλάδα σε σχέση με το Κυπριακό πρόβλημα είναι αυτό: πως η τουρκοκυπριακή Αριστερά αξίζει και δικαιούται να της αναγνωρίζεται η τεράστιά της συμβολή στον αντιιμπεριαλιστικό-δημοκρατικό αγώνα στην Κύπρο και την περιοχή μας ευρύτερα.
  • Ας δούμε όμως ένα-ένα τα σημεία όπου παρατηρούνται κάποιες «συνηθισμένες» στρεβλώσεις και διαστρεβλώσεις σε σχέση με το Κυπριακό και επικρατεί μια ξύλινη και αποπροσανατολιστική συνθηματολογία.  
Το ζήτημα της αναβάθμισης-υποβάθμισης
  • Είναι γνωστό πως στη διαδικασία λύσης και προς τα τελευταία στάδια, εκεί δηλαδή που θα συμφωνούνταν όλες οι κρίσιμες εσωτερικές πτυχές στον ενδοκυπριακό διάλογο και θα απέμεναν τα διεθνή ζητήματα του προβλήματος, η τ/κ κοινότητα θα καθόταν στο τραπέζι μιας πολυμερούς συνάντησης μαζί με ενδιαφερόμενα κράτη και οργανισμούς.
  • Οι εθνικιστικοί-διχοτομικοί κύκλοι σε ελεύθερη Κύπρο και Ελλάδα καταγγέλλουν τη διαδικασία των συνομιλιών ως βήμα αναγνώρισης του ψευδοκράτους αλλά αυτός ο ισχυρισμός απέχει από την πραγματικότητα.  Ναι, μέσω της διαδικασίας των συνομιλιών και ειδικά της κορύφωσής της, η τ/κ κοινότητα αποκτά ένα συγκεκριμένο status, το οποίο όμως δικαιούται αν εννοούμε όσα λέμε για πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων και λύση του Κυπριακού. Η τ/κ κοινότητα δικαιούται διεθνούς αναγνώρισης ως συνεταιριζόμενο μέρος και ως συνιστούσα πολιτεία διεθνώς αναγνωρισμένου ομόσπονδου κράτους. Η ε/κ κοινότητα δεν είναι σε καμιά περίπτωση ολόκληρη η Κύπρος για να υποβαθμίζεται «από κράτος σε κοινότητα».    
  • Η προσπάθεια της νυν ε/κ ηγεσίας είναι να εκπροσωπηθεί σε μια τελική διεθνή διάσκεψη με δύο καπέλα, αυτό της κοινότητας και αυτό του Κυπριακού κράτους, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της υποβάθμισης της ΚΔ. Το κύριο και πειστικό εν μέρει επιχείρημα είναι πως δεν γίνεται να συμφωνηθούν νέες πρόνοιες διεθνών εγγυήσεων που να αφορούν τη Δημοκρατία, ερήμην της.
  • Η τ/κ ηγεσία επιμένει, επίσης βάσιμα, πως το νέο σύστημα ασφάλειας και συμμαχιών πρέπει να συνομολογηθεί από τις δύο κοινότητες και να είναι το πρώτο κεφάλαιο στο οποίο θα συναινέσει η συλλογική πια ηγεσία της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας - και όχι το τελευταίο που θα αποδεχόταν η απερχόμενη κατάσταση (από το 1964) στην οποία αποκλειστικά η ε/κ κοινότητα εκπροσωπεί το κράτος.
  • Με μια κατάλληλη διατύπωση και διαδικασία ίσως να μπορούσε να ξεπεραστεί αυτός ο σκόπελος αφού όπως όλα δείχνουν δεν υπάρχει περίπτωση η ομοσπονδιακή Κύπρος να μην θεωρηθεί ως συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η μετεξέλιξη της ΚΔ –και όχι η παρθενογένεση ενός νέου μορφώματος- φαίνεται να είναι εξασφαλισμένη αν λάβουμε υπόψη τη στάση τόσο του ΟΗΕ όσο και της ΕΕ στο επίμαχο θέμα.    
Το ζήτημα της «φαινομενικής ομοσπονδίας» και του «οδυνηρού συμβιβασμού»
  • Είναι προβληματική η θέση - προεξόφληση πως η αποδοχή και εφαρμογή ενός ομοσπονδιακού σχεδίου λύσης θα είναι επιφανειακή και πως θα οδηγήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε μια χαλαρή συνομοσπονδία ή και τα δύο κράτη, ένα στόχο που ξέρουμε πως  επεξεργάζονται τόσο στην Τουρκία και την τ/κ κοινότητα, όσο και στον ελληνόφωνο χώρο εδώ και πολλές δεκαετίες.
  • Είναι επίσης συνθηματολογική η προσέγγιση που παρουσιάζει την ομοσπονδία ως ένα «οδυνηρό συμβιβασμό».  Σε σχέση με τη διαιώνιση της στρατιωτικής κατοχής και της σταδιακής προσάρτησης της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, η διζωνική ομοσπονδία στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των συμφωνιών που έχουν έως τώρα συνομολογηθεί από τις ηγεσίες των δύο κοινοτήτων, είναι ένας θετικός συμβιβασμός που γεννά ελπίδα και προοπτική και όχι πόνο.
  • Πολλοί μάλιστα θα επιχειρηματολογούσαν πως το ομοσπονδιακό μοντέλο είναι το μόνο που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Κύπρο εξ αρχής, δεδομένης της επιμονής των κοινοτήτων -σε επίπεδο άρχουσας τάξης τουλάχιστον αλλά και ευρύτερα σε ότι αφορά την ε/κ κοινότητα- στην πρόταξη του «εθνικού τους πεπρωμένου». Το ενιαίο κράτος και η αρχή του «ένας άνθρωπος-μια ψήφος» θα μπορούσε να είχε εφαρμογή στην Κύπρο μόνο όταν θα υποβαθμιζόταν κρίσιμα η εθνοτική και θρησκευτική διαφοροποίηση. Κι αυτό θα μπορούσε να ισχύσει μόνο σε συνθήκες σοσιαλισμού-διεθνισμού.
  • Για όσους –και όσες φυσικά- ακολουθούν αυτό το συλλογισμό, οφείλω να ξεκαθαρίσω οι κομμουνιστές είναι οι μόνοι που «δικαιούνται» (έχουν δηλαδή τη διαλεκτική βάση) να θέτουν ως απώτερο στόχο το ενιαίο κράτος στην Κύπρο. Ως διαλεκτικοί όμως, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουν ή να κρύβουν κάτω από το χαλί τις πραγματικότητες, να βάζουν ανέφικτους στόχους και να οδηγούν το κίνημα σε άκαιρες μάχες. Ο Λένιν δεν ήταν ποτέ Δον Κιχώτης.     
  • Στο κάτω-κάτω της γραφής, ένα σύστημα θα κριθεί αν είναι ομοσπονδιακό κι ενωτικό ή συνομοσπονδιακό και χωριστικό στη βάση συγκεκριμένων ποιοτικών χαρακτηριστικών και σε σύγκριση με άλλα ομοσπονδιακά συστήματα (Βέλγιο, Ελβετία, Ρωσία, ΗΠΑ, Μ. Βρετανία κ.π.α.). Η μία διεθνής εκπροσώπηση και η κοινή ιθαγένεια για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα που δεν αφορούν συνομοσπονδίες. Το ίδιο με τις απαγορεύσεις για απόσχιση ή προσάρτηση.
  • Οι αρμοδιότητες της κάθε πολιτείας που έχουν συμφωνηθεί στον ενδοκυπριακό διάλογο των τελευταίων 8 χρόνων βασίζονται κυρίως σε ομοσπονδιακά πρότυπα. Ζητούμενο, ειδικά για το Λαϊκό Κίνημα, ήταν ανέκαθεν η δημιουργία ενός κράτους με ισχυρή κεντρική διοίκηση για να δημιουργούνται ενωτικές και όχι χωριστικές προϋποθέσεις .
  • Η «σχολή λύσης» της Δεξιάς και την οποία εκπροσωπεί η νυν κυπριακή κυβέρνηση, αφορά μια πιο χαλαρή ομοσπονδία που θα επέτρεπε τη συνέχιση των εθνικιστικών, θρησκευτικών και καθεστωτικών δομών στην κάθε πολιτεία ξεχωριστά για τους προφανείς ταξικούς λόγους. Η παρουσία παρόλα αυτά του Αναστασιάδη στις συνομιλίες δεν παρουσιάζει οξυμένο το σύμπτωμα αυτό, ούτε και την εμμονή στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια σε σχέση με τις εγγυήσεις. Χαρακτηριστικό είναι το κάλεσμα που απεύθυνε ο Κύπριος Πρόεδρος προς την Κίνα για συμμετοχή στη διεθνή διάσκεψη της 12ης Γενάρη, ως μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ.
  • Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία, υιοθέτησαν σε κάποια φάση των συνομιλιών ολόκληρο σχεδόν το «πακέτο συγκλίσεων» των δύο προηγούμενων συνομιλητών Χριστόφια-Ταλάτ, ελαχιστοποιώντας έτσι την απόσταση που θα έπρεπε να διανυθεί και ικανοποιώντας παράλληλα τις παραινέσεις της δικοινοτικής Αριστεράς για χρησιμοποίηση του έργου που είχε παραχθεί κατά τις συνομιλίες της περιόδου 2008-2010.  
  • Η αλήθεια είναι επίσης πως πίσω από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη υπάρχει μια πολυσυλλεχτική και έμπειρη ομάδα νομικών, συνταγματολόγων και διεθνολόγων στα θέματα του Κυπριακού και η οποία με την αντίστοιχη των τ/κ έχουν φτάσει από το 2008 σ’ ένα συναινετικό αποτέλεσμα το οποίο φαίνεται αρκετά στέρεο.
  • Θα πρέπει άλλωστε να έρθει προς έγκριση ένα σχέδιο το οποίο να ικανοποιεί, μεταξύ όλων των υπόλοιπων εσωτερικών παραγόντων, και την ε/κ Αριστερά, έτσι ώστε να υπάρχουν βάσιμες ελπίδες να εγκριθεί από την πλειοψηφία σε ένα δημοψήφισμα. Χωρίς τη συναίνεση της Αριστεράς της ε/κ κοινότητας, η Δεξιά αδυνατεί να διανοηθεί έστω να μπει σε διαδικασία δημοψηφίσματος. Δεν υπάρχουν οι απαραίτητες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις μέσα στο συντηρητικό, κατά βάση εθνικιστικό χώρο, που να μπορούσαν να δουν την Κύπρο διαφορετική, ολόκληρη και όχι απαραίτητα ελληνοχριστιανική στο σύνολό της.   
Για την ΕΕ και την ανεξαρτησία της Κύπρου
  • Η θετική συμβολή του γεγονότος της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ δεν βρίσκεται φυσικά στο ότι θα μπορούσε ποτέ η λυκοφωλιά της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης να βοηθήσει σε μια πιο ισοζυγισμένη λύση. Είναι γνωστό στην Αριστερά πως ο ΝΑΤΟϊκός επιχειρησιακός σχεδιασμός περιλαμβάνει τόσο την ΕΕ όσο και την Τουρκία και πως τα δυτικά συμφέροντα δεν ήταν ποτέ σε θέση να αμφισβητήσουν τον «πρώτο λόγο» της Άγκυρας στην περιοχή μας.
  • Θα συμφωνούσαμε εύκολα σε ένα ενδοαριστερό διάλογο πως η θέση της ανεξάρτητης Κύπρου και κάθε ανεξάρτητης ευρωπαϊκής χώρας είναι έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, σε ίση απόσταση από τους μεγάλους παγκόσμιους ή περιφερειακούς παίκτες και σε αναζήτηση συμμαχιών σε διεθνιστική βάση.
  • Παρόλα αυτά, η ΕΕ παρέχει στην τ/κ κοινότητα ένα βήμα απεμπλοκής και απεξάρτησης από τα πολιτικοοικονομικά στεγανά της Άγκυρας, και ως τέτοιο αναλύεται και χρησιμοποιείται από την Αριστερά των δύο κοινοτήτων. Οι προοδευτικοί τ/κ, θέλοντας να εκφράσουν ταυτόχρονα και το δυτικό τους προσανατολισμό σε πολιτιστικό επίπεδο, δίνουν στην λύση-επανένωση και την παράλληλη ένταξή τους στην ΕΕ ένα απελευθερωτικό νόημα. Η ΕΕ, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, μπορεί να θεωρείται και ως καταλύτης στη λύση του Κυπριακού αφού δημιουργεί προϋποθέσεις και κίνητρα για επανένωση καθώς και μια αίσθηση «ασφάλειας» σε ολόκληρο τον κυπριακό λαό σε σχέση με το δυναμισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
  • Επιπλέον, δεδομένης της προβληματικής έστω «ευρωπαϊκής πορείας» της Τουρκίας, ίσως η οργανική ένταξη ολόκληρης της Κύπρου στην ΕΕ να δημιουργούσε περισσότερες και αποτελεσματικότερες δικλίδες ασφαλείας για τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της Άγκυρας μετά την έγκριση μιας ολοκληρωμένης και τελικής συμφωνίας.
  • Όλα αυτά φυσικά είναι λογικές προβλέψεις που θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Το ίδιο όμως ισχύει και για τις απαισιόδοξες προβλέψεις και την κασσανδρολογία που συνήθως συνοδεύει τις απορριπτικές αναλύσεις για το Κυπριακό.   
Το «κεφάλαιο που θέλει λύση» και η «αμερικανονατοϊκή σφραγίδα»
  • Είναι η μισή αλήθεια πως το κεφάλαιο σε Ελλάδα και Κύπρο, έτσι απλά και γενικόλογα, στηρίζει τη διαδικασία λύσης. Μέρος του κεφαλαίου, και ίσως στην Κύπρο του πλέον δυναμικού και ριζωμένου στην οικονομία του τόπου, νιώθει πως τα συμφέροντά του θα πληγούν σε περίπτωση επανένωσης. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα εκκλησιαστικά οικονομικά συμφέροντα που μόνο αν τους επιτραπεί να βάλουν χέρι στο φυσικό αέριο θα συναινούσαν, με μεγάλη απροθυμία και πάλι, σε λύση του κυπριακού.
  • Να σημειωθεί πως το εκκλησιαστικό καθεστώς βρίσκεται ουσιαστικά πίσω από την άνοδο της αυτόνομης ακροδεξιάς και τα εκλογικά αποτελέσματα του ΕΛΑΜ, παραρτήματος της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο. Το γεγονός ότι το πολιτικό απορριπτικό μέτωπο στην Κύπρο αποτελείται από κόμματα που εκφράζουν μεγαλοαστικά και επιχειρηματικά συμφέροντα και πατούν στον εθνικιστικό λαϊκισμό, είναι ενδεικτικό πως μερίδα του κεφαλαίου -ίσως και η πιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους αφού χρησιμοποιούν κυρίως το θρησκευτικό και εθνικό συναίσθημα για να αποπροσανατολίζουν τις μάζες- τίθεται ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα υπέρ της διχοτόμησης. Αυτό που ονομάζουμε «κεφάλαιο» ή «ολιγαρχία» στην Ελλάδα ή στην ελεύθερη και την κατεχόμενη Κύπρο, δεν έχει ενιαία γραμμή στο Κυπριακό. Οι καθεστωτικές δομές γέρνουν προς την πλευρά της οριστικής διχοτόμησης.
  • Η κυπριακή Αριστερά δεν μπορεί φυσικά, εκ της θέσης και του ρόλου της, να συναινέσει σε μια λύση «ό,τι να ‘ναι», μια πρόχειρη λύση «από πάνω προς τα κάτω». Θέλει λύση με συγκεκριμένες προδιαγραφές στις οποίες συμφωνούν οι δύο κοινότητες από το 1977 και επαναλαμβάνονται σε πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ και αποφάσεις της ΕΕ έκτοτε. Λύση που να πηγάζει από την ανάγκη του λαού να αποτινάξει την κατοχή και να επανενωθεί με τους κύπριους συμπατριώτες του και με τη γη από την οποία ξεριζώθηκε με τη βία για να εκπληρωθούν τα δυτικά ισοζύγια επί ψυχρού πολέμου.
  • Το δημοψήφισμα ακριβώς, θα αποτελέσει μια ευκαιρία να εκφραστεί αυτή η ευρύτερη κυπριακή συνείδηση που βάζει πρώτα και πάνω απ΄ όλα την Κύπρο και την ενότητά της, που αντικρίζει με φιλελεύθερη ματιά τη διαφορετικότητα και αναγνωρίζει την κυπριότητα των άλλων κοινοτήτων και των μεταναστών που κυπριοποιούνται κατά γράμμα και κατά νόμο.    
  • Η λύση θα έχει πραγματικά αμερικανοΝΑΤΟϊκή σφραγίδα αν θεωρηθεί ένα «κλειστό» ΝΑΤΟϊκό πρόβλημα μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Ελλάδας, της Τουρκίας, της ΕΕ και των ΗΠΑ. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είναι επίφοβος ο Νίκος Αναστασιάδης και η πυραμίδα του κυβερνώντος ΔΗΣΥ, που με τις ΝΑΤΟϊκές ιδεοληψίες και εξαρτήσεις τους αδυνατούν να δουν ολοκληρωμένη την εικόνα. «Επικίνδυνη» φέρεται να θεωρεί την ανάμειξη «τρίτων» και η τ/κ ηγεσία που φοβάται καθυστερήσεις και άλλες κωλυσιεργίες εκ μέρους της «εξασφαλισμένης» στην ΕΕ και τον ΟΗΕ ελληνοκυπριακής κοινότητας.
  • Το σχέδιο που έχουμε μπροστά μας, σε ότι αφορά τα εσωτερικά ζητήματα τουλάχιστον,  έχει πρώτιστα τη σφραγίδα του «ενδοκυπριακού διαλόγου», των συνομιλιών «κυπριακής ιδιοκτησίας» που υπήρξε στην ουσία η απάντηση της Αριστεράς και του ΑΚΕΛ ειδικότερα στις μεθοδεύσεις του 2004.
  • Ευελπιστούμε τα εκκρεμούντα ζητήματα να μην οδηγήσουν σε νέο ναυάγιο τις συνομιλίες. Η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, σε ευρύ συντονισμό, έχει κοινές προτάσεις για όλα τα δύσκολα θέματα του Κυπριακού και στέκεται δίπλα στους δύο ηγέτες. Να μη χαθεί η ευκαιρία, να μην κλείσει το παράθυρο λύσης είτε γιατί ο Αναστασιάδης και ο Συναγερμός θέλουν για προεκλογικούς σκοπούς να χρησιμοποιήσουν ολόκληρο το 2017 και βλέπουμε (οι προεδρικές εκλογές είναι το Φλεβάρη του 2018), είτε γιατί υπάρχει εμπλοκή στα διεθνή ζητήματα από οποιαδήποτε κατεύθυνση.  
  • Ίσως, αυτό μάλλον θα πρέπει να μας το αναλύσουν ειδικοί, η κατάσταση στις σχέσεις Τουρκίας-ΝΑΤΟ και Τουρκίας-Ρωσίας αυτή την περίοδο, να αποδειχθεί ευνοϊκή για το Κυπριακό. Σίγουρα, δέλεαρ για όλους τους ξένους εμπλεκόμενους είναι ο φυσικός πλούτος και η γεωγραφική θέση της χώρας μας. Αυτά δηλαδή που ήταν πάντα, απ την αρχή της ιστορίας.
  • Η επανένωση της Κύπρου είναι το αποκορύφωμα των δημοκρατικών αγώνων του λαού της και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αφήνονται υπόνοιες για συνεργασία με τους δυτικούς για μια ευκαιριακή λύση. Συνεργάτες με τους δυτικούς και την ίδια την Τουρκία ήταν διαχρονικά οι εθνικιστές, οι μαξιμαλιστές των δύο κοινοτήτων και όχι το λαϊκό τους κίνημα. 
Ευχές για καλή και δημιουργική χρονιά στους αναγνώστες και στις αναγνώστριες του νεου ελληνοκυπριου. Και με τη λύση! 

2 σχόλια:

  1. Καλή χρονιά φίλε, με νέα, πιο φρέσκα τζιαι προοδευτικά θέματα να ασχολούμαστεν, εφόσον η παράνοια του κυπριακού μπει επιτέλους στο ντουλάπιν της ιστορίας. Τώρα να δούμεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά φίλε μα θα σε απογοητεύσω λέγοντάς σου πως η εθνικιστική παράνοια τζαι η οπισθοδρόμηση δεν θα εκλείψουν ως διά μαγείας επειδή θα χάσουν στο δημοψήφισμα τούντη φορά...

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...