"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

14 Ιανουαρίου 2016

Σοσιαλισμός: Το οξυγόνο της ανθρωπότητας

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"
  • Ο θρίαμβος της επιστήμης και του «εμείς» απέναντι στο σκοταδισμό, την ιδιοτέλεια και την υποκρισία κεφαλαίου και εκκλησίας.
  • Ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός δεν εγγυούνται το μέλλον του πλανήτη, αντίθετα προμηνύουν την καταστροφή του.
Του Στέλιου Στυλιανού στη Γνώμη, 8/1/2016
  • Συχνά, από ανθρώπους διαφόρων προθέσεων, ο Σοσιαλισμός παρουσιάζεται ως μια νέα θρησκεία, με τους δικούς της προφήτες και πιστούς.  Η αλήθεια είναι όμως, πως ο επιστημονικός σοσιαλισμός είναι ακριβώς το αντίθετο από μια πίστη σε κάτι αόρατο.
  • Ο Μαρξισμός μεταθέτει την ευθύνη για ένα δικαιότερο και ασφαλέστερο κόσμο στους ίδιους τους σκεπτόμενους και δημοκρατικούς ανθρώπους. Ερμηνεύει τη φύση των ανταγωνισμών, τη συσσώρευση πλούτου και τις επαναλαμβανόμενες πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές κρίσεις, εξηγώντας πως μόνο με τη μετάβαση σε ένα ανώτερο πολιτειακό και οικονομικό σύστημα μπορεί να σπάσει ο φαύλος κύκλος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.
  • Ο Σοσιαλισμός, το ανώτερο στάδιο του διαφωτισμού, όπως ακριβώς στόχευε και η ελληνική προχριστιανική φιλοσοφία, αφαιρεί από τις πλάτες του όποιου θεού την ευθύνη και την απόφαση για μια «από μηχανής» επέμβαση υπέρ των δίκαιων και των ειρηνοποιών, μεταφέροντάς την στο οργανωμένο κίνημα: το κίνημα που έχει κατακτήσει μια διεθνιστική συνείδηση και που αμφισβητεί το δόγμα πως ο κόσμος δεν μπορεί παρά να είναι άδικος, και ως εκ τούτου, η κοινωνική δικαιοσύνη είναι ουτοπική και ανεφάρμοστη.
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
  • Το νέο επίπεδο γνώσης που κατακτά ο σκεπτόμενος άνθρωπος σε κάθε στιγμή της ιστορίας, δεν μπορεί να καλουπωθεί μέσα στους νόμους και τις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής του. Αναπόφευκτα θα ενοχλήσει τα συμφέροντα των ισχυρών που θα επιστρατεύσουν κάθε μέθοδο προκειμένου να απαλλαγούν από τον κίνδυνο της χειραφέτησης και της ενότητας των πληβείων.
  • Ο συντηρητισμός, ο εθνικισμός, η αναθέρμανση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο φασισμός και τα ακροδεξιά παρακρατικά δίκτυα, μπαίνουν στην υπηρεσία των εκμεταλλευτών και των πολεμοκάπηλων για να ανακόψουν το θρίαμβο της επιστήμης και του «εμείς» απέναντι στο σκοταδισμό, την ιδιοτέλεια και την υποκρισία του κεφαλαίου και της εκκλησίας. Για να στερήσουν από την ανθρωπότητα το οξυγόνο της, το Σοσιαλισμό.
  • Ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός που τον συνοδεύει σε κάθε του βήμα, οι ανισότητες που διογκώνονται με γεωμετρική πρόοδο και οι ανεπανόρθωτες ζημιές στο περιβάλλον από τον ανταγωνισμό και την απληστία, είναι γενικά αποδεκτό πως είναι φαινόμενα που δεν εγγυούνται το μέλλον του πλανήτη, αντίθετα προμηνύουν την καταστροφή του.
  • Η ανθρωπότητα του μέλλοντος θα εξηγεί με όρους υπανάπτυξης, έλλειψης πολιτισμού και δημοκρατικής νοοτροπίας, την ακατανόητη εμμονή στην εποχή της βαρβαρότητας που ακόμα βρισκόμαστε κατά μία έννοια, να ιδιωτικοποιούνται και να εμπορευματοποιούνται πόροι του πλανήτη, η γη, τα μέσα μαζικής παραγωγής, ο ορυκτός πλούτος, ακόμα και το ίδιο το νερό σε κάποιες περιπτώσεις.
  • Όσο και να φτιασιδώνουν το σύστημα, όσο κι αν δαιμονοποιείται ο άλλος δρόμος και μπαίνει στο γύψο η εξέλιξη και η διανόηση για να συντηρηθεί η εκμετάλλευση και η νομή της εξουσίας, η επιστημονική γνώση και ο διεθνισμός του σύγχρονου ανθρώπου θα μετατρέψουν σταδιακά τον καπιταλισμό και τη δικτατορία του πλούτου σε μια ξεπερασμένη ιστορική περίοδο.
ΤΟ ΞΕΓΕΝΝΗΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
  • Από μία οπτική, το μέλλον, η νέα εποχή, βρίσκεται ήδη εδώ. Κυοφορείται στα σπλάχνα του λαϊκού κινήματος και του επιστημονικού σοσιαλισμού που το καθοδηγεί στους δρόμους της πλατιάς και άμεσης δημοκρατίας, της διεθνιστικής αλληλεγγύης, της ειρήνης και της πολιτιστικής αναγέννησης, στην ολοκλήρωση του διαφωτισμού.
  • Παρόλα αυτά, το σοσιαλιστικό μέλλον δεν αντικρίζεται από τον Μαρξισμό ως κάτι που θα επισυμβεί ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά, τη στάση και τη δράση της πρωτοπορίας. Η ιδεολογία μας μετατρέπει το λαϊκό παράγοντα σε πρωταγωνιστή και συγγραφέα της ιστορίας, και όχι σε ένα αμέτοχο παρατηρητή που μεταθέτει τη λύση των προβλημάτων στη «δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού», όταν και αν αποφασίσουν οι μάζες να εμπιστευτούν και να συμπορευτούν με τις ριζοσπαστικές δυνάμεις.
  • Η ωρίμανση της ανθρωπότητας, το ξεγέννημα της ιστορίας, είναι το συνεχές έργο της συμμαχίας της εργατικής τάξης με το κάθε δημοκρατικό, πραγματικά φιλελεύθερο και ανθρωπιστικό κοινωνικό πυρήνα, με τους επιστήμονες και τους φιλόσοφους.
  • Θα οικοδομηθεί με τη ταξική αλληλεγγύη σε κάθε κίνημα διεκδίκησης, με τη σφυρηλάτηση της αντιφασιστικής και αντιπολεμικής ενότητας των λαών και κυρίως με την ανάληψη από την Αριστερά της πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης να δίνει απαντήσεις, να διευρύνει τις κατακτήσεις και τα δημοκρατικά μέτωπα ακόμα και στις πιο αντιδραστικές συνθήκες.
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ
  • Όλοι οι κλάδοι της επιστήμης, με ειδικότερους το διαλεκτικό υλισμό και τις σύγχρονες, κονστρουβικτικές (constructivism) θεωρίες μάθησης, συνηγορούν πως οι άνθρωποι οικοδομούν αντιλήψεις και ακολουθούν πρότυπα συμπεριφοράς ανάλογα με τα περιβάλλοντα που βρίσκονται, τις ιδέες που κυκλοφορούν και τις συναναστροφές που αναπτύσσουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
  • Σύμφωνα με τη διαλεκτική, η κοινωνική κατάσταση και η θέση ενός εκάστου στην παραγωγική αλυσίδα, καθορίζει τις αντιλήψεις και εντέλει τη δράση του. Δεν είναι οι ιδέες που προϋπάρχουν και κινούν την ιστορία, αλλά οι ανάγκες και οι στόχοι των φτωχών και των πλουσίων σε κάθε στιγμή του ιστορικού προτσές, που γεννούν τις ιδέες, τους μύθους, τις θρησκείες, τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα, τις επαναστάσεις και τις τυραννίες.
  • Λειτουργώντας ως προμηθείς, με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του 1848 και όλη την εργασία τους γύρω από την ιστορική εξέλιξη και την αέναη πάλη των τάξεων, Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς, θα εγκαταλείψουν οριστικά τη δοσμένη ταξική τους θέση και θα προσχωρήσουν με αποφασιστικά βήματα στη συμμαχία των εργατών με τους διανοούμενους.
  • Οι θεμελιωτές του διαλεκτικού υλισμού, δεν ήταν φυσικά οι πρώτοι γόνοι εμπορικών, βιομηχανικών ή και φεουδαρχικών οικογενειών που στρέφουν την πλάτη στην υποκρισία και τον αυταρχισμό της ίδιας της τάξης τους, των «ευγενών».
  • Από τον Ιπποκράτη μέχρι το Γαλιλαίο και το Δαρβίνο, κι από τον Σωκράτη μέχρι τον Μαρξ και τον Έγκελς, η αναζήτηση της επιστημονικής αλήθειας και το ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα, οδηγεί τους ειλικρινείς επιστήμονες και διανοούμενους, που λόγω συνθηκών προέρχονται συνήθως από τις εύπορες τάξεις, στο ριζοσπαστισμό και τη ρήξη με τη συντήρηση.

5 Ιανουαρίου 2016

Καλωσόρισμα στο 2016: Ο ευρωπαϊκός εκφασισμός, η αναγκαιότητα μιας ενωτικής Αριστεράς και οι ελπίδες για λύση του κυπριακού

  • Μιλούσα προχθές με το φίλο το Ναθαναήλ, έτσι για τα πρωτοχρονιάτικα και τις ευχές, κι ήρθε η κουβέντα για τους πρώτους κομμουνιστές που τα κατάφερναν, αδιανόητο στις μέρες μας, να συγγράφουν τεκμηριωμένα επιστημονικά κείμενα ως κρατούμενοι σε φυλακές της τότε εποχής ή κρυμμένοι σε σοφίτες και υπόγεια.
  • Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο να γράφεις για παράδειγμα ένα ημερολόγιο, ένα γράμμα στη μάνα σου ή την αγαπημένη σου, μια μαρτυρία ή μια ευχή σε συνθήκες εγκλεισμού ή κατατρεγμού, κι άλλο να κτίζεις λέξη-λέξη, γραμμή προς γραμμή, μια ανάλυση ή θέση.    
  • Πολλά από τα διαλεκτικά πολιτικά κείμενα που διαβάζουμε τώρα με την άνεση του σαλονιού μας, του διαδικτύου και τόσων άλλων μέσων, γράφτηκαν σε συνθήκες που αν τις αναλογιστεί κανείς με τη δέουσα σημασία, μάλλον θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως αποτελούν μια σειρά από μικρά ή μεγάλα ανθρώπινα θαύματα. Και δεν υπάρχουν κι άλλου είδους θαύματα…
  • Εμείς, εδώ στην εποχή μας και τους τόπους μας, με όλες τις πηγές συγκεντρωμένες σε μια οθόνη που λέει ο λόγος, είναι εύκολο σχετικά να αντιπαραβάλουμε αναφορές, σκέψεις και διατυπώσεις, να ερευνήσουμε βαθύτερα, να αναζητήσουμε εκατοντάδες σελίδες, κείμενα και βιβλία.
  • Παρόλα αυτά, αν και μεσολάβησαν δεκαετίες εμπειριών, πύκνωσε η βιβλιογραφία και η αρθρογραφία, πολλαπλασιάστηκαν οι μελέτες και οι έρευνες γύρω από το διαλεκτικό υλισμό και τα επιστημονικά ζητήματα γενικότερα, ενώ επιπλέον, η μορφωτική κατάσταση του μέσου εργαζόμενου έχει βελτιωθεί παρασάγγας σε σχέση με τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, δεν βλέπω να κινείται κάτι σημαντικό στον ορίζοντα. Την απαισιοδοξία μου αυτή, τη συμμερίζεται, αν όχι την επαυξάνει, κι ο φίλος ο Ναθαναήλ.
  • Η Αριστερά έχει πέσει σε ένα τέλμα, και δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο για την Κύπρο μας εδώ, που σε σύγκριση με άλλες χώρες… την «παλεύουμε» σχετικά, αλλά για την ευρύτερη, παγκόσμια, αριστερή διανόηση και πολιτική.
Ο εκφασισμός της Ευρώπης
  • Αν εξαιρέσουμε κάποιες σημαντικές δημοκρατικές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική τη τελευταία εικοσαετία, ειδικότερα σε Βενεζουέλα, Ισημερινό και Βολιβία, το πιο αριστερό πολιτικό παράδειγμα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και ειδικά στην Ευρώπη, ήταν αυτό της Ισλανδίας και του δημοψηφισματικού «ΟΧΙ» του 2010. Ενός ΟΧΙ που οδήγησε τη δεξιά κατά τ’ άλλα κυβέρνηση της μικρής αυτής πληθυσμιακά χώρας, να γυρίσει τη πλάτη στο ΔΝΤ και τις συνταγές λιτότητας ενόψει της χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης.
  • Δυστυχώς, το αντίστοιχο ΟΧΙ του ελληνικού λαού τον περασμένο Ιούλιο, που ως προκήρυξη και λαϊκή κινητοποίηση φαινόταν να μπορεί να οδηγήσει σε μια αντίστοιχη δημοκρατική νίκη που θα έβαζε τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη, δεν ευτύχησε να πάρει σάρκα και οστά. Ο Αλέξης Τσίπρας και η στενή του ομάδα, στηριζόμενοι στο παραδοσιακό κοινό της κεντρώας παράταξης, το παπανδρεϊκό κοινό, προτίμησαν ξεκάθαρα τις καρέκλες και τη διάσωση του εγχώριου καπιταλισμού ενώ είχαν την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσουν σε μια πανευρωπαϊκή, αν όχι παγκόσμια, αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό και τον αυταρχισμό του κεφαλαίου.  
  • Στα πλαίσια της ΕΕ και του Ευρώ, στα οποία δεν ανήκει η Ισλανδία αλλά ούτε και η Αργεντινή που από το 2000 επιλέγει την ανυπακοή στηριζόμενη στο λαϊκό παράγοντα, είναι αλήθεια πως δεν μπορούν να γίνουν και πολλά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εξελιχθεί σε μια αντιδραστική, ταξικά και ιδεολογικά ολοκληρωτική συνομοσπονδία συμφερόντων, που χρησιμοποιεί τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία ως βαλβίδα εκτόνωσης και βαφτίζει κομμουνιστική κάθε πολιτική ανυπακοή και αντίσταση.
  • Την ίδια ώρα που ομογενοποιούνται κλασική δεξιά και σοσιαλδημοκρατία κάτω από το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και που στέλνονται στο πυρ το εξώτερον πολιτικές όπως αυτές που διακήρυσσε ο Σύριζα του πρώτου εξαμήνου του 2015, σε όλη την Ευρώπη φαίνεται να δυναμώνει και να διεκδικεί μερίδιο εξουσίας η ακροδεξιά. Από τη Γαλλία μέχρι την Ελλάδα, κι από τις Βαλτικές μέχρι την κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία, με αφορμή το προσφυγικό, το μεταναστευτικό και πατώντας πάνω στη σαπίλα του αστικού κοινοβουλευτικού  συστήματος, οι νεοφασίστες δοκιμάζουν ξανά τις δυνάμεις τους.
  • Η ίδια η ΕΕ επιδοκιμάζει και στηρίζει ξεκάθαρα φασιστικά πραξικοπήματα και καθεστώτα, όπως αυτό της Ουκρανίας, ενώ κάνει τα στραβά μάτια σε περιπτώσεις όπως αυτές της Ουγγαρίας που ύψωσε φράκτες ενάντια στα κύματα των προσφύγων ή τη Δανία που κατάσχει τα πολύτιμα αντικείμενά τους για κάλυψη των εξόδων φιλοξενίας τους.
  • Όπως έγραψα πριν από δυο βδομάδες στη Γνώμη με αφορμή την κήρυξη του ΚΚ Ουκρανίας ως παράνομου από το φασιστικό καθεστώς της χώρας, «ο εκφασισμός των δυτικών κοινωνιών βρίσκεται σε εξέλιξη και αποτελεί όχημα και προπομπό για γενικότερες συρράξεις και βάθεμα του χάσματος ανάμεσα στα πλούσια και τα φτωχά κράτη. Το λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της οικονομικής ύφεσης θα τον πληρώσουν και πάλι οι ξένοι και οι κομμουνιστές».
Για μια νέα παγκόσμια ενωτική Αριστερά
  • Εδώ που τα λέμε, οι μεγάλες παρατάξεις εξουσίας της Δεξιάς, προκειμένου ακριβώς να παρουσιάζονται με τη μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα, ήταν πάντα έτοιμες να ικανοποιήσουν την ακροδεξιά. Στην Κύπρο της πολιτικής μετάλλαξης της ΕΟΚΑ Β’ σε ΔΗΣΥ, των τιμών στους φασίστες και τους εχθρούς του κράτους και της δημοκρατίας που άνοιξαν τις πόρτες διάπλατα στην Τουρκία, δεν χρειαζόταν το ΕΛΑΜ για να πιστοποιήσουμε το ακροδεξιό παρακράτος: Το αντικομουνιστικό και φασιστικό παρακράτος που βγαίνει στην επιφάνια όταν για το ένα ή τον άλλο λόγο το κατεστημένο και η άρχουσα τάξη του νιώθουν να χρειάζονται στήριξη απέναντι στην ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, που συνήθως έχει μαρξιστικές αναφορές.
  • Ακόμα και χωρίς τη Σοβιετική Ένωση και το ανατολικό μπλοκ, με μια Κούβα που αργά αλλά σταθερά «προσαρμόζεται» στους κανόνες της αγοράς, και μια Βενεζουέλα που δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα εμπόδια του οργανωμένου εκ των ΗΠΑ εσωτερικού και εξωτερικού πολέμου, η αριστερή σοσιαλδημοκρατία, οι κομμουνιστές και οι μαρξιστικές τους ιδέες συνεχίζουν να αποτελούν το νούμερο ένα κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας.
  • Χρειαζόμαστε λοιπόν, ως Αριστερά, ένα πλάνο δράσης και προοπτικής που να βγάζει τη δημοκρατική παράταξη από το τέλμα, να την ενθαρρύνει και να την εμπνέει για αγώνες που μπορούν να έχουν μια κάποια κατάληξη.
  • Σίγουρα, μια τέτοια θετική κατάληξη δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας: τον ολοκληρωτισμό των πιστωτών, των πολυεθνικών και των πολεμοκάπηλων, τη νέα αποικιοκρατία. Αλλά κι από την άλλη, είναι πια αυταπόδεικτο και μας το θυμίζει καθημερινά η διεθνής κατάσταση, κανένας τοπικός αγώνας, καμιά δημοκρατική νίκη σε μια χώρα ξεχωριστά, δεν είναι ικανή να διαφοροποιήσει δραματικά τις συνθήκες αν δεν στηρίζεται από μια περιφερειακή τουλάχιστον κινητοποίηση των δυνάμεων της αλλαγής. 
  • Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος ούτε και καμιά υποτελής χώρα του ευρωπαϊκού ή αμερικάνικου νότου δεν μπορεί να σπάσει τα δεσμά μόνη της.
  • Είναι ξεκάθαρα αντιμαρξιστικό, σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία και διακυβέρνηση, να ονειρευόμαστε ως Αριστερά την αλλαγή των δεδομένων σε μία μόνο χώρα, και μάλιστα μικρή και αδύναμη, χωρίς να αναμένεται η άμεση και συντονισμένη πραξικοπηματική αντίδραση από όλες τις κατευθύνσεις. Είχαμε την εμπειρία στην Κύπρο, την είχαν πρόσφατα και στην Ελλάδα και αυτό θα συμβαίνει όπου υπάρχει αντίσταση για όσο το διεθνές λαϊκό κίνημα δεν συντονίζει τα βήματα, τις μεθόδους και τις επιδιώξεις του.
  • Πρώτο καθήκον για τους σοσιαλιστές, τους μαρξιστές, τους θεωρητικούς και τις πολιτικές δυνάμεις που βασίζονται στο διαλεκτικό υλισμό, είναι η δημοκρατική, αντιιμπεριαλιστική και αντιφασιστική ενότητα απέναντι στην ακροδεξιά λαίλαπα που έχει συμπαρασύρει την Ευρώπη και τον κόσμο. Και δεύτερο, η οικοδόμηση πάνω σ’ αυτή την ενότητα ενός νέου παγκόσμιου κινήματος που θα προτάξει ταυτόχρονα και από κοινού τις εναλλακτικές και θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος της δεξιάς παγκοσμιοποίησης.
  • Χωρίς αυτά, και ακόμα χειρότερα, με τον αριστερισμό και το σεχταρισμό να εγκλωβίζουν, να απομονώνουν και να αχρηστεύουν ριζοσπαστικές κοινωνικές δυνάμεις, δεν μπορούμε μάλλον να δηλώνουμε αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Το Κυπριακό
  • Γράψαμε πολλά για να καλωσορίσουμε το δυσοίωνο 2016, χωρίς να αναφερθούμε σε ένα καίριο τοπικό ζήτημα που ως ιστολόγιο, αλλά και ως κυπριακή Αριστερά, μας απασχολεί σοβαρά: τη λύση του Κυπριακού.
  • Η άνοδος του Μουσταφά Ακκιτζή στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας είναι μια δημοκρατική εξέλιξη, μια δημοκρατική νίκη όπως συνηθίζω να λέω, που οδηγεί εκ της φύσης της σε πιο προοδευτικές κατευθύνσεις. Η λύση του Κυπριακού είναι κοντά γιατί και στις δύο πλευρές του τραπεζιού βρίσκονται πολιτικοί που για διαφορετικούς λόγους ο καθ’ ένας, θέλουν να τελειώνουν επιτέλους με την κατοχή και τη διαίρεση.
  • Ο Ακκιτζή, εκπροσωπώντας ξεκάθαρα τους τουρκοκύπριους δημοκράτες κι αντιστασιακούς, επιθυμεί να βγάλει την κοινότητά του στο ξέφωτο, σπάζοντας το σφικτό και θανατηφόρο εναγκαλισμό της Τουρκίας που την απειλεί εδώ και καιρό με αφανισμό σε συνεργασία με τον ελληνοκυπριακό εθνικισμό.
  • Ο Αναστασιάδης, πιστό όργανο του δυτικού ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου που έτσι κι αλλιώς είναι ο ίδιος μέρος του, επιδιώκει μια λύση που θα επιτρέψει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και την Κύπρο γενικότερα να γυρίσουν σελίδα με όρους καπιταλιστικής ανάπτυξης και γεωπολιτικών, περιφερειακών συνεργασιών, όπως αυτές που σχηματοποιούνται σήμερα στα ενεργειακά ζητήματα.          
  • Για την ελληνοκυπριακή Αριστερά, ομοίως και την τουρκοκυπριακή, η λύση του Κυπριακού, εφόσον συνοδεύεται από μια ουσιαστική αποστρατικοποίηση του νησιού, χωρίς εμπλοκή του ΝΑΤΟ ή της Τουρκίας στα θέματα εγγυήσεων, θα ήταν μια θετική εξέλιξη. Η πολιτική και ταξική ενότητα του κυπριακού λαού, οι κοινοί εργατικοί και δημοκρατικοί αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων που διακόπηκαν με αίμα από την ΕΟΚΑ και την ΤΜΤ την περίοδο 1955-59, μπορούν να αναγεννηθούν σε μια ενωμένη Κύπρο.     
  • Μας ενδιαφέρει η άρση της κατοχής, η ένταξη μιας ισότιμης τ/κ κοινότητας στο διεθνές σκηνικό, η επανένωση της χώρας και του λαού που θα επιτρέψει στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου να αντιμετωπίσουν ενωμένα τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις. Μία πατρίδα, ένας λαός. Bir vatan, bir halk
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...