"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Φεβρουαρίου 2016

'Οταν τελειώνουν τα επιχειρήματα ξεκινά ο σταλινισμός: Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους

Κι όμως, δεν μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας, ούτε ο Στάλιν ή το ΑΚΕΛ.
  • Συνήθως, εδώ στην Κύπρο, όταν οι δεξιοί κι εθνικιστές συνομιλητές μας στριμώχνονται από τα επιχειρήματα των αριστερών για τη φασιστική φύση της παράταξής τους, καταφεύγουν, που αλλού, στον Στάλιν. 
  • Βλέπετε, εδώ στα μέρη μας, η ελληνοκυπριακή αριστερά και οι οργανώσεις της δεν βαρύνονται με αιματηρές βιαιότητες, παρότι σταθερά από τα τέλη του Β’ παγκοσμίου πολέμου και μετά, το ένα τρίτο του λαού συμπορεύεται με το ΑΚΕΛ. Μια μάζα που θα μπορούσε δυνητικά να καταφύγει σε τυχοδιωκτισμούς κάτω από μια θερμόαιμη καθοδήγηση.   
  • Καμιά εθνικιστική οικογένεια στην Κύπρο δεν έχει να πει πως το δικό τους «τον έφαγαν οι αριστεροί» ή πως προδόθηκε από ανθρώπους του ΑΚΕΛ. Κι αυτό παρά την έντονη προδοσολογία (του αγώνα για ένωση με την Ελλάδα) που αναπτύχθηκε εις βάρος του κόμματος για όλη την περίοδο που προηγήθηκε του φασιστικού πραξικοπήματος και της τούρκικης εισβολής. Του διπλού ΝΑΤΟϊκού εγκλήματος.
  • Η Κύπρος, δεν βίωσε παρά μόνο ως αντανάκλαση την εμπειρία του ελληνικού εμφυλίου: μιας ένοπλης αριστεράς που θα καταφύγει αναπόφευκτά σε πράξεις, που όπως παραδέχτηκε και στην απολογία του ο Μπελογιάννης, δεν μας κάνουν όλες περήφανους.
  • Στις διάφορες αιματηρές προκλήσεις από το 1945, με τις μαζεμένες δολοφονίες αριστερών το 58’ από τους μασκοφόρους του Γρίβα να αποτελούν το σημαντικότερο ίσως ορόσημο, το λαϊκό κίνημα του τόπου επέλεξε να απαντήσει πολιτικά, μαζικά, δημοκρατικά και ειρηνικά.
  • Δεν έπεσε στην παγίδα του εμφύλιου που έστησε με επιμέλεια η άρχουσα τάξη σε συνεργασία με τους δυτικούς καθοδηγητές της, ούτε και όταν η ένοπλη ακροδεξιά του Γρίβα, ως ΕΟΚΑ Β’ πια, επεφύλασσε για τους δημοκρατικούς ένα νέο γύρο προκλήσεων πριν από την εκτέλεση του «μεγάλου σχεδίου»: τη γεωγραφική διχοτόμηση του 74’.
ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΔΡΙΚΟ ΣΤΟ ΜΑΡΙ
  • Η προσπάθεια της δεξιάς να φορτώσει με αίμα και ευθύνες το ΑΚΕΛ και το λαϊκό κίνημα - από τα οποία η ίδια βρίθει για δεκαετίες βρισκόμενη σε μειονεκτική θέση- ήταν εμφανής με αφορμή την έκρηξη στο Μαρί όπου έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα, κληρωτοί και αξιωματικοί του στρατού καθώς και πυροσβέστες.
  • Αυτό έγινε όμως το 2011 και σίγουρα, ένα στρατιωτικής φύσης ατύχημα, όση ευθύνη κι αν καταμερίζεται στην πολιτική ηγεσία και συγκεκριμένα στη διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια για την εξέλιξη ή την διαχείρισή του, δεν μπορεί να εξισωθεί και να συμψηφιστεί με τις εν ψυχρώ δολοφονίες στις οποίες κατέφυγε πολλές φορές η πρώτη και η δεύτερη ΕΟΚΑ, οι «μεγάλες αγάπες» της κυπριακής δεξιάς.
  • Για το Μαρί θα μπορούσαμε να μιλάμε για πολλές ώρες και μέρες. Θυμίζουμε πως το φορτίο με τα στρατιωτικά υλικά, πυρίτιδα απ όσο γνώριζαν όλοι, ήταν ιρανικής προέλευσης, μεταφερόταν με ρώσικο πλοίο και είχε προορισμό τη Συρία.
  • Θυμίζουμε επίσης πως η βασική κατηγορία ενάντια στον Πρόεδρο Χριστόφια και την κυβέρνησή του, ήταν πως για να εξυπηρετήσει τον φίλο του «δικτάτορα Άσαντ», δεν κατέστρεψε ή δεν παρέδωσε το φορτίο στους ΝΑΤΟϊκούς. Το γεωπολιτικό κοκτέιλ ήταν εξ αρχής επικίνδυνο αν αναλογιστούμε που κατέληξε αυτός ο πόλεμος.
  • Για το ίδιο ζήτημα, της διασύνδεσης της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης (και άρα του ΑΚΕΛ) με αιματηρά επεισόδια, θα πρέπει να γίνει αναφορά και στο ιδεολόγημα της δεξιάς για «βία και αντιβία» την τριετία 1971-1974 όπου επαναδραστηριοποιήθηκε η ΕΟΚΑ και το ενωτικό ένοπλο κίνημα,  βάζοντας πλέον κατά των κρατικών δομών.
  • Οι απολογητές της ΕΟΚΑ Β’ εξισώνουν την παράνομη ένοπλη ακροδεξιά με τη νόμιμη υπεράσπιση του κράτους από το «εφεδρικό», μια ειδική αντιπαρακρατική δύναμη που στηρίχθηκε κυρίως σε πρώην αγωνιστές της ΕΟΚΑ που συστρατεύθηκαν με τον Μακάριο αντί με τον Γρίβα.
  • Παράνομες ένοπλες ομάδες ενάντια στην ΕΟΚΑ Β’, με την ανοχή όπως όλα δείχνουν της αρχιεπισκοπής, φαίνεται να λειτουργούσαν κάτω από την ομπρέλα της ΕΔΕΚ. Ο Βάσος Λυσσαρίδης είχε άλλωστε τις δικές του ομάδες και προηγουμένως στα γεγονότα του 1963-64, τότε όμως σε συνεργασία με το ακροδεξιό παρακράτος.
  • Το εφεδρικό, όπως φυσικά και οι ομάδες της ΕΔΕΚ, δεν στελεχώθηκαν με ΑΚΕΛιστές αλλά από ανθρώπους του λεγόμενου κέντρου που βρίσκονταν στον κύκλο του Λυσσαρίδη και του Μακαρίου. 
  • Ένας τέτοιος ήταν και ο Κώστας Παπακώστας, που αργότερα, αν και μη αριστερός, συμπορεύτηκε με το ΑΚΕΛ για να βρεθεί μοιραία Υπουργός Άμυνας όταν εξερράγησαν, κάτω από συνθήκες που δεν διερευνήθηκαν ποτέ, τα κοντέινερ του «φίλου του Χριστόφια», Άσαντ.
  • Ο Κώστας Παπακώστας πέθανε φρουρούμενος στο νοσοκομείο το περασμένο φθινόπωρο, εκτίοντας ποινή φυλάκισης εκ μέρους ολόκληρης της διακυβέρνησης της Αριστεράς, για τους θανάτους της έκρηξης. Η ΕΟΚΑ Β’ έπαιρνε, 40 χρόνια μετά, την εκδίκησή της μέσω των πολιτικών της απογόνων.
ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΣΤΡΑΤΟΙ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
  • Υπήρξαν σκέψεις για ένοπλη οργανωμένη αντίσταση εκ μέρους του ΑΚΕΛ. Τόσο την περίοδο 1955-59, όσο και στην μετέπειτα αναζωπύρωση που έστρωσε ξανά το χαλί στην Τουρκία, οι ε/κ αριστεροί μπήκαν σε διαδικασίες αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας.
  • Το 1958 απασχόλησε σε συνεδρίες του πολιτικού γραφείου η περίπτωση εξοπλισμού των μελών του κόμματος με αφορμή τις δολοφονίες αριστερών και την τρομοκρατία που επιχειρήθηκε από την ΕΟΚΑ. Προτιμήθηκε η οργάνωση σκοπιών και περιπόλων σε κοινότητες υψηλού κινδύνου καθώς και η περιφρούρηση των οικημάτων και στελεχών του κινήματος που αποτελούσαν πιθανούς στόχους.
  • Υπήρξαν συμπλοκές με δεξιούς, ακόμα και μετά τα γεγονότα του 74’. Σε καμιά περίπτωση όμως, εξ όσων γνωρίζω, δεν καταγράφηκε καταγγελία για δολοφονία μέλους της εθνικής παράταξης από στέλεχος ή υποστηριχτή του ΑΚΕΛ.
  • Όταν η ΕΟΚΑ Β’ πύκνωνε τη δράση της και μπροστά στο φάσμα μια νέας μονόπλευρης αιματοχυσίας στις αρχές της δεκαετίας του 70’, μέλη του ΑΚΕΛ καλούσαν τον Γενικό Γραμματέα του κόμματος σε συνδιάσκεψη στην Αμμόχωστο, να μελετήσει θέμα εξοπλισμού του κινήματος.
  • Ο πατέρας μου που έζησε αυτές τις διεργασίες, μου εξιστορούσε συχνά την προέκταση που έδινε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου σ’ αυτές τις προτροπές: «Στην Κύπρο έχουμε πέντε στρατούς του ΝΑΤΟ σύντροφοι, τι θα καταφέρουμε με τα όπλα;»
  • Η κυπριακή αριστερά είχε την τύχη να μην πιστεύει πως με το αντάρτικο θα άλλαζε τη μοίρα της ή θα βελτίωνε την κατάσταση στο εσωτερικό. Δεν το αποτόλμησε και δεν χρεώθηκε το αίμα κανενός. Μόνο έδωσε, αφήνοντας την εκδίκηση και την τιμωρία στη δικαιοσύνη του μέλλοντος.
  • Είχε την μεγάλη τύχη επίσης να προσβλέπει σε μια υπερδύναμη, την ΕΣΣΔ, της οποίας τα συμφέροντα στην περιοχή ήθελαν μια Κύπρο ανεξάρτητη και αποστρατικοποιημένη. Δύσκολα λοιπόν βρίσκουν οι συνομιλητές μας σχοινιά για να πιαστούν, όταν μπαίνουν τα ζητήματα στην ιστορική τους βάση.
  • Η καταφυγή στο φαινόμενο του σταλινισμού είναι η μοναδική διέξοδος που τους απομένει για να πλήξουν την πραγματικά δημοκρατική παράδοση μέσα χώρο της Αριστεράς. Μια παράδοση στην οποία δεν διακρίθηκε ποτέ η εθνική παράταξη.
ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ
  • Παρόλα αυτά, εδώ στο ιστολόγιο αναγνωρίζουμε πως «υπάρχει ζουμί» στα ζητήματα του σταλινισμού που αρέσκονται να καταφεύγουν διάφοροι για να κρύψουν τη γύμνια τους ή όταν «κόψουν μέσα». Ο Μάριος Δημητρίου της «Σημερινής», είναι για παράδειγμα μια κλασική περίπτωση αυτού του είδους.
  • Ο σοσιαλισμός του μεσοπολέμου αλλά και ο «υπαρκτός» στη συνέχεια, άφησαν πίσω τους τεράστια κενά που θα πρέπει να καλύψουν οι σοσιαλιστές του 21ου αιώνα και των επόμενων γενεών.
  • Υπήρχε δημοκρατία, ελευθερία σκέψης και έκφρασης, έστω και μέσω των σοβιέτ και των κομματικών οργανώσεων βάσης, στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης;
  • Αποφεύχθηκε το κυνήγι μαγισσών ή η δημιουργία ισχυρών και αδύναμων τάξεων, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο για τη δύναμη και την εξουσία, και τελικά η πλήρης παλινόρθωση του καπιταλισμού και της ολιγαρχίας;
  • Ήταν σωστή η ταύτιση κομμουνιστικού κόμματος-κράτους, έτσι όπως για παράδειγμα συνεχίζει να γίνεται στην Κίνα όπου έχει αποκατασταθεί πλήρως το σύστημα λειτουργώντας μάλιστα και ως ατμομηχανή του διεθνούς καπιταλισμού;
  • Και εν τέλει, κατάφερε η σοσιαλιστική οικοδόμηση και παιδεία να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους;
  • Η κυπριακή Αριστερά, παρότι ακολούθησε την σοβιετική γραμμή της ωραιοποίησης της κατάστασης και του κρυψίματος κάτω από το χαλί των ελλειμμάτων δημοκρατίας στον «υπαρκτό», σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χρεωθεί την προβληματική φύση του σταλινισμού και γενικά των λεγόμενων κομμουνιστικών καθεστώτων.
  • Ελπίζαμε, ως κίνημα, ιδιαίτερα μετά την αντιφασιστική νίκη του 44-45 και την αποσταλινοποίηση που ξεκίνησε μια δεκαετία αργότερα, πως θα ξεπερνιούνταν τα αναμενόμενα προβλήματα των πρώτων δεκαετιών και ο σοσιαλισμός θα έδειχνε με την πάροδο του χρόνου την ανωτερότητά του.
  • Ο δρόμος για το σοσιαλισμό, δεν θα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα έτσι κι αλλιώς. Ξέραμε από τη θεωρία μας πως η εσωτερική και εξωτερική αντίδραση θα έδινε ρέστα για να κρατηθεί στη ζωή και να επανακάμψει το σύστημα.
  • Απ’ αυτό το σημείο όμως, μέχρι το φαινόμενο να διώκεται σύσσωμη σχεδόν η πρώτη φρουρά των μπολσεβίκων κατηγορούμενη για πολλά και διάφορα, υπάρχει μια τεράστια απόσταση.
  • Κανένας νέος κομμουνιστής, κανένας δημοκρατικός άνθρωπος που θαυμάζει τη σοσιαλιστική επανάσταση, δεν θα ήθελε πιστεύω να ζήσει αυτά που έζησαν οι πολιτικοί αντίπαλοι της γραφειοκρατίας και οι «ύποπτοι για αντικομματική δράση» επί σταλινισμού.
  • Δεν είναι αυτό, φυσικά, το σοσιαλιστικό μας όραμα. Ούτε είναι αυτού του τύπου τα κόμματα και οι πολιτικοκοινωνικές διεργασίες που μας εμπνέουν και μας καθοδηγούν.
  • Ο σταλινισμός μπορεί ίσως να ιδωθεί με τον ίδιο ιστορικό φακό που αναλύεται η κρατική τρομοκρατία μετά την πρώτη Γαλλική Δημοκρατία του 1793. Οι ομοιότητες νομίζω πως είναι ευδιάκριτες.
  • Οι φιλελεύθεροι, προοδευτικοί άνθρωποι, δεν παραιτούνται από τα μηνύματα και τη σημασία της Γαλλικής επανάστασης γιατί αυτή γέννησε ένα Ροβεσπιέρο ή ένα Βοναπάρτη.
  • Αν οι υποστηρικτές των δυτικών και του καπιταλισμού νιώθουν πως κουβαλούν μέρος της ευθύνης για τις εκατοντάδες επεμβάσεις, τα πραξικοπήματα και τις χούντες, τα αίσχη γενικά του ιμπεριαλισμού και των πρακτόρων του, ας ζητήσουν κι από εμάς το λόγο για το σταλινισμό.
  • Τότε, ίσως και να συνεννοηθούμε...   

21 Φεβρουαρίου 2016

Υπάρχει νερό ακόμα και στους πιο απίθανους πλανήτες

Καλά νέα για τη δημοκρατική και ταξική αφύπνιση, την εργατική ενότητα και πάλη του αμερικάνικου λαού.
  • Αριστερός ο Μπέρνυ Σάντερς, όχι δα. Ένας αριστερός, πραγματικά δημοκρατικός πολιτικός, θα ήταν καταρχάς από πολύ έως πάρα πολύ δύσπιστος για τους σκοπούς και τις μεθόδους του ΝΑΤΟ: της εξωτερικής, κυρίως επεμβατικής, πολιτικής της αμερικάνικης ηγεμονίας.
  • Ένας αριστερός δεν μπορεί να πιστεύει πραγματικά πως χωρίς την εποπτεία των πάντων από τη CIA ο κόσμος θα καταντήσει ένα ερείπιο, ή πως τα στρατεύματα της χώρας στην Ασία και αλλού επιτελούν το πατριωτικό τους καθήκον…
  • Παρόλα αυτά, η ξηρασία σοσιαλιστικής πολιτικής παρουσίας στη «Μέκκα του καπιταλισμού» και ηγέτιδα του δυτικού κόσμου Αμερική, όπου το να χαρακτηριστεί κάποιος φιλελεύθερος μπορεί να οδηγήσει κάποιους στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κομμουνιστή, κάνει μια σταγόνα ταξικής αναφοράς να μοιάζει με αριστερούς καταρράκτες! 
  • Πώς, όταν τα σκάνερ των διαστημικών σταθμών εντοπίζουν κρυμμένο νερό στον Άρη και τη Σελήνη κι αμέσως ο νους μας τρέχει στον εποικισμό τους; Κάπως έτσι.
  • Ο αειθαλής Μπέρνυ, πάει τον ταξικό λόγο σ’ αυτή την αμερικάνικη προεκλογική εκεί που δεν έχει πάει ίσως ποτέ. Τα ίδια φυσικά έκαναν Τσίπρας και Σύριζα πέρσι τέτοια εποχή θα μου πείτε, μας ενθουσίαζαν και να τα!
  • Κι όμως, το να υπερψηφιστεί ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο στην ΕΕ των μνημονίων και των λοιπών αντιδραστικών πολιτικών με αριστερά συνθήματα ή να διοργανώνει και να κερδίζει άνετα ένα δημοψήφισμα ενάντια στον αυταρχισμό των δανειστών και των παρατρεχάμενων των πολυεθνικών, και με κλειστές τις τράπεζες, σημαίνει κάτι.
  • Σημαίνει, όπως τώρα και στις ΗΠΑ με την εκπληκτική πορεία της υποψηφιότητας Σάντερς μέσα στους Δημοκρατικούς, πως υπάρχει μια κρίσιμη μάζα που είναι δεκτική στον ταξικό λόγο, που αναγνωρίζει τα παιχνίδια των ισχυρών και που βλέπει το μεγάλο έλλειμμα δημοκρατίας και τη διαπλοκή στα συστήματα που διαχειρίζονται τις τύχες μας.
  • Αυτό δεν είναι αμελητέο, ούτε και δευτερεύων. Είναι μάλλον το πιο κρίσιμο στον αγώνα για το σοσιαλισμό και την ειρήνη: η συσπείρωση των σκεπτόμενων ανθρώπων, των αγωνιστικών συνειδήσεων και των μαχόμενων συνδικάτων κάτω από κάποια μίνιμουμ κοινά συνθήματα και προτεραιότητες.
Τα όρια και οι ουτοπίες της σοσιαλδημοκρατίας
  • Η ψευδαίσθηση πως ο καπιταλισμός μπορεί να αλλάξει πρόσωπο αν αλλάξουν αυτοί που τον διαχειρίζονται ή πως το χρηματιστηριακό και το τραπεζιτικό κεφάλαιο θα καλουπωθούν στους κανόνες που βάζει η πολιτική ηγεσία και όχι το αντίθετο όπως πραγματικά συμβαίνει, είναι πλατιά διαδεδομένη στις κοινωνίες μας για κοντά ενάμισι αιώνα τώρα.
  • Η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να ήταν τις περισσότερες φορές προδοτική για τους λαούς που την εμπιστεύτηκαν, αλλά παραμένει ακόμα η πρώτη δύναμη μέσα στις μάζες. Οι απλοί άνθρωποι φαίνεται πως θα ήταν ικανοποιημένοι με ένα ανθρώπινο και κοινωνικά ευαίσθητο καπιταλισμό, μια ελεύθερη αγορά χωρίς πόλεμο και αποκλεισμούς.
  • Αυτό, φυσικά, δεν είναι παρά μια ακόμα ουτοπία. Ακόμα κι αν υπάρχει η θέληση για ποιοτικές αλλαγές εκ μέρους κεντρώων κυβερνητικών σχημάτων, αυτή θα κτυπήσει στα βράχια των εσωτερικών και εξωτερικών μηχανισμών προστασίας του συστήματος. Η αγορά δεν θα παραδώσει την εξουσία, τις οικονομικές της πολιτικές, τις διασυνδέσεις και τις εξαρτήσεις της, χωρίς να δοκιμάσει μια σειρά από διαβαθμισμένα σενάρια αποτροπής μιας αριστερής παρέκκλισης.  
  • Είναι νομοτέλεια στην εποχή μας πως αν κάποιοι ενοχλούν και «χαλούν την πιάτσα», τότε εξαγοράζονται, παραμερίζονται και δαιμονοποιούνται, υποσκάπτονται, ανατρέπονται ή δολοφονούνται. Το πόσο ριζοσπαστικές ή αντισυστημικές είναι οι πολιτικές μιας παράταξης σε μια χώρα, μετριέται καμιά φορά και από τα «αντίποινα», τις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσει η αντίδραση εναντίον τους.
  • Σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα κι ένας ξεκάθαρα κεντροδεξιός υποψήφιος ή πρόεδρος, ειδικά στην Αμερική, γίνεται στόχος και παραμερίζεται αν το σύστημα συμφερόντων έχει άλλες απόψεις και προτεραιότητες. Η επικράτηση των Μπους το 2001 απέναντι στον πραγματικό νικητή των εκλογών Αλ Γκορ για παράδειγμα ή και η δολοφονία των Κένεντι στη δεκαετία του 60’ και άλλα τέτοια στημένα παιχνίδια εξουσίας, είναι ενδεικτικά του φασιστικού παρακράτους που βρίσκεται πίσω από το πολιτικό προσωπείο των ΗΠΑ.    
  • Αν ο Μπέρνυ Σάντερς αποτελεί ένα πραγματικό κίνδυνο για τον ιμπεριαλισμό, οι μέρες του θα είναι μετρημένες, τόσο οι πολιτικές όσο και οι φυσικές αν χρειαστεί. Το ίδιο ίσχυε και ισχύει για τον Τσίπρα που μάλλον αποδεικνύεται πειθήνιος και ακίνδυνος, για τον Χριστόφια προηγουμένως στην Κύπρο και την αριστερή σοσιαλδημοκρατία στη Βενεζουέλα που πέρασαν ομοίως τα πάνδεινα, και πάει λέγοντας.
  • Το τι είναι ριζοσπαστικό σε κάθε δοσμένη πολιτικοοικονομική κατάσταση, είναι σχετικό. Αριστερές είναι και οι αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις όταν αυτές κατευθύνονται γνήσια ενάντια στην απολυταρχία και το δεσποτισμό. Κι αυτό που πήγε να γίνει στην Ελλάδα και συζητιέται στην Ευρώπη, αλλά κι αυτό που γίνεται τώρα με το Σάντερς στις ΗΠΑ, δεν είναι παρά μια αστικοδημοκρατική εξέγερση με οδηγό, κι αυτή τη φορά, την κεντροαριστερά.
Ενθαρρύνουμε κριτικά και εποικοδομητικά
  • Οι κομμουνιστές έχουν δύο δρόμους απέναντι σ’ αυτά τα φαινόμενα. Είτε τα στηρίζουν κριτικά αφού γνωρίζουν εξ αρχής τα όρια της σοσιαλδημοκρατίας (Βενεζουέλα μέχρι το 2015, τώρα Πορτογαλία) ή τα καταγγέλλουν ως ψευδαίσθηση και δημαγωγία, αφού και πάλι γνωρίζουν πως το σύστημα είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο που δεν θα επιτρέψει την ανατροπή εκ των έσω.
  • Η γνώμη μου, σταθερή για πολλά χρόνια και με αφορμή πολλές περιπτώσεις διεθνώς, είναι πως η θέση των κομμουνιστών είναι στην καρδιά όλων των δημοκρατικών αγώνων, ανεξάρτητα αν αυτοί δεν στοχεύουν τόσο μακριά ή δεν βλέπουν τόσο ξεκάθαρα όσο εμείς θα θέλαμε.
  • Αν επιζητούμε τη ρήξη, πρέπει και να συμβάλλουμε ώστε να δημιουργούνται κοινωνικές ροές προς αυτή την κατεύθυνση. Να ενθαρρύνουμε κριτικά και εποικοδομητικά κάθε σκίρτημα δημοκρατίας, κάθε κραυγή αγωνίας, κάθε ανώριμο ταξικό κίνημα που τα βάζει με το σύστημα νομίζοντας πως θα το φέρει βόλτα χωρίς να το γνωρίζει, χωρίς να ξέρει το βάθος και τα στηρίγματά του.
  • Ο Σάντερς αποτελεί για τους υποστηρικτές του τη δημοκρατική διέξοδο απέναντι στην καθεστωτική από τη μία Κλίντον, και στο «κεφάλαιο χωρίς πολιτικούς μεσάζοντες» που εκπροσωπεί ο Τραμπ.
  • Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, αν και κάπως απομακρυσμένο, να βλέπαμε τη Χίλαρυ να χάνει το τρένο για δεύτερη φορά, μετά την ήττα της από τον επίσης αουτσάιντερ τότε, Μπαράκ Ομπάμα. Πιο ενδιαφέρον ακόμα, θα ήταν αν ζούσαμε μια αναμέτρηση Τραμπ – Σάντερς για την προεδρία των ΗΠΑ, με ό,τι αυτοί οι δύο άντρες εκπροσωπούν, τόσο για τη χώρα τους, όσο και για ολόκληρο τον κόσμο.
  • Νομίζω πως η υποψηφιότητα Σάντερς είναι καλά νέα για τη δημοκρατική και ταξική αφύπνιση, την εργατική ενότητα και πάλη του αμερικάνικου λαού.
  • Σε συνδυασμό με την πρόσφατη εκλογή στην ηγεσία του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος μια άλλης προσωπικότητας της δυτικής κεντροαριστεράς, του Τζέρεμι Κόρμπιν, το «φαινόμενο Μπέρνυ» ίσως να είναι μια ακόμα απόδειξη πως «υπάρχει νερό ακόμα και στους πιο απίθανους πλανήτες». 

19 Φεβρουαρίου 2016

Για το στρατηγικό βάθος της ΝΑΤΟϊκής Τουρκίας: Έργο των δυτικών ο εξτρεμισμός και η διχοτόμηση

Η ιστορία δεν ξεγράφει...
  • Η φυλετική διαμάχη και το ιδεολογικό κυνήγι μαγισσών στην Κύπρο ήταν το κατευθυνόμενο όχημα που θα επέτρεπε τη στρατιωτική επέμβαση και την κατοχή.
  • Η ΕΟΚΑ και η ΤΜΤ είχαν τις ευλογίες των «εθνικών κέντρων» που ήταν με τη σειρά τους απόλυτα ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα από τους αμερικανούς και τη συμμαχία τους.
  • Τα ΝΑΤΟϊκά ιδεολογήματα της δεξιάς που συντηρούν το Γριβισμό και αποκαθιστούν την ΕΟΚΑ Β’.    
Του Στέλιου Θ. Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 12/2/2016
  • Η ιστορική αλήθεια, παρά τη διαστρέβλωση που επιχειρείται διαχρονικά από τη γριβική παράταξη, είναι ακριβώς αντίστροφη από αυτή που θέλουν να μας παρουσιάζουν εδώ και μισό αιώνα οι θιασώτες των ΝΑΤΟϊκών.
  • Η διαίρεση της Κύπρου και του λαού της έγινε κυρίως για να εξυπηρετηθεί η «ασφάλεια» της Τουρκίας που ως κρίσιμο μέλος του ΝΑΤΟ στην περιοχή, ένιωθε να απειλείται από ένα πραγματικά ελεύθερο κι ανεξάρτητο κυπριακό λαό.
  • Ένας τέτοιος λαός, ενωμένος, δημοκρατικός, προοδευτικός, θα αμφισβητούσε ευκολότερα τις πολιτικές των δυτικών και ίσως να επέλεγε άλλους δρόμους σε μια εποχή που οι απελευθερωτικοί αγώνες αποκτούσαν και ταξικές διαστάσεις.
  • Για την οικοδόμηση του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας και της βορειοατλαντικής συμμαχίας οργανώθηκε και αναπτύχθηκε στην Κύπρο το ακροδεξιό και αντικομουνιστικό ένοπλο κίνημα των δύο κοινοτήτων που μετεξελίχθηκε τη δεκαετία του 60’, πάντα σε αγαστή συνεργασία με τα ΝΑΤΟϊκά στρατιωτικά επιτελεία των «μητέρων πατρίδων», σε προπομπό της διχοτόμησης.     
  • Το ακροδεξιό παρακράτος στις δύο κοινότητες που προετοίμασε το έδαφος για την εισβολή και τη γεωγραφική διαίρεση της Κύπρου, χρηματοδοτήθηκε και οργανώθηκε σε ένα μεγάλο βαθμό από τη CIA και τις δομές του ΝΑΤΟ σε Ελλάδα και Τουρκία, που μέσω της στρατιωτικής και διπλωματικής παρουσίας τους στο νησί προώθησαν την ανάδειξη του εξτρεμισμού και τον περιορισμό της αριστεράς.
  • Η ΕΟΚΑ, όπως και η ΤΜΤ, είχαν τις ευλογίες των «εθνικών κέντρων» που ήταν με τη σειρά τους απόλυτα ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα από τους αμερικανούς και τη συμμαχία τους.
  • Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, τόσο οι ένοπλοι αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων τη δεκαετία του 50’ για ένωση και ταξίμ με τα παρακράτη του Γιωρκάτζη και του Ντενκτάς που ακολούθησαν, όσο φυσικά και οι χούντες του στρατού σε Ελλάδα και Τουρκία, ήταν ελεγχόμενες εξελίξεις.
  • Οι αμερικανοί, δεν ήρθαν όπως προσπαθεί να τους παρουσιάσει εσχάτως ο Μακάριος Δρουσιώτης και άλλοι, να διαχειριστούν ένα εσωτερικό πρόβλημα που προέκυψε από μόνο του και έβαζε σε κίνδυνο τα στρατηγικά συμφέροντα των δυτικών στην περιοχή: Δημιούργησαν το πρόβλημα, μέσω των προτεκτοράτων τους σε Αθήνα και Άγκυρα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη ΝΑΤΟϊκή στρατιωτική παρουσία στο νησί και τον έλεγχο του βόρειου μέρους του από την Τουρκία.
  • Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ, ξεκίνησε μια πορεία που προγραμματισμένα οδηγούσε στο στάτους κβο που βιώνει η Κύπρος από το 1974. Ο φανατισμός, οι ένοπλες συγκρούσεις, οι συνταγματικές εκτροπές και εντέλει η εισβολή της Τουρκίας, η διχοτόμηση και η ανταλλαγή πληθυσμών, ήταν μια σειρά από καταστάσεις και γεγονότα άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους.
  • Η φυλετική διαμάχη και το ιδεολογικό κυνήγι μαγισσών στην Κύπρο ήταν το κατευθυνόμενο όχημα που θα επέτρεπε τη στρατιωτική επέμβαση και την κατοχή. Ο λαός έπρεπε να διχαστεί, να καταφύγει στη βία, να τρομοκρατηθεί. Η διχοτόμηση μια ειρηνικής χώρας, δεν ήταν ποτέ μια εύκολη και σύντομη υπόθεση.
Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ
  • Για Κύπρο της εισβολής και των χαλασμάτων, μια ημικατεχόμενη χώρα την οποία οι Αμερικανοί είχαν περικυκλωμένη και αποκλεισμένη από θαλάσσης μέχρι και το 1976, επιβάλλοντάς της μάλιστα και εμπάργκο όπλων υπό το φόβο της στρατιωτικής ενίσχυσης των ελληνοκυπρίων και μιας πιθανής ανατροπής των τετελεσμένων επί του εδάφους, πολλοί δυτικοί αξιωματούχοι έχυναν τότε ποταμούς κροκοδείλια δάκρυα σπεύδοντας να αντιμετωπίσουν με τσαντίρια και συσσίτια την ανθρωπιστική κρίση των προσφύγων.
  • Τα ίδια κάνουν και έκαναν παντού και πάντα οι ΝΑΤΟϊκοί και οι αμερικανοί καθοδηγητές τους. Η σημερινή υποκρισία των ΝΑΤΟϊκών χωρών σε σχέση με την πρωτόγονη βαρβαρότητα που επιδεικνύουν οι μισθοφόροι του ISIS και το προσφυγικό ζήτημα που προκύπτει από τον πόλεμο στη Συρία, είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που οι λαοί ανά την υφήλιο ζουν στο πετσί τους για πολλές γενιές.
  • Ενισχύουν τις πλέον αντιδραστικές δυνάμεις στην κάθε χώρα, προσλαμβάνουν μισθοφόρους, συμμαχούν με τα κατακάθια κάθε κοινωνίας, στήνουν χούντες και πληρώνουν αδρά προκειμένου να προκληθούν εμφύλιοι και άλλες πολεμικές διενέξεις που θα τους «αναγκάσουν» να παίξουν τον καθοριστικό ρόλο για την «ειρήνευση και την αποκατάσταση».
  • Παρόλα αυτά, κάποιοι εδώ στα μέρη μας, με προεξάρχουσες τις εφημερίδες του προεδρικού, τον «Πολίτη» και την «Αλήθεια», συνεχίσουν απτόητοι να μας προξενεύουν το ΝΑΤΟ ως τον οργανισμό που μπορεί και πρέπει να εγγυηθεί στρατιωτικά την επανενωμένη Κύπρο.
  • Ανοιχτά πλέον, η Συναγερμική, νεογριβική θα λέγαμε, αρθρογραφία, εγκαλεί τον Μακάριο και το ΑΚΕΛ γιατί η χώρα βρέθηκε στο στρατόπεδο των Αδεσμεύτων αντί στο ΝΑΤΟ αναπτύσσοντας παράλληλα σχέσεις με την ΕΣΣΔ. Ρίχνουν έτσι πλαγίως στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου την ευθύνη για τη μήνη των αμερικανών και την τραγωδία του 74’, αποσείοντάς την, έστω και τμηματικά, από τους ώμους της προδοτικής ακροδεξιάς.
  • Τα μνημόσυνα και τα μνημεία στον Γρίβα και τους πεσόντες πραξικοπηματίες, δεν είναι τυχαία ούτε κι εθιμοτυπικά τερτίπια του ΔΗΣΥ και των κυβερνήσεων του προς άγραν εθνικιστικών ψήφων. Έχουν ένα συγκεκριμένο υπόβαθρο που πατά ακριβώς στις φιλοΝΑΤΟϊκές προσεγγίσεις της σύγχρονης ιστορίας.   
  • Ισχυρίζονται στην ουσία, έμμεσα αλλά και άμεσα πολλές φορές, πως η Κύπρος θα είχε καλύτερη μοίρα αν εντασσόταν εξ αρχής στο ΝΑΤΟ ή αποδεχόταν λίγο αργότερα το αμερικάνικο σχέδιο Άτσεσον. Και πάνω σ’ αυτή την αφήγηση, οι κύκλοι της δεξιάς οικοδομούν σήμερα τις προτάσεις τους για ένταξη στις δομές του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και για ΝΑΤΟϊκή λύση στο θέμα των εγγυήσεων.
  • Αυτή είναι η ιστορική θέση της κληριδικής παράταξης αλλά και της ΕΟΚΑ Β’. Αποτελεί μάλιστα το συνεκτικό αφήγημα που τις ενώνει και που γέννησε το 1976 το Δημοκρατικό Συναγερμό. Το κόμμα που στέγασε, όπως συνηθίσουμε σωστά να λέμε, τους πραξικοπηματίες, αναγνωρίζοντας μάλλον τη συμβολή τους στην επιτυχία των ΝΑΤΟϊκών σχεδίων για τη χώρα και το λαό της.  

11 Φεβρουαρίου 2016

Ξανά με τις ΝΑΤΟϊκές εγγυήσεις ο «Πολίτης»: ΝΑΤΟ την υστάτη κι από την πίσω πόρτα

ΟΧΙ στο ΝΑΤΟ, και τώρα και πάντα.
  • Κυβέρνηση-Πινδάρου-Αμερικανοί προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για πιθανά σενάρια στο παρά πέντε της λύσης.
  • Η αρχισυνταξία της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας ρίχνει για άλλη μια φορά το γάντι στο ΑΚΕΛ και τον κόσμο της Αριστεράς.
  • Το ΝΑΤΟ μπορεί να εγγυηθεί μόνο τον πόλεμο και την καταστροφή στους αδύναμους λαούς.
Του Στέλιου Θ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 5/2/2016
  • Κάτι φαίνεται να προβληματίζει έντονα το Προεδρικό, την Πινδάρου και την Αμερικάνικη Πρεσβεία στη Λευκωσία σχετικά με την πορεία επίλυσης του Κυπριακού. Δεν εξηγείται αλλιώς η επιμονή του εκφραστικού οργάνου του συγκεκριμένου τριγώνου, της εφημερίδας «Πολίτης», να επαναφέρει συχνά και με εμφανή διάθεση να καλλιεργήσει το έδαφος μέσα στην κοινή γνώμη, το ζήτημα των ΝΑΤΟϊκών εγγυήσεων του νέου κράτους.
  • Στις 2 περασμένου Αυγούστου, η εφημερίδα που παίζει κατά πολλούς το ρόλο της «φωνής της Αμερικής» στην Κύπρο, απειλούσε και εκβίαζε ωμά το ΑΚΕΛ πως “αν επιμένει ότι θα καταψηφίσει τη λύση σε περίπτωση που υπάρξουν εγγυήσεις από πλευράς ΝΑΤΟ, η τουρκική πλευρά δεν έχει κανένα λόγο να υποχωρήσει από τη θέση ότι θέλει εγγυήσεις στην Κύπρο, σέρνοντας πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και την Ελλάδα και βεβαίως και την Βρετανία.”
  • Και είναι πραγματικά αξιοπερίεργο, ένα έντυπο που υποστηρίζει κατά τ’ άλλα την επανένωση και ως εκ τούτου τα κοινωνικά μέτωπα που την προωθούν, να βρίσκει θεματολογία και να θέτει ζητήματα που γνωρίζει εκ των προτέρων πως βάζουν σε κίνδυνο την ομοψυχία και την ενότητα των δυνάμεων της λύσης. 
  • Η νέα προσπάθεια του συμβούλου έκδοσης του «Πολίτη» Δ. Διονυσίου που δημοσιεύθηκε στην περασμένη κυριακάτικη έκδοση (29/1) με τίτλο «Ας μιλήσουμε για ΝΑΤΟ», εντάσσεται σαφώς στις άοκνες προσπάθειες τόσο του ίδιου, όσο και του «γκουρού» της εφημερίδας Μακάριου Δρουσιώτη τα προηγούμενα χρόνια, να εξωραΐσουν το ρόλο του ΝΑΤΟ στην Κύπρο και να το πλασάρουν ως καταλύτη της λύσης.
  • “Το ΝΑΤΟ μπορεί να είναι κακό”, θα καταλήξει ο σύμβουλος του «Πολίτη» στο άρθρο με το οποίο θέτει ξανά το ζήτημα της αναγκαιότητας των ΝΑΤΟϊκών εγγυήσεων, αλλά διαπιστώνει και προτείνει πως “το να διαβιώνουμε σε μια γειτονιά «μπάτε σκύλοι αλέστε» είναι πολύ χειρότερο”.
  • Τώρα, σύμφωνα με την εφημερίδα, το ΝΑΤΟ όχι μόνο θα μας σώσει από τα επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας, αλλά θα μας προστατεύσει αποτελεσματικά και από κάθε άλλο κίνδυνο στην περιοχή, ενδεχομένως τους ισλαμιστές που δημιούργησαν οι ίδιοι ή οποιοδήποτε άλλο εχθρό αποκτήσει η χώρα μας στο διηνεκές. Ακόμα κι από τον ίδιο μας τον εαυτό!   
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΡΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΓΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
  • Δεν θα μπούμε στη διαδικασία να αναλύσουμε το ολοσέλιδο κείμενο του κ. Διονυσίου και να επιχειρηματολογήσουμε στα σημεία, και είναι πολλά, που εντοπίζουμε ιστορικές αυθαιρεσίες, στρογγυλέματα και συγκαλύψεις. Θα αντιπαρέλθουμε τα περί αντιΝΑΤΟϊκής «προπαγάνδας» και «ιδεολογικών αγκυλώσεων» με τα οποία στολίζει την Αριστερά ο αρθρογράφος και θα επικεντρωθούμε στην ουσία της καμπάνιας που ανέλαβε για άλλη μια βδομάδα ο «Πολίτης».
  • Στην πραγματικότητα, αυτό που προσπαθούν εναγωνίως να μας μεταδώσουν οι συντάκτες και τα κέντρα πληροφόρησης της εφημερίδας, είναι πως οι Αμερικανοί δεν αισθάνονται άνετα με ένα νέο σύστημα εγγυήσεων στην Κύπρο στο οποίο, μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θα έχουν λόγο και ρόλο η Ρωσία και η Κίνα.
  • Αξιολογώντας τον καταιγισμό του «Πολίτη» γύρω από το ζήτημα, και έχοντας υπόψη τις διασυνδέσεις του με ανθρώπους που χαράζουν στρατηγικές σε βάθος, θα πρέπει ίσως να μελετήσουμε σοβαρά το σενάριο να οδηγηθούν αργά ή γρήγορα οι συνομιλίες σε ένα αδιέξοδο, στο οποίο θα τεθεί ως λύση στο σύστημα εγγυήσεων του νέου κράτους η «σφραγίδα» του ΝΑΤΟ.
  • Ματαιοπονούν φυσικά οι συγκεκριμένοι κύκλοι αν πιστεύουν πως η Αριστερά θα εγκλωβιστεί σε αυτό το δίλημμα προκειμένου να αρθούν και τα τελευταία εμπόδια για τη λύση. Το ΑΚΕΛ δεν θα συναινέσει στην άνευ όρων παράδοση του τόπου στα επεμβατικά δικαιώματα του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα των Αμερικανών που το διευθύνουν, για να επιτευχθεί μια ψευδεπίγραφη ανεξαρτησία.
  • Αυτό, ήταν η δική μας κόκκινη γραμμή εξ αρχής, κι αν χρειαστεί θα εξηγήσουμε τη θέση μας ξανά και ξανά, μέχρι να συνειδητοποιηθεί απόλυτα από όσους ενδιαφέρονται πως δεν θα περάσει μια τέτοια φόρμουλα, ακόμα και την υστάτη.
  • Ας μαζέψουν λοιπόν το γάντι κι ας επικεντρωθούν σ’ αυτά που ενώνουν τον κυπριακό λαό στην πορεία για μια κάποια δικαίωση, μετά από εξήντα χρόνια ταλαιπωρίας και διχασμού.      
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΤΟ
  • Οι ΗΠΑ κατά πρώτο λόγο μέσα στο ΝΑΤΟ, όπως και η Τουρκία φυσικά, ευνοούν διαχρονικά μια κατάληξη της διαδικασίας που θα κρατά την Κύπρο και το λαό της όμηρο της συμμαχίας και μακριά από τις σφαίρες επιρροής των ανατολικών υπερδυνάμεων.  
  • Με ενδεχόμενες ΝΑΤΟϊκές εγγυήσεις όμως, ο πρώτος λόγος για επέμβαση στο νησί σε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο, θα ανήκει δικαιωματικά στις ΗΠΑ, κάτι που θα πρέπει να προβληματίζει πιστεύουμε κάθε Κύπριο.
  • Ποιά ασφάλεια μπορεί να νιώσει ο πολίτης της ενωμένης Κύπρου, αν αυτή παρέχεται από αυτούς που… φλόμωσαν στην ασφάλεια και την προστασία την περιοχή μας, καταντώντας την ένα ερείπιο για να περάσουν οι αγωγοί τους και να επανασχεδιάσουν τα σύνορα;  
  • Πώς να αισθανθούμε ασφαλείς κάτω από τις «εγγυήσεις» μιας συμμαχίας που κατασκευάζει διαρκώς εχθρούς, σπρώχνοντας τους λαούς σε εμφυλίους και πισωγυρίσματα δεκαετιών, αν όχι αιώνων;
  • Και ποια η εγγύηση, πως όπως με δύο μέτρα και δύο σταθμά αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν κάθε διεθνές ζήτημα οι Αμερικανοί και οι ΝΑΤΟϊκοί γενικά, δεν θα συνεχίσουν και την επόμενη μέρα της λύσης να προσεταιρίζονται τους ακραίους και να προωθούν τα δικά τους συμφέροντα;
  • Οι κύπριοι δημοκράτες δεν διακατέχονται ούτε από ιδεοληψίες, ούτε από εμμονές και ούτε φυσικά υποφέρουν υπό μια χρόνια πλύση εγκεφάλου όταν κατατάσσουν τη βορειοατλαντική συμμαχία και τα φασιστικά της όργανα ανά την υφήλιο, στον πλέον επικίνδυνο εχθρό της ανθρωπότητας, της δημοκρατίας και του πολιτισμού.
  • Το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί το ΝΑΤΟ είναι τον πόλεμο, την καταστροφή, την προσφυγιά και την ταπείνωση των λαών, όταν αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα των ισχυρών. Μακριά από μας!

2 Φεβρουαρίου 2016

Αριστερά για τη λύση και την επόμενη μέρα

Τέρμα με το σοβινισμό και τη στρατοκρατία.
  • Η δημοκρατική ενότητα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων θα ανοίξει το δρόμο για την ειρήνη και την ευημερία.
  • Αποστρατικοποίηση, επανένωση του νησιού και του λαού μας για να ξεκινήσουν νέοι κοινοί αγώνες για πρόοδο και κοινωνική δικαιοσύνη.  
Του Στέλιου Θ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 29/1/2016
  • Λύση του Κυπριακού για την Αριστερά, το δημοκράτη και φιλειρηνικό λαό μας, σημαίνει πρώτα και κύρια το ξερίζωμα του εθνικιστικού μίσους και των καταστάσεων που το υποδαυλίζουν για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα μέσα και έξω από το νησί.
  • Το λογαριασμό των κρίσεων, οικονομικών και πολεμικών, τον πληρώνει πάντα ο απλός άνθρωπος, τα χαμηλά και μεσαία στρώματα, η νέα γενιά, οι γυναίκες. Πίσω από τις εθνοτικές ή θρησκευτικές διαμάχες και αντιπαραθέσεις, κρύβονται οι έμποροι του πολέμου που χρησιμοποιούν τη διάσπαση των εργαζόμενων για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους και τις σχέσεις εκμετάλλευσης. 
  • Πολλά από τα ανώτατα στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ για παράδειγμα, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό, βρέθηκαν την επόμενη μέρα της εισβολής με παραλιακές τουριστικές επιχειρήσεις στις ελεύθερες περιοχές. Κάποιοι δε, κατάφεραν να διευθύνουν κάποια χρόνια μετά το «επάναγκες» έργο τους, μεγάλα και ιστορικά σωματεία της Δεξιάς, αποδεικνύοντας, εκ νέου, τις ικανότητές τους στη διαπλοκή και τη δολιοφθορά των θεσμών.
  • Οι ξενοδόχοι της Αμμοχώστου προ εισβολής, χωρίς να ισχυριζόμαστε φυσικά πως συνέβαλαν στην προδοσία της Κύπρου και του λαού της όπως οι προηγούμενοι, έλαβαν ως αποζημίωση και προς στήριξη της τουριστικής βιομηχανίας που δέχθηκε το ολοκληρωτικό πλήγμα του 74’, ανυπολόγιστης αξίας παραθαλάσσιες περιουσίες κατά μήκος των ακτών από την Αγία Νάπα και τον Πρωταρά, μέχρι τη Λεμεσό και την Πάφο.
  • Η αστική τάξη και τα «πρωτοπαλίκαρά» της, οι συνεργάτες του κατεστημένου, βρίσκουν πάντα τους τρόπους να αντιπαρέρχονται των έκρυθμων καταστάσεων, την ώρα που οι «απλοί θνητοί» ταλαιπωρούνται στην ανεργία, τα συσσίτια και τις παράγκες.
  • Η σημερινή πραγματικότητα στην Κύπρο της οικονομικής κρίσης, με τους ένοχους της τραπεζιτικής κατάρρευσης στη θέση των κατήγορων και των τιμωρών, έρχεται απλά να επιβεβαιώσει αυτή τη νομοτέλεια στο έδαφος του καπιταλισμού.
ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΑ ΤΑΞΙΚΑ ΜΕΤΩΠΑ
  • Λύση για όσους οραματίζονται την ευημερία ολόκληρης της Κύπρου, είναι η συναδέλφωση και η αλληλεγγύη, η δικοινοτική ενότητα απέναντι σε όσους απεργάζονται αδιάλειπτα τη διχοτόμηση και την αντιπαράθεση.
  • Ο απλός άνθρωπος, ο εργαζόμενος που στηρίζει τις ελπίδες του για προκοπή στην ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη, έχει κάθε λόγο να αντιτίθεται στη στρατιωτική παρουσία «φίλων» και εχθρών που αναγάγουν την Κύπρο στην πλέον στρατοκρατούμενη χώρα της Ευρώπης σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, τη συνέχιση του παραλογισμού της κατοχής, των εξοπλισμών και της στρατιωτικής θητείας εκατέρωθεν.
  • Η Αριστερά θέλει τη λύση και την επανένωση για να δημιουργηθούν οι συνθήκες δημοκρατικής συμπαράταξης ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, απέναντι στους κοινούς τους εχθρούς: τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας και τον πόλεμο που εξαγάγουν τα δυτικά κέντρα αποφάσεων.
  • Οι προοδευτικοί άνθρωποι βλέπουν τη λύση ως εφαλτήριο για τους πραγματικούς αγώνες, αυτούς που δεν θα έχουν απέναντί τους τον εργαζόμενο της διπλανής πόρτας, αλλά τους πολεμοκάπηλους, το νέο φασισμό, τους εκμεταλλευτές και τους διεφθαρμένους της καπιταλιστικής εξουσίας. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...