"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Μαΐου 2016

Για την προεδρία της Βουλής: Ζητείται υπέρβαση

Για να δούμε...
  • Η παταγώδης αποτυχία που έφερε ο διπλασιασμός του εκλογικού μέτρου, σε συνδυασμό με τη δομημένη από το 2011 πολιτική και κοινωνική περιρρέουσα, είναι μάλλον αυταπόδεικτη. Αντί οι «μεγάλοι» να ξεφορτωθούν τους «μικροκαταστηματάρχες» του λαϊκισμού όπως μάλλον υπολόγιζαν, κατάφεραν με μια όλως διόλου αψυχολόγητη κίνηση να τους πολλαπλασιάσουν.  
  • Ο λαϊκισμός «ξεσιειλίζει που τα ποϊνάρκα» της νέας σύνθεσης της Βουλής. Το φαινόμενο είναι φυσικά διαχρονικό και έχει τη βάση του στην ίδια την ποιότητα και τα όρια της αστικής δημοκρατίας… αλλά τόσους πολλούς μαζεμένους «σωτήρες» στα έδρανα ίσως να μην έχουμε ξαναδεί!   
  • Οι περισσότεροι της Δεξιάς, της αυτόνομης(;) πλέον ακροδεξιάς και των υπολοίπων κομμάτων που αρέσκονται να το παίζουν «κέντρο» και υπεράνω ιδεολογιών, δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη που χρειάζονται για να υπηρετήσουν την Κύπρο όπως της αρμόζει. Και το βασικότερο χρειώδες για τους πολιτευτές μας και τα κόμματά τους, είναι η συνείδηση της αναγκαιότητας λύσης του κυπριακού προβλήματος στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου.
  • Η μη λύση ισοδυναμεί με μια σταδιακή ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών στην Τουρκία, τη διαιώνιση και την ανάπτυξη καινούριων προβλημάτων και μια διαρκή απειλή για τον τόπο και το λαό συνολικά. Η λύση, αν προκύπτει φυσικά από αυτήν η δυνατότητα μιας ακηδεμόνευτης και συνδιοικούμενης χώρας, δεν αποτελεί μεν πανάκεια για όλα τα κοινωνικά ζητήματα αλλά σίγουρα αποτρέπει τον κίνδυνο οριστικής διχοτόμησης για κάποια περίοδο.
  • Ποιοί λοιπόν και πόσοι βουλευτές και τα κόμματά τους έχουν όντως την πεποίθηση πως πρέπει να εργαστούν για μια κουλτούρα συμβίωσης, επανένωσης και συνεργασίας με την άλλη μεγάλη κοινότητα του νησιού;
  • Το ερώτημα είναι φυσικά ρητορικό. Ξέρουμε πολύ καλά πως το «εθνικό τόξο», όλοι δηλαδή οι πολιτικοί σχηματισμοί εκτός ΑΚΕΛ, αντιμετωπίζει ενδόμυχα ή φανερά την ανεξαρτησία της Κύπρου και την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη της Δημοκρατίας ως μια «εθνική υποχώρηση» από το στόχο της Ένωσης. Ομοίως στην άλλη κοινότητα, η ομοσπονδία μάλλον θεωρείται από τους εθνικιστικούς κύκλους της ως υπαναχώρηση από το στόχο της διχοτόμησης-Ταξίμ.
  • Υπ’ αυτή την έννοια, για να μπορεί να προχωρήσει μια διαδικασία ειρήνευσης και επανένωσης, αλλά το κυριότερο για να υπάρξουν προϋποθέσεις ριζώματος της λύσης, χρειάζεται να κυριαρχούν πολιτικά και κοινωνικά οι τάσεις εκείνες που αντιλαμβάνονται το εθνικιστικό και μαξιμαλιστικό αδιέξοδο.
  • Με λίγα λόγια, η Κύπρος έχει κάποιες πιθανότητες να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη από τη δεκαετία του 1950 ΝΑΤΟϊκή της διχοτόμηση, με επικράτηση των μετριοπαθών και δημοκρατικών εκείνων δυνάμεων στις δύο κοινότητες, που θα εγγυηθούν όχι μόνο την επίτευξη συμφωνίας αλλά και τη λειτουργία της.
  • Οι δυνάμεις αυτές, όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών βρίσκονται, σε υποχώρηση.  Παρόλα αυτά, αλίμονο αν τις θεωρούμε ξεγραμμένες και περιθωριοποιημένες. Κατά τη γνώμη μου μπορούν να επανακάμψουν και να οδηγήσουν την κοινωνία σε «απόρριψη του απορριπτισμού», υπό ορισμένες φυσικά αναγκαίες συνθήκες.
Να μη ξαναθάψουμε τη λύση
  • Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει το ΑΚΕΛ να υποστηρίξει ως Πρόεδρο της Βουλής ένα πρόσωπο από τον απορριπτικό χώρο. Η σχέση της Αριστεράς με τον εθνικιστικό «ενδιάμεσο» είναι πλέον τόσο άτοπη κι επικίνδυνη όσο ποτέ προηγουμένως. Ούτε φυσικά και μπορεί να υποστηρίξει τον υποψήφιο του Συναγερμού, κάτι που έτσι κι αλλιώς αντιβαίνει την έως τώρα κοινοβουλευτική παράδοση που θέλει την προεδρία της Βουλής να μην καταλήγει στο κυβερνών κόμμα.
  • Ως εκ τούτου, αν ο ΔΗΣΥ επιθυμεί πραγματικά να χρησιμοποιήσει το επόμενο χρονικό διάστημα για να φτάσουμε σε μια ακτίνα συμφωνίας στο κυπριακό, θα πρέπει ομοίως με το ΑΚΕΛ να τερματίσει την πολιτική των συνεργασιών με τα μικρότερα κόμματα και να κάνει την υπέρβαση. Αυτή η υπέρβαση συνιστάται στην παρούσα συγκυρία στο να υποστηριχθεί η υποψηφιότητα του ΓΓ του ΑΚΕΛ, με γνώμονα τη σύμπτυξη κοινωνικού μετώπου λύσης και επανένωσης.
  • Τα απορριπτικά κόμματα, αυτά που θα αποτελέσουν μαζί με συγκεκριμένα ΜΜΕ και την Εκκλησία τα βασικά οχήματα τρομοκράτησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης μπροστά σε μια πιθανή ευκαιρία λύσης, έχουν καταφέρει να πολλαπλασιάσουν συνολικά την παρουσία τους στα κανάλια και τον τύπο. Ας μην τους χαρίσουμε ΚΑΙ το θεσμό του προέδρου της Βουλής. Ο θεσμός αυτός θα αποδειχθεί πολύ χρήσιμος στην περίπτωση μιας τελικής φάσης συζήτησης του κυπριακού.   
  • Αν πραγματικά πιστεύουν εκεί στο ΔΗΣΥ πως η ερχόμενη περίοδος μέχρι και τη λήξη της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη είναι η πλέον κρίσιμη για τη λύση του κυπριακού, αν ειλικρινά στοχεύουν να δώσουν τη μάχη για μια λύση που να μπορεί να αποδεχτεί η κοινωνία, δεν έχουν ίσως άλλη επιλογή από το να στραφούν και εμπράκτως εκεί που είναι ακόμα ζωντανή η φλόγα της επανένωσης: στην Αριστερά.
  • Σε κάθε άλλη επιλογή, ο κίνδυνος του θαψίματος της λύσης, του οριστικού θαψίματος αυτή τη φορά αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πραγματιστές και σοβαροί σχολιαστές, είναι προ των πυλών.
  • Εννοείται πως η εκλογή του υποψηφίου του ΑΚΕΛ από μόνη της, δεν αρκεί για τον κόσμο της Αριστεράς. Παράλληλα και ταυτόχρονα, ο Συναγερμός και το Προεδρικό θα πρέπει να εγκαταλείψουν για το κρίσιμο αυτό διάστημα τις πολιτικές που διχάζουν τους υποστηρικτές της λύσης και που συνοψίζονται κυρίως σε δύο κεφάλαια: Το πρώτο αφορά τις αντιλαϊκές οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζονται - και το δεύτερο την προσπάθεια εξομοίωσης των δυνάμεων που αγωνίστηκαν για υπεράσπιση της Δημοκρατίας και αυτών που συμμετείχαν στην εγκληματική δράση της ΕΟΚΑ Β’ και τελικά στο πραξικόπημα.
  • Κρίσιμο επίσης για την Αριστερά είναι να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η εμπλοκή του ΝΑΤΟ, άμεσα ή έμμεσα, στα ζητήματα των στρατιωτικών εγγυήσεων της λύσης και γενικότερα στα κυπριακά θέσμια. Αυτό το ενδεχόμενο προωθείται συχνά από την εφημερίδα «Πολίτης», γνωστή για τη διασύνδεσή της με το Προεδρικό, ως μια «λύση» του προβλήματος των εγγυήσεων.
  • Αν λοιπόν ο ΔΗΣΥ συνδυάσει την υποστήριξη του Άνδρου Κυπριανού για το δεύτερο στη σειρά πολιτειακό αξίωμα, με μια σειρά πολιτικών «καλής θέλησης» προς την κοινωνία και το δημοκρατικό αίσθημα, θα σημαίνει πως συνειδητοποιεί απόλυτα την κρισιμότητα της περιόδου μέχρι το τέλος του 2017.
  • Προχωρώντας με αυτή την επιλογή, η κυβερνητική παράταξη θα πείσει πως όντως βρισκόμαστε σε μια τελική φάση και πως πραγματικά εργάζεται για μια συμφωνία που θα τύχει έγκρισης από την πλειοψηφία του κυπριακού λαού. 

23 Μαΐου 2016

Ακροδεξιά: Η μεγάλη νικήτρια των Βουλευτικών Εκλογών

Γρίβα ζεις, εσύ τους οδηγείς και το 2016...
  • Πέρασε φυσικά ο καιρός που το πληκτρολόγιο του νεου έπαιρνε φωτιά για τα πολιτικά πράγματα του τόπου μας. Ο κορεσμός αλλά και διάφορα άλλα φλέγοντα προσωπικά ζητήματα με αποθαρρύνουν και με καθηλώνουν, με αποτέλεσμα να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα οι συντακτικές μου περιπέτειες.
  • Το αποτέλεσμα των σημερινών εκλογών είναι οπωσδήποτε το χειρότερο όλων των εποχών για την κυπριακή αριστερά και ειδικά για το ΑΚΕΛ. Οι λόγοι είναι πολλοί και θα μπορούσαμε να τους αναλύσουμε ένα προς ένα. Ήταν λανθασμένη για παράδειγμα η σύμπραξη με τον ΔΗΣΥ για αύξηση του εκλογικού μέτρου, μια επιλογή που όπως σημείωνα το Νοέμβρη του 2015, θα μας γυρνούσε μπούμερανγκ.
  • Κατά τη γνώμη μου όμως, η πτώση αυτή είναι κυρίως το αποτέλεσμα μιας συντονισμένης επίθεσης της κυρίαρχης αστικής και εθνικιστικής ιδεολογίας ενάντια στο κόμμα μας, το οποίο αποτελεί το μοναδικό πραγματικό εμπόδιο για τα αντιλαϊκά σχέδια των παρατρεχάμενων της ΕΕ και της ντόπιας οικονομικής εξουσίας.
  • Τα ΜΜΕ και το πολιτικό προσωπικό των υπόλοιπων δυνάμεων κατάφεραν, με ορόσημο το θανατικό στο Μαρί τον Ιούλιο του 2011, να πείσουν τμήματα στην περιφέρεια της εκλογικής βάσης του ΑΚΕΛ να γυρίσουν την πλάτη τους στο κόμμα και να το αφήσουν ανυπεράσπιστο απέναντι στην ενδυναμωμένη συντηρητική παράταξη. Ο αστικός μύθος του «όλοι είναι το ίδιο» ή «όλοι τα παίρνουν» έχει διαβρώσει σε τέτοιο βαθμό την κοινωνία,  που ακόμα και το 26% (17% σε πραγματικούς αριθμούς) που λαμβάνει σήμερα το ΑΚΕΛ ίσως να μπορεί να θεωρηθεί και ως πράξη αντίστασης.
  • Η πτώση του ΑΚΕΛ συνοδεύεται με αύξηση της ακροδεξιάς και του απορριπτισμού στην ομοσπονδιακή λύση του κυπριακού. Αυτό το φαινόμενο το είχα προβλέψει από τις παραμονές των προεδρικών του 2013 όταν έγραφα στη Γνώμη και το ιστολόγιο πως «οι δυνάμεις αυτές [της ακροδεξιάς], με όχημα την εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων, την ανεργία και το Κυπριακό, θα βρουν πολύ σύντομα τους λόγους και τις αφορμές να αποκολληθούν μια για πάντα από το σώμα της παραδοσιακής Δεξιάς, στρεφόμενοι ενάντια στον «παλαιοκομματισμό» και τη διαφθορά της αστικής εξουσίας».
  • Ο εθνικισμός και η ακροδεξιά δεν περιορίζονται φυσικά στο ΕΛΑΜ για την εισδοχή του οποίου στη Βουλή πανηγυρίζει ο Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής, αλλά ενυπάρχουν στο σχηματισμό της «Αλληλεγγύης», στη «Συμμαχία Πολιτών» του Γιώργου Λιλλήκα, στην ΕΔΕΚ αλλά και το ΔΗΚΟ. Ξεκάθαρα ακροδεξιά στοιχεία και μάλιστα σε πρωτοκλασάτο επίπεδο, υπάρχουν και στον κυβερνών ΔΗΣΥ. Συμπερασματικά, θεωρώ πως η ακροδεξιά ήταν η μεγάλη νικήτρια των σημερινών εκλογών.
  • Η απώλεια 35 τόσων χιλιάδων ψήφων για το κόμμα μας σε σχέση με τις αντίστοιχες εκλογές του 2011, είναι μια τεράστια οπισθοχώρηση για το δημοκρατικό-προοδευτικό κόσμο της Κύπρου. Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, μια εποχή που θα χαρακτηριστεί από ακρότητες μέσα και έξω από τη Βουλή και που θα κορυφωθούν αν προχωρήσουν οι συνομιλίες Αναστασιάδη-Ακκιτζί.
  • Η Αριστερά, η σοσιαλιστική προοπτική και η ζύμωση των ιδεών μέχρι την ωρίμανση του παγκόσμιου πολιτισμού, η πρωτοκαθεδρία της επιστήμης και της τεχνολογίας σε σχέση με τις καταρρέουσες θεολογίες και ιδεοληψίες, είναι ο αντικειμενικός στόχος κάθε απελευθερωμένου συνειδησιακά ανθρώπου. Όλη η συνεισφορά μας πρέπει να στοχεύει ακριβώς στο ξεκλείδωμα ή το ξεγέννημα αυτής της ωριμότητας, την επικράτηση του ανθρωποκεντρισμού και του εκδημοκρατισμού σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.    
  • Και υπ αυτή την έννοια, ακόμα και στις πιο δύσκολες φαινομενικά συνθήκες και μπροστά σε ήττες όπως κι αυτή που βιώνουμε σήμερα, η απογοήτευση και η παραίτηση δεν είναι πραγματικές επιλογές. Με χαμόγελο και πίστη στο δίκιο του αγώνα μας, συνεχίζουμε. Και τώρα και πάντα!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...