"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

25 Ιουνίου 2016

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ποδόσφαιρο και οι Βρετανοί…

Kevin Keegan και Kenny Dalglish στο British Home Championship του 1979

  • Είναι θετική εξέλιξη η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ; Φυσικά και είναι. Κάθε πέτρα που πέφτει από το οικοδόμημα αυτής της ολοκληρωτικής, ξεκάθαρα αντιλαϊκής και αντισοσιαλιστικής συνομοταξίας, είναι καλά νέα για τους λαούς της Ευρώπης και γενικά για όλο τον κόσμο.
  • Το ζήτημα με το Ηνωμένο Βασίλειο είναι παρόλα αυτά πολύπλοκο και με πολλές παραμέτρους. Είναι χαρακτηριστικό για παράδειγμα πως ιδίως στη Σκωτία αλλά και στη Βόρεια Ιρλανδία, υπερίσχυσε η παραμονή και όχι η έξοδος από την ΕΕ.
  • Με μια πρώτη και ίσως επιφανειακή ματιά, αυτό μπορεί και να σημαίνει πως Σκωτσέζοι και Βορειοιρλανδοί αισθάνονται πως η ευρωπαϊκή διάσταση του ΗΒ λειτουργούσε θετικά ως προς τις δικές τους υποθέσεις, μειώνοντας το βαθμό ηγεμονίας της άρχουσας τάξης της Αγγλίας εις βάρος τους. Κρίνω πως και η καμπάνια του Εργατικού Κόμματος υπέρ της παραμονής εμπεριέχει παρόμοια στοιχεία, την ανησυχία δηλαδή πως η έξοδος θα λύσει τα χέρια της καθεστωτικής ελίτ ενάντια σε λαϊκές κατακτήσεις.   
  • Από εκεί και πέρα, είναι φανερό πως το αίτημα για έξοδο προέρχεται από δύο κατευθύνσεις. Η μία είναι το τμήμα εκείνο του αγγλικού χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που νιώθει να ασφυκτιά κάτω από το διευθυντήριο των Βρυξελλών. Οι συντηρητικοί και εθνικιστικοί πολιτικοί κύκλοι που υποστήριξαν το Brexit εκφράζουν αυτά τα συμφέροντα.
  • Η δεύτερη είναι η φτωχοποιημένη βρετανική εργατιά που κατάλαβε εδώ και καιρό πως όλα στην ΕΕ δουλεύουν αντίστροφα προς τα δικά της συμφέροντα. Η καμπάνια του Lexit (Left Exit) εκ μέρους του διεθνιστικού κινήματος της χώρας, είχε ακριβώς αυτή την προέλευση.
  • Σίγουρα όμως, το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος είναι κόλαφος για την ΕΕ των Βρυξελλών… και των Γερμανών. Η Μεγάλη Βρετανία ή έστω η Αγγλία από μόνη της, δεν είναι Ιρλανδία, Δανία ή Ελλάδα για να την εξαναγκάζουν να ψηφίζει εσαεί μέχρι να έρθει το «σωστό» αποτέλεσμα.
  • Η αντίδραση και η τιμωρία εκ μέρους των Γερμανών αναμένεται να είναι μεσοπρόθεσμη. Εκτιμώ πως τα στρατηγικά αντίποινα θα αφορούν κυρίως την υποδαύλιση του Σκωτικού και  Ιρλανδικού ζητήματος. Ένα come-back των Γερμανών θα ήταν οπωσδήποτε μια Σκωτία εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. Ήδη φαίνεται να ψήνεται γρήγορα-γρήγορα ένα νέο δημοψήφισμα στη Σκωτία ενώ οι Ιρλανδοί θα εκμεταλλευτούν σίγουρα το κενό που δημιουργείται, θέτοντας εκ νέου το ζήτημα της επανένωσης της χώρας, μέσω της ΕΕ.
  • Μύλος η κατάσταση στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και το διεθνιστικό κίνημα πρέπει να βρει τους τρόπους να εκμεταλλευθεί αυτές τις ρήξεις και να μπει σφήνα ανάμεσα στους αστικούς ανταγωνισμούς. Γι αυτά όμως έχουμε μπροστά μας αρκετές αναλύσεις και τοποθετήσεις, χωρίς να είμαι και πολύ αισιόδοξος πως θα βρούμε, ως ευρύτερη Αριστερά, μια ενιαία κατανόηση των δυνατοτήτων που δημιουργούνται…
***
  • Για να χαλαρώσουμε, θα κλείσουμε με το πρωτοφανές για το Ευρωπαϊκό Κύπελλο, συμβολικό αλλά και σημαδιακό γεγονός της παρουσίας των τριών από τις τέσσερις Βρετανικές ποδοσφαιρικές εθνικές ομάδες στο Euro2016 που διεξάγεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία.
  • Αγγλία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία κατάφεραν μάλιστα να περάσουν και στη φάση των 16. Οι δύο πρώτες αναμετρήθηκαν ήδη στη φάση των ομίλων ενώ οι δύο τελευταίες θα συναντηθούν τώρα για μια θέση στους τελευταίους 8.
  • Για όσους αναρωτιούνται πως και γιατί μια χώρα μπορεί να διαθέτει πολλές εθνικές ομάδες, να αναφέρουμε πως ο κανονισμός της UEFA (και της FIFA κατ’ επέκταση) προνοεί πως γίνεται δεκτή οποιαδήποτε ομοσπονδία κάνει αίτηση ένταξης εκτός αν υπάρχει ένσταση από άλλη ομοσπονδία-μέλος, με την επιφύλαξη πως πληρούνται και μια σειρά από άλλες τεχνικές προϋποθέσεις.
  • Για παράδειγμα οι Καταλανοί ή οι Βάσκοι δεν θα είχαν ποτέ επιτυχία σε μια τέτοια αίτηση αφού θα συναντούσαν την αντίδραση της Ισπανικής ομοσπονδίας. Παρόμοια τύχη θα είχε φυσικά και μια αίτηση εκ μέρους της Τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου. Αντίθετα, έγινε δεκτή πρόσφατα από την UEFA η αίτηση του Γιβραλτάρ αφού δεν υπήρξε ένσταση εκ μέρους είτε των Ισπανών, είτε των υπόλοιπων ομοσπονδιών και ιδίως των Βρετανικών.
  • Χωρίς ένσταση από την ομοσπονδία του Βασιλείου της Δανίας όπου και ανήκουν, πέρασε στα τέλη της δεκαετίας του 80’ και η αίτηση των Νησιών Φερόε, του γνωστού «πελάτη» της Εθνικής Κύπρου αλλά και δήμιου εσχάτως της Εθνικής Ελλάδας.
  • Η παρουσία του HB στο Euro 2016 της Γαλλίας με τρία αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα είναι μεν πρωτοφανές γεγονός σε ευρωπαϊκό αλλά όχι και σε διεθνές επίπεδο. Η τριπλή παρουσία έχει επισυμβεί και στα Μουντιάλ του 1982 στην Ισπανία και του 1986 στο Μεξικό όπου συμμετείχαν Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία και Σκωτία, αλλά και το 1958 στη Σουηδία με Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία και Ουαλία.
  • Για να ξαναγυρίσουμε στο πολιτικό κομμάτι αφού και το ποδόσφαιρο όπως βλέπουμε παίζει το δικό του γεωπολιτικό ρόλο, αυτό το Euro ίσως να είναι η τελευταία διεθνής διοργάνωση στην οποία το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (Αγγλίας, Σκωτίας και Ουαλίας) και της Βόρειας Ιρλανδίας, θα έχει την τύχη να εκπροσωπηθεί σε τόσο μεγάλη έκταση.
  • Τα σύνορα δεν αλλάζουν μόνο στο νότο μέσα στην ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Κραταιές δυνάμεις όπως η Αγγλία είναι κοντά στο να πληρώσουν και το δικό τους βαρύ τίμημα.  

23 Ιουνίου 2016

Συνάδελφέ μου θεολόγε

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...
  • Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από το να είναι κάποιος κομμουνιστής. Ένας ενσυνείδητος κομμουνιστής αποτελεί το απαύγασμα της ανθρώπινης ιστορίας, φιλοσοφίας και επιστήμης.
  • Ο κομμουνιστής βρίσκεται στο ανώτερο στάδιο του πολιτισμού και της διανόησης. Αντιπροσωπεύει τη νέα θεολογία, αυτή που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να εφησυχάσει, να παραιτηθεί ή να μεταθέσει αλλού τις ευθύνες.
  • Οι ενσυνείδητοι κομμουνιστές είναι ο συλλογικός θεός της νέας εποχής, αυτής που θα ξέρει πολύ καλά πως η ανθρωπότητα γεννιέται και πεθαίνει χωρίς προέλευση και χωρίς προορισμό. Πως αυτή φτιάχνει το δρόμο της και πως τα έργα της μιλούν για την καρδιά και την πίστη της.
  • Η νέα εποχή κι οι νέοι της άνθρωποι, δεν θα είναι δίκαιοι ως προς τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους γιατί το απαιτεί κάποιος θεϊκός νόμος. Είναι απλά ώριμοι, ενσυνείδητοι, υπεύθυνοι, ολοκληρωμένοι, πραγματικά μορφωμένοι και πολιτισμένοι, ευτυχισμένοι.
  • Τέτοιους ανθρώπους θα ήθελε νομίζω να βλέπει από κει ψηλά ο καλός θεός, κι ας μην τον πιστεύουν. Αυτούς που θα αγαναχτούσαν με την κάθε αδικία και θα γίνονταν οι μαχητές της ειρήνης και της ανθρώπινης απελευθέρωσης.
  • Αν υπάρχει σήμερα ένα «πιστεύω» και μια προσευχή που να δίνει αξία στις σκέψεις και τις προθέσεις μας, βρίσκεται σε κορυφές πολιτισμού σαν κι αυτές που κατέκτησε ο Τάσος Λειβαδίτης.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη:
Ειρήνη
σα να γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
  • Αυτή είναι η μόνη ικανή θεολογία που μπορεί να μετατρέψει τον άνθρωπο σε μια ανόθευτη πνευματική δύναμη και να τον καταστήσει πραγματικό και ουσιαστικό κληρονόμο της βασιλείας.
  • Ο θεός που πιστεύουν πολλοί, δεν θα αρνηθεί να πάρει το βάπτισμα από τέτοιους ανθρώπους, να ζήσει, να φάει, να πιει και να πεθάνει μαζί τους για το δίκιο και τη λεφτεριά. Ούτε θα απαιτήσει απ αυτούς δόξες και τιμές εξόν από τη δική τους αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα απέναντι στη ζωή.
  • Ο θεός φίλε μου καλέ, ζει όσο ζει ακόμα η πάλη για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο. Μ’ αυτούς που ξέρουν να μοιράζονται και να συνεργάζονται, που σέβονται την ύπαρξη.
  • Δεν θα αδικούσε σε καμιά περίπτωση αυτούς που θέλουν να λέγονται άνθρωποι, επειδή όσο αυτός έλειπε αυτοί επένδυσαν στον αγώνα για δικαιοσύνη τα τάλαντα που τους άφησε.
  • Οπότε συνάδελφέ μου θεολόγε, οι κομμουνιστές τα έχουν μάλλον πολύ καλά με το θεό σου γιατί ακριβώς κάνουν το θέλημά του και χωρίς να τους το έκανε ποτέ ξεκάθαρο. Εσείς δεν ξέρω που θα πάτε να κρυφτείτε την ώρα της κρίσεως.
  • Συντεταγμένοι με ότι πιο συντηρητικό, καθεστωτικό και φιλοπόλεμο κοινωνικό ρεύμα, δεν πιστεύω να έχετε καμιά ελπίδα απέναντι στο θεό που δήθεν αναγνωρίζετε.
  • Αλήθεια λέγω υμίν! Το διεθνιστικό κίνημα για την ειρήνη και το Σοσιαλισμό, το πολιτισμικό και μορφωτικό κίνημα της επιστήμης, της διανόησης και της τέχνης, ήταν, είναι και θα είναι η μόνη ορθόδοξη και καθολική εκκλησία. 

17 Ιουνίου 2016

Οι νεοφασίστες αποκαλύπτουν το κρυφό τους πρόγραμμα: Μπήκαν στη Βουλή για να ξηλώσουν την Κυπριακή Δημοκρατία

Ο ελληνοφασίστας "φύρερ" και ο κύπριος υπασπιστής του...
  • Επίσημη ομολογία Κασιδιάρη: «Μην αυταπατάστε, το ΕΛΑΜ δεν είναι ένα αδελφό κόμμα, είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή Κύπρου!»
  • Με την είσοδο του ΕΛΑΜ στην κυπριακή Βουλή  «έγινε το πρώτο βήμα για την ένωση Ελλάδας-Κύπρου» σύμφωνα με τον Υπαρχηγό Α’ της Χρυσής Αυγής.
  • «Περάσαμε από το ίδιο σχολείο του εθνικισμού» - Ο Ηλίας Κασιδιάρης μπλέκει το εγκώμιο του «γνήσιου παιδιού» της ΧΑ και Προέδρου του ΕΛΑΜ Χρίστου Χρίστου, πρώην μέλους της προσωπικής φρουράς του «φύρερ» Νίκου Μιχαλολιάκου. 
  • Οφείλουν πίστη και υπακοή: Κατ’ εντολή του ακροδεξιού παρακράτους των Αθηνών και της εγκληματικής Χρυσής Αυγής λειτουργούν οι Βουλευτές του ΕΛΑΜ. 
  • ΧΑ-ΕΛΑΜ εκθειάζουν εκ νέου το ρόλο του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου και των εκκλησιαστικών μηχανισμών υπέρ του ακροδεξιού κόμματος.  
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 10/6/2016
  • Θέλουν οι φασίστες να κρυφτούν μα η χαρά του εκλογικού αποτελέσματος δεν τους αφήνει! Μόλις τέσσερα 24ωρα μετά τις εκλογές, στις 26 του Μάη, και κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια ημέρα που ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος επέλεγε να εκφράσει την ικανοποίησή του για την είσοδο του ΕΛΑΜ στη Βουλή, ο Ηλίας Κασιδιάρης προέβηκε σε ένα χείμαρρο αποκαλύψεων για τις πραγματικές σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή καθώς και για το κρυφό πολιτικό τους πρόγραμμα.
  • Ο Ηλίας Κασιδιάρης, φερόμενος ως Υπαρχηγός Α’ της Χρυσής Αυγής και υπόδικος μαζί με όλη την ανώτερη ηγεσία του ελληνικού φασιστικού κόμματος για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, ομολογεί χωρίς κανένα ενδοιασμό σε εκπομπή στο επίσημο κανάλι της ΧΑ στο διαδίκτυο, πως ο μακροπρόθεσμος στόχος τους είναι «η ένωση των δύο ελληνικών κρατών», με «πρώτο βήμα» προς αυτή την κατεύθυνση την είσοδο του ΕΛΑΜ στην Κυπριακή Βουλή.
  • Στην ίδια εκπομπή που εκθειάζεται για ακόμα μια φορά η «πατριωτική» στάση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου και των εκκλησιαστικών μηχανισμών, ο έλληνας Βουλευτής κάνει ξεκάθαρο πως «το ΕΛΑΜ δεν είναι αδελφό κόμμα αλλά η ίδια η Χρυσή Αυγή Κύπρου», επιχειρώντας ανοικτά να παρουσιάσει την επιτυχία του κυπριακού ακροδεξιού μορφώματος ως επιτυχία της ίδιας της μητρικής οργάνωσης.
  • Για του λόγου το αληθές, ο  Η. Κασιδιάρης προέβηκε σε μια ιστορική αναδρομή της δράσης του Προέδρου του ΕΛΑΜ Χρίστου Χρίστου, επισημαίνοντας με νόημα πως αμφότεροι «πέρασαν από το ίδιο σχολείο που γέννησε τα στελέχη που έκαναν τη Χρυσή Αυγή αυτό που είναι σήμερα», κάτι που ενισχύεται και από το γεγονός πως ηγέτης του κυπριακού παραρτήματος, σύμφωνα με όσα καταγράφονται στην εκπομπή, θήτευσε και ως μέλος της προσωπικής φρουράς του «αρχηγού» Νίκου Μιχαλολιάκου κατά την προηγούμενη δεκαετία.
  • Τεράστιας σημασίας είναι επίσης η «αναγκαία διευκρίνιση» στην οποία προβαίνει ο ισχυρός παράγοντας της ΧΑ, πως ο Χρίστου δεν πρέπει να θεωρείται ως πραγματικός πρόεδρος, αφού ο συγκεκριμένος τίτλος δίνεται μόνο τυπικά και για τις θεσμικές ανάγκες εκπροσώπησης του παραρτήματος στην Κύπρο. Χωρίς να μασά τα λόγια του, ο Ηλίας Κασιδιάρης στέλνει το μήνυμα στην κυπριακή υποτελή οργάνωση πως δεν αναγνωρίζεται κανένας αρχηγός εκτός από το «φύρερ» Μιχαλολιάκο και πως τα ηγετικά στελέχη του ΕΛΑΜ, συμπεριλαμβανόμενου και του κ. Χρίστου, οφείλουν εκ καθήκοντος να παίρνουν γραμμή από την Αθήνα.
ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ
  • Σύμφωνα με τη δικογραφία και τις Εισαγγελικές αρχές στην Ελλάδα που προσάγουν τα ηγετικά στελέχη της ΧΑ με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, η Χρυσή Αυγή λειτουργεί με τα κλασικά φασιστικά πρότυπα που απαιτούν την εκτέλεση με στρατιωτική πειθαρχία όλων των εντολών του ηγέτη της. Δεν πρόκειται για ένα δημοκρατικό κόμμα μελών στο οποίο συναποφασίζεται ένα κοινό πρόγραμμα δράσης αλλά, όπως αποκαλύπτεται  από τις μαρτυρίες που βγαίνουν στην επιφάνεια μέσα από την εκδίκαση της υπόθεσης, μια στρατιωτικού τύπου οργάνωση με κυρίαρχη ιδεολογία την τυφλή υπακοή στην κορυφή της πυραμίδας.
  • Ο Στάθης Μπούκουρας, εκλεγμένος με τη Χρυσή Αυγή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, θα ομολογήσει σχετικά στις ανακριτικές αρχές τον Οκτώβρη του 2013 μετά και τη δολοφονία Φύσσα από στέλεχος της συμμορίας, πως «δεν έχουμε πρόεδρο, έχουμε αρχηγό, τον ακολουθούμε πιστά σε ότι μας διατάσσει και εκτελούμε». Στο ίδιο κλίμα, ο «αντιστράτηγος» της ΧΑ, επίσης Βουλευτής και υπόδικος Χρήστος Παππάς, καλούσε τα μέλη σε παλαιότερη διακήρυξη της οργάνωσης να εφαρμόσουν πιστά «την πάγια αρχή του στρατιωτικού δόγματος που λέγεται απαρέγκλιτη πίστη και υπακοή στην ιεραρχία».
  • Τα αδιάσειστα αυτά στοιχεία για το χαρακτήρα και τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος, σε συνδυασμό με την πρόσφατη επίσημη ομολογία Κασιδιάρη πως το ΕΛΑΜ είναι η ίδια η Χρυσή Αυγή Κύπρου και άρα υποτελές τμήμα της φασιστικής κλίκας των Αθηνών, οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα πως οι δύο εκπρόσωποί του στην Κυπριακή Βουλή θα λειτουργήσουν πρώτιστα με γνώμονα τις εντολές και τους σχεδιασμούς του Νίκου Μιχαλολιάκου.
  • Ακολουθώντας το νήμα των συσχετισμών που διαμορφώνονται, αναμένεται να κερδίζει διαρκώς έδαφος η εκτίμηση πως ο ελληνικός φασισμός κατάφερε για άλλη μια φορά να εισχωρήσει σαν γάγγραινα στους κυπριακούς θεσμούς και την κοινωνία, επιδιώκοντας την αποσταθεροποίηση, την κατάρρευση κάθε προοπτικής λύσης και τη μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Αυτός είναι άλλωστε ο ιστορικός του ρόλος, μέσα από την επιστράτευση του Γρίβα και τη δράση των αξιωματικών της Χούντας στην Εθνική Φρουρά.
  • Η Χρυσή Αυγή έχει πίσω της μια συντονισμένη και ευρύτατη υποστήριξη από στελέχη του ελληνικού στρατού και της αστυνομίας με αντικομμουνιστικές και φιλοφασιστικές αναφορές, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη μαφία της νύχτας και τα κυκλώματα «προστασίας», καθώς και με μια σειρά επιχειρηματικών συμφερόντων όπως οι εφοπλιστές του Πειραιά και άλλοι βιομήχανοι, σύμφωνα με πληθώρα τεκμηριωμένων αναλύσεων στον ελληνικό τύπο τα τελευταία χρόνια.
  • Αυτή η οργάνωση, η οποία βαρύνεται με δεκάδες ποινικές κατηγορίες και που μέσω του ίδιου του Νίκου Μιχαλολιάκου ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, θα ελέγχει στη βάση της φασιστικής αρχής της πίστης και υποταγής στον αρχηγό, την πολιτική, τις προτάσεις και τις τοποθετήσεις του ΕΛΑΜ στην Κυπριακή Βουλή.
  • Ας μην υπάρχουν αυταπάτες. Όσοι τείνουν με περισσή ευκολία να πιστώνουν την ακροδεξιά με καλές ή πατριωτικές προθέσεις, θα πρέπει να κλείνουν μάτια και αυτιά μπροστά σε σωρεία αποδείξεων και στοιχείων που συνηγορούν για το αντίθετο. Η Αριστερά και οι μετανάστες είναι τα πρώτα θύματα του εκφασισμού, στη συνέχεια ακολουθούν και όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τώρα τους χρησιμοποιούν, τους προβάλλουν ή απλά τους ανέχονται. 

11 Ιουνίου 2016

Υπουργέ μου της Παιδείας

Απολυταρχικό καθεστώς ο Σοσιαλισμός του 20ου αιώνα που γνωρίσαμε...
  • Απολυταρχικές είναι όλες οι εξουσίες Υπουργέ μου. Δες για παράδειγμα τι μας έκαναν εδώ στην Κύπρο το 74’ αλλά και τώρα με την τραπεζιτική κρίση. Μας ανάγκασαν να εθνικοποιήσουμε τις τράπεζες και τις ζημιές τους, την ώρα που επιμένουν να ξεπουλήσουμε τα κέρδη μας. Αυτό δεν είναι ολοκληρωτισμός Υπουργέ μου;
  • Δεν είναι ολοκληρωτισμός να αφήνεις στο έλεος της τη δημόσια υγεία; Δεν είναι απολυταρχική η εξουσία που φορολογεί τη μία και μόνη κατοικία;
  • Ολοκληρωτικές και απολυταρχικές, με τον τρόπο τους η κάθε μια, ήταν όλες οι εξουσίες που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα.
  • Δεν είναι ολοκληρωτισμός, γεωπολιτικός αυτή τη φορά, αυτό που συμβαίνει με τους πολέμους γύρω μας σήμερα; Δεν είναι απολυταρχική η συμπεριφορά των διεθνών πιστωτών και γενικά του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου, των πολεμικών βιομηχανιών αλλά και των υπόλοιπων τραστ που θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό του κέρδους;
  • Το πρώτο ζήτημα λοιπόν είναι να εξακριβώσουμε το ιδεολογικό και ταξικό κίνητρο του κάθε καθεστώτος, γιατί, δεν γίνεται, η βία του αμυνόμενου δεν μπορεί να εξισωθεί με τη βία του επιτιθέμενου. Κι ο Σοσιαλισμός, ήταν εξ αρχής και από τη φύση του ο αδύναμος και ο αμυνόμενος.
  • Άλλα τα κίνητρα του Ροβεσπιέρου Υπουργέ μου, κι άλλα του Ναπολέοντα. Δεν θα βάλουμε την ανάμιξη της Κούβας στον απελευθερωτικό αγώνα της Αγκόλας στο ίδιο τσουβάλι με τις ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις, ούτε θα εξισώσουμε τον Τσε με το φασίστα μισθοφόρο της CIA που τον δολοφόνησε στη ζούγκλα της Βολιβίας.
  • Ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα δεν ήταν περισσότερο απολυταρχικός από την «ελευθερία» που γνώρισε η Ελλάδα το ίδιο περίπου διάστημα, η Τουρκία, και η Κύπρος μας φυσικά. Οι αμερικανοκινούμενες χούντες στον «ελεύθερο κόσμο» όταν οι λαοί των σοσιαλιστικών κρατών βίωναν τον απολυταρχισμό που διαπιστώνετε κύριε Υπουργέ, πόσο δημοκρατικές κι απελευθερωτικές ήταν;
  • «Ο φασισμός που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα», δεν εξαντλείται Υπουργέ μου στην Γερμανία και την Ιταλία του μεσοπολέμου. Το φασισμό και τη χούντα την επιλέγει ο «ελεύθερος κόσμος» των βιομηχάνων και των ευνοούμενων ευρύτερα του συστήματος ως λύση, ως «τακτοποίηση» του ζητήματος της σοσιαλιστικής απειλής.
  • Οπότε, κύριε Υπουργέ μου της Παιδείας, ας προσπαθήσουμε να είμαστε όλοι μας αντικειμενικοί ως προς την ιστορία.  
  • Το δεύτερο ζήτημα που πρέπει να διερευνηθεί για να έχουμε μια επιστημονική άποψη για το θέμα κύριε Υπουργέ, αφορά την ίδια τη δημοκρατία ως έννοια και πολιτική πρακτική. Είναι δημοκρατία ο νόμος του ισχυρού; Είναι δημοκρατία ένας καναλάρχης, ένας μεγαλοδικηγόρος ή ένας κατ’ επάγγελμα πολιτικός εκπρόσωπος των μεγάλων συμφερόντων, με τις άπειρες εξαρτήσεις που κουβαλούν, να ηγούνται ενός κράτους ή ενός έθνους;     
  • Είναι δημοκρατία να θεωρείται ο συνδικαλισμός και η οργάνωση των εργαζόμενων ως ανάθεμα και εμπόδιο; Είναι δημοκρατία να μην μπορείς να σώσεις τη ζωή σου γιατί δεν έχεις αρκετά χρήματα; Είναι δημοκρατία να πρέπει να φύγεις για να ζήσεις;
  • Δημοκρατία δεν μπορεί παρά να είναι η δημόσια κατοχή και εκμετάλλευση της τεχνολογίας, της επιστήμης και του φυσικού πλούτου, η αναδιανομή των εισοδημάτων, η προστασία του περιβάλλοντος, η ειρήνη και ο πολιτισμός. Τα υπόλοιπα είναι φανερή η συγκεκαλυμμένη οικονομική βία, ιδεολογική και κοινωνική βία και τρομοκρατία.   
  • Το κάθε ψέμα των καναλιών, η κάθε στημένη δίκη, η κάθε άδικη τιμωρία, η κάθε ξένη επέμβαση, η κάθε αναβίωση του φασισμού, είναι απολυταρχία και ολοκληρωτισμός Υπουργέ μου. Κι αυτά είναι φαινόμενα που τα ζούμε τώρα, στον ολοκληρωτικά καπιταλιστικό 21ο αιώνα, ετσι όπως τον γνωρίζουμε και τον ζούμε.

9 Ιουνίου 2016

Το μετέωρο βήμα του Συναγερμού

Έτσι είναι Σωτηράκη...όπως τα λες!
  • Αναβρασμός και μετακινήσεις στην «πολυκατοικία της Δεξιάς» - Αναστασιάδης-ΔΗΣΥ υπόκεινται ήδη βαρύ πολιτικό τίμημα για την αντιΑΚΕΛική και εθνικιστική έξαρση που πυροδότησαν.
  • Σωτήρης Σαμψών: Ο πρώην διαφημιστής του ΕΛΑΜ «κλαίει» τη Βουλευτική έδρα που κατέληξε στο κίνημα που τιμά ως «ήρωα» τον πραξικοπηματία πατέρα του.
  • Οι αντιστάσεις μπορούν να προέλθουν μόνο από την Αριστερά – Επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά ο ιστορικός αντιφασιστικός ρόλος του ΑΚΕΛ.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 3/6/2016
  • Το Μάη του 2010, ο πρώην πλέον Βουλευτής του Συναγερμού, Σωτήρης Σαμψών, ανέβαινε στα γραφεία του ΕΛΑΜ στη Λευκωσία για να παραστεί και να μιλήσει σε εκδήλωση προς τιμή του «ήρωα» του κυπριακού φασισμού και πατέρα του, Νίκου Σαμψών.
  • Το Δεκέμβρη του ίδιου έτους, η ιστορική εφημερίδα του Γριβισμού, η «Μάχη», ιδιοκτησίας του Σωτήρη Σαμψών, φιλοξενούσε δισέλιδη συνέντευξη του αρχηγού του ΕΛΑΜ και Βουλευτή πλέον της Κυπριακής Δημοκρατίας, Χρίστου Χρίστου, με την οποία απαντούσε σε όλες τις κατηγορίες κατά του κινήματος.
  • Το αποτέλεσμα όλης αυτής της προβολής και της προστασίας που δέχτηκε το ΕΛΑΜ από τους εθνικιστικούς κύκλους, μεταξύ των οποίων ο Σωτήρης Σαμψών και η εφημερίδα του, ήταν να αντιστραφούν οι ρόλοι μέσα σε μόνο μια πενταετία.
  • Ο υιός του «οκταήμερου», από τις 22 Μαΐου «κλαίει» ένα βουλευτικό θώκο που απολάμβανε με σιγουριά έως τώρα, λόγω του «ειδικού βάρους» που συνεχίζει να διαθέτει το οικογενειακό του επίθετο στους ακροδεξιούς ψηφοφόρους της επαρχίας Αμμοχώστου. Τη θέση του στα κοινοβουλευτικά έδρανα καταλαμβάνει πλέον ένας «καθαρόαιμος» ΕΛΑΜίτης.
  • Οι εθνικιστές ψηφοφόροι φαίνεται να μην βρίσκουν λόγους πλέον να στηρίζουν τους παραδοσιακούς πολιτευτές της Δεξιάς, στρεφόμενοι σε πρόσωπα και κινήματα που παρουσιάζονται δήθεν να λειτουργούν αυτόνομα και να βρίσκονται σε ρήξη με το κατεστημένο.
  • Μέσα από τις λέσχες φιλάθλων και τις κερκίδες των εθνικοφρόνων σωματείων που ελέγχονται από τη ΣΕΚ, το ΔΗΣΥ και την Εκκλησία, ξεπηδά ένα υπερσυντηρητικό νεανικό κίνημα αμφισβήτησης που φαίνεται ικανό να αλλάζει τις ισορροπίες μέσα στη «πολυκατοικία» της Δεξιάς.
  • Η φτωχοποίηση και η ανυποληψία του πολιτικού συστήματος, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού στη βάση της ομοσπονδίας, ώθησε σε εγκατάλειψη των «συστημικών» ακροδεξιών, όπως ο Σ.Σαμψών, και σε ανάδειξη πιο «γνήσιων» καταστάσεων.
  • Η υποχώρηση των ποσοστών του ΔΗΣΥ σε σχέση με τις Ευρωεκλογές του 2014 και τον πρώτο γύρο των Προεδρικών του 2013 φτάνουν έως και τις οκτώ ποσοστιαίες μονάδες, ενώ πλέον το «γαλάζιο πολιτικό τόξο» διαθέτει ισχυρές συσπειρώσεις που απειλούν άμεσα την πρωτοκαθεδρία του Συναγερμού, ιδίως στα αστικά κέντρα.
  • Η μετακίνηση των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος ήταν η μεγαλύτερη συγκριτικά από όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς χώρους, κάτι που όπως δείχνουν οι μελέτες δεν ισχύει για το ΑΚΕΛ και μεγάλη μερίδα πρώην ψηφοφόρων του που επέλεξαν την αποστασιοποίηση παρά την στήριξη άλλων σχηματισμών.
ΜΟΝΟ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ
  • Όταν ο Ιωνάς Νικολάου συντόνιζε από απόσταση αναπνοής τις μαζικές διαδηλώσεις έξω από το Προεδρικό τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2011, κι όταν Συναγερμός και Αναστασιάδης έβαζαν όλα τους τα αυγά στο καλάθι του εθνικισμού και του αντικομμουνισμού προκειμένου να απαλλαγούν από την ενοχλητική για το οικονομικό κατεστημένο διακυβέρνηση Χριστόφια, έπρεπε να περιμένουν πως θα πληρώσουν σε βάθος χρόνου και το δικό τους βαρύ τίμημα. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο ΕΛΑΜ.
  • Χώρος υποδοχής για ακροδεξιούς και αντιομοσπονδιακούς πρώην ψηφοφόρους του Συναγερμού είναι τόσο το κίνημα «Αλληλεγγύη» των Θεοχάρους-Συλλούρη, όσο και άλλα κόμματα που επενδύουν στις φοβίες της κοινωνίας σχετικά με τη λύση, την πολυπολιτισμικότητα και τους μετανάστες.
  • Ούτε ο διπλασιασμός του εκλογικού μέτρου, ούτε η παροχολογία, τα ρουσφέτια και η διαφήμιση της «εξόδου» από τα μνημόνια ήταν ικανά για να σταματήσουν το τσουνάμι που οι ίδιοι προκάλεσαν με στόχο το ΑΚΕΛ, την Αριστερά και το κοινωνικό κράτος.
  • Το φίδι του φασισμού που ζεσταίνουν στους κόρφους τους για να πλήττουν τα κοινωνικά κινήματα και τις διεκδικήσεις τους, θα επιδιώξει να τους αντικαταστήσει ολοκληρωτικά. Η δήλωση του ανεκδιήγητου Αρχιεπισκόπου Κύπρου για τις «ακραίες φωνές που πρέπει να ακούγονται για να προσέχουν οι υπόλοιποι», είναι ενδεικτική της κατάστασης που διαμορφώνεται.
  • Ο ΔΗΣΥ και τα υπόλοιπα κόμματα του «εθνικού χώρου», λόγω ακριβώς της ιδεολογικής συγγένειας και της κοινής ιστορικής αφήγησης που μοιράζονται με την ακροδεξιά, δεν διαθέτουν τα αναγκαία αντιφασιστικά αντανακλαστικά. Οι αντιστάσεις μπορούν να προέλθουν μόνο από την Αριστερά. Μόνο οι διεθνιστές, οι σοσιαλιστές, έχουν την δυνατότητα να αξιολογήσουν σωστά τη φύση του προβλήματος και να το αντιμετωπίσουν πολιτικά και κοινωνικά.
  • Ο ιστορικός ρόλος του ΑΚΕΛ ως αντιφασιστικού προπύργιου, ως του δημοκρατικού πόλου που ενώνει ό,τι πιο γνήσιο και ανθρώπινο διαθέτει αυτός ο τόπος, επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά. Οι αγώνες είναι μπροστά μας.

3 Ιουνίου 2016

Ο κύβος ερρίφθη

Θα περιμένω άλλες μέρες...
  • Άτε! Ο αντιομοσπονδιακός Συλλούρης είναι από σήμερα ο νέος Πρόεδρος της Βουλής. Να τον χαιρόμαστε. Θυμίζουμε πως υπό την προεδρία του, το αυτοδιαλυμένο «Ευρωπαϊκό Κόμμα» που φιλοδοξούσε κάποτε να περιμαζέψει ολόκληρο τον απορριπτικό και εθνικιστικό χώρο, ήταν το πρώτο κοινοβουλευτικό κόμμα που αποκήρυξε τις συμφωνίες κορυφής και τη δικοινοτική-διζωνική ομοσπονδία.
  • Ο Συναγερμός απέδειξε για άλλη μια φορά πως εννοεί το κτίσιμο κουλτούρας επανένωσης και λύσης, ενώ το ευκαιριακό κόμμα των Θεοχάρους-Συλλούρη έδειξε από νωρίς τι εννοεί να κάνει με την παρουσία του στα πολιτικά πράγματα.
  • Η «Αλληλεγγύη», μέσα σε δέκα μέρες από τις εκλογές, πούλησε καταρχάς τους ψηφοφόρους της απαξιώντας την έδρα που η ηγέτης του κέρδισε στη Λεμεσό... και συνεργάστηκε τελικά με το κόμμα που υποτίθεται ήθελε να διεμβολίσει και να ξεμπροστιάσει. Μέγας είσαι κύριε και θαυμαστά τα έργα σου. Τι κάνει μια καρέκλα τελικά… και πόσο σύντομα!    
  • Οι υπόλοιποι τέσσερις του «ενδιάμεσου» (ΕΔΕΚ, «Συμμαχία Λιλλήκα», ΔΗΚΟ και Οικολόγοι) και οι οποίοι διέθεταν συνολικά 17 ψήφους, έχασαν από  τη συνεργασία ΔΗΣΥ και ΔΗΣΥ Β’ που συγκέντρωσε 21!
Το υποκριτικό σνομπάρισμα του ΕΛΑΜ
  • Ο Λιλλήκας, σύμφωνα τα ρεπορτάζ, πήρε πρωτοβουλία συνάντησης των πολιτικών αρχηγών χωρίς να απευθυνθεί το ΕΛΑΜ. Η Θεοχάρους από την αρχή των συζητήσεων έστειλε μήνυμα πως η διαβούλευση πρέπει να γίνει «μεταξύ των δημοκρατικών κομμάτων» υπονοώντας μάλλον τη μη συμπερίληψη του εθνικιστικού κινήματος. Δεν ξέρω αν συγκαταλεγόταν και το ΑΚΕΛ μέσα στα δημοκρατικά κόμματα που εννοούσε η κυρία Ελένη. Μπορεί και όχι, όλα πρέπει να τα περιμένει κανείς τη σήμερον.  
  • Ο Σιζόπουλος ήθελε επίσης να τους δει όλους αλλά ομοίως απόφυγε να συναντήσει τους ηγέτες του franchise της Χ.Α, παρότι οι ίδιοι τοποθετήθηκαν επίσημα από προχθές αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά. Τελικά, το σνομπάρισμα που δέχτηκαν από τους πάντες ανάγκασε ίσως τα ΕΛΑΜίτικα να κρατηθούν στην αποχή, δεδομένου ότι δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν τους συσχετισμούς με τις δύο ψήφους που διαθέτουν. 
  • Αμαρτία μου εξομολογημένη, προσωπικά δεν βρίσκω πολλές διαφορές ανάμεσα στους νέους και τους παλιούς αγαπητικούς της Αρχιεπισκοπής. «Ούλλοι το ίδιον πιτσιήμιν ένι», όπως ελάλεν ο μακαρίτης ο πατέρας μου.
  • Πόση διαφορά δηλαδή έχουν οι θέσεις των Συλλούρη, Σιζόπουλου και Παπαδόπουλου για παράδειγμα, από τη θέση του ΕΛΑΜ στο κυπριακό, στα θέματα μετανάστευσης, της εκπαίδευσης και άλλων θεμάτων που άπτονται του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας;
  • Προφανώς, οι κεντροδεξιοί και λοιποί εθνικιστικοί και απορριπτικοί σχηματισμοί νιώθουν άβολα με το γεγονός ότι στα λεγόμενα εθνικά και άλλα ζητήματα θα ακούγεται στη Βουλή και την κοινωνία μια φωνή που θα ταράξει το σύστημα στο λαϊκισμό και την ακρότητα μέχρι να πει ήμαρτον! Ο Αρχιεπίσκοπος το είπε ξεκάθαρα: Να ακούγονται οι ακραίοι για να προσέχουν οι υπόλοιποι!
  • Το πρώτο δείγμα γραφής του κοινοβουλευτικού ΕΛΑΜ με την πρόταση αποκοπής του 13ου μισθού των βουλευτών μάλλον θα έχει θορυβήσει τα μάλα τον Περδίκη, τον Κουλία και τα άλλα «αστέρια» που κατάφεραν να επανεκλεγούν και μάλιστα άνετα στη νέα Βουλή. Ο ανταγωνισμός αυτή την πενταετία θα είναι σκληρός.           
Επιβεβαιώθηκε η ακροδεξιά στροφή
  • Το ΑΚΕΛ δεν έχει κανένα λόγο να μεταχειριστεί τους θεατρινισμούς και τα υποκριτικά τερτίπια των υπόλοιπων σε σχέση με το ΕΛΑΜ. Η Αριστερά έχει εξοικειωθεί πλήρως με το νεοφασιστικό φαινόμενο ως ιστορική φάση και αποτέλεσμα κοινωνικοοικονομικών διαδικασιών, και είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να αντιμετωπίσει την κοινοβουλευτική έκφραση της ακροδεξιάς, τον ηγετικό ουσιαστικά χώρο της διχοτόμησης – του ελληνοκυπριακού «ταξίμ». Εμείς δεν θα παίζουμε κρυφτό και το «δε σε ξέρω-δε με ξέρεις» που παίζουν οι άλλοι.
  • Όσο το ΕΛΑΜ θα μεγαλώνει απορροφώντας τον εθνικισμό που ενυπάρχει σε όλα τα υπόλοιπα κόμματα, το ΑΚΕΛ θα προβάλλει ως η μόνη δύναμη που έχει τη γνώση και τη δύναμη να το σταματήσει. Από ένα σημείο και έπειτα, το φίδι που ζέσταναν στους κόρφους τους οι πάντες με κύριο στόχο την απαλλαγή από την Αριστερά και τις ιδέες της, θα απειλήσει και τους ίδιους. Ήδη θρηνούν για τις επιλογές τους πολλοί και διάφοροι, όπως για παράδειγμα ο Σωτήρης Σαμψών στην Αμμόχωστο που απώλεσε την έδρα του λόγω της μετακίνησης των εθνικιστικών ψήφων της επαρχίας στο ΕΛΑΜ.
  • Στην πρώτη μου εκτίμηση μετά το αποτέλεσμα του περασμένου Μάη, έγραψα πως η ακροδεξιά ήταν η μεγάλη νικήτρια των εκλογών. Η σημερινή επικράτηση του Δημήτρη Συλλούρη έρχεται μάλλον να το επιβεβαιώσει. Ο ΔΗΣΥ είχε σήμερα μια τελευταία ευκαιρία να ανατρέψει το κλίμα και να επιβάλει ατζέντα λύσης και επανένωσης. Προτίμησε ξανά τις φουστανέλες, όπως θα στοιχημάτιζαν εκ του ασφαλούς όλοι οι μπουκμέικερς της υφηλίου.
  • Για να γίνει όμως κάτι σε τούτο τον τόπο, κάτι διαφορετικό κι ελπιδοφόρο, χρειάζονται υπερβάσεις και ρήξεις. Να αναδειχθούν άλλα από αυτά που πρεσβεύουν οι μουχλιασμένοι εθνικιστές και αντιομοσπονδιακοί λαϊκιστές της δεκάρας: οι ιδέες και οι αγώνες για την επαναπροσέγγιση και την αδελφοσύνη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.
  • Ο πήχης που θα έπρεπε να πηδήξει ο Συναγερμός ήταν όντως πολύ ψηλός για τα μέτρα του. Με την πολιτική που τελικά επέλεξε, δεν έχει καμιά πιθανότητα να προετοιμάσει την κοινωνία για πιθανές θετικές εξελίξεις στο κυπριακό μέχρι τη λήξη της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη. Ο κύβος ερρίφθη. 

1 Ιουνίου 2016

Ο διάλογος, η λύση και η φουστανέλα

Επανένωση τζιαι πελλάρες!
  • Παίζεται ωραίο παιχνίδι την Πέμπτη. Η συμπεριφορά του Συναγερμού στην κρίσιμη ψηφοφορία για την ανάδειξη του Προέδρου της Βουλής, θα κρίνει σημαντικά και το κλίμα της επόμενης περιόδου. Τα πράγματα είναι σοβαρά και οι προεκτάσεις τους ακουμπούν παρελθόν και μέλλον.
  • Ας πάμε πρώτα στο παρελθόν. Την προηγούμενη φορά που το ΑΚΕΛ μπήκε σε αυτή τη διαδικασία με πάνω-κάτω τους ίδιους όρους, ήταν το Δεκέμβρη 1985. Το ΑΚΕΛ ήταν, όπως και τώρα, ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών. Από πρώτο κόμμα το 1981 με 32.7%, το ΑΚΕΛ έπεσε στην τρίτη θέση με 27.4%. Κοσμογονία! Το ΔΗΚΟ ξεπετάγεται από το 19.5 στο 27.6% σκαρφαλώνοντας στο δεύτερο σκαλοπάτι μετά το Δημοκρατικό Συναγερμό του Γλαύκου Κληρίδη (1981-31.9%, 1985-33.5%).
  • Κερδισμένος το 1985 και ο Βάσος Λυσσαρίδης, που είδε τα ποσοστά της ΕΔΕΚ να ανεβαίνουν από το 8.1 στο δικό τους ιστορικό ψηλό του 11%. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ επωφελήθηκαν από την αποτυχία των μικρών κομμάτων του κέντρου να εδραιωθούν (ΠΑΜΕ, Ένωση Κέντρου, ΝΕΔΗΠΑ με συνολικά ποσοστά 7.5% το 1981) και από την υποχώρηση του ΑΚΕΛ κατά 5 και κάτι ποσοστιαίες μονάδες. Νέος Πρόεδρος της Βουλής εκλέγεται «ο Γιατρός» με τις ψήφους του ΔΗΚΟ.
  • Τι είχε συμβεί; Τις πρόωρες Βουλευτικές εκλογές του Δεκέμβρη του 1985 (θα γίνονταν κανονικά πέντε μόνο μήνες αργότερα, τον Μάη του 1986) προκάλεσαν ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ με αιτία την αποδεδειγμένα αυταρχική πολιτική του Σπύρου Κυπριανού στο κυπριακό. Έγιναν στην ουσία για να πιστοποιηθεί η χαμηλή επιρροή του κυβερνώντος ΔΗΚΟ στην κοινωνία, και ως εκ τούτου να αμφισβητηθεί εκ βάθρων η πολιτική του Σπύρου στις συνομιλίες και τον ΟΗΕ. Το κόμμα έπεσε σε παγίδα.
  • Το σύνθημα που κατάφερε να περάσει ο Κυπριανού και το κόμμα του σε μερίδα του κόσμου του ΑΚΕΛ, συσπειρώνοντας παράλληλα τις φυγόκεντρες τάσεις της προηγούμενης περιόδου, είναι πως ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συνεργάστηκαν για να τον εκπαραθυρώσουν, επιβάλλοντας μια άδικη λύση με τεράστιους κινδύνους. Από δίπλα ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Μιλούσαν για «μακροχρόνιο». Σε ρόλο Κάρογιαν ή και Μάρκου (τι ειρωνεία), ο Νίκος Ρολάνδης, που αργότερα δημιούργησε κόμμα (Φιλελευθέρων) το οποίο συγχωνεύτηκε φυσιολογικά με το ΔΗΣΥ στην πορεία.
  • Η αλήθεια είναι πως η αιτία της σύγκρουσης του ΑΚΕΛ με τον κεντρώο χώρο ήταν σοβαρή και επείγουσα. Η Αριστερά έβλεπε μπροστά της ένα κόμμα και ένα ηγέτη που ήθελαν να το παίξουν με την νοοτροπία της δεκαετίας του 60’ χωρίς καμιά διάθεση να ωθήσουν τα πράγματα μπροστά σε ότι αφορά τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και την ειρήνευση στην Κύπρο. Ναι, έπρεπε να καταγγείλει τη κυβερνητική συνεργασία που συνομολογήθηκε για τις Προεδρικές εκλογές του 1983 (Μίνιμουμ πρόγραμμα) και να δοκιμάσει να πείσει τον κόσμο του και την κοινωνία ευρύτερα για το αδιέξοδο της απορριπτικής τάσης στο κυπριακό που προωθούσε το μέτωπο ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-Εκκλησίας.
  • Για κάποιους λόγους που δεν γνωρίζω, η ηγεσία του ΑΚΕΛ πείσθηκε πως ο καλύτερος τρόπος να χειριστεί τον αρνητισμό του Σπύρου Κυπριανού (αλλά και την ισχυροποίηση του απορριπτικού μετώπου μέσω του Ανδρέα Παπανδρέου και των σχέσεων ΠΑΣΟΚ-ΕΔΕΚ τη δεκαετία του 80’) ήταν να ωθήσει τα πράγματα στα συνταγματικά τους όρια, σε πολιτική ταύτιση με το ΔΗΣΥ. Η βιασύνη που στήθηκε το όλο σκηνικό των πρόωρων εκλογών δεν επέτρεψε στο κόμμα να εξηγήσει την ουσία του ζητήματος αλλά και την συνεργασία με τον Συναγερμό, ενάντια σε μέχρι πρότινος συμμαχικές «μακαριακές» δυνάμεις.
  • Το κόμμα έπρεπε μεν να διαχωρίσει τη θέση του από το πελατειακό κρεσέντο του ΔΗΚΟ και την αδιαφορία του μακαριακού χώρου για το κυπριακό, αλλά δεν χρειαζόταν μάλλον να εκβιάσει τα πράγματα. Έκανε σοβαρά λάθη τακτικής, με αποτέλεσμα να του γυρίσει μπούμερανγκ μια υπαρκτή και δικαιολογημένη ανησυχία και αγωνία για την τύχη του κυπριακού. Ένα τέτοιο πολιτικό μπούμερανγκ, σε συνεργασία και πάλι με το Συναγερμό, θα περιγράψω αργότερα σ’ αυτό το κείμενο.
Ο αυτόνομος δρόμος
  • Η συνέχεια είδε τον Εζεκία Παπαϊωάννου να ρίχνει το βάρος στη νέα γενιά στελεχών και να κερδίζει τις Προεδρικές του 1988 απέναντι στον  Σπύρο Κυπριανού και τον Γλαύκο Κληρίδη, με υποψήφιο τον Γιώργο Βασιλείου. Η πρόταξη του εκδημοκρατισμού και της λύσης, αυτά που υποσχέθηκε ο Κυπριανού το 83’ αλλά δεν εννοούσε (η ομοιότητα των καταστάσεων με τον Τάσσο του 2003 είναι ανατριχιαστική), πέρασε με ένα φρέσκο άνθρωπο που χάρισε στην Κύπρο την καλύτερη της ίσως προεδρική θητεία.
  • Δεν χρειαζόταν δηλαδή ο εκβιασμός του 85’ και σε συνεργασία μάλιστα με τους «αλουπούς» του Συναγερμού, οι οποίοι και αποδεδειγμένα συσκέπτονται πυκνά με την αμερικάνικη πρεσβεία χαράζοντας πολιτικές σε βάθος. Κακά τα ψέματα.
  • Το κόμμα έπρεπε ήρεμα και αποφασιστικά να εξηγήσει πως δεν μπορούν να χάνονται ευκαιρίες λύσης και πως δεν γίνεται να συνεχίζεται επ’ άπειρον η γιωρκατζική μέθοδος διακυβέρνησης, στηλιτεύοντας παράλληλα και τη στάση του ΔΗΣΥ σε σχέση με την εγκόλπωση της ΕΟΚΑ Β’, τη συντήρηση του Γριβισμού στα εθνικόφρονα σωματεία και τις φανερές πλάτες στα ολιγοπώλια, το σύστημα νομής της εξουσίας και το ΝΑΤΟ.
  • Το ήρεμο και δουλεμένο επικοινωνιακά μήνυμα του 88’ και του Γιώργου Βασιλείου, με «αρχιτέκτονα» τον ίδιο βετεράνο ηγέτη του ΑΚΕΛ που είχε την ευθύνη του εκλογικού κόλαφου τρία χρόνια πριν, απεδείκνυαν πως η επανένωση και η δημοκρατία συνέχιζαν να συγκινούν τον κόσμο της Αριστεράς καθώς και τις μεσαίες και χαμηλές τάξεις ευρύτερα. Η επίδοση του Βασιλείου στον πρώτο γύρο των Προεδρικών του 1993, το άπιαστο 44.1%, αλλά και η νίκη του Δημήτρη Χριστόφια το 2008, πιστοποιούν πως υπάρχουν οι κοινωνικές δυνάμεις με προοδευτικά χαρακτηριστικά που μπορούν να λάβουν το μήνυμα.
  • Συμπερασματικά, η τάση για διαφοροποίηση από τον υπόλοιπο «μακαριακό χώρο» σε ότι αφορά το κυπριακό αλλά και το όραμα της Αριστεράς για μια κοινωνία χωρίς στιγματισμούς, περιθωριοποιήσεις και πελατειακές σχέσεις, είναι υπαρκτές δυναμικές που ωθούν σε μια αυτόνομη και διακριτή παρουσία του ΑΚΕΛ.
  • Οι συνεργασίες με τους μεν για να ξεφορτωθούμε τους δε, δεν μας βγαίνουν. Το ΑΚΕΛ πρέπει να συνεργάζεται μόνο με προοδευτικά κοινωνικά κινήματα, με συσπειρώσεις δημοκρατικών ανθρώπων που αγωνιούν και παλεύουν. Αν μπορούμε με κοινωνικές συμμαχίες και με μια ευρύτερη δημοκρατική συμπαράταξη, έχει καλώς. Ποτέ ξανά με το απορριπτικό, εκκλησιαστικό, εθνικιστικό και πελατειακό κομματικό «κέντρο».
  • Οι άνθρωποι αυτοί ξεκάθαρα ευνοούν την διαιώνιση του στάτους κβο για να διαιωνίζεται μαζί του και η δική τους υπόσταση και θέση πολιτικά και οικονομικά. Μας το έχουν αποδείξει πλειστάκις. Καλύτερα να «χάνουμε» με Βασιλείου και Μαλά παρά να «κερδίζουμε» με Σπύρο και Τάσσο. Ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυρά, όταν κινητοποιείται ο διεθνής παράγοντας για λύση.  Μια λύση που θα τερματίζει τον μακροχρόνιο, και άρα την μακροχρόνια παρουσία των απορριπτικών -πάλι με χρόνια με καιρούς- πολιτικών τζακιών.
  • Η Αριστερά είναι άλλωστε η πολιτική εμπειρία της αυτόνομης εργατικής τάξης, κι όταν παύει να είναι το ιστορικό μάθημα που πρέπει να είναι, παύει να είναι και Αριστερά.
  • Επί του προκειμένου, η πολιτική της ξεκάθαρης διαφοροποίησης στο κυπριακό από τον υπόλοιπο χώρο που βρέθηκε την περίοδο 1967-1974 αντιμέτωπος συνολικά με τον ελληνικό φασισμό και τον Γριβισμό, είναι απόλυτα σωστή και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αφήσουμε αυτό να ξεχαστεί, ξανά.
Το «ΔΗΣΑΚΕΛ»
  • Δεδομένης της «άνεσης» του Συναγερμού, της πολιτικοποιημένης εν πολλοίς ΕΟΚΑ Β’, με οποιαδήποτε (γνώμη μου) διευθέτηση του κυπριακού, η θέση του ΑΚΕΛ για υποστήριξη μιας κοινά αποδεκτής βάσης λύσης που να είναι συμβατή με τον ΟΗΕ και να διασφαλίζει την ειρήνη στο νησί, αναπόφευκτα ταυτίζεται από ένα σημείο και έπειτα με την κληριδική σχολή στο κυπριακό.
  • Αυτό δημιουργεί την αίσθηση σε πολλούς από όλους τους χώρους πως ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συμφωνούν στο κυπριακό, ενώ δεν τίθεται σε καμιά περίπτωση τέτοιο ζήτημα. Το κυπριακό είναι σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο φάκελος της Κύπρου, η νεώτερη ιστορία της Κύπρου από το τέλος τουλάχιστον του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι διαφορές μας στην ανάλυση του προβλήματος είναι χαώδεις.
  • Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι το αποτέλεσμα του εθνικισμού και του εξτρεμισμού στην Κύπρο. Το αποτέλεσμα της επιτηδευμένης ΝΑΤΟϊκής επέμβασης που χρησιμοποίησε την ένοπλη ακροδεξιά των δύο κοινοτήτων για να επιβάλει τη λύση του γεωγραφικού και πολιτικού διαχωρισμού.
  • Η Αριστερά την αποδέχεται ως βάση λύσης για να σώσει ότι σώζεται, κτίζοντας με ότι καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό: την αποδοχή, την ισότητα, τη συνεργασία. Η κληριδική Δεξιά την αντιλαμβάνεται ως μια διευθέτηση, ένα στρογγύλεμα του «ΝΑΤΟϊκού ατυχήματος» που δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε Αριστερά, τουρκοκύπριοι και… Μακάριος!
  • Είναι το λοιπόν, τουλάχιστον φαιδρό, αν όχι επαίσχυντο, ανιστόρητο και δείγμα αμορφωσιάς και εκφασισμού, το σύνθημα περί «ΔΗΣΑΚΕΛ». Ένα εφεύρημα του εθνικοσοσιαλιστικού ChristofiasWatch που χρησιμοποίησαν και κάποιοι εντελώς ασυναίσθητοι πολιτικοί ηγέτες, για να μην πούμε κάτι άλλο, κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο.     
  • Επειδή κάποιοι επιλέγουν να διαφοροποιούνται εντάσσοντας εαυτούς σε ένα άλλο μέτωπο, αυτό που ονομάζω απορριπτικό χωρίς εισαγωγικά, εισάγοντας άλλες αναγνώσεις του προβλήματος που δεν έχουν καμιά απολύτως εφαρμογή στη διεθνή σκηνή, δεν μπορούν να τσουβαλιάζονται οι ιστορικές πολιτικές θέσεις του ΑΚΕΛ και του Συναγερμού σε ένα λαϊκίστικο απόρριμμα τύπου «ΔΗΣΑΚΕΛ».        
  • Ο στόχος της ΔΔΟ, της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ομόσπονδο κράτος με δύο πολιτείες στα πρότυπα άλλων ομοσπονδιών, δεν μπορεί να θεωρείται ως το κατεξοχήν τεκμήριο της συμπόρευσης ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ στο κυπριακό. Αυτός υποτίθεται είναι ένας πολιτικός στόχος που συνομολογήθηκε από τον Μακάριο και τον Κυπριανού, από το Εθνικό Συμβούλιο του 1989 και 2008, τη συμφωνία Παπαδόπουλου-Ταλάτ το 2006, την αποδοχή του Ανάν 3 ως βάση λύσης από τον Τάσσο το 2003 και γενικά από όλους τους Προέδρους και Υπουργούς Εξωτερικών της Δημοκρατίας από το 1978.
Το νέο Μπούμερανγκ
  • Δικαιούνται φυσικά να έχουν όλοι τις απόψεις τους. Με τον ίδιο τρόπο που εδώ επιχειρηματολογώ υπέρ της «απόρριψης του απορριπτισμού», άλλοι μπορούν να υποστηρίζουν πως υπάρχει όντως μια «ανίερη συμμαχία» μεταξύ του «δικομματισμού» (άλλο φαιδρό και ανυπόστατο σύνθημα και τούτο) για να φιμωθεί η «πατριωτική γραμμή».
  • Το από κοινού αίτημα των ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για πρόωρες εκλογές το Φθινόπωρο του 1985, η προσπάθεια αυτή για έλεγχο του Σπύρου Κυπριανού που έδειχνε να βάζει τη λύση στο ψυγείο χωρίς να λαμβάνει σοβαρά τις πραγματικότητες, έχει αρκετές ομοιότητες με την σύμπραξη το περασμένο Φθινόπωρο, τριάντα χρόνια μετά, για αύξηση του εκλογικού μέτρου.
  • Τι ήταν αυτή η κίνηση; Ποιά τα κίνητρα; Διακείμενος θετικά στο ΑΚΕΛ κρίνω πως το βασικό κίνητρο αυτής της συνεργασίας με το ΔΗΣΥ ήταν η αποτροπή του ενδεχόμενου να μπει η ακροδεξιά στη Βουλή σε πρώτο πλάνο. Σε δεύτερο επίπεδο ήταν η προσπάθεια για αποθάρρυνση μικρών απορριπτικών σχηματισμών, που σε μια φάση όπου θα συζητείται το κυπριακό θα έχουν τα μέσα να επηρεάσουν αρνητικά την κοινή γνώμη.
  • Το κόμμα υπέπεσε σε ακόμα ένα κεφαλαιώδες ολίσθημα, σε συνεργασία και πάλι με τους «αλουπούς» του Συναγερμού, επιτιθέμενο σε μια λαϊκή-κοινωνική κατάκτηση, την απλή και κατά το δυνατόν ανόθευτη αναλογική. Με τις σωστές αγωνίες και ανησυχίες, αλλά και με το ίδιο επιπόλαιο πνεύμα, πέρασε από τα όργανα του ΑΚΕΛ μια γραμμή που αντί να αποθαρρύνει κινητοποίησε τις μάζες πέριξ και εντός της Δεξιάς, πολλαπλασιάζοντας τον επιζήμιο λαϊκισμό του κυπριακού μέσα στη Βουλή και κατ επέκταση στην κοινωνία.
  • Οι ανένταχτοι κι αηδιασμένοι από το σύστημα μικρομεσαίοι και φτωχοποιημένοι που δεν κατευθύνθηκαν στην αποχή, σε πείσμα της συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ για αύξηση του εκλογικού μέτρου, έδωσαν την ευκαιρία σε όσους διαφοροποιήθηκαν από την παραδοσιακή κομματική σύνθεση. Κοινό τους ίσως υπόβαθρο, η αντίθεσή τους στην προοπτική της επανένωσης.
  • Η ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου που ίσχυσε για τις επικείμενες Βουλευτικές εκλογές, όπως και να το κάνουμε ήταν μια πολιτική ανωμαλία, ένας εκβιασμός στα όρια του συντάγματος. Η οποιαδήποτε αλλαγή θα έπρεπε να ισχύσει από τις μεθεπόμενες εκλογές και θα έπρεπε συνάμα να είναι προϊόν μιας ευρύτερης συναντίληψης και κοινωνικού διαλόγου. Η ΚΕ και το ΠΓ θεώρησαν ίσως, όπως και το 85’, πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», προβαίνοντας σε μια πολιτική γκάφα που από την αρχή φαινόταν ξεκάθαρα να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Συναγερμού.
  • Δεν μπόρεσα ούτε και τότε, ούτε και φυσικά τώρα να καταλάβω που πήγε περίπατο η σοφία του κόμματος όταν αποφάσιζε να δώσει τόσο απλόχερα τα επιχειρήματα του «ΔΗΣΑΚΕΛισμού» σε όσους τα χρειάζονται, αντί να υπερασπιστεί το δικαίωμα ακόμα και στους φασίστες να χρησιμοποιήσουν το αναλογικό όριο για να μπουν στη Βουλή. Δεν μπορείς να διδάσκεις δημοκρατία περιστασιακά. Ο φασίστας, ο ακραίος εθνικιστής, ο ψηφοφόρος του ΕΛΑΜ, όσοι επενδύουν σε κόμματα του ΟΧΙ, καλά κάμνουν να πολιτικοποιούνται και να εκπροσωπούνται με την προϋπόθεση που ισχύει για όλους: να μεν κάμνουν παρανομίες τζιαι να χρησιμοποιούν τη θεσμική τους θέση ενάντια στο σύνολο. Να σέβονται το «κοινόν κυπρίων».
  • Ούτε ο εθνικισμός, τούτη η μαλάκυνση της ανθρώπινης διανόησης, ούτε και η αντίθεση στην ΔΔΟ είναι ποινικά αδικήματα. Αν μέρος της κοινωνίας πιστεύει σε διάφορα μεταφυσικά και το εκφράζει αυτό πολιτικά, εμείς σαν Αριστερά καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε ως έχει: ως ένα πολιτικοκοινωνικό φαινόμενο το οποίο έχει ρίζες και προεκτάσεις. Φασίστες υπήρχαν στην Βουλή και πριν το ΕΛΑΜ. Υπάρχουν και τώρα στη Βουλή, εκτός του ΕΛΑΜ.  Στο κάτω-κάτω εν η κυβέρνησή μας που τους έδωσε άδεια λειτουργίας.     
  • Δεν σταματάς τον εκφασισμό, ή το ρεύμα ενάντια στη λύση, με βεβιασμένες εκλογικές αλχημείες, σε συνεργασία μάλιστα με το αντίπαλο δέος. Το ΑΚΕΛ όχι μόνο δεν έπρεπε να δει θετικά την καταρχήν πρόταση αλλά αντίθετα να σταθεί ως υπερασπιστής της κοινωνίας και των κατακτήσεών της καταγγέλλοντας το ΔΗΣΥ για «κούρεμα της Δημοκρατίας». Αντί αυτού, υπερίσχυσαν κοντόφθαλμες κατά τη γνώμη μου απόψεις, που δεν έχουν όπως φαίνεται και τόσο μεγάλη επαφή με τα κοινωνικά ρεύματα.
  • «Επήαν περίπατο τζιαι τα συνέδρια τζιαι ούλλα, αφού υποτίθεται πως επήραμεν το μήνυμα σιόρ»! Ο κόσμος θέλει διαφάνεια και ισότητα, θέλει να βάλει τάξη στο χάος. Το ύψωμα του μέτρου και η συμπαιγνία των μεγάλων ειδώθηκε ως φίμωση, ως επίθεση που έπρεπε να απαντηθεί, αλλά το κυριότερο ως απόδειξη πως «κάτι δεν πάει καλά» με τα δύο μεγάλα κόμματα.
  • Μια αντίθετη κίνηση του ΑΚΕΛ θα αφόπλιζε σε κάποιο βαθμό αυτή την κατάσταση και δεν θα προσέδιδε νομίζω την δυναμική και τον χαρακτήρα που είχαν οι μεγάλες επιτυχίες των μικρών σχηματισμών.
Λύση ή φουστανέλα; Ο Συναγερμός αποφασίζει
  • Έγραψα πολλά για να έχουν να διαβάζουν οι σύντροφοι ενόψει και του ανοικτού κι ελεύθερου διαλόγου ανάμεσα στα μέλη και τους υποστηρικτές του ΑΚΕΛ.
  • Για τη μεθαυριανή διαδικασία εκλογής Προέδρου της Βουλής, το ΑΚΕΛ πολύ ορθά επέλεξε να θέσει τη δική του υποψηφιότητα μέχρι τέλους.
  • Αν κάποιοι από τους βουλευτές του Συναγερμού δεν κινητοποιηθούν υπέρ του υποψηφίου της ομοσπονδιακής γραμμής, του Άντρου Κυπριανού, Πρόεδρος της Βουλής θα αναδειχθεί ένα πρόσωπο (Μαρίνος Σιζόπουλος ή Δημήτρης Συλλούρης) που θα εξελιχθεί σε ένα εκ των ηγετών του απορριπτικού χώρου σε περίπτωση που φτάσουμε κοντά σε συμφωνία ή μπροστά σε δημοψήφισμα για αποδοχή ή απόρριψη ενός σχεδίου λύσης.
  • Δεν νομίζω να περιμένουν οι κυβερνώντες πως θα πρέπει να αναλάβουν το βάρος αυτού του πισωγυρίσματος οι βουλευτές του ΑΚΕΛ, εγκρίνοντας τον Αβέρωφ Νεοφύτου για πρόεδρο του σώματος!
  • Ο Συναγερμός να έρθει να αναγνωρίσει τη θετική στάση του ΑΚΕΛ στο ζήτημα της λύσης και την αναγκαιότητα για ένα δυνατό επανενωτικό χώρο όπως αυτό που προσφέρει η Αριστερά, ως εργαλείο για την επόμενη μέρα της επανένωσης.
  • Είναι δική τους η επιλογή. Θα αφήσουν τη Βουλή έρμαιο των λαϊκιστών της ακροδεξιάς και της απόρριψης μπροστά σε κρίσιμες εξελίξεις στο κυπριακό; Ποιος θα αντικόψει τους αντιομοσπονδιακούς του ΕΛΑΜ, του Λιλλήκα, της Θεοχάρους. Ο αντιομοσπονδιακός Μαρίνος Σιζόπουλος κι ο επίσης αντιομοσπονδιακός Δημήτρης Συλλούρης, αμφότεροι εμφορούμενοι από συνεδριακές αποφάσεις υπό την προεδρία τους;
  • Οι αντιομοσπονδιακοί σχηματισμοί που μπήκαν στη Βουλή, σε συμμαχία με το όμορο ΔΗΚΟ του Νικόλα Παπαδόπουλου και τις «ευλογίες» της Αρχιεπισκοπής έχουν πλέον τη σχετική πλειοψηφία. Ο αντιΑΚΕΛισμός που οργάνωσε σε συμμαχία με όλους αυτούς ο ΔΗΣΥ από το 2011, γέννησε κατά κάποιο τρόπο μια πιο εθνικιστική και απορριπτική πολιτική έκφραση η οποία απειλεί και το ίδιο.
  • Είτε βάζουν οι συναγερμικοί βουλευτές την Κύπρο αποφασιστικά σε τροχιά λύσης, ξεκινώντας την καμπάνια υπέρ του ΝΑΙ από την Πέμπτη κιόλας, είτε ρίχνουν λευκή πετσέτα στον απορριπτισμό και την οπισθοδρόμηση. Λύση ή φουστανέλα λοιπόν;  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...