"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Οκτωβρίου 2016

Να επιτέλους μια ανάρτηση άξια σχολιασμού – Το Κυπριακό κι ο ιμπεριαλισμός

  • Ψάχνω εδώ και καιρό να βρω μια ανάρτηση που θα με τσιγκλήσει να γράψω.  Τη βρήκα στην Αγκάρρα, ένα blog που παρακολουθώ σχεδόν ανελλιπώς από την ημέρα της ίδρυσής του και με το οποίο έχω -ως ιστολόγιο και πολιτική φιλοσοφία- αρκετές συγκλίσεις αλλά και αποκλείσεις.
  • Η Αγκάρρα διαπραγματεύεται στην τελευταία της ανάρτηση το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής ανάλυσης του Κυπριακού, διερωτούμενη με νόημα ποιοί άραγε να φοβούνται, να νιώθουν άβολα δηλαδή, με μια τέτοια ανάλυση.
  • Ξεκινώντας, ας συμφωνήσουμε με την Αγκάρρα πως όντως υπάρχουν δύο δρόμοι από τους οποίους μπορεί να προέλθει η άρνηση του εν πολλοίς δοσμένου και επιβαλλόμενου πλαισίου ομοσπονδιακής ή και συνομοσπονδιακής λύσης όπως θα επιχειρηματολογήσουν πολλοί φαντάζομαι, ειδικά όταν παρουσιαστεί μια τελική συμφωνία.
Οι δύο δρόμοι του Όχι
  • Ο ένας δρόμος της απόρριψης του γνωστού, διχοτομικού από μία άποψη, πλαισίου της ΔΔΟ, είναι σίγουρα η εθνικιστική, πρώην και νυν ενωτική (με την Ελλάδα), Δεξιά και Ακροδεξιά, που σαφώς προτιμά μια Κύπρο ελληνική, ας είναι και μισή. Μαζί τους συμπλέουν εδώ και δεκαετίες διάφορα οικονομικά-εξουσιαστικά κρατικά και παρακρατικά κατεστημένα που «μεγαλούργησαν» μετά το 74’. 
  • Αυτά τα κατεστημένα εκφράζονται σήμερα από την Αρχιεπισκοπή, μεγάλη μερίδα του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ αλλά και από συσπειρώσεις εντός του ΔΗΣΥ. Οι τελευταίες εμφανίζονται μάλιστα αυτόνομα σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις (Νέοι Ορίζοντες, Ευρωκό, Αλληλεγγύη και διάφορα άλλα μικρά όπως οι προσπάθειες των Προδρόμου, Ττίμη Ευθυμίου κλπ), με κύριο πρόταγμα τη διαφοροποίηση στην ανάλυση του Κυπριακού.
  • Η συγκεκριμένη παράταξη, με το νεότερο μέλος της ν’ ακούει στο όνομα Γιώργος Λιλλήκας, προκρίνει εμμέσως πλην σαφώς τη διχοτόμηση ως την καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση. Αυτό, όσο κι αν το πασπαλίζουν με διάφορα, δεν κρύβεται. Και η απόδειξη πως αυτό είναι στην ουσία που εισηγούνται, είναι το γεγονός πως γνωρίζουν πολύ καλά πως η διεθνώς συμφωνημένη βάση λύσης του προβλήματος δεν είναι δυνατό να αλλάξει.
  • Προτείνοντας την αλλαγή γραμμής στο Κυπριακό, έτσι αόριστα και χωρίς να συνυπολογίζονται οι διάφορες παράμετροι, οι απορριπτικοί (της διζωνικής) κύκλοι απλά προσπαθούν να ωραιοποιήσουν και να ηρωοποιήσουν τη διχοτομική τους πρόταση.
  • Η κυρίαρχη ιδεολογία πίσω από τη διχοτομική αυτή πρόταση έγκειται κυρίως στην άποψη πως η Κύπρος είναι ελληνική και χριστιανική. Με την τουρκική στρατιωτική παρουσία και κατοχή, η ελεύθερη Κύπρος εξακολουθεί να είναι ελληνική εκπροσωπόντας διεθνώς ολόκληρο το νησί. Η κατεχόμενη περιμένει τη λύτρωση «πάλι με χρόνια με καιρούς».
  • Σύμφωνα με τους κύκλους αυτούς, οι τουρκοκύπριοι αποτελούν μία μειονότητα που θα πρέπει να απολαμβάνει συγκεκριμένα δικαιώματα αλλά σίγουρα χωρίς το δικαίωμα του συνεταιρισμού. Όλα αυτά θα μπορούν να υλοποιηθούν όταν αλλάξουν οι ισορροπίες στην περιοχή και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποδυναμωθεί ή κατακερματιστεί η Τουρκία. Καλοδεχούμενος πάντα σ’ αυτή την ιδεολογική πλατφόρμα και ο γέρων Παΐσιος του οποίου οι προφητείες «δένουν» την εικόνα.
  • Επίσης, στα επιχειρήματα του χώρου αυτού συνήθως φιγουράρουν δύο πιασάρικα συνθήματα. Το πρώτο αφορά το «ένας άνθρωπος μια ψήφος» και το δεύτερο στο «να μην βάλουμε την υπογραφή μας στην επισημοποίηση του τουρκοκυπριακού («τούρκικου») κρατιδίου».
  • Πίσω από αυτή την ιδεολογική γραμμή, όπως ανέφερα, βρίσκεται η βεβαιότητα πως η Κύπρος είναι ελληνική και χριστιανική και πως οποιαδήποτε άλλη διευθέτηση αποτελεί ενδοτισμό και συμβιβασμό.
  • Η μόνη υποχώρηση που κάνει η απορριπτική παράταξη είναι η διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με μια βελτιωμένη όμως Ζυρίχη που θα αναιρεί να «υπερπρονόμια» των τουρκοκυπρίων.
***
  • Ο δεύτερος δρόμος από τον οποίο μπορεί να προέλθει η απόρριψη της ΔΔΟ στη βάση μιας ιδεολογικής συνέπειας είναι, όπως περιγράφεται στην ανάρτηση της Αγκάρρας, μια κάποια αντιιμπεριαλιστική ανάλυση.
  • Σύμφωνα με αυτή, η βάση λύσης είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ιμπεριαλιστών, επισημοποιεί στην ουσία τη διχοτόμηση και δένει την Κύπρο με όλους τους δυνατούς τρόπους στο άρμα των πολεμοκάπηλων. Δεν θα πρόκειται για ομοσπονδία αλλά για μια συγκεκαλυμμένη συνομοσπονδία η οποία θα λειτουργεί ως προτεκτοράτο των δυτικών ή γενικά των μεγάλων παικτών. Οι Κύπριοι θα πρέπει να αντισταθούν και να απορρίψουν αυτές τις μεθοδεύσεις.
  • Κάτι τέτοιο μας είπε τις προάλλες και ο Σιζόπουλος, πως είναι δυνατόν, αναρωτήθηκε, το ΑΚΕΛ να επιμένει σε μια λύση που προωθείται εδώ και 40 χρόνια από τα ΝΑΤΟϊκά κέντρα; Κύριος εκφραστής αυτής της άποψης στον ευρύτερο ελληνόφωνο χώρο είναι το ΚΚΕ. Απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, η Αγκάρρα φιλοδοξεί να επεξεργαστεί και να υπερασπιστεί αυτή τη γραμμή το επόμενο διάστημα, κι αυτό προσδίδει κάποιο ενδιαφέρον στον αριστερό κυπριακό διάλογο.
…και οι δύο δρόμοι του Ναι
  • Στο σημείωμα της Αγκάρρας γίνεται αναγνώριση του γεγονότος πως και ο χώρος υπέρ της λύσης έχει δύο διαφορετικές αφετηρίες. Και σ’ αυτό συμφωνούμε.
  • Η Αριστερά επιδιώκει μέσα από τη λύση την αποστρατικοποίηση, της ειρήνευση και την συνεργασία των δύο κοινοτήτων, την ανάπτυξη ενωτικών θεσμών που τελικά να οδηγήσουν στη λαϊκή ενότητα ε/κ και τ/κ.  Με τη σφυρηλάτηση αυτής της ενότητας, ο λαός θα έχει το δικαίωμα στο μέλλον να διεκδικήσει μια πιο δημοκρατική εξουσία στη βάση των ταξικών και όχι των κοινοτικών ζητούμενων και επιδιώξεων.
  • Για το ΑΚΕΛ δεν έχουν τόση σημασία διάφορες επιμέρους παράμετροι της λύσης όσο η διασφάλιση πως η χώρα θα μείνει έξω από το ΝΑΤΟ, χωρίς κινδύνους ξένης επέμβασης και όσο το δυνατό πιο κεντρικά διοικούμενη. Είναι υπέρ μιας ισχυρής ομοσπονδίας αλλά μπορεί να βάλει νερό στο κρασί του αν ενισχυθεί η ανεξαρτησία του τόπου σε συνδυασμό με το Ρωσικό και Κινέζικο ενδιαφέρον στην περιοχή και την επιρροή των BRICKS/τρίτου κόσμου γενικότερα στον ΟΗΕ.
  • Η φιλελεύθερη προσέγγιση υπέρ της λύσης τώρα, αυτή που εκφράζεται από την «Κληριδική γραμμή» στον ΔΗΣΥ και ευρύτερα στον κεντροδεξιό χώρο, φτάνει στη Διζωνική από ένα εντελώς διαφορετικό δρόμο.
  • Ο χώρος αυτός μπορεί ακόμη να εμφορείται από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, να τιμά φασίστες όπως ο Γρίβας, να μην αναγνωρίζει τη μαύρη τρύπα που άφησε η εθνικιστική δράση στο νησί από το 1955, να εξισώνει τους πραξικοπηματίες με τους αντιστασιακούς και να διατηρεί άσβεστη την αντικομουνιστική ρητορική και υπόγεια δράση, αλλά δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει τις πραγματικότητες.
  • Ο λόγος που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα συνθήματα, όπως κάνει κυρίως στις προεκλογικές περιόδους, είναι το γεγονός πως ξέρει πολύ καλά πως δεν μπορούμε να πάμε πίσω από το 74’. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών και τις συμφωνίες κορυφής Μακαρίου-Ντενκτάς και Κυπριανού-Ντενκτάς του 77’ και 79’, είναι δεδομένο πως το πρόβλημα αναζητά τη λύση του στα πλαίσια μιας διζωνικής ομοσπονδίας.
  • Δεν είναι αμελητέο επίσης πως ο επιχειρηματικός χώρος βλέπει ευκαιρίες στη λύση του Κυπριακού και πως εδώ και καιρό προσπαθεί να ενώσει τις δυνάμεις του με τα αντίστοιχα τουρκοκυπριακά ή ακόμα και τα τούρκικα επιμελητήρια. Τα οικονομικά οφέλη της λύσης είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,  η βασική κινητήρια δύναμη πίσω από το «ναι» του χώρου αυτού.
  • Αν διαπιστώσουν πως μπορούν να έχουν οικονομικά και πολιτικά οφέλη από τη μη λύση, τη διαιώνιση ή τη στρατιωτικοποίηση του προβλήματος, τότε μπορούν σχετικά εύκολα να διαφοροποιήσουν και τις άμεσες στοχεύσεις τους. Παρόλα αυτά, ως πολιτική ηγεσία λογοδοτούν στους δυτικούς και ως εκ τούτου είναι δεσμευμένοι να αναγνωρίζουν τη βάση λύσης, τουλάχιστον σε διεθνές επίπεδο.  
  • Και δεν έχουν φυσικά κανένα πρόβλημα με ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ή κάποιες ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές εγγυήσεις για την εφαρμογή της λύσης. Αυτό τους έλειπε...
Ποιοί να φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση;
  • Για να πιάσουμε όμως, κλείνοντας, και το γάντι που έριξε η Αγκάρρα στους αριστερούς υποστηρικτές μιας λύσης στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
  • Είμαστε εμείς αυτοί που μπορεί να φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού; Και γιατί κατ’ ανάγκη, η ιμπεριαλιστική ανάλυση του Κυπριακού να οδηγεί στην απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης;
  • Η ιμπεριαλιστική, η ιστορική δηλαδή, ταξική και γεωπολιτική ανάλυση του Κυπριακού, μάλλον οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, σε... απόρριψη της απόρριψης και όχι στην ενίσχυσή της από τ’ αριστερά. Θεωρώ λανθασμένη τη θέση τόσο του ΚΚΕ όσο και όσων προσπαθούν με αριστερή επιχειρηματολογία να προεξοφλήσουν πως η αρνητική στάση ενάντια στη λύση είναι μια αγωνιστική στάση.
  • Εδώ είμαστε λοιπόν, αν επιθυμούν οι φίλοι της Αγκάρρας να επιχειρηματολογήσουν και να υποστηρίξουν τη θέση τους, να αποδείξουμε στη βάση της ταξικής και ιμπεριαλιστικής ανάλυσης πως υπό κάποιες βασικές προϋποθέσεις, η λύση θα αποτελέσει θετικό βήμα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του.
  • Οι προϋποθέσεις αυτές βρίσκονται στις πάγιες και διαχρονικές αρχές που προτείνει το ΑΚΕΛ για τη λύση του Κυπριακού. Θέλουμε να τερματιστεί η κατοχή, να σταματήσουν οι λεγόμενες εγγυήσεις, να δημιουργηθεί ένα ομόσπονδο κράτος που θα φέρει τις δύο κοινότητες κοντά, ελαχιστοποιώντας τις ξένες επεμβάσεις.
  • Χρειάζεται να περάσει το εθνικό, κατασκευασμένο εν πολλοίς, συναίσθημα σε δεύτερη μοίρα και να αναδειχτεί η κυπριακή ταυτότητα, η ενότητα του χώρου και του λαού, τα ταξικά του συμφέροντα. Κι αυτό μόνο με λύση κι επανένωση μπορεί να επιτευχθεί. Λύση με συγκεκριμένες ομοσπονδιακές προδιαγραφές, στα πλαίσια του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής fuckin Ένωσης και των ομόφωνων απόφασεων του εθνικού μας ...γουμά.
  • Είναι αντιιμπεριαλισμός να συνεχίσει η κατοχή, να διατηριθεί το σύστημα εγγυήσεων, να λειτουργεί ανεξέλεγχτα η Τουρκία στη βόρεια Κύπρο; Και πως άραγε δικαιώνονται ο Γρίβας, ο Ντενκτάς και η CIA; Με την απόρριψη οποιασδήποτε λύσης αυτού του τύπου ή αρπάζοντας κάθε ευκαιρία για επανένωση του τόπου και του λαού;
  • Για να δούμε λοιπόν ποιοί άραγε φοβούνται την ιμπεριαλιστική ανάλυση. Πάντως όχι εμείς.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...