"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

27 Νοεμβρίου 2016

Ανεδαφική κι επικίνδυνη η νέα θέση του ΚΚΕ για το Κυπριακό

Απογοήτευση στην Αριστερά των δύο κοινοτήτων και ενθουσιασμό στους εθνικιστικούς κύκλους σκόρπισε η αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ - Μόνοι κερδισμένοι από την εγκατάλειψη του ομοσπονδιακού στόχου θα είναι η Τουρκία, το ΝΑΤΟ και τα διχοτομικά κατεστημένα σε βορρά και νότο
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη Γνώμη και τον Εργατικό Αγώνα, 11/11/2016
  • Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. Να ζητά το ΑΚΕΛ στο Ανόι του Βιετνάμ, όπως κάθε χρόνο στις διεθνείς συναντήσεις Εργατικών και Κομμουνιστικών κομμάτων, τη στήριξη από το παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα για λύση του Κυπριακού στη βάση της συμφωνημένης λύσης στα πλαίσια του ΟΗΕ, και να την παίρνει από όλους εκτός από το ΚΚΕ!
  • Εν τη σοφία της, η σημερινή ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας αποφασίζει πλέον να διαφοροποιηθεί από τα υπόλοιπα κινήματα και στο Κυπριακό.  Κατά κάποιο τρόπο, επιλέγει να αυτοαναγορευθεί σε κάποιου είδους καθοδηγητή των άλλων εργατικών και κομμουνιστικών κομμάτων και είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς από πού πηγάζει η ανάγκη αυτή για ιδεολογική ηγεμόνευση των πάντων.
  • Με ποιά άραγε εχέγγυα μπορεί η τάση που ελέγχει τα τελευταία χρόνια τις τύχες του ΚΚΕ να παρουσιάζεται ως ο αλάνθαστος ερμηνευτής του σημερινού ιμπεριαλισμού και να υποδεικνύει στους άλλους λαούς και τα κινήματά τους, σε αδελφικά μάλιστα κόμματα, τη γραμμή και την ανάλυση που πρέπει να ακολουθήσουν;
  • Και ποιά βαρύτητα έχει ο δικός τους λόγος κι η δική τους ανάλυση σε σύγκριση για παράδειγμα με το αδελφό κόμμα της Κούβας, που αποδεδειγμένα δίνει μια συνεχόμενη μάχη με τον ιμπεριαλισμό με μεγάλη υπό τις περιστάσεις επιτυχία αλλά δεν διστάζει ούτε ένα δευτερόλεπτο να συνταχθεί με το ΑΚΕΛ;
ΠΕΤΟΥΝ ΤΙΣ ΣΚΟΥΦΙΕΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ
  • Το σκεπτικό πάνω στο οποίο βασίζεται αυτή η σοβαρή αλλαγή θέσης εκ μέρους του ΚΚΕ, θα μπορούσε να πει κανείς  πως αποτελεί το πλέον αρνητικό σενάριο σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.
  • Το ΚΚΕ ισχυρίζεται πως η όποια λύση ομοσπονδιακού τύπου  θα λειτουργεί εις βάρος του κυπριακού λαού στο σύνολό του και υπέρ των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, παραπέμποντας στο ενιαίο κράτος.
  • Συνοψίζοντας,  η ανάλυσή του προβλέπει με ιδιαίτερη δόση σιγουριάς πως η όποια λύση θα είναι στην ουσία συνομοσπονδιακή, θα καταπατεί καίρια ανθρώπινα δικαιώματα, θα καθιστά την Κύπρο σε προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ αλλά και πως θα μετατραπεί σε πηγή περισσότερων δεινών που θα οδηγήσουν σε περεταίρω αποσταθεροποίηση στην περιοχή μας.
  • Πιο μαύρα κι άραχνα δεν θα μπορούσαν να παρουσιαστούν τα πράγματα. Ως αποτέλεσμα αυτής της τοποθέτησης, γνωστοί απορριπτικοί αλλά και συνάμα αντικομουνιστικοί κύκλοι στην Κύπρο –αφού συνήθως αυτές οι δύο ιδιότητες πάνε πακέτο- βρέθηκαν να πετούν τις σκούφιες τους νιώθοντας δικαιωμένοι για τις θέσεις τους.
  • Πρώτα η «Σημερινή», η ναυαρχίδα ίσως του «πολιτικά ορθού» απορριπτικού και αντικομουνιστικού τύπου που έκανε πρωτοσέλιδη την σχετική είδηση και ακολούθως το κόμμα «Αλληλεγγύη» και η Πρόεδρός του Ελένη Θεοχάρους, που χαιρέτησε την αλλαγή στις θέσεις του ΚΚΕ για το Κυπριακό προαναγγέλλοντας μάλιστα επίσκεψη στα γραφεία του κόμματος στον Περισσό.
  • Η Ελένη Θεοχάρους, για να θυμίσουμε, δήλωνε κατά την πρόσφατη προεκλογική της περιοδεία στην Αθήνα, πως αν ήταν να αυτοπυρποληθεί κάποιος για την ένωση με την Ελλάδα θα έδινε μάχη να ήταν αυτή! Η «Σημερινή» από την άλλη, είναι η εφημερίδα που χαρακτήρισε παλαιότερα από τις στήλες της ως «επάναγκες» το πραξικόπημα του 1974 και που απασχολεί στο δυναμικό της ακραιφνείς εθνικιστές όπως ο Λάζαρος Μαύρος.
  • Αυτοί όλοι ένιωσαν δικαιωμένοι για τις σημερινές θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ και το πανηγύρισαν δεόντως, θεωρώντας ίσως πως απέκτησαν ένα ακόμα σύμμαχο στον ευρύτερο ελληνόφωνο χώρο υπέρ της αντιομοσπονδιακής γραμμής.
  • Εμείς από την πλευρά μας, μόνο απογοήτευση, πικρία και απορία για τη στάση του τιμημένου κόμματος της ελληνικής εργατικής τάξης μπορούμε να εκφράσουμε.
ΠΟΙΟΥΣ ΕΥΝΟΕΙ Η ΕΓΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗΣ ΛΥΣΗΣ
  • Όπως παρατηρεί και η ανακοίνωση του ΑΚΕΛ σχετικά με την αλλαγή στις θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για τη λύση του Κυπριακού, μια ανακοίνωση που δεν διστάζει να χαρακτηρίζει ως «μεγάλο λάθος» τη στροφή αυτή, αυτοί που συνήθως καθύβριζαν νυχθημερόν το ΚΚΕ βρέθηκαν τώρα να το προβάλλουν και να το επευφημούν.
  • Κάτι προφανώς δεν πάει καλά. Με την κυπριακή Αριστερά εντός κι εκτός ΑΚΕΛ να μουδιάζει και να απογοητεύεται με την ανακοίνωση του ΚΚΕ και την ακροδεξιά από την άλλη να πανηγυρίζει και να ευελπιστεί σε ενίσχυση του απορριπτικού μετώπου, δημιουργείται μια μεγάλη αντίφαση και ένα οξύμωρο σχήμα που θα πρέπει να απασχολήσει τους συντρόφους στην Ελλάδα.
  • Ποιους εξυπηρετεί τελικά η εγκατάλειψη, με οποιαδήποτε ανάλυση, της ομοσπονδιακής βάσης λύσης του Κυπριακού όπως προτείνεται από τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ; 
  • Η απάντηση είναι απλή, άσχετο αν κάποιοι εντός κι εκτός Κύπρου κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους: Η Τουρκία θα επωφεληθεί τα μέγιστα από μια τέτοια εξέλιξη που θα της επιτρέψει να αξιώσει με σοβαρές πιθανότητες την αναβάθμιση του ψευδοκράτους ή και την ολοκληρωτική ενσωμάτωσή του βόρειου μέρους στον εθνικό της κορμό.
  • Η εμβάθυνση της διχοτόμησης θα είναι δεδομένη σε περίπτωση που η ε/κ πλευρά υπαναχωρήσει από τη συμφωνημένη βάση λύσης που περιγράφεται δεκάδες φορές σε ψηφίσματα του ΟΗΕ και άλλων οργανισμών. Οι τουρκοκύπριοι και ειδικά οι προοδευτικοί συμπατριώτες μας στα κατεχόμενα θα εγκαταλείψουν οριστικά τους αγώνες τους για επανένωση ενώ το ίδιο πιθανότατα να επισυμβεί και στις δημοκρατικές δυνάμεις στις ελεύθερες περιοχές.
  • Η εναπομείνασα Κυπριακή Δημοκρατία θα αποκτήσει ντε φάκτο σύνορα με την Τουρκία, ενώ είναι αμφίβολο αν θα επιχειρηθεί ξανά η αναθέρμανση μιας διαδικασίας συνομιλιών αφού δεν θα υπάρχει ούτε κοινή βάση αλλά ούτε και ενδιαφέρον από το διεθνή παράγοντα.
  • Με εγκατάλειψη του ομοσπονδιακού στόχου, κερδισμένος δεν θα είναι ο λαός της Κύπρου αλλά η ίδια η κατοχική δύναμη και τα κατεστημένα στις δύο κοινότητες που λειτούργησαν και λειτουργούν διχοτομικά, εξυπηρετώντας τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια για την Κύπρο.
  • Η όποια λύση προτείνεται δεν πρέπει, σε τελική ανάλυση, να συγκρίνεται με μια ιδεατή κατάσταση που υπάρχει μόνο στη φαντασία μας, αλλά με την παρούσα κατάσταση, την στρατιωτική κατοχή, τη διαίρεση του λαού και του τόπου με τη βία των όπλων, τον συνεχιζόμενο εποικισμό και την αλλοίωση του δημογραφικού και πολιτισμικού χαρακτήρα του νησιού.

15 Νοεμβρίου 2016

Σπάζουμε τους κωδικούς της απόρριψης της ομοσπονδίας

Τα άκυρα επιχειρήματα των αρνητών της επανένωσης - Η εθνικιστική ιδεολογία πίσω από την πολεμική ενάντια στη Διζωνική
Του Στέλιου Θ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 4/11/2016
  • Κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους οι πολέμιοι της συμφωνημένης βάσης λύσης για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Και τους παίρνει να το κάνουν αυτό γιατί δεν αντιμετωπίζουν στα πλείστα ΜΜΕ και γενικότερα στον ευρύτερο κοινωνικό διάλογο, την απαιτούμενη πίεση έτσι ώστε να αποκαλύψουν τις πραγματικές τους θέσεις και προθέσεις.
  • Τους επιτρέπεται να καμουφλάρουν την κατ’ ουσία διχοτομική και εθνικιστική τους πρόταση γιατί στηρίζονται σε δεκαετίες επίσημης κρατικής, σχολικής και εκκλησιαστικής προπαγάνδας που θέλει την Κύπρο απόλυτα ελληνική και χριστιανική.
  • Πίσω από την άρνηση της διζωνικής ομοσπονδίας αλλά και τα διάφορα επιχειρήματα ενάντια στη βάση λύσης και τις πρόνοιες που συνοδεύουν τα πλείστα σχέδια που συζητιούνται κατά καιρούς, βρίσκεται η ιδεολογική γραμμή πως αυτός ο τόπος κι αυτός ο λαός δεν θα λυτρωθούν αν δεν καταστεί η Κύπρος ένα απόλυτα ελληνοχριστιανικό κράτος. Οτιδήποτε άλλο είναι γι αυτούς υποχώρηση, συμβιβασμός και ενδοτισμός.
Η «ΕΥΛΟΓΙΑ» ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ
  • Από τη στιγμή που οι συνθήκες οδήγησαν, πρώτα στην αποχώρηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας από το κράτος της Ζυρίχης και αργότερα στην τούρκικη εισβολή του 74’, τη γεωγραφική διαίρεση και την ανταλλαγή πληθυσμών, η δεύτερη καλύτερη λύση για την εθνικιστική παράταξη είναι το μισό ελληνοκυπριακό κράτος. Αυτό δηλαδή που μας επιβάλλει η Τουρκία υποστηρίζοντας πως έφερε την ειρήνη στο νησί.
  • Οι διακοινοτικές συγκρούσεις στη δεκαετία του 1960 και η τούρκικη κατοχή της βόρειας Κύπρου που συνεχίζεται για 42 χρόνια, έχει προσδώσει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ντε φάκτο δικαίωμα να εκπροσωπεί διεθνώς την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό το γεγονός θεωρείται από την εθνικιστική και αντιομοσπονδιακή παράταξη ως μια «τύχη» που δεν θα πρέπει με τίποτα να εγκαταλειφθεί.
  • Έχουμε στο νότο ένα ελληνοχριστιανικό κράτος με διεθνή αναγνώριση και συμμετοχή σε καίριους πολυεθνικούς οργανισμούς και ενώσεις όπως η Ευρωπαϊκή, και στο βορρά μια παράνομα κατεχόμενη περιοχή που δεν αναγνωρίζεται από κανένα εκτός της Τουρκίας. Αυτή την «ευλογία» δεν είναι διατεθειμένοι αυτοί οι κύκλοι να την παραδώσουν τόσο εύκολα.
  • Εξόφθαλμα, οι πολέμιοι της λύσης προτιμούν τη συνέχιση της παράνομης τούρκικης κατοχής παρά μια ομοσπονδιακή διευθέτηση. Η τούρκική παρουσία στο νησί καθώς και η αδιαλλαξία της Άγκυρας και μερίδας τουρκοκυπρίων ευνοούν τη στρατηγική και την ιδεολογική τους γραμμή, παρέχοντας ταυτόχρονα και ένα αδιάσειστο άλλοθι στις δικές τους διχοτομικές προθέσεις.
Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ
  • Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη παράταξη ούτε που θέλει να ακούσει για ομοσπονδία, για συνεταιρισμό με τους τουρκοκύπριους και για ένα δικοινοτικό κράτος που θα σέβεται την καταγωγή όλων των κατοίκων του, κρατώντας τις δέουσες ίσες αποστάσεις σε θρησκευτικά και εθνικά ζητήματα.
  • Γι αυτό και αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα  όταν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα φουντώνει το αίτημα για επανένωση του τόπου ή όταν παρατηρούνται κάποιες χαλαρώσεις κατά καιρούς στην τούρκικη πολιτική στο Κυπριακό. Αντίθετα, αυτοί οι κύκλοι νιώθουν μεγάλη ασφάλεια και ικανοποίηση όταν είτε από τα κατεχόμενα ή από την ίδια την Τουρκία, στέλνονται μηνύματα που απομακρύνουν την πιθανότητα λύσης.
  • Εξ ου και σπεύδουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν να προβάλουν και τις περισσότερες φορές να υπερμεγεθύνουν ή και να διαστρεβλώσουν τις όποιες αναφορές γίνονται από την άλλη πλευρά. Θέλουν στην ουσία να εμπεδώσουν στην κοινή γνώμη ότι με την Τουρκία αλλά και με τους τουρκοκύπριους δεν υπάρχει πιθανότητα συνεννόησης, γι αυτό και υπονοούν πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε καλύτερες μέρες απορρίπτοντας ακόμα και την εμβάθυνση στις δικοινοτικές συνομιλίες.
  • Η μεγαλύτερη υποχώρηση που μπορεί το απορριπτικό στρατόπεδο να κάνει σε ότι αφορά το κυπριακό, σε θεωρητικό φυσικά επίπεδο, είναι η επιστροφή στο σύνταγμα του 1960, με αφαιρεμένες όμως τις πρόνοιες που καταστούν την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως συνεταιριζόμενο μέρος. Μπορούν να αποδεχθούν τους τουρκοκύπριους μόνο ως μειονότητα που θα υπακούει, όπως και οι υπόλοιπες μικρότερες, στην ελληνική πλειοψηφία.
ΤΑ ΑΚΥΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΩΝ
  • Η πικρή αλήθεια είναι πως τόσο το σύνταγμα της Ανεξαρτησίας του 60’ όσο και η ιδέα για μετεξέλιξη σε ομοσπονδία δύο γεωγραφικά καθορισμένων πολιτειών, είναι αποτέλεσμα της εθνικιστικής δράσης στο νησί και των ξένων επεμβάσεων.
  • Οι εθνικιστές και δη οι οπαδοί της ΕΟΚΑ και του Γρίβα, είναι μάλλον οι τελευταίοι που θα μπορούσαν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του «ένας άνθρωπος μια ψήφος» ή υπέρ της αρχής της πλειοψηφίας.
  • Το 1955 το εθνικό κατεστημένο και η Εκκλησία οργάνωσαν και διεξήγαγαν ένα ένοπλο αγώνα που απέκλειε όχι μόνο την ελληνοκυπριακή Αριστερά αλλά και τους τουρκοκύπριους. Εφόσον ο απελευθερωτικός αγώνας στην Κύπρο είχε ξεκάθαρα εθνικό αλλά και ιδεολογικό χαρακτήρα, χωρίς παράλληλα να συμπεριλαμβάνει τους Κύπριους των άλλων κοινοτήτων, το κατά τ’ άλλα αυταπόδειχτο αίτημα για «ένας άνθρωπος-μια ψήφος» θάφτηκε εξ ολοκλήρου και δια παντός.
  • Ένα τέτοιο αίτημα θα είχε μια λογική συνέπεια να υποστηρίζεται αν ο αγώνας δεν ήταν εθνικός, αν δεν αποκλείονταν οι άλλες κοινότητες και η Αριστερά. Τότε θα μπορούσαμε, με ένα κοινό δηλαδή αντιαποικιακό αγώνα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, να θέταμε ζητήματα που υπερβαίνουν την εθνική καταγωγή και καθιστούν τους Κύπριους απόλυτα ίσους απέναντι στο κοινό τους κράτος.
  • Ο αγώνας της ΕΟΚΑ όμως, καθώς και η συνέχεια της ένοπλης δράσης των εθνικιστών στην Κύπρο που κατέληξε στην ΕΟΚΑ Β’, το πραξικόπημα και την εισβολή, οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια σε σχέδια επίλυσης που ενισχύουν την πολιτική διαίρεση των δύο μεγάλων κοινοτήτων του νησιού, προβάλλοντας εντέλει την ομοσπονδία ως τη μοναδική, υπό τις ιστορικές συνθήκες και πραγματικότητες, λύση.
  • Κι αυτό γιατί μόνο μια ομοσπονδία μπορεί να προσδώσει καθεστώς πολιτικής ισότητας σε μια μειοψηφούσα κοινότητα εφόσον παράλληλα η πλειοψηφούσα κοινότητα, σε επίπεδο ηγεσίας τουλάχιστον, έχει αποδείξει στην πράξη από το 1955 μέχρι και την τραγωδία του 1974 αλλά δυστυχώς και στη συνέχεια, πως δεν είχε καμιά γνήσια πρόθεση να την  αναγνωρίσει και να την παραχωρήσει.
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
  • Φτάνουμε έτσι σε ένα οξύμωρο και αντιφατικό συνάμα σημείο, οι εθνικιστές να απορρίπτουν μια λύση, την ομοσπονδιακή, που η ίδια η ιδεολογία τους προκάλεσε και σταδιακά επέβαλε. Η εθνικιστική, ενωτική, αντιτουρκοκυπριακή ένοπλη και πολιτική δράση είναι που οδήγησε τόσο στο δοτό και προβληματικό σύνταγμα του 60’, όσο και στη διζωνική ομοσπονδία.
  • Ας μη ζητούν λοιπόν και τα ρέστα οι εθνικιστές, παρουσιαζόμενοι ως ανυποχώρητοι και ασυμβίβαστοι. Η αναίρεση της διχοτόμησης δεν θα επισυμβεί ούτε με πολιτικές του τύπου «πάλι με χρόνια με καιρούς» ούτε φυσικά με ξαναζεσταμένες παραεκκλησιαστικές ψευδοπροφητείες που κάνουν λόγο για καταστροφή ή διάλυση του κράτους Τουρκίας.     
  • Η ομοσπονδιακή λύση μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει θετικό βήμα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του. Οι προϋποθέσεις αυτές βρίσκονται στις πάγιες και διαχρονικές αρχές που προτείνει το ΑΚΕΛ για τη λύση του Κυπριακού. Θέλουμε να τερματιστεί η κατοχή, να σταματήσουν οι λεγόμενες εγγυήσεις, να δημιουργηθεί ένα ομόσπονδο κράτος που θα φέρει τις δύο κοινότητες κοντά, εκμηδενίζοντας την πιθανότητα για ξένες επεμβάσεις.
  • Η Αριστερά επιδιώκει μέσα από τη λύση την αποστρατικοποίηση, της ειρήνευση και την συνεργασία των δύο κοινοτήτων, την ανάπτυξη ενωτικών θεσμών που τελικά να οδηγήσουν στη λαϊκή ενότητα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. 
  • Με τη σφυρηλάτηση αυτής της ενότητας, ο λαός θα έχει το δικαίωμα στο μέλλον να διεκδικήσει μια πιο δημοκρατική και άμεση εξουσία, στη βάση των ταξικών και όχι των εθνικών ζητούμενων και επιδιώξεων.  Η διχοτόμηση και η διαιώνιση του στάτους κβο, δεν είναι λύση. 

1 Νοεμβρίου 2016

Μια αριστερή υπόθεση

  • Τούτο το blog εφτιάχτηκε πριν εφτά χρόνια για την επανένωση. Η επανένωση της Κύπρου εν ξεκάθαρα μια αριστερή υπόθεση, ένα βήμα εκδημοκρατισμού.
  • Έννεν τυχαία που λυσσομανούν τα εθνικιστικά τζιαι τα εκκλησιαστικά κατεστημένα ενάντια στην προοπτική της λύσης. Ξέρουν τούτο που ξέρουμε τζι εμείς, πως εν μια αριστερή υπόθεση η λύση, πως τα ψάρκα που εν τωρά στο νερό θα φκουν έξω, τζιαι τζιείνα που σπαρταρούν μισό αιώνα τζιαι βάλε πας την άμμο την καυτή, θα σιενοστούν μες τα κύμματα τζιαι θα ξεδιψάσουν το νερό που ελειφτήκαν τόσα χρόνια.
  • Τες στραβωμάρες που έκαμε το ΚΚΕ στην Ελλάδα τζι αφόπλισε το κίνημα, νομίζει πως μπορεί να τες συνεχίσει τζιαι στην Κύπρο. Με τσίππα με αντροπή τους έμεινε ύστερα που την αυτοχτονία της ένωσης που μας επεβάλαν το 48’ εν τη σοφία τους….
  • Εκαταστρέψαν μας τότε με τη σιουρκά τους πως όπου να ναι κατεβαίνουν Αθήνα, τζιαι πάσιν τωρά να επαναλάβουν τες παλληκαρκές τους. Πας τη ράσιη μας.
  • Φυσικά, εν τζι εχρειάζετουν πάντα ένα ΚΚΕ τζιαι οι παλινωδίες του για να τα κάμουμε σαλάτα. Εν τζαι είπε μας το ΚΚΕ να φκάλουμε το Τάσσο πρόεδρο. Αν τζιαι μετά εσυμπαθήσαν τον πολλά στον Περισσό…
  • Μόνοι μας εφκάλαμεν τα μμάθκια μας στη πολλά σύγχρονην ιστορία. Ο Τάσσος επερίπαιξε τζιαι εχρησιμοποίησε μας, ο κύκλος του έβαλε στη συνέχεια το κόμμα στο στόχαστρο τζαι τραβούμεν ακόμα πολλά που λλόου τους. Ο Χριστόφιας τζαι ο Κατσουρίδης έχουν πολλά κρίματα να κόψουν που εκάμαμε το Τάσσο πρόεδρο τζιαι γινήκαμεν ουρά του κυπριακού φασισμού για ένα κρίσιμο διάστημα.
  • Μετά το συνεταιρικό ξεφόρτωμα των ιδεών Γκάλι τζιαι τη συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ (τζαι ΕΔΕΚ υπογείως το 93’) για να θαφτεί η λύση, έπρεπε να κοπεί η ιστορία με τα κόμματα της απόρριψης.
  • Αντί αυτού, επιάσαμε το μάστρο της αντιδιζωνικής τζιαι κάμαμεν τον πρόεδρο. Άλλαξεν ο άθρωπος… Κόφκεις κρίματα για τα ψέματα, να ξέρεις…
  • Όπως τζαι να χει. Τούτο το blog λοιπόν εν της επανένωσης, της ομοσπονδίας. Τζαι φιλοδοξά να παίξει το μικρό του ρόλο να το δει ο κυπραίος πιο ανοικτά το θέμα, να σταματήσει να λαλεί της Τουρκίας... μπράβο σου που μας εδιχοτόμησες!
  • Σε τούντη συγκυρία, που πραγματικά εν δυσεύρετη, επιτρέπεται να αισιοδοξούμε. Μα το σημαντικό έννεν τούτο τελικά, το ζήτημα είναι να σταματήσει ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός, ο τυχοδιωκτισμός τζιαι οι ψευτοπαλληκαράες να κατευθύνουν την Κύπρο τζιαμαί που τους περνά, στο διχασμό τζιαι την οπισθοδρόμηση.
  • Έχει συμφέρον μερίδα του κεφαλαίου να προχωρήσει το πράμα. Άλλη μερίδα εν θέλει να χαλάσει η φόρμουλα που γεννά χρήμα τζ εξουσία. Εν κατανοητό.
  • Όμως ακόμα ένα ακόμα κυπραίο, ούτε ελληνοκύπριο-ούτε τουρκοκύπριο, να κερδίσουμε που τούτη ούλλη τη διαδικασία, θα είναι κάτι.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...