"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Δεκεμβρίου 2016

Κυπριακό 2017: Προς τους εξ Ελλάδος αριστερούς το ανάγνωσμα

Η ειρήνη στην Κύπρο δεν θα εμποδιστεί - Kibris' ta baris engellenemez
  • Στα καθήκοντα του κινήματος επαναπροσέγγισης και επανένωσης του λαού μας συμπεριλαμβάνεται σίγουρα και η ενημέρωση των δημοκρατικών κινημάτων και των αγωνιστών των άλλων λαών για τις θέσεις και τον αγώνα μας καθώς φυσικά και η προσέλκυση διεθνιστικής αλληλεγγύης στις προσπάθειες που καταβάλλουμε.
  • Μετά την απόφαση της ΚΕ του ΚΚ Ελλάδας να υπαναχωρήσει από τη διαχρονική στήριξη στις προσπάθειες του λαού μας για μια λύση του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και με ένα σκεπτικό που κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην κατανόηση του προβλήματος και των πραγματικών συνθηκών στο νησί, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό να φτάσουν στους λαϊκούς ανθρώπους της χώρας αυτής τα μηνύματα του κυπριακού δικοινοτικού κινήματος για επανένωση.
  • Κρέμεται πάνω από τα κεφάλια της πρωτοπορίας των δημοκρατικών αγώνων στην Κύπρο μια αστήριχτη και αηθέστατη ύβρις. Αφήνονται υπονοούμενα από διάφορα αριστερίζοντα σχήματα στην Ελλάδα και από εκπροσώπους μάλιστα του ΚΚΕ, για συνεργασία μας δήθεν με τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, επειδή, άκουσον-άκουσον, παλεύουμε για μια λύση του Κυπριακού προβλήματος που θα επανενώνει τον τόπο και το λαό σε ομοσπονδιακή βάση και σε συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας.
  • Προεξοφλούν πολλοί πως το νέο σχέδιο θα είναι πάνω-κάτω παρόμοιο ή και πιστό ακόμα αντίγραφο του ημιτελούς και προβληματικού «σχεδίου Ανάν» του 2004, πως η όποια λύση θα έχει τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ και των μεγάλων δυτικών δυνάμεων, θα εξυπηρετεί πρώτιστα την Τουρκία και θα θέτει σε κίνδυνο τόσο την ελληνοκυπριακή κοινότητα, όσο και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία.
  • Η κυπριακή επικράτεια είναι αυτή τη στιγμή που μιλάμε η πλέον στρατοκρατούμενη χώρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση κατ’ αναλογία εδάφους και πληθυσμού. Τα βόρειο κατεχόμενο μέρος προσαρτάται μέρα με την ημέρα στο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας ενώ αποτελεί χώρο εξάσκησης διάφορων παράνομων οικονομικών, εμπορικών και άλλων ανεπιθύμητων δραστηριοτήτων. Αυτά τα γεγονότα θα πρέπει να συνυπολογίζονται στις εκτιμήσεις και τις αναλύσεις όταν αποκαλούνται  «διχοτομικά», «ιμπεριαλιστικά» ή «προδοτικά» τα σχέδια επίλυσης που προτείνονται.
  • Κακά τα ψέματα, κι αν θέλουμε οι αναλύσεις μας να βασίζονται στα πραγματικά δεδομένα, θα πρέπει να αναγνωρίζουμε πως αν υπάρχει σήμερα ένα παράθυρο ελπίδας για λύση του προβλήματος, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον αγώνα των τουρκοκύπριων δημοκρατών για επανένωση και απαλλαγή από την στρατοκρατία της Άγκυρας καθώς και την επιμονή της ε/κ Αριστεράς στη συμφωνημένη βάση και σε ταξική ανάλυση του ζητήματος.
  • Αν γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια κάποιος αντικατοχικός αγώνας στην Κύπρο, από κάτω προς τα πάνω και με απτά αποτελέσματα, αυτός λαμβάνει χώρα και στα κατεχόμενα. Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος πως αν οι τουρκοκύπριοι βολεύονταν με την κατοχή, τη διαίρεση και την παρανομία στο βαθμό που δυστυχώς το κάνουν οι ελληνοκύπριοι, το κυπριακό θα ήταν ήδη ένα κλειστό ζήτημα για το διεθνή παράγοντα.
  • Με ένα διπλό ΟΧΙ σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα, δεν θα βρεθεί κανείς να ανακινήσει ξανά το Κυπριακό σ’ αυτή τη γενιά. Οι διχοτομιστές, η Τουρκία και τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια θα δικαιωθούν στον υπέρτατο βαθμό.
  • Για καλή μας τύχη, η κυπριότητα των τουρκοκύπριων αποδεικνύεται χαλκέντερη και σίγουρα ισχυρότερη της αντίστοιχης κυπριακής συνείδησης στις ελεύθερες περιοχές. Αν κάτι θα πρέπει να γίνει κατανοητό στην Ελλάδα σε σχέση με το Κυπριακό πρόβλημα είναι αυτό: πως η τουρκοκυπριακή Αριστερά αξίζει και δικαιούται να της αναγνωρίζεται η τεράστιά της συμβολή στον αντιιμπεριαλιστικό-δημοκρατικό αγώνα στην Κύπρο και την περιοχή μας ευρύτερα.
  • Ας δούμε όμως ένα-ένα τα σημεία όπου παρατηρούνται κάποιες «συνηθισμένες» στρεβλώσεις και διαστρεβλώσεις σε σχέση με το Κυπριακό και επικρατεί μια ξύλινη και αποπροσανατολιστική συνθηματολογία.  
Το ζήτημα της αναβάθμισης-υποβάθμισης
  • Είναι γνωστό πως στη διαδικασία λύσης και προς τα τελευταία στάδια, εκεί δηλαδή που θα συμφωνούνταν όλες οι κρίσιμες εσωτερικές πτυχές στον ενδοκυπριακό διάλογο και θα απέμεναν τα διεθνή ζητήματα του προβλήματος, η τ/κ κοινότητα θα καθόταν στο τραπέζι μιας πολυμερούς συνάντησης μαζί με ενδιαφερόμενα κράτη και οργανισμούς.
  • Οι εθνικιστικοί-διχοτομικοί κύκλοι σε ελεύθερη Κύπρο και Ελλάδα καταγγέλλουν τη διαδικασία των συνομιλιών ως βήμα αναγνώρισης του ψευδοκράτους αλλά αυτός ο ισχυρισμός απέχει από την πραγματικότητα.  Ναι, μέσω της διαδικασίας των συνομιλιών και ειδικά της κορύφωσής της, η τ/κ κοινότητα αποκτά ένα συγκεκριμένο status, το οποίο όμως δικαιούται αν εννοούμε όσα λέμε για πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων και λύση του Κυπριακού. Η τ/κ κοινότητα δικαιούται διεθνούς αναγνώρισης ως συνεταιριζόμενο μέρος και ως συνιστούσα πολιτεία διεθνώς αναγνωρισμένου ομόσπονδου κράτους. Η ε/κ κοινότητα δεν είναι σε καμιά περίπτωση ολόκληρη η Κύπρος για να υποβαθμίζεται «από κράτος σε κοινότητα».    
  • Η προσπάθεια της νυν ε/κ ηγεσίας είναι να εκπροσωπηθεί σε μια τελική διεθνή διάσκεψη με δύο καπέλα, αυτό της κοινότητας και αυτό του Κυπριακού κράτους, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της υποβάθμισης της ΚΔ. Το κύριο και πειστικό εν μέρει επιχείρημα είναι πως δεν γίνεται να συμφωνηθούν νέες πρόνοιες διεθνών εγγυήσεων που να αφορούν τη Δημοκρατία, ερήμην της.
  • Η τ/κ ηγεσία επιμένει, επίσης βάσιμα, πως το νέο σύστημα ασφάλειας και συμμαχιών πρέπει να συνομολογηθεί από τις δύο κοινότητες και να είναι το πρώτο κεφάλαιο στο οποίο θα συναινέσει η συλλογική πια ηγεσία της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας - και όχι το τελευταίο που θα αποδεχόταν η απερχόμενη κατάσταση (από το 1964) στην οποία αποκλειστικά η ε/κ κοινότητα εκπροσωπεί το κράτος.
  • Με μια κατάλληλη διατύπωση και διαδικασία ίσως να μπορούσε να ξεπεραστεί αυτός ο σκόπελος αφού όπως όλα δείχνουν δεν υπάρχει περίπτωση η ομοσπονδιακή Κύπρος να μην θεωρηθεί ως συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η μετεξέλιξη της ΚΔ –και όχι η παρθενογένεση ενός νέου μορφώματος- φαίνεται να είναι εξασφαλισμένη αν λάβουμε υπόψη τη στάση τόσο του ΟΗΕ όσο και της ΕΕ στο επίμαχο θέμα.    
Το ζήτημα της «φαινομενικής ομοσπονδίας» και του «οδυνηρού συμβιβασμού»
  • Είναι προβληματική η θέση - προεξόφληση πως η αποδοχή και εφαρμογή ενός ομοσπονδιακού σχεδίου λύσης θα είναι επιφανειακή και πως θα οδηγήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε μια χαλαρή συνομοσπονδία ή και τα δύο κράτη, ένα στόχο που ξέρουμε πως  επεξεργάζονται τόσο στην Τουρκία και την τ/κ κοινότητα, όσο και στον ελληνόφωνο χώρο εδώ και πολλές δεκαετίες.
  • Είναι επίσης συνθηματολογική η προσέγγιση που παρουσιάζει την ομοσπονδία ως ένα «οδυνηρό συμβιβασμό».  Σε σχέση με τη διαιώνιση της στρατιωτικής κατοχής και της σταδιακής προσάρτησης της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, η διζωνική ομοσπονδία στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των συμφωνιών που έχουν έως τώρα συνομολογηθεί από τις ηγεσίες των δύο κοινοτήτων, είναι ένας θετικός συμβιβασμός που γεννά ελπίδα και προοπτική και όχι πόνο.
  • Πολλοί μάλιστα θα επιχειρηματολογούσαν πως το ομοσπονδιακό μοντέλο είναι το μόνο που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Κύπρο εξ αρχής, δεδομένης της επιμονής των κοινοτήτων -σε επίπεδο άρχουσας τάξης τουλάχιστον αλλά και ευρύτερα σε ότι αφορά την ε/κ κοινότητα- στην πρόταξη του «εθνικού τους πεπρωμένου». Το ενιαίο κράτος και η αρχή του «ένας άνθρωπος-μια ψήφος» θα μπορούσε να είχε εφαρμογή στην Κύπρο μόνο όταν θα υποβαθμιζόταν κρίσιμα η εθνοτική και θρησκευτική διαφοροποίηση. Κι αυτό θα μπορούσε να ισχύσει μόνο σε συνθήκες σοσιαλισμού-διεθνισμού.
  • Για όσους –και όσες φυσικά- ακολουθούν αυτό το συλλογισμό, οφείλω να ξεκαθαρίσω οι κομμουνιστές είναι οι μόνοι που «δικαιούνται» (έχουν δηλαδή τη διαλεκτική βάση) να θέτουν ως απώτερο στόχο το ενιαίο κράτος στην Κύπρο. Ως διαλεκτικοί όμως, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουν ή να κρύβουν κάτω από το χαλί τις πραγματικότητες, να βάζουν ανέφικτους στόχους και να οδηγούν το κίνημα σε άκαιρες μάχες. Ο Λένιν δεν ήταν ποτέ Δον Κιχώτης.     
  • Στο κάτω-κάτω της γραφής, ένα σύστημα θα κριθεί αν είναι ομοσπονδιακό κι ενωτικό ή συνομοσπονδιακό και χωριστικό στη βάση συγκεκριμένων ποιοτικών χαρακτηριστικών και σε σύγκριση με άλλα ομοσπονδιακά συστήματα (Βέλγιο, Ελβετία, Ρωσία, ΗΠΑ, Μ. Βρετανία κ.π.α.). Η μία διεθνής εκπροσώπηση και η κοινή ιθαγένεια για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα που δεν αφορούν συνομοσπονδίες. Το ίδιο με τις απαγορεύσεις για απόσχιση ή προσάρτηση.
  • Οι αρμοδιότητες της κάθε πολιτείας που έχουν συμφωνηθεί στον ενδοκυπριακό διάλογο των τελευταίων 8 χρόνων βασίζονται κυρίως σε ομοσπονδιακά πρότυπα. Ζητούμενο, ειδικά για το Λαϊκό Κίνημα, ήταν ανέκαθεν η δημιουργία ενός κράτους με ισχυρή κεντρική διοίκηση για να δημιουργούνται ενωτικές και όχι χωριστικές προϋποθέσεις .
  • Η «σχολή λύσης» της Δεξιάς και την οποία εκπροσωπεί η νυν κυπριακή κυβέρνηση, αφορά μια πιο χαλαρή ομοσπονδία που θα επέτρεπε τη συνέχιση των εθνικιστικών, θρησκευτικών και καθεστωτικών δομών στην κάθε πολιτεία ξεχωριστά για τους προφανείς ταξικούς λόγους. Η παρουσία παρόλα αυτά του Αναστασιάδη στις συνομιλίες δεν παρουσιάζει οξυμένο το σύμπτωμα αυτό, ούτε και την εμμονή στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια σε σχέση με τις εγγυήσεις. Χαρακτηριστικό είναι το κάλεσμα που απεύθυνε ο Κύπριος Πρόεδρος προς την Κίνα για συμμετοχή στη διεθνή διάσκεψη της 12ης Γενάρη, ως μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ.
  • Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία, υιοθέτησαν σε κάποια φάση των συνομιλιών ολόκληρο σχεδόν το «πακέτο συγκλίσεων» των δύο προηγούμενων συνομιλητών Χριστόφια-Ταλάτ, ελαχιστοποιώντας έτσι την απόσταση που θα έπρεπε να διανυθεί και ικανοποιώντας παράλληλα τις παραινέσεις της δικοινοτικής Αριστεράς για χρησιμοποίηση του έργου που είχε παραχθεί κατά τις συνομιλίες της περιόδου 2008-2010.  
  • Η αλήθεια είναι επίσης πως πίσω από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη υπάρχει μια πολυσυλλεχτική και έμπειρη ομάδα νομικών, συνταγματολόγων και διεθνολόγων στα θέματα του Κυπριακού και η οποία με την αντίστοιχη των τ/κ έχουν φτάσει από το 2008 σ’ ένα συναινετικό αποτέλεσμα το οποίο φαίνεται αρκετά στέρεο.
  • Θα πρέπει άλλωστε να έρθει προς έγκριση ένα σχέδιο το οποίο να ικανοποιεί, μεταξύ όλων των υπόλοιπων εσωτερικών παραγόντων, και την ε/κ Αριστερά, έτσι ώστε να υπάρχουν βάσιμες ελπίδες να εγκριθεί από την πλειοψηφία σε ένα δημοψήφισμα. Χωρίς τη συναίνεση της Αριστεράς της ε/κ κοινότητας, η Δεξιά αδυνατεί να διανοηθεί έστω να μπει σε διαδικασία δημοψηφίσματος. Δεν υπάρχουν οι απαραίτητες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις μέσα στο συντηρητικό, κατά βάση εθνικιστικό χώρο, που να μπορούσαν να δουν την Κύπρο διαφορετική, ολόκληρη και όχι απαραίτητα ελληνοχριστιανική στο σύνολό της.   
Για την ΕΕ και την ανεξαρτησία της Κύπρου
  • Η θετική συμβολή του γεγονότος της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ δεν βρίσκεται φυσικά στο ότι θα μπορούσε ποτέ η λυκοφωλιά της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης να βοηθήσει σε μια πιο ισοζυγισμένη λύση. Είναι γνωστό στην Αριστερά πως ο ΝΑΤΟϊκός επιχειρησιακός σχεδιασμός περιλαμβάνει τόσο την ΕΕ όσο και την Τουρκία και πως τα δυτικά συμφέροντα δεν ήταν ποτέ σε θέση να αμφισβητήσουν τον «πρώτο λόγο» της Άγκυρας στην περιοχή μας.
  • Θα συμφωνούσαμε εύκολα σε ένα ενδοαριστερό διάλογο πως η θέση της ανεξάρτητης Κύπρου και κάθε ανεξάρτητης ευρωπαϊκής χώρας είναι έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, σε ίση απόσταση από τους μεγάλους παγκόσμιους ή περιφερειακούς παίκτες και σε αναζήτηση συμμαχιών σε διεθνιστική βάση.
  • Παρόλα αυτά, η ΕΕ παρέχει στην τ/κ κοινότητα ένα βήμα απεμπλοκής και απεξάρτησης από τα πολιτικοοικονομικά στεγανά της Άγκυρας, και ως τέτοιο αναλύεται και χρησιμοποιείται από την Αριστερά των δύο κοινοτήτων. Οι προοδευτικοί τ/κ, θέλοντας να εκφράσουν ταυτόχρονα και το δυτικό τους προσανατολισμό σε πολιτιστικό επίπεδο, δίνουν στην λύση-επανένωση και την παράλληλη ένταξή τους στην ΕΕ ένα απελευθερωτικό νόημα. Η ΕΕ, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, μπορεί να θεωρείται και ως καταλύτης στη λύση του Κυπριακού αφού δημιουργεί προϋποθέσεις και κίνητρα για επανένωση καθώς και μια αίσθηση «ασφάλειας» σε ολόκληρο τον κυπριακό λαό σε σχέση με το δυναμισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
  • Επιπλέον, δεδομένης της προβληματικής έστω «ευρωπαϊκής πορείας» της Τουρκίας, ίσως η οργανική ένταξη ολόκληρης της Κύπρου στην ΕΕ να δημιουργούσε περισσότερες και αποτελεσματικότερες δικλίδες ασφαλείας για τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της Άγκυρας μετά την έγκριση μιας ολοκληρωμένης και τελικής συμφωνίας.
  • Όλα αυτά φυσικά είναι λογικές προβλέψεις που θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν. Το ίδιο όμως ισχύει και για τις απαισιόδοξες προβλέψεις και την κασσανδρολογία που συνήθως συνοδεύει τις απορριπτικές αναλύσεις για το Κυπριακό.   
Το «κεφάλαιο που θέλει λύση» και η «αμερικανονατοϊκή σφραγίδα»
  • Είναι η μισή αλήθεια πως το κεφάλαιο σε Ελλάδα και Κύπρο, έτσι απλά και γενικόλογα, στηρίζει τη διαδικασία λύσης. Μέρος του κεφαλαίου, και ίσως στην Κύπρο του πλέον δυναμικού και ριζωμένου στην οικονομία του τόπου, νιώθει πως τα συμφέροντά του θα πληγούν σε περίπτωση επανένωσης. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα εκκλησιαστικά οικονομικά συμφέροντα που μόνο αν τους επιτραπεί να βάλουν χέρι στο φυσικό αέριο θα συναινούσαν, με μεγάλη απροθυμία και πάλι, σε λύση του κυπριακού.
  • Να σημειωθεί πως το εκκλησιαστικό καθεστώς βρίσκεται ουσιαστικά πίσω από την άνοδο της αυτόνομης ακροδεξιάς και τα εκλογικά αποτελέσματα του ΕΛΑΜ, παραρτήματος της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο. Το γεγονός ότι το πολιτικό απορριπτικό μέτωπο στην Κύπρο αποτελείται από κόμματα που εκφράζουν μεγαλοαστικά και επιχειρηματικά συμφέροντα και πατούν στον εθνικιστικό λαϊκισμό, είναι ενδεικτικό πως μερίδα του κεφαλαίου -ίσως και η πιο επικίνδυνη για τους εργαζόμενους αφού χρησιμοποιούν κυρίως το θρησκευτικό και εθνικό συναίσθημα για να αποπροσανατολίζουν τις μάζες- τίθεται ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα υπέρ της διχοτόμησης. Αυτό που ονομάζουμε «κεφάλαιο» ή «ολιγαρχία» στην Ελλάδα ή στην ελεύθερη και την κατεχόμενη Κύπρο, δεν έχει ενιαία γραμμή στο Κυπριακό. Οι καθεστωτικές δομές γέρνουν προς την πλευρά της οριστικής διχοτόμησης.
  • Η κυπριακή Αριστερά δεν μπορεί φυσικά, εκ της θέσης και του ρόλου της, να συναινέσει σε μια λύση «ό,τι να ‘ναι», μια πρόχειρη λύση «από πάνω προς τα κάτω». Θέλει λύση με συγκεκριμένες προδιαγραφές στις οποίες συμφωνούν οι δύο κοινότητες από το 1977 και επαναλαμβάνονται σε πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ και αποφάσεις της ΕΕ έκτοτε. Λύση που να πηγάζει από την ανάγκη του λαού να αποτινάξει την κατοχή και να επανενωθεί με τους κύπριους συμπατριώτες του και με τη γη από την οποία ξεριζώθηκε με τη βία για να εκπληρωθούν τα δυτικά ισοζύγια επί ψυχρού πολέμου.
  • Το δημοψήφισμα ακριβώς, θα αποτελέσει μια ευκαιρία να εκφραστεί αυτή η ευρύτερη κυπριακή συνείδηση που βάζει πρώτα και πάνω απ΄ όλα την Κύπρο και την ενότητά της, που αντικρίζει με φιλελεύθερη ματιά τη διαφορετικότητα και αναγνωρίζει την κυπριότητα των άλλων κοινοτήτων και των μεταναστών που κυπριοποιούνται κατά γράμμα και κατά νόμο.    
  • Η λύση θα έχει πραγματικά αμερικανοΝΑΤΟϊκή σφραγίδα αν θεωρηθεί ένα «κλειστό» ΝΑΤΟϊκό πρόβλημα μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Ελλάδας, της Τουρκίας, της ΕΕ και των ΗΠΑ. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είναι επίφοβος ο Νίκος Αναστασιάδης και η πυραμίδα του κυβερνώντος ΔΗΣΥ, που με τις ΝΑΤΟϊκές ιδεοληψίες και εξαρτήσεις τους αδυνατούν να δουν ολοκληρωμένη την εικόνα. «Επικίνδυνη» φέρεται να θεωρεί την ανάμειξη «τρίτων» και η τ/κ ηγεσία που φοβάται καθυστερήσεις και άλλες κωλυσιεργίες εκ μέρους της «εξασφαλισμένης» στην ΕΕ και τον ΟΗΕ ελληνοκυπριακής κοινότητας.
  • Το σχέδιο που έχουμε μπροστά μας, σε ότι αφορά τα εσωτερικά ζητήματα τουλάχιστον,  έχει πρώτιστα τη σφραγίδα του «ενδοκυπριακού διαλόγου», των συνομιλιών «κυπριακής ιδιοκτησίας» που υπήρξε στην ουσία η απάντηση της Αριστεράς και του ΑΚΕΛ ειδικότερα στις μεθοδεύσεις του 2004.
  • Ευελπιστούμε τα εκκρεμούντα ζητήματα να μην οδηγήσουν σε νέο ναυάγιο τις συνομιλίες. Η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, σε ευρύ συντονισμό, έχει κοινές προτάσεις για όλα τα δύσκολα θέματα του Κυπριακού και στέκεται δίπλα στους δύο ηγέτες. Να μη χαθεί η ευκαιρία, να μην κλείσει το παράθυρο λύσης είτε γιατί ο Αναστασιάδης και ο Συναγερμός θέλουν για προεκλογικούς σκοπούς να χρησιμοποιήσουν ολόκληρο το 2017 και βλέπουμε (οι προεδρικές εκλογές είναι το Φλεβάρη του 2018), είτε γιατί υπάρχει εμπλοκή στα διεθνή ζητήματα από οποιαδήποτε κατεύθυνση.  
  • Ίσως, αυτό μάλλον θα πρέπει να μας το αναλύσουν ειδικοί, η κατάσταση στις σχέσεις Τουρκίας-ΝΑΤΟ και Τουρκίας-Ρωσίας αυτή την περίοδο, να αποδειχθεί ευνοϊκή για το Κυπριακό. Σίγουρα, δέλεαρ για όλους τους ξένους εμπλεκόμενους είναι ο φυσικός πλούτος και η γεωγραφική θέση της χώρας μας. Αυτά δηλαδή που ήταν πάντα, απ την αρχή της ιστορίας.
  • Η επανένωση της Κύπρου είναι το αποκορύφωμα των δημοκρατικών αγώνων του λαού της και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αφήνονται υπόνοιες για συνεργασία με τους δυτικούς για μια ευκαιριακή λύση. Συνεργάτες με τους δυτικούς και την ίδια την Τουρκία ήταν διαχρονικά οι εθνικιστές, οι μαξιμαλιστές των δύο κοινοτήτων και όχι το λαϊκό τους κίνημα. 
Ευχές για καλή και δημιουργική χρονιά στους αναγνώστες και στις αναγνώστριες του νεου ελληνοκυπριου. Και με τη λύση! 

12 Δεκεμβρίου 2016

«Διχοτομικό σχέδιο Ανάν» - Νέο σχέδιο «τύπου Ανάν» - «Ομοσπονδία = διχοτόμηση»

Η κυπριακή εθνικιστική προπαγάνδα που επηρέασε το ΚΚΕ και την ελληνική Αριστερά 
  • Τις τελευταίες εβδομάδες ξεκίνησα μια αυθόρμητη προσπάθεια για να προωθήσω στο αριστερό κοινό της Ελλάδας τις θέσεις του επανενωτικού-ομοσπονδιακού κόσμου της Κύπρου, με αφορμή την ολότελα λαθεμένη αναθεώρηση που προέβηκε η ΚΕ του ΚΚΕ σε σχέση με το Κυπριακό και στα πλαίσια της προσέλκυσης διεθνιστικής αλληλεγγύης στον αγώνα μας.
  • Όπως και να το κάνουμε, η απόφαση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ να εφαρμόσει τον «αναχωρητισμό» και στο Κυπριακό, δημιουργεί ένα τεράστιο κενό επαφής και συνεννόησης μεταξύ των λαϊκών κινημάτων των δύο λαών.  
  • Επέλεξα να στείλω κάποια άρθρα στο σάιτ της Κίνησης Κομμουνιστών «Εργατικός Αγώνας» που παρακολουθώ εδώ και κάποιο διάστημα και με τις τοποθετήσεις εκεί μπορώ να πω πως βρίσκω αρκετά σημεία επαφής, ιδίως σε ότι αφορά την κριτική στη γενικότερη στάση του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια σε όλα σχεδόν τα πολιτικά ζητήματα.
  • Από μια άποψη, ο «Εργατικός Αγώνας» εκφράζει κόσμο που έμεινε μετέωρος κομματικά μετά από την επίσημη πια εγκατάλειψη του προγράμματος για Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο (ΑΑΔΜ) εκ μέρους του ΚΚΕ, με συνεδριακή απόφαση το 2013.
  • Οι άνθρωποι αυτοί κατανοούν το προφανές, πως η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ καλλιεργεί την παραίτηση και την αυτοαπομόνωση μέσα στο λαϊκό κίνημα της χώρας τους, ενώ την ίδια ώρα εφαρμόζει τον ίδιο σεχταρισμό και αριστερισμό στις σχέσεις του με τα κινήματα των άλλων χωρών
  • Δεν υπάρχει νομίζω χειρότερο πράγμα από το να δουλεύουν κάποιοι εντατικά προς την κατεύθυνση της ηττοπάθειας αλλά να ντύνουν όλη αυτή την απαίσια δουλειά με το ένδυμα του δήθεν ανένδοτου και επαναστατικού. Ποιόν αλήθεια προσπαθούν να κοροϊδέψουν, την ίδια την ιστορία και τις γενιές που έρχονται;
  • Παρόμοια έχουμε κι εμείς εδώ κάτω στο βράχο μας, με τους λογής -λογής διχοτομιστές που αναλώνονται για δεκαετίες να μας περάσουν τη διχοτόμηση ως ηρωισμό και εθνική περηφάνια.
  • Και να τελικά που συναντιούνται τα δύο αυτά φαινόμενα λαϊκισμού και ψευδοεπαναστατικότητας στο κυπριακό και την πολεμική κατά της ομοσπονδιακής λύσης, προτείνοντάς μας την αποκήρυξη της συμφωνημένης βάσης. Ένα ταξίδι στο άγνωστο δηλαδή, μια οδύσσεια χωρίς καμιά ελπίδα και προοπτική επανένωσης.
Το σοκ!
  • Κατά την επαφή μου με τους φίλους του ΕΑ, έχω αντιληφθεί κάτι που με έχει τρομάξει πραγματικά: Πως το προηγούμενο σχέδιο του ΟΗΕ για επίλυση του Κυπριακού -το επονομαζόμενο ως «σχέδιο Ανάν» από το επίθετο του ΓΓ του οργανισμού εκείνη την περίοδο, Κόφι Ανάν- έχει καταγραφεί στη συνείδηση της ελληνικής αριστεράς ως «διχοτομικό».
  • Η προσπάθειά μου να επιχειρηματολογήσω συζητώντας με έλληνες αριστερούς για το αν το «σχέδιο Ανάν» είναι διαλεκτικά και επιστημονικά σωστό να χαρακτηρίζεται ως διχοτομικό, συνάντησε πολλές δυσκολίες. Κατά κάποιο τρόπο φαίνεται να έχει ριζώσει στις αντιλήψεις του προοδευτικού κόσμου της Ελλάδας πως ο κυπριακός λαός έχει απορρίψει το σχέδιο του 2004 ως «διχοτομικό» και πως έτσι ήταν στην πραγματικότητα.
  • Η αλήθεια είναι πως το «σχέδιο Ανάν», το νέο σχέδιο που ευελπιστούμε να προκύψει και το κάθε σχέδιο στη βάση της συμφωνημένης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να είναι περισσότερο διχοτομικά από την παρούσα κατάσταση.
  • Μπορεί ένα σχέδιο να είναι ετεροβαρές, αντικειμενικά μη βιώσιμο, ακατανόητο, προβληματικό, να μην απαντά σε βασικές ανησυχίες, με μη εγγυημένη εφαρμογή, να ικανοποιεί μόνο τους ξένους και άλλα πολλά αλλά σίγουρα, εφόσον δημιουργεί μια οντότητα, με μία δηλαδή ιθαγένεια και εξωτερική εκπροσώπηση, σίγουρα δεν θα είναι πιο διχοτομικό από τα υπάρχοντα δεδομένα.
  • Στην επικοινωνία μου με τους ανθρώπους του ΕΑ ανέλυσα πως το σχέδιο εκείνο παρουσιάστηκε ως «διχοτομικό» από συγκεκριμένη κατάσταση στην Κύπρο, μια κατάσταση που «εθνικοσοσιαλίζει» και που θεωρεί πως η διζωνική ομοσπονδία προσομοιάζει με το Άπαρχαϊντ! Αυτή η τάση διατηρεί ανεμπόδιστη πρόσβαση εφημερίδες και κανάλια «ευρείας κατανάλωσης»  (Σημερινή, Sigma, Φιλελεύθερος και άλλα πολλά), σε κόμματα της κεντροδεξιάς (ΔΗΚΟ, Συμμαχία Πολιτών), της άκρας δεξιάς (ΕΛΑΜ, Αλληλεγγύη) και της «πατριωτικής σοσιαλδημοκρατίας» (ΕΔΕΚ, Οικολόγοι).
  • Καθόλου τυχαία, με το άκουσμα της είδησης για την αλλαγή της θέσης του ΚΚΕ, αυτοί οι κύκλοι ξεκίνησαν να πετούν τις… ελληνοπρεπέστατες σκούφιες τους! Οι κόποι τους έπιασαν επιτέλους τόπο, ψάρεψαν λαβράκι στα θολά νερά του αριστερισμού που εκ καθήκοντος γυροφέρνουν μπας και μαζέψουν κανένα «κομμουνιστή».  Ο θίασος του απορριπτισμού και της διχοτόμησης, του «κράτος ελληνικό ας είναι και μισό», χρειάζεται να παρουσιάζει μια πολυσυλλεκτικότητα. «Να, δεν είμαστε όλοι και μόνο εθνικιστές, έχουμε μαζί μας και αριστερούς!».
  • Το σημερινό ΚΚΕ, αλλά και οι σύντροφοι του μέχρι πρότινος ΚΚΕ, είναι στην ουσία θύματα αυτής της κατασκευής, πως το σχέδιο Ανάν ήταν δήθεν διχοτομικό, και άρα, εκεί το πάνε οι κύπριοι εθνικιστές, «διχοτομικό» είναι και κάθε ομοσπονδιακό σχέδιο.
  • Η μετασκέψη λοιπόν που θέλουν να παράγεται και να εμπεδωθεί τελικά, είναι πως «ομοσπονδία = διχοτόμηση» οπότε καλύτερα με την υπάρχουσα διχοτόμηση παρά με μια άλλη που να εμπεριέχει διάφορους κινδύνους.
Και μερικές εκτιμήσεις για το φαινόμενο σε σχέση με το ΚΚΕ
  • Προσπαθώντας να εξηγήσω το φαινόμενο της αρνητικής αντιμετώπισης των ομοσπονδιακών σχεδίων από το ΚΚΕ (το ΚΚΕ ήταν και το 2004 πλήρως ταυτισμένο με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το «ηχηρό ΟΧΙ» σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ που δεν χαρακτήριζε το σχέδιο ως διχοτομικό και επεδίωκε την σύντομη επαναφορά μιας βελτιωμένης έκδοσης), κατέληξα σε πρώτο στάδιο σε δύο βασικές σκέψεις:
  • Το ΚΚΕ διπλασίασε την εκλογική αποδοχή του και ενδυνάμωσε την οργάνωσή του ανάμεσα στην περίοδο 1994-2008, κρατώντας μια δυναμική αντιιμπεριαλιστική στάση μπροστά στα ζητήματα της Γιουγκοσλαβίας και των άλλων ΝΑΤΟϊκών προελάσεων ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ. Θεωρώ πως αυτή ήταν η «χρυσή εποχή» του ΚΚΕ στη νεότερη περίοδο.  Οι Αμερικανοί και οι λοιποί ΝΑΤΟϊκοί έκαναν τα πάντα το 2004 -μέχρι που απομάκρυναν και τον Ντενκτάς από την ηγεσία των τ/κ- για να τελειώνουν με το Κυπριακό πριν ή ταυτόχρονα με την ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ. Με την αρνητική στάση του Παπαδόπουλου, τα στενά χρονοδιαγράμματα και τη λεγόμενη επιδιαιτησία, τα πράγματα έγιναν απείρως χειρότερα. Φάνηκε και ήταν ένας εκβιασμός, φάνηκε και ήταν πιθανότατα ένα μη βιώσιμο σχέδιο, κι αυτό ώθησε το ΚΚΕ στην έντονη θέση που γνωρίζουμε. Παρόλα αυτά, το «βάπτισμα» του σχεδίου ως «διχοτομικό» -μια κατασκευή, όπως προανέφερα, εθνικιστικών στοιχείων που παρείσφρησε στο ΚΚΕ αλλά και σε στελέχη του ΑΚΕΛ που τελικά αποχώρησαν ή διαγράφηκαν- δεν έχει καμιά διαλεκτική βάση. Ο χαρακτηρισμός αυτός χρησιμοποιείται ως βάση απόρριψης της ομοσπονδίας εν γένει και πρέπει να αποφεύγεται (αν όχι  να καταπολεμηθεί στη ρίζα του) αν πραγματικά θέλουμε να επανενώσουμε την Κύπρο. 
  • Στα εργατικά στρώματα της Αττικής όπου το ΚΚΕ συγκέντρωνε παραδοσιακά πολλές δυνάμεις, υπήρχε και υπάρχει έντονος –απόλυτα δικαιολογημένος- αντιαμερικανισμός. Ο αντιαμερικανισμός αυτός και ο αντιΝΑΤΟϊσμός έχει επεκταθεί -ασυνάρτητος πια- και σε χώρους που έχουν καταφέρει να προσεταιριστούν τμήματα της εργατικής τάξης, εις βάρος της κομμουνιστικής αριστεράς. Είναι χαρακτηριστικό για παράδειγμα πως ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής και υπόδικος, Ηλίας Κασιδιάρης, σε διάφορες διαδικτυακές του εκπομπές φέρεται να δηλώνει αντιΝΑΤΟϊκός και να τα βάζει με τους αμερικανούς για την τραγωδία της Κύπρου. Το ΚΚΕ, αισθανόμενο πως παίζει σε ένα προνομιακό «γήπεδο» με το θέμα της ΝΑΤΟϊκής συνεχόμενης πολύμορφης επέμβασης στην Κύπρο και βλέποντας τις διαρροές λαϊκών στρωμάτων προς την ακροδεξιά (για τις οποίες έχει και τις δικές του μεγάλες ευθύνες με την πολιτική του από το 2008/10 μέχρι και σήμερα), αποφασίζει να κτυπήσει ρέστα στο λαϊκισμό, την κασανδρολογία και τα ήξεις αφήξεις.
  • Όπως γίνεται νομίζω αντιληπτό από όσους πραγματικά αγωνιούν για το μέλλον αυτού του τόπου, η ζημιά που προκαλεί στην υπόθεση του κυπριακού λαού ο χαρακτηρισμός των σχεδίων του ΟΗΕ ως «διχοτομικά», είναι τεράστια. Αν ριζωθεί στις αντιλήψεις των ανθρώπων μέσα και έξω από την Κύπρο η αίσθηση πως ο ΟΗΕ μας προτείνει διχοτομικά σχέδια, σχέδια που δεν αναιρούν την υπαρκτή διχοτόμηση και που σίγουρα είναι λιγότερο «ασφαλή» από την de facto κατάσταση, η Κύπρος είναι καταδικασμένη οριστικά και αμετάκλητα στη διαίρεση.
  • Για να κλείσω, η προπαγάνδα πως συζητούμε τη λύση του κυπριακού στη βάση διχοτομικών σχεδίων και πως το αποτέλεσμα θα είναι χειρότερο από αυτό που ζούμε εδώ στην Κύπρο από το 1974 μέχρι τώρα, είναι συν των άλλων μια αισχρή και κουτοπόνηρη κατασκευή.
  • Είναι αισχρή, γιατί ουσιαστικά προτείνει την συνέχιση της στρατιωτικής κατοχής και της αλλοίωσης του δημογραφικού και πολιτισμικού χαρακτήρα της Κύπρου στο διηνεκές, ενώ την ίδια ώρα δικαιώνει την Άγκυρα και τον τουρκοκυπριακό εθνικισμό που θα ήθελαν να πιστεύουν πως τελείωσαν με την Κύπρο μετά την πλεκτάνη του 74’.
  • Και είναι κουτοπόνηρη, γιατί βασίζεται στο γεγονός πως με τα σημερινά γεωπολιτικά ισοζύγια, η Τουρκία δεν μπορεί να διεκδικήσει στρατιωτικά ή άλλως πως και τα υπόλοιπα εδάφη της κυπριακής επικράτειας. 

8 Δεκεμβρίου 2016

Reality check για ΚΚΕ, ΛΑΕ και λοιπούς «κυπρολόγους» εξ αριστερών

Τα «διχοτομικά σχέδια» και οι πραγματικότητες στο νησί
Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα, 4/12/2016
  • Το Κυπριακό και η λύση του αποτελούν μεταξύ άλλων και μια ευκαιρία για ένα «reality check» των πολιτικών φορέων ή των διάφορων μελετητών σε Ελλάδα και Κύπρο που ασχολούνται με το ζήτημα, ειδικότερα όταν υπάρχει κορύφωση των συνομιλιών.
  • Στο ερώτημα ποιές είναι οι πραγματικότητες σήμερα στην Κύπρο, η απάντηση είναι κυνικά απλή: Έχουμε διχοτόμηση με τη βία και τη δύναμη των όπλων από το 1974, ενισχυμένη με την ανταλλαγή πληθυσμών που ολοκληρώθηκε το 1976 μετά από δικοινοτική συμφωνία και υπό την εμφανή ισχύ των κατοχικών στρατευμάτων.
  • Από άρθρα και αναλύσεις που παράγονται στην Ελλάδα, φαίνεται πως αυτή η πραγματικότητα δεν είναι απόλυτα κατανοητή. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το φαινόμενο να αποκαλούνται ως «διχοτομικά» τα σχέδια που διαπραγματεύονται οι πολιτικές ηγεσίες των δύο κοινοτήτων στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών εδώ και τέσσερις δεκαετίες και που σκοπό έχουν την άρση του απαράδεκτου status quo.  
  • Τόσο το ΚΚΕ όσο και οι κατά καιρούς αρθρογράφοι της προσκείμενης στη ΛΑΕ iskra.gr, ο γνωστός Νίκος Μπογιόπουλος, ο υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ και άλλοι, αποκαλούν στις θέσεις και τις τοποθετήσεις τους ως «διχοτομικό» το σχέδιο Ανάν του 2004 και ως «τύπου Ανάν» το σχέδιο επίλυσης που συζητείται σήμερα, και άρα επίσης «διχοτομικό».
  • Στις ακραίες του μορφές, το φαινόμενο αυτό καταλήγει να δίνει συγχαρητήρια στον Ερντογάν γιατί με τον τορπιλισμό των συνομιλιών σ’ αυτή τη φάση, διέσωσε την Κύπρο! [«Στη τελική φάση η συνομωσία κατά της Κύπρου», Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, iskra.gr, 25/11/2016. «…οφείλουμε ως λαός ευγνωμοσύνη στον Ταγίπ Ερντογάν, γιατί, με την αδιαλλαξία του, απέτρεψε προς στιγμή την κατάλυση του κυπριακού κράτους»]
  • Πώς γίνεται αλήθεια, ο Ερντογάν και η Τουρκία να «διασώζουν» την Κυπριακή Δημοκρατία με την αδιαλλαξία τους; Και πώς ένα σχέδιο επίλυσης, έστω και το χειρότερο που θα μπορούσαμε να καταλήξουμε, να είναι πιο διχοτομικό από τη de facto κατάσταση στο νησί και τη διαιώνισή της με χειρότερους μάλιστα όρους;
  • Η επιστημονική μέθοδος της σχετικότητας και της σύγκρισης ομοιογενών ποιοτήτων, η ίδια η διαλεκτική, ίσως να μπορούσε να βοηθήσει όσους την επαγγέλλονται.  
ΣΥΝΤΑΓΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ Η ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΣΤΟΧΟ
  • Χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής ή κινδυνολογίας, εύκολα μπορούμε να ισχυριστούμε πως η εγκατάλειψη της ομοσπονδιακής φιλοσοφίας εκ μέρους των ε/κ και με τις συνθήκες όπως έχουν διαμορφωθεί, θα επιταχύνει ραγδαία και θα στερεώσει απόλυτα πια τη διχοτόμηση του νησιού.
  • Ένα τέτοιο εγχείρημα, η πρόταξη δηλαδή του ενιαίου κράτους, κάτι που μεταξύ άλλων εισηγείται η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και φαίνεται δυστυχώς να υπονοεί η ΛΑΕ και άλλοι αριστεροί σχηματισμοί στην Ελλάδα, θα νομιμοποιήσει όσο χρειάζεται την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο και το «ψευδοκράτος», θέτοντας την εναπομείνασα Κυπριακή Δημοκρατία σε μια απείρως τραγικότερη θέση.
  • Αυτό το πρόδηλο και πασιφανές, μας είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πως δεν το αντιλαμβάνονται όσοι εκφράζουν αυτές τις ξαναζεσταμένες μαξιμαλιστικές και καταστροφικές αποδεδειγμένα θέσεις για τη λύση του Κυπριακού, αυτή τη φορά, εξ αριστερών.
  • Η εγκατάλειψη των συμφωνιών κορυφής του 1977/79 μεταξύ των ηγεσιών των δύο μεγαλύτερων κοινοτήτων του νησιού, θα προκαλέσει αυτόματα όχι μόνο την αγεφύρωτη  ρήξη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων αλλά και τη ρήξη της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον ΟΗΕ. Κι αυτό γιατί σε όλα τα ψηφίσματα αλλά και τις καμπάνιες διαχείρισης και επίλυσης του προβλήματος στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας μετά το 1979, μοντέλο ειρήνευσης ήταν η συμφωνημένη γεωγραφική ομοσπονδία και η πολιτική ισότητα των δύο συνιστούντων πολιτειών.
  • Έχουν άραγε επαφή με την πραγματικότητα όσοι θεωρούν πως στη βάση της μιας ή της άλλης ανάλυσης «θα πρέπει να επανατοποθετηθεί το κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής» υπαναχωρώντας από το ομοσπονδιακό κεκτημένο των δικοινοτικών συνομιλιών κάτω από την αιγίδα του ΟΗΕ;
  • Δεν υποψιάζονται καθόλου πως είναι αυτό το δώρο που περιμένει εναγωνίως η Τουρκία όλες αυτές τις δεκαετίες συντηρώντας μια δαπανηρή κατοχή;
  • Πως κάτι τέτοιο θα απομόνωνε την ε/κ κοινότητα και θα της προκαλούσε ανυπέρβλητα προβλήματα με όλα τα φιλικά διακείμενα κράτη και τα αλληλέγγυα κινήματα που στηρίζουν τον αγώνα για μια ομοσπονδιακή επανένωση της Κύπρου από τα τέλη της δεκαετίας του 70’ - πόσο μάλλον με τα εχθρικά και λοιπά εποφθαλμιούντα κράτη και συμφέροντα που περιμένουν τη λάθος κίνηση για να εδραιώσουν τις διχοτομικές πραγματικότητες στο νησί και να επιβάλουν την επιρροή τους.
ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ
  • Ο μαξιμαλισμός της ελληνοκυπριακής και ελληνικής άρχουσας τάξης σε σχέση με το μέλλον της Κύπρου υπήρξε ανέκαθεν ο ένας από τους δύο πυλώνες πάνω στους οποίους το ΝΑΤΟ,  μαζί με τις διαχρονικά ελεγχόμενες κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Τουρκία, οικοδόμησε σταδιακά τη διαίρεση του λαού και του τόπου μας. Ο άλλος ήταν ο τουρκοκυπριακός εθνικισμός-μαξιμαλισμός.
  • Μια απευκταία υπαναχώρηση της ε/κ πλευράς και της επίσημης Κυπριακής Δημοκρατίας από το στόχο της ομοσπονδιακής μετεξέλιξής της, θα αποτελεί μια ακόμα πράξη αυτοχειριασμού. Θα ήταν, εκτιμούμε, όμοια σε σημασία και αποτέλεσμα με τις επιθέσεις της «Εθνικής Φρουράς» υπό του Γρίβα κατά τουρκοκυπριακών χωριών στη Λάρνακα το 1968, και φυσικά το πραξικόπημα της ίδιας, υπό της αθηναϊκής χούντας αυτή τη φορά, κατά του Μακαρίου και της νομιμότητας το 1974.
  • Τόσο το 1968 όσο και το 1964 όπου και πάλι η Τουρκία επιτέθηκε με βομβαρδιστικά και απείλησε με επέμβαση ως απάντηση στα κτυπήματα ε/κ ένοπλων ομάδων κατά τουρκοκυπρίων, η Άγκυρα χρησιμοποιεί τον «απερίσκεπτο» ελληνικό εθνικισμό και μιλιταρισμό για να εδραιώσει τη θέση της.        
  • Κακώς, λανθασμένα και προπαγανδιστικά, η ε/κ πλευρά και ελληνικοί πολιτικοκοινωνικοί φορείς αναφέρονται στο Κυπριακό ως «κυρίως πρόβλημα εισβολής και κατοχής» και πως με τους τουρκοκύπριους δεν υπήρξε και δεν υπάρχει κανένα ζήτημα συνύπαρξης και συμβίωσης πριν το 1974.
  • Το Κυπριακό είναι –και- πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Το γεγονός όμως ότι στην Κύπρο υπάρχουν ειρηνευτικά αποσπάσματα των Ηνωμένων Εθνών από το 1964, αλλά και πως οι δικοινοτικές συνομιλίες για εξεύρεση λύσης ξεκινούν από το 1968, αποδεικνύουν πως το πρόβλημα έχει τις ρίζες του στην προ της εισβολής περίοδο.
  • Η Τουρκία, σύμφωνα με τη συνθήκη εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959, ομοίως με την Ελλάδα και την Μ. Βρετανία, απέκτησε μονομερή δικαιώματα επέμβασης στα εσωτερικά του νέου κράτους, κάτι που αναδείκνυε τη σοβούσα ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαλότητα για την τύχη του νησιού.
  • Το Καλοκαίρι του 1958 γενικεύεται η μιλιταριστική εμπλοκή των εθνικιστικών κινημάτων των δύο κοινοτήτων με τις πρώτες μεγάλες διακοινοτικές ένοπλες συγκρούσεις και το αίμα 200 και πλέον πεσόντων, ενώ κορυφώνονται τα δολοφονικά κτυπήματα κατά της ε/κ και τ/κ Αριστεράς από την ΕΟΚΑ του Γρίβα και την ΤΜΤ του Ντενκτάς αντίστοιχα.
  • Ξεκάθαρα, τα ένοπλα ακροδεξιά και αντικομουνιστικά κινήματα στην Κύπρο που μετεξελίχθηκαν αργότερα σε βαθύ κράτος μέσα στις δύο κοινότητες, υποστηριζόμενα με στελέχη και στρατιωτικό υλικό από τις «μητέρες πατρίδες», δούλεψαν εντατικά από τη δεκαετία του 50’ και στις παραμονές της αποχώρησης της Μεγάλης Βρετανίας από την Ανατολική Μεσόγειο, για την πολιτική διαίρεση ε/κ και τ/κ και την αναχαίτιση της «σοβιετικής απειλής».
  • Από το 1956 οι τουρκοκύπριοι της Πάφου εγκαταλείπουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους ως αποτέλεσμα της ακροδεξιάς βίας της ΕΟΚΑ. Μέχρι το 1964 και ως αντίκτυπος της μιλιταριστικής εθνικιστικής βίας, ε/κυπριακές και τ/κυπριακές μειονότητες σε μικτά χωριά αποχωρούν από τις κοινότητές τους για να σχηματιστούν οι λεγόμενοι τουρκοκυπριακοί θύλακες.
  • Από το 1957 παρατηρείται μαζική μετανάστευση ε/κ και τ/κ αριστερών νέων στην Αγγλία και αλλού με το φόβο της εξόντωσής τους από τα ακροδεξιά δίκτυα που δεν παραλείπουν να ξηλώνουν με τη βία κάθε κοινή ταξική και θεσμική δράση στα πλαίσια του λαϊκού κινήματος. Η διχοτόμηση της Κύπρου έχει συντελεστεί τμηματικά, με τη δικοινοτική Αριστερά στη γωνία και υπό διωγμό αφού ήταν το «μεγάλο εμπόδιο»  που είχε και έχει ταξικό συμφέρον να υπερασπιστεί την ενότητα του λαού και του χώρου.
  • Υπό αυτό το πρίσμα, το φακό δηλαδή της μαρξιστικής ανάλυσης που καταγράφει την ιμπεριαλιστική διχοτομική επέμβαση στο νησί διά των γνωστών ακροδεξιών παρακρατικών και παραστρατιωτικών δικτύων τύπου «Gladio», η επανένωση της Κύπρου στη βάση της συμφωνημένης μορφής λύσης είναι μια ατόφια δημοκρατική διεκδίκηση, ένα γνήσιο λαϊκό αίτημα που θα αναιρέσει σε κάποιο σημαντικό βαθμό τη διαίρεση.
  • Μια διαίρεση που επιτεύχθηκε οργανωμένα, υπό την καθοδήγηση της CIA και των ΝΑΤΟϊκών στρατιωτικών διοικήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, με εμπροσθοφυλακή την ακροδεξιά των δύο κοινοτήτων που είχαν ως κοινή συνισταμένη τον «κομμουνιστικό κίνδυνο».
  • Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους, η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, οι δημοκράτες Κύπριοι,  τάσσονται ανεπιφύλακτα υπέρ της επανένωσης του τόπου μέσα από μια ομοσπονδιακή μετεξέλιξη που θα σέβεται τις ανησυχίες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε γλωσσικής και θρησκευτικής ταυτότητας, με πλήρεις ελευθερίες, μία ιθαγένεια και διεθνή εκπροσώπηση.
  • Ούτε το σχέδιο Ανάν του 2004, παρά τις πολλές αδυναμίες και ασάφειές του, αλλά ούτε και το πλαίσιο συνολικής λύσης που έχει διαμορφωθεί έως τώρα στον ενδοκυπριακό διάλογο, είναι «διχοτομικά σχέδια». Ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν αντέχει διαλεκτικά.
  • Διχοτομικό σχέδιο, χωρίς εισαγωγικά, είναι αυτό που εφαρμόζεται εδώ και μισό αιώνα και που δεν επιτρέπει τη συνεννόηση μεταξύ των ενδιαφερόμενων, δυναμιτίζοντας συνεχώς το κλίμα με εθνικιστικές και μαξιμαλιστικές εξάρσεις.
ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΗΕ
  • Θα ήταν αριστερισμός ολκής ο ισχυρισμός πως ο ΟΗΕ, στο σύνολο των δραστηριοτήτων του και σε όλες τις εκφάνσεις του, αποτελεί ένα ακόμα ιμπεριαλιστικό προγεφύρωμα ή στην καλύτερη, ο παραγγελιοδόχος του παγκόσμιου συστήματος.
  • Η ανακοίνωση-εγκώμιο των Ηνωμένων Εθνών για το θάνατο του Φιντέλ που απέχει έτη φωτός από τον χαρακτηρισμό του ως «δικτάτορα» από τον Ντόναλτ Τραμπ, το ετήσιο ψήφισμα κατά της αναβίωσης του ναζισμού σε πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και άλλες σοσιαλιστικές χώρες που οργανώνεται από τη Ρωσία και μια σειρά από άλλες παρόμοιες θέσεις και αποφάσεις που συγκρούονται με τα ιμπεριαλιστικά ζητούμενα, αποδεικνύουν πως ο ΟΗΕ συνεχίζει να αποτελεί ένα πεδίο παρουσίας για τα δημοκρατικά κινήματα και τους λαούς που αγωνίζονται.
  • Αν δεν υπήρχε ο ΟΗΕ και οι υπηρεσίες του για εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης που να υπογραμμίζει την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, το Κυπριακό θα ήταν ήδη λυμένο με τη δύναμη του ισχυρού. Το γεγονός ότι συνεχίζουμε να το συζητούμε και να παλεύουμε για την επίλυσή του, οφείλεται στο ότι μη ιμπεριαλιστικές χώρες συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την ύπαρξη των Ηνωμένων Εθνών και να επικαλούνται την προστασία τους.
  • Η κυπριακή Αριστερά και στις δύο κοινότητες, κοινοβουλευτική ή μη, η κινηματική και ζωντανή Αριστερά της επαναπροσέγγισης, της ειρήνης, της συμβίωσης, υποστηρίζει με σθένος την ομοσπονδιακή λύση. Μια λύση που θα απαλλάσσει την Κύπρο από τα κατοχικά στρατεύματα και θα αναιρεί τα μονομερή δικαιώματα επέμβασης του 1960.
  • Η δικοινοτική διεθνιστική κυπριακή Αριστερά θεωρεί ιστορικά πως το κυπριακό, ως διεθνές πρόβλημα στη μια του διάσταση, δεν πρέπει να συζητιέται αποκλειστικά στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια. Ως εκ τούτου καλεί σταθερά σε ανάμειξη της Ρωσίας, της Κίνας και των τρίτων χωρών έτσι ώστε να δημιουργείται κάποιο υποφερτό ισοζύγιο που να προσδίδει ισορροπία και βιωσιμότητα στη νέα κατάσταση.
  • Αυτό το λαϊκό αίτημα δεν μπορεί να διεκδικηθεί εκτός των πλαισίων του ΟΗΕ και χωρίς την στήριξη των μη ΝΑΤΟϊκών κρατών στη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Μια στήριξη που δεν θα είναι καθόλου δεδομένη στο μέλλον αν υπερισχύσουν οι τάσεις σε Κύπρο και Ελλάδα που επιμένουν σε μια αποσπασματική και συνθηματολογική προσέγγιση του ζητήματος.  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...