"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Αυγούστου 2017

Ριζοσπάστης ή «νευροσπάστης»; (Οι προκάτ αναλύσεις και τα μυθεύματα της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ για το Κυπριακό)

Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα, 22/8/2017
  • Παρακολουθούμε επί καθημερινής βάσης και για λόγους ειδικού ενδιαφέροντος τις ανταποκρίσεις, τις αναφορές και τα σχόλια των ελληνικών διαδικτυακών μέσων και ιδιαίτερα όσων πρόσκεινται στην Κομμουνιστική Αριστερά, σε ότι αφορά το Κυπριακό αλλά και τα γενικότερα προβλήματα της περιοχής μας. 
  • Ανάμεσα στα πολλά που διαβάζουμε, δεν παραλείπουμε να ανοίγουμε στο φυλλομετρητή μας και το ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη για τα διεθνή θέματα, το οποίο αναρτάται στη γνωστή διεύθυνση rizospastis.gr κάτω από την ενότητα «Κόσμος». Το ειδικό αυτό ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη έχει «μία την άλλη» ως θέμα του το Κυπριακό, προβλέποντας μόνιμα και σταθερά την εμπλοκή της Κύπρου και του λαού της σε περιπέτειες σε περίπτωση που κάποια διαδικασία συνομιλιών φτάσει σε αίσιο τέλος.
  • Είναι δικαίωμα φυσικά των συντακτών και των υπευθύνων ύλης της ιστορικής εφημερίδας του ελληνικού λαϊκού κινήματος, να έχουν την άποψή τους για τη μορφή λύσης που διαπραγματεύονται οι Κύπριοι ώστε να τερματιστεί η στρατιωτική κατοχή και να απελευθερωθεί ο τόπος. Ομοίως με τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ που απορρίπτει πλέον επίσημα την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη, μπορούν να αναφέρονται στις εκάστοτε συνομιλίες ως «παζάρια» και να κασσανδρολογούν ακατάπαυστα σε σχέση με τη μοίρα μιας επανενωμένης Κύπρου.
  • Ουδέν μεμπτόν, λοιπόν, επί τούτου. Το Κόμμα και η εφημερίδα του διαθέτουν τη γραμμή τους και τις θέσεις τους, έχοντας κάθε δικαίωμα να τις προπαγανδίζουν ανοιχτά, ασχέτως αν μας βρίσκουν κάθετα διαφωνούντες… έως και δυσφορούντες στα όρια νευρικού κλονισμού! 
  • Αυτό που δεν έχουν δικαίωμα εκεί στο Ριζοσπάστη, είναι να φαντάζονται καταστάσεις και να δημιουργούν μαγικές εικόνες σε σχέση με την Κύπρο και το Κυπριακό, παραπλανώντας συνειδητά τους άτυχους αναγνώστες τους προκειμένου να επαληθεύονται οι ρηχές τους θεωρίες γύρω από το πρόβλημα.
Μύθος Νο1: Οι συνομιλίες μπορούν να επαναρχίσουν ανά πάσα στιγμή και στο ίδιο πλαίσιο
  • Στο ρεπορτάζ που αναρτήθηκε το  Σάββατο 19 Αυγούστου στο διαδικτυακό Ριζοσπάστη με τίτλο «ΚΥΠΡΙΑΚΟ-Ασκήσεις και μέτρημα δυνάμεων για το επόμενο παζάρι», ο ανώνυμος συντάκτης προβαίνει στην παράθεση μιας σειράς αστήρικτων ειδήσεων και εκτιμήσεων για την κατάσταση μετά το καλοκαιριάτικο ναυάγιο στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, μόνο και μόνο για να συντηρήσει την ιδέα πως βρίσκεται στα σκαριά μια «προδοτική συμφωνία» για ένα «διχοτομικό σχέδιο» που θα βάλει σε μπελάδες την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο γενικότερα.
  • Συγκεκριμένα, παρά τις σαφείς ενδείξεις και τα χειροπιαστά δεδομένα πως το Κυπριακό δεν θα επανέλθει στη διεθνή ατζέντα σύντομα και σίγουρα όχι πριν τον επόμενο Φλεβάρη και τις επερχόμενες Προεδρικές εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία, ο Ριζοσπάστης βλέπει πως «το παζάρι θα συνεχιστεί πιθανά μετά τον Σεπτέμβρη και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ», με το πλαίσιο να είναι «προκαθορισμένο στη βάση της κοινής δήλωσης Αναστασιάδη - Έρογλου του Φλεβάρη του 2014», χωρίς παρόλα αυτά να στηρίζει πουθενά αυτή του την πρόβλεψη.
  • Αν κάτι ισχύει στα σίγουρα αυτή τη στιγμή σε σχέση με το Κυπριακό, είναι πως ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ για το ζήτημα, ο Νορβηγός πολιτικός Έσπεν Έιντε,  έχει ήδη παραδώσει το χαρτοφυλάκιο στο Γενικό Γραμματέα Αντόνιο Γκουτιέρες αναχωρώντας τελεσίδικα για τη χώρα του, ενώ δεν υπάρχουν μέχρι τώρα ενδείξεις για το αν, πότε και ποιος θα επιλεγεί από τον ηγέτη και το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού για να τον αντικαταστήσει, καθώς και για τις εντολές, το περιεχόμενο και την κατεύθυνση των στόχων που θα του ανατεθούν.
  • Αυτό που έχει αλλάξει μετά την πρόσφατη αποτυχία των συνομιλιών να φτάσουν σε μια θετική κατάληξη, είναι πως το ομοσπονδιακό πλαίσιο επίλυσης του προβλήματος φαίνεται για πρώτη φορά να απασχολεί το διεθνή παράγοντα ως προς την ικανότητά του να αποτελέσει συμβιβαστική φόρμουλα. Με την Τουρκία να σέρνει το χορό άλλα και τους ΝΑΤΟϊκούς γενικά να μην απορρίπτουν μοντέλα συντήρησης της στρατικοποίησης, το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά έδωσε αφορμές σε πολλούς να αμφισβητήσουν καίρια τη μορφή λύσης που συζητείται από το 1977-79 και τις Συμφωνίες Κορυφής μεταξύ των τότε ηγετών.
  • Ο ΟΗΕ δείχνει να συμμερίζεται πως δεν μπορούν να γίνουν και πολλά αυτή τη στιγμή προς τη κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών, με τις τελευταίες δηλώσεις του Έιντε να παραπέμπουν στις «πλευρές» για το αν και πότε θα μπει ξανά το νερό στο αυλάκι και με ποιους όρους. Η έκθεση δε του Οργανισμού που αναμένεται στην Κύπρο με μεγάλο άγχος, στην καλύτερη περίπτωση θα κατανέμει στα ίσα τις ευθύνες για την παταγώδη αποτυχία στην Ελβετία, με το ΑΚΕΛ και την ευρύτερη Αριστερά να εκφράζουν ανησυχίες για την αξιολόγηση της ε/κυπριακής πλευράς που ομολογουμένως έδειξε να παλινωδεί και να καρκινοβατεί εδώ και καιρό.
  • Ως εκ τούτων, ουδέν αναληθέστερο περί δήθεν πιθανής επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό μέσα στο Φθινόπωρο, όπως «πληροφορεί» το κοινό του ο Ριζοσπάστης. Δεν υπάρχει καμιά διάθεση,  ούτε από την Τουρκία και τους Τ/Κύπριους που νιώθουν δικαιωμένοι από τις εξελίξεις αλλά ούτε και από την ε/κυπριακή πλευρά που έχει πλέον μπει «με τα τσαρούχια» σε μια έντονη προεκλογική περίοδο, για ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας μέσα στο επόμενο διάστημα. Αυτή όμως, δεν είναι δυστυχώς η μόνη προκατασκευασμένη «είδηση» που σερβίρει ως γεγονός η εφημερίδα, χάρην εντυπώσεων.
Μύθος Νο2: Η ε/κυπριακή αστική τάξη που επιζητά συμφωνία
  • Ο συντάκτης του Ριζοσπάστη στο εν λόγω ρεπορτάζ, βλέπει κυριολεχτικά «φαντάσματα»  περιγράφοντας ένα σκηνικό στο οποίο τάχα «η αστική τάξη της Κύπρου και τα κόμματά της προσπαθούν να πλασάρουν στο λαό τα οφέλη από τη «λύση» ενόψει των προεδρικών εκλογών του ερχόμενου Φλεβάρη». Για κάποιο λόγο που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, η εφημερίδα κάνει το άσπρο-μαύρο για την κατάσταση στο εσωτερικό της ε/κυπριακής κοινότητας, παρουσιάζοντας τα κόμματα της Δεξιάς ως «διαφημιστές» και υποστηρικτές της ομοσπονδιακής επανένωσης.
  • Κάτι τέτοιο εννοείται πως δεν ισχύει. Με εξαίρεση κάποια επιχειρηματικά στοιχεία ισχνής εμβέλειας και δυναμικής, η Εκκλησία που παραμένει ρυθμιστής στην πολιτική ζωή και την οικονομία του τόπου, από κοινού με την υπόλοιπη κυρίαρχη τάξη στην Κύπρο, δείχνουν ξεκάθαρα να βολεύονται με την παρούσα μορφή διχοτόμησης. Τόσο η «Ιερά Σύνοδος» και το «πιστό σκυλί» της, το ακροδεξιό ΕΛΑΜ, όσο και τα κόμματα που στηρίζουν την υποψηφιότητα του πολυεκατομμυριούχου Νικόλα Παπαδόπουλου, έχουν ήδη αποκηρύξει έμμεσα ή άμεσα τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, προτείνοντας ουσιαστικά αυτά που υιοθετεί σήμερα και το επίσημο ΚΚΕ.
  • Ενάντια στην συμφωνημένη μορφή λύσης τάσσεται και μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων αλλά και στελεχών του μεγαλύτερου κόμματος της Δεξιάς, του Δημοκρατικού Συναγερμού του Νίκου Αναστασιάδη, και ιδιαίτερα όσοι συνεχίζουν να «εμπνέονται» από τη δράση του ιδρυτή της «Χ» Γεώργιου Γρίβα στο νησί. Ενός φασίστα υπηρέτη του ιμπεριαλισμού που συνεχίζει αδιάλειπτα να τιμάται ως ήρωας από το νυν κυβερνών κόμμα παρά το έσχατό του δημιούργημα, την προδοτική ΕΟΚΑ Β΄ που έδρασε την περίοδο από το 1971 μέχρι το 1974 άνοιξε το δρόμο στην εισβολή και τη διαίρεση.
  • Μετά από όλα αυτά, είναι πραγματικά άξιο απορίας που ακριβώς έχει εντοπίσει ο συντάκτης του Ριζοσπάστη οποιαδήποτε προσπάθεια της κυρίαρχης τάξης να πλασάρει την ομοσπονδιακή λύση στο λαό ως ωφέλιμη και επιθυμητή, εν μέσω μάλιστα μιας όξυνσης του μαξιμαλισμού και του απορριπτισμού σε όλο το φάσμα της Δεξιάς και με φόντο την προεκλογική πλειοδοσία των κομμάτων της για το ποιοί εκπροσωπούν καλύτερα τα «ιδανικά και τις παρακαταθήκες» της εθνικόφρονης, κατά βάση αντικομουνιστικής και αντιτουρκοκυπριακής, παράταξης.
Μύθος Νο3: Η μέχρι τώρα βάση λύσης του Κυπριακού προνοεί δύο κράτη και είναι διχοτομική
  • Το «μίνι εγκεφαλικό» που γλιτώσαμε με τις προηγούμενες δύο μυθοπλασίες του Ριζοσπάστη, ίσως τελικά να μας είναι αναπόφευκτο με την κατάληξη του συγκεκριμένου ρεπορτάζ, όπως και όλων ανεξαιρέτως των σχετικών άρθρων της εφημερίδας τα τελευταία χρόνια, όπου προεξοφλείται περίπου ως νομοτέλεια πως οποιοδήποτε σχέδιο για ομοσπονδιακή επίλυση είναι «επί της ουσίας διχοτομικό» αφού δήθεν προβλέπει «δύο συνιστώντα κράτη». 
  • Τα έγγραφα και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ στην αγγλική γλώσσα που περιγράφουν τη μορφή της συμφωνημένης  λύσης, δεν μιλούν ασφαλώς για δύο κράτη αλλά για δύο πολιτείες (states) που θα συναποτελούν ένα ομόσπονδο κράτος με μία ιθαγένεια και μία εξωτερική παρουσία. Ομοσπονδίες με ισότιμες πολιτικά «πολιτείες», «κρατίδια» ή «δημοκρατίες» υπάρχουν πάρα πολλές παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη βρίσκεται σε γεωγραφικά ή και εθνικά προσδιορισμένες ομοσπονδίες συνιστούντων περιφερειών.
  • Είναι μάλλον σχετικά εύκολο για τον κάθε αντικειμενικό παρατηρητή, να προβλέψει τα πλαίσια στα οποία θα κινείται πλέον το Κυπριακό αν εγκαταλειφθεί για τον ένα ή τον άλλο λόγο η ομοσπονδιακή προοπτική της Κύπρου, με δεδομένο μάλιστα το δυναμικό ισχύος στην περιοχή που ασφαλώς βαραίνει προς την Άγκυρα. Η πορεία για θεσμική αναγνώριση της τ/κυπριακής πολιτείας σε διεθνές επίπεδο είναι άλλωστε τροχοδρομημένη είτε με λύση είτε χωρίς, με ένα παρατεταμένο πάγωμα των συνομιλιών να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε λογικές δύο κρατών τα οποία θα ανταγωνίζονται στρατιωτικά και πολιτικά επί των ίδιων γεωπολιτικών ζητουμένων, όπως ακριβώς πράττουν για δεκαετίες Ελλάδα και Τουρκία.    
  • Οι συνεχόμενες αποτυχίες για εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης και για τις οποίες επιχαίρουν κάποιοι σε Κύπρο και Ελλάδα, δεν αναιρούν την στρατιωτική κατοχή και απομακρύνουν ακόμα περισσότερο την πιθανότητα ειρήνευσης στο νησί. Με τη μη λύση και τη συνέχιση της κατάστασης ως έχει, η Τουρκία δεν ενοχλείται ποσώς και έχει την ευκαιρία να εδραιώνει ανενόχλητη τις θέσεις της, συμπιέζοντας περεταίρω το τ/κυπριακό στοιχείο και επαπειλώντας σε μεγαλύτερο βαθμό τους Ε/Κύπριους. 
  • Καταληχτικά, οποιεσδήποτε κινήσεις εκ μέρους της επίσημης ε/κυπριακής πλευράς με στόχο την «επανατοποθέτηση» του Κυπριακού σε μια βάση που δεν έχει συμφωνηθεί και δεν είναι συμβατή με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, θα γίνουν προφανώς δεκτές με πανηγυρισμούς τόσο στην Άγκυρα όσο και στα στρατηγεία του ΝΑΤΟ που σχεδίασαν την όλη διχοτομική εξέλιξη εξ αρχής. Κι αυτό επιτέλους θα πρέπει να «χωνευτεί» στο Ριζοσπάστη, την ηγεσία του ΚΚΕ και οποιαδήποτε άλλη διεθνιστική οργάνωση στην Ελλάδα θεωρεί πως η κατάρρευση των πρόσφατων συνομιλιών και η αμφισβήτηση της ομοσπονδιακής φόρμουλας, είναι καλά νέα για τον κυπριακό λαό στο σύνολό του.  

12 Ιουλίου 2017

Το δικό μας μίλι

Μια πατρίδα, ένας λαός. Tek Vatan, tek halk.
  • Καθώς η Τουρκία «διέσωσε άθελά της την Κυπριακή Δημοκρατία» γι’ ακόμα μια φορά, σύμφωνα με τη φαιδρή και απόλυτα ηττοπαθή λογική του απορριπτικού χώρου, στη δικοινοτική Αριστερά φαίνεται να ανοίγεται ένας δρόμος δύσκολος μεν αλλά ελπιδοφόρος.
  • Ο «κυπριακός ελληνισμός» και η «Κυπριακή Δημοκρατία» έχουν αποκτήσει με τα χρόνια ένα νόημα πολύ διαφορετικό για τις δύο βασικές σχολές σκέψης, τη δεξιόστροφη-εθνικιστική και την αριστερόστροφη-κυπροκεντρική και διεθνιστική.
  • Η εθνική αφήγηση ταυτίζει τόσο την ελληνόφωνη κοινότητα όσο και το κράτος, ειδικά μετά το 63-64, με το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς: Το ε/κυπριακό καθεστώς με τα γνωστά  φονταμενταλιστικά, αντιτουρκοκυπριακά και αντικομουνιστικά χαρακτηριστικά που έχει σαφώς υιοθετήσει την πολιτική της οριστικής διχοτόμησης. Ανάλογα επισυμβαίνουν φυσικά και στη τ/κυπριακή κοινότητα.
  • Για την Αριστερά από την άλλη, ο «κυπριακός ελληνισμός» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη λαϊκή βάση της ελληνόφωνης κοινότητας του νησιού, που σε ενότητα με την τουρκόφωνη και κάθε άλλη κοινότητα της Κύπρου, μοιράζονται τους ίδιους αγώνες και οράματα για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία.
  • «Κυπριακή Δημοκρατία» για την Αριστερά είναι το κοινό σπίτι όλων των Κυπρίων, τόπος ειρήνης και ισοτιμίας, και όχι αυτό που φαντάζονται οι εθνικιστές, ως μια «Ελλάδα του νότου» ή μια «μικρή Τουρκία».
  • Η αλήθεια που πρέπει να παραδεχθούν οι ε/κύπριοι δημοκράτες είναι πως πήραμε λάθος δρόμο ως ελληνόφωνοι αλλά και ως ε/κ Αριστερά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
  • Η Εκκλησία, η βασική οικονομική και κοινωνικοπολιτική δύναμη στον τόπο, παρέσυρε το λαό στον ελληνικό εθνικισμό και την ένωση για να διατηρήσει, να επανακτήσει ή και να διευρύνει τα καθεστωτικά της προνόμια πάνω στο «ποίμνιο».
  • Η Αριστερά δυστυχώς ενέκρινε και υιοθέτησε αυτό το ζητούμενο, θεωρώντας μετά το 1940 πως η βάση για την απελευθέρωση βρίσκεται στους ελληνοκεντρικούς «εθνικούς αγώνες» των Κυπρίων και πως η πρωτοπορία του κινήματος δεν θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί από το στόχο της «εθνικής ολοκλήρωσης».
Διαλέξαμε, με λίγα λόγια, ένα λάθος εθνικισμό για να εκπληρώσουμε τις λενινιστικές θεωρίες
  • Σωστά θεωρείται πως οι εθνικοί αγώνες για απελευθέρωση λειτουργούν καταλυτικά για την ανάπτυξη των λαϊκών κινημάτων. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Στην Κύπρο όμως, αυτό που θα είχε μια πραγματικά επιστημονική και μαρξιστική-λενινιστική αξία θα ήταν η ανάπτυξη ενός κυπροκεντρικού «εθνικισμού» που θα υποβίβαζε τις διαφορές και θα αναδείκνυε την ενότητα του κυπριακού λαού.
  • Ακόμα και οι γενετικές έρευνες που γίνονται με στόχο την απόδειξη της ελληνικότητας του Κυπριακού πληθυσμού (η τελευταία δημοσιεύθηκε στο Plos1 τον περασμένο μήνα), καταδεικνύουν πως ε/κύπριοι και τ/κύπριοι διαθέτουν μια κοινή «γενετική δεξαμενή», μοναδική στον κόσμο και διαφοροποιημένη σημαντικά από την αντίστοιχη ελληνική ή τουρκική.
  • Είμαστε ένας λαός, είμαστε ένα έθνος ξεχωριστό, συγγενικό γενετικά με αρκετούς λαούς στην ανατολική ιδιαίτερα πλευρά της Μεσογείου, μα παρά ταύτα, ιδιαίτερο.
  • Ο κυπριακός γενετικός χαρακτήρας, η κυπριακή προσαρμογή των κυρίαρχων γλωσσών ανά τους αιώνες αλλά και οι κοινές πολιτισμικές παραδόσεις που έφτασαν σχεδόν αυτούσιες μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα (κοινές αγορές, κοινοί εορτασμοί, μικτά χωριά, κοινή παραδοσιακή μουσική), μας επιτρέπουν να αναζητούμε το δικό μας ξεχωριστό έθνος και την ιδεολογία του.
Αυτή η εθνική ιδεολογία, η «κυπροκουλτούρα» κατά μία έννοια, έρχεται από το περιθώριο για να ζητήσει μια γενναία αναθεώρηση  από την ιστορική κομμουνιστική Αριστερά και το λαϊκό κίνημα του τόπου. Η Κύπρος δεν είναι ελληνική και ούτε μια φυσιολογική προσάρτηση σε μια «μεγάλη Ελλάδα».
  • Είχαν δίκιο οι πρώτοι κομμουνιστές και λάθος οι επόμενοι. Το ενωτικό/διχοτομικό ζήτημα και ο ελληνικός/ τούρκικος εθνικισμός είναι εισαγόμενες θεωρίες που εξ αρχής αναγνωρίστηκαν ως τέτοιες από το νεαρό κομμουνιστικό κίνημα του τόπου.    
  • Τα ελαφρυντικά γι αυτή την προβληματική πορεία που κατέληξε στην ομηρία τόσο της δικοινοτικής Αριστεράς, όσο και του συνόλου του λαού μας ανάμεσα στα ακροδεξιά ΝΑΤΟϊκά καθεστώτα των «μητέρων  πατρίδων», είναι σίγουρα πολλά.
  • Η ταύτιση της κυπριακής Αριστεράς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το ΕΑΜ  (σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό σχεδιασμό που ίσως και να έφερε την έγκριση της Μόσχας, αν και δεν φαίνεται αυτό να τεκμηριώνεται απ όσα λίγα γνωρίζω), ήταν σίγουρα ένας σημαντικός παράγοντας.
  • Δεν πρέπει να υποτιμάται επίσης το γεγονός πως η ιστοριογραφία και η αρχαιολογία της εποχής οδήγησαν την ηγεσία του ΑΚΕΛ σε λάθος συμπεράσματα σχετικά με την εθνότητα των Κυπρίων, με κορυφαίο παράδειγμα το υπόμνημα που απέστειλε η ηγεσία του κόμματος στον ΟΗΕ περί της ελληνικότητας της Κύπρου στα τέλη της δεκαετίας του 40’.
  • Σε κάθε περίπτωση, η στάση του ΑΚΕΛ και ολόκληρης της δημοκρατικής συμπαράταξης απέναντι στο ζήτημα της αναθεώρησης και διόρθωσης του ζητήματος της εθνικής υπόθεσης των Κυπρίων, θα κρίνει και το κατά πόσο θα μπορέσει να ριζώσει και να μεγαλώσει το λαϊκό αίτημα για επανένωση και ειρήνη.
  • Δεν μπορούμε άλλωστε να απαιτούμε από τη Δεξιά και τους εθνικιστές να κάνουν τα αναγκαία βήματα «αριστερότερα» και να δουν με άλλο μάτι το κυπριακό πρόβλημα και την υπόσταση του λαού μας, αποφεύγοντας να διανύσουμε το δικό μας μίλι.
  • Το ενωτικό ζήτημα και η στροφή του κόμματος δεν μπορούν να συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται με το άλλοθι των «διαφορετικών συνθηκών και αντιλήψεων». Πρέπει επιτέλους να αναμετρηθούν με το κριτήριο της γνώσης και των εμπειριών που έχουμε αποκτήσει ένα σχεδόν αιώνα μετά και να διορθωθούν, ανοίγοντας το δρόμο για τις νέες γενιές. 

7 Ιουλίου 2017

Λυπηθείτε τον τόπο μας

Εγκλωβισμένοι...
  • Πρέπει να έκατσε η καρδιά πολλών στη θέση της σήμερα τα ξημερώματα. Ο Αντόνιο Γκουτιέρες σήμανε τη λήξη του αγώνα, παρά το ότι άφηνε προηγούμενα να εννοηθεί πως η διαδικασία είναι ανοικτού τέλους. Βλέπει, λέει, ανυπέρβλητες διαφορές στις θέσεις που κατατέθηκαν και δεν κατατέθηκαν.
  • Χαράς ευαγγέλια για όσους νυχτοξημερώνονται με την αγωνία μπας και λυθεί το κυπριακό. Είχαν αρχίσει από καιρό οι προληπτικές αντιδράσεις. Με αφορμή όμως την κατάθεση των τελευταίων προτάσεων Αναστασιάδη για εκ περιτροπής και κοινό ψηφοδέλτιο, τα πράγματα θα έμπαιναν σαφώς σε μια άλλη βάση αν και εφόσον είχαμε κάτι θετικό από την Ελβετία.
  • Παρόλα αυτά, η εμμονή της Άγκυρας στα στρατιωτικά ζητήματα «διέσωσε» για άλλη μια φορά τον «κυπριακό ελληνισμό», το ε/κυπριακό καθεστώς με άλλα λόγια που μπορεί πλέον να συνεχίζει απερίσπαστο το δρόμο του με την ελπίδα να καταρρεύσει επιτέλους ολοκληρωτικά το ομοσπονδιακό ζητούμενο.
  • Ο Αναστασιάδης άργησε κάποιους μήνες, αν όχι χρόνια, να υιοθετήσει και να καταθέσει προτάσεις που θα έκαναν πραγματικά τη διαφορά και θα έβαζαν την Τουρκία σε μειονεκτική θέση. Η Αριστερά τα έλεγε, όπως και για το θέμα της εμπλοκής της Ρωσίας και του Σ.Α. στη συζήτηση για τις εγγυήσεις, αλλά…
  • Τώρα, ελπίζουμε πως ο ΓΓ του ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα γενικά, έχουν εκτιμήσει την ορθή αλλά πολύ αργοπορημένη κίνηση Αναστασιάδη, συγκρατώντας τις όποιες τάσεις θα ήθελαν να κλείνει η ομοσπονδιακή φάση του Κυπριακού.
  • Το τελικό γενικό πλαίσιο των προτάσεων της ε/κυπριακής πλευράς, έτσι όπως αυτό έχει διαμορφωθεί κατά τα τελευταία 24ωρα, δεν μπορεί αντικειμενικά να θεωρηθεί ως αδιάλλακτη ή αρνητική προσέγγιση. Έγιναν σχεδόν όλα όσα χρειαζόταν να γίνουν στα εσωτερικά θέματα, για να υπάρχει ελπίδα για λύση. [υ.γ. Μαθαίνω τελικά πως οι προτάσεις της ε/κυπριακής πλευράς θεωρούνται ως μη γενόμενες σύμφωνα με δήλωση Αναστασιάδη στο τραπέζι των συνομιλιών, γεγονός που σαφώς θα έχει επιπτώσεις στη θεώρηση του ΟΗΕ για το τι έγινε και δεν έγινε]
  • Αν γίνονταν όλα αυτά νωρίτερα, από τον καιρό του Έρογλου ακόμα, η Τουρκία θα βρισκόταν στη θέση που βρέθηκε χθες και προχθές, αποκαλύπτοντας αρκετά πιο πριν την αδυναμία της να δει την Κύπρο με άλλο μάτι. Και τότε, ίσως να είχαμε και διαφορετικές αντιδράσεις από τη διεθνή κοινότητα, ιδιαίτερα μετά και τη διασάλευση των σχέσεών της με τους δυτικούς.
  • Η τακτική «εσωτερικής κατανάλωσης» Αναστασιάδη ήταν που άφηνε τόσο καιρό την Τουρκία στο απυρόβλητο, επιτρέποντάς της να το παίζει ευέλικτη και «δημιουργική». Ο Πρόεδρος έδειξε όλο αυτό το διάστημα να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτά κι αυτούς που διαχρονικά δίνουν αφορμές και προκαλούν τις αιτιάσεις της Άγκυρας και των εθνικιστών στα κατεχόμενα - ή τη Βόρεια Κύπρο πλέον, σύμφωνα και με τις καταληκτικές δηλώσεις Γκουτιέρες.
  • Η Τουρκία έπαιζε, παίζει και θα συνεχίσει να παίζει επ’ άπειρον το «αππαρί» της, έχοντας μπροστά της πολιτικούς και πολιτικές που επενδύουν στον μαξιμαλισμό, το λαϊκισμό και τις φοβίες.
  • Το «τσιμέντωμα της λύσης» που με τόσο ειρωνεία χρησιμοποιούν κάποιοι για να πουν τα δικά τους, έγινε κατά τη διάρκεια των συνομιλιών Χριστόφια-Ταλάτ. Η βάση λύσης είναι εκεί από το 2010 και γίνεται σαφές πλέον πως Χριστόφιας δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τότε για τους ίδιους περίπου λόγους που δεν φτάσαμε ψες σε κάποια κατάληξη.
  • Χάθηκε υπερπολύτιμος χρόνος, όπως και στην άλλη συναγερμική περίοδο 1993-2003, γιατί προείχαν άλλες, σημαντικότερες προτεραιότητες για το ε/κ καθεστώς. Αργά μπήκε στο νόημα ο Αναστασιάδης, όπως επίσης πολύ αργά θυμήθηκε κι ο «μέντοράς» του Γλαύκος Κληρίδης, πως καιγόμαστε για λύση.
  • Οι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις, φυσικά, παύουν από ένα σημείο και μετά να θεωρούνται συμπτώσεις. Αυτό είναι το DNA της ε/κυπριακή Δεξιάς και της κάθε Δεξιάς. Το βόλεμα προέχει των λαϊκών συμφερόντων και του μακρόπνοου σχεδιασμού.
  • Με εξαίρεση τη δικοινοτική Αριστερά και τον κόσμο της επανένωσης που συνεχίζει να ασφυκτιά ανάμεσα στους δύο εθνικισμούς και τις ξένες επιρροές, οι υπόλοιποι στο τρίγωνο Λευκωσίας-Άγκυρας-Αθήνας πρέπει να νιώθουν μάλλον ανακουφισμένοι από τις εξελίξεις.
  • Η μπάλα είναι πλέον στα πόδια του Αντόνιο Γκουτιέρες και των Ηνωμένων Εθνών. Με λίγη ευελιξία και διπλωματία εκ μέρους τους, είναι δυνατό να μπουν τα πράγματα ξανά στο σωστό δρόμο και να σμυκρινθούν οι διαφορές.
  • Υπερασπιζόμαστε την ομοσπονδιακή προοπτική της χώρας μας μέχρι τέλους. Όχι στη διχοτόμηση, όχι στον εθνικισμό, όχι στην εγκατάλειψη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

1 Ιουλίου 2017

Ο λαός-πρόβλημα

Ως που να σας "ανανοποιήσουν" τζ εσάς τζαι να πνάσετε...
  • Θέλουμε φυσικά, διακαώς όπως θα έλεγαν και οι φιλολογίζοντες, να ακούσουμε καλά νέα από την Ελβετία.
  • Παρόλα αυτά, η εμπειρία τόσων δεκαετιών υποκριτικής αντιμετώπισης της λύσης-επανένωσης από τις εξουσίες σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία, για να μην αναφέρουμε και τους ΝΑΤΟϊκούς πατρόνους της υπόθεσης, δεν μας αφήνουν μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας.
  • Ψυχρά και μαθηματικά, η ειρήνη και η ομαλότητα στην Κύπρο έχουν δύο σταθερούς συμμάχους αλλά πάρα πολλούς και ισχυρότερους αντίπαλους και «ουδέτερους».
  • Στην Κύπρο, η μόνη σταθερή δύναμη που αντιλαμβάνεται και συνειδητοποιεί διαχρονικά την ωρολογιακή βόμβα της διαίρεσης είναι η δικοινοτική Αριστερά, θεσμική και εξωθεσμική.
  • Στο εξωτερικό, ο μοναδικός θεσμός που μας έχει στα υπόψη διαρκώς και προσπαθεί να θέσει τέρμα στην παρανομία και την έκρυθμη κατάσταση, είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.
  • Εκ καθήκοντος, ο ΟΗΕ δεν μας ξεχνά και συνεχίζει να αναλώνεται. Και θα πρέπει επιτέλους να αναλογιστούμε όλοι μας και με την πρέπουσα σοβαρότητα, που θα ήταν η Κύπρος και το Κυπριακό χωρίς την επιμονή του οργανισμού για μισό αιώνα τώρα, να φέρνει κοντά όλες τις πλευρές.
  • Αναπόφευκτά, οι πολιτικές του ΟΗΕ θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ο «μέσος όρος ισχύος» ανάμεσα στις χώρες μέλη του. Η επιμονή αυτή λοιπόν, θα πρέπει να αποδοθεί κυρίως στις μεγάλες δυνάμεις που θεωρούν πως αυτό που έγινε στην Κύπρο είναι παράνομο, προβληματικό και πως χρίζει μιας πιο δίκαιης και βιώσιμης διευθέτησης.
  • Κάποιους τους βολεύει η παρούσα κατάσταση, κάποιοι την θεωρούν απαράδεκτη ενώ κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να την αποδεχτούν με μια σειρά διαφοροποιήσεων.
  • Η παρανομία στην Κύπρο ενοχλεί, όπως φαίνεται, περισσότερους από όσους βολεύονται με τη διαίρεση και τη στρατιωτικοποίηση, εξ ου και γίνονται ακόμα προσπάθειες. Είναι η Ρωσία και η Κίνα, η Ινδία και η Λατινική, είναι η ΕΕ που κουβαλά αυτή την ανωμαλία ξεγελασμένη ουσιαστικά από τους ε/κύπριους, είναι ακόμα και οι δημιουργοί του προβλήματος, οι αμερικανοΝΑΤΟϊκοί, οι Έλληνες και οι Τούρκοι που νιώθουν πως ήρθε η ώρα να επανεξετάσουν τα αποτελέσματα του πραξικοπήματος και της εισβολής του 74’.
  • Η εικόνα που αποκομίζω από την κατάσταση έτσι όπως εξελίχθηκε από το περασμένο Φθινόπωρο-Χειμώνα, είναι πως η νυν ε/κυπριακή διοίκηση και ευρύτερα η ε/κυπριακή άρχουσα τάξη, δεν είναι σε θέση, για να το θέσουμε με μετριοπάθεια και επιστημονική αβρότητα, να κάνουν τα βήματα και τις παραδοχές που χρειάζονται.
  • Πίσω από αυτή την αδυναμία βρίσκεται η ημιεπίσημη κυρίαρχη ιδεολογία του βαθέως ε/κυπριακού κράτους που θέλει την Κύπρο ελληνική-χριστιανική και τους τ/κύπριους ως μειονότητα. Αντίστοιχα φαινόμενα επισυμβαίνουν σίγουρα και στην τ/κυπριακή κοινότητα εδώ και δεκαετίες, με τη διαφορά πως την εκπροσώπησή της σ’ αυτή τη συγκυρία έχει αναλάβει ένας πολιτικός «εκτός πλαισίου».
  • Ο Αναστασιάδης όμως είναι εντός αυτού του εθνικού και εξουσιαστικού πλαισίου, όπως και το κόμμα του. Η εκ περιτροπής προεδρία-σταθμισμένη ψήφος είναι αδύνατο να παρουσιαστεί στην ευρύτερη «εθνικοφροσύνη» και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο, από ένα κόμμα που επαγγέλλεται τις ενωτικές του ρίζες και συναγωνίζεται με τους «ενδιάμεσους» και τους ακροδεξιούς στο ΕΛΑΜ και την Εκκλησία για την εκπροσώπησή τους.
  • Οι τούρκοι διπλωμάτες το έχουν αντιληφθεί αυτό πολύ καλά, όπως και όλος ο κόσμος άλλωστε, γι αυτό και διασύνδεουν πλέον το ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων με την εφαρμογή της εκ περιτροπής, σύμφωνα με το Νίκο Μούδουρο και το «Ανατολικότερα».
  • Τους πατούν, με λίγα λόγια, εκεί που πονούν, για να τους εκθέσουν και να διαφύγουν του ναυαγίου αλώβητοι. Χρησιμοποιούν τις αδυναμίες τους και τις εμμονές τους, όπως κάνουν πάντα, για να εδραιώσουν τη θέση τους στην Κύπρο και να υιοθετούνται κάθε φορά και περισσότερα τετελεσμένα.
  • Για τον τρόπο παρουσίασης των διλημμάτων των συνομιλιών από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και την κάλυψη που δίνουν στον Αναστασιάδη για τη ξεκάθαρη δειλία του να προχωρήσει αποφασιστικά, ότι και να πούμε θα ήταν μια επανάληψη. Το ψέμα, η λογοκρισία και η μετατόπιση είναι στην πρώτη γραμμή εδώ και καιρό.
  • Η εκτίμησή μου είναι πως ο ΟΗΕ δεν θα παραιτηθεί τόσο εύκολα και σίγουρα όχι πριν από τις επόμενες προεδρικές στην ε/κ κοινότητα. Γι αυτό και θεωρώ πως η Αριστερά πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτές τις εκλογές με στόχο να ανατρέψει το απορριπτικό κλίμα και να δώσει διέξοδο στις ευρύτερες δυνάμεις της επανένωσης, με ένα υπερκομματικό «υποψήφιο της λύσης».
  • Ελπίζοντας φυσικά, όπως έχω αναφέρει και σε μια προηγούμενη ανάρτηση, να μην χρησιμοποιηθεί ο Ιούλιος-Αύγουστος, «ως είθισται», για να δημιουργηθούν νέα αρνητικά τετελεσμένα που θα φορτωθούν στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του Κυπριακού λαού-προβλήματος.

18 Ιουνίου 2017

Τη γνώμη μας λέμε, ό,τι θέλετε κρατάτε κι ό,τι δεν σας κάνει το πετάτε (Για το ΑΚΕΛ και τις Προεδρικές του 18’)

Που σου νεύκω... που πάεις;
  • Υπάρχουν σήμερα δύο βασικές τάσεις μέσα στην Αριστερά σχετικά με τις επιλογές της στις κυπριακές προεδρικές εκλογές.
  • Πριν όμως προχωρήσω σε μια δική μου ανάλυση των δύο αυτών τάσεων και προτάσεων, θέλω να υπογραμμίσω πως αυτό που θεωρώ θεμελιώδες καθήκον για την Αριστερά είναι να επιλέγει κάθε φορά τη στρατηγική που φαίνεται πιο ικανή να διευρύνει τα Δημοκρατικά Μέτωπα (ΔΜ).
Για ποιά Αριστερά όμως μιλούμε και για ποιά Δημοκρατικά Μέτωπα;
  • Το ιστολόγιο μιλά πάντα για τη διεθνιστική-αντιιμπεριαλιστική-ριζοσπαστική Αριστερά  του σήμερα και τα αντιφασιστικά-αντιπολεμικά μέτωπα που πρέπει να οικοδομούνται σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα, μέσα από συμμαχίες και κοινά μίνιμουμ προγράμματα με άλλες ταξικές και ιδεολογικοπολιτικές διαστρωματώσεις.
  • Έχω την ισχυρή πεποίθηση πως η στρατηγική που χαράχτηκε για τα κομμουνιστικά κινήματα καπιταλιστικών χωρών από το 7ο Συνέδριο της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935, είναι ακόμα και στις μέρες μας η πλέον επιστημονικά επεξεργασμένη και ικανή προσέγγιση.
  • Τον τριτοδιεθνισμό και την τακτική του (Αντιιμπεριαλιστικού-Αντιμονοπωλιακού) Δημοκρατικού Μετώπου έχει εσχάτως εγκαταλείψει με σαφήνεια η ηγεσία του σημερινού ΚΚ Ελλάδας και άλλα μικρής εμβέλειας κόμματα πανευρωπαϊκά, υιοθετώντας μια  αναδιατύπωση αριστερίστικων αναλύσεων της εποχής του μεσοπολέμου και του Β’ παγκοσμίου πολέμου, κατά τη δική μου αντίληψη.
  • Στην Κύπρο, το ΑΚΕΛ είναι ακριβώς γέννημα-θρέμμα του πνεύματος του 7ου Συνεδρίου της Κομιντέρν ενώ τα τοπικά ΔΜ τείνουν να εκφράζουν πρώτιστα την ανάγκη του λαού για ειρήνη και συμφιλίωση, απέναντι στις δυνάμεις που βολεύονται (με το αζημίωτο πάντα) στο χωριστικό καθεστώς, τις κοινωνικές-πολιτικές διακρίσεις και τη στρατικοποίηση της χώρας μας.
  • Σύμμαχοι της Κυπριακής Αριστεράς σ’ αυτά τα μέτωπα υπήρξαν ιστορικά οι μετριοπαθείς αστικοί, εκκλησιαστικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι ή ακόμα και τα μεμονωμένα πρόσωπα στο φιλελεύθερο χώρο που μπορούν να εκτιμήσουν τη διαχρονική χρησιμότητα των θέσεων του λαϊκού κινήματος στο Κυπριακό και τα ζητήματα της κοινωνικής συνοχής.
  • Μορφή και μέθοδος υλοποίησης ΔΜ είναι στις μέρες μας οι πολιτικές συνεργασίες που τοποθετούνται στο τρίτο συστατικό μέρος της κοινοβουλευτικής συμμαχίας ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις. Ανάλογα μέτωπα υλοποιούνται επίσης στις συνδικαλιστικές παρατάξεις της Αριστεράς.
Εκτίμηση για τον προσανατολισμό της ΚΕ του ΑΚΕΛ στη συγκυρία
  • Δεδομένης της ολοκληρωτικής προσχώρησης των ηγεσιών των ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ αλλά και του Γ. Λιλλήκα στον απορριπτικό-εθνικιστικό χώρο  και με το κόμμα να καταγράφει χαμηλές επιδόσεις στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, η ηγεσία του ΑΚΕΛ οδηγήθηκε σε μια επιλογή «τύπου Βασιλείου», εκτιμώ, αναπόφευκτα.
  • Η επιλογή ενός προσώπου από την επιχειρηματική τάξη, τον επιστημονικό, το διπλωματικό και τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, με όραμα για τη λύση του κυπριακού και τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, δεν είναι ξένη για την Κυπριακή Αριστερά και σίγουρα δεν είναι λανθασμένη για τη συγκυρία όπως υποστηρίζουν πολλοί σύντροφοι.
  • Η εκλογή Γιώργου Βασιλείου με τη στήριξη του ΑΚΕΛ το 1988 και η «χρυσή πενταετία» της διακυβέρνησης του που ακολούθησε, αποτελούν για τον προοδευτικό κόσμο  του τόπου την ισχυρή απόδειξη πως η Κύπρος μπορεί και διαφορετικά, πιο δημοκρατικά και πιο αποτελεσματικά.
  • Τέτοιες κινήσεις μπορούν και σήμερα να βάλουν την Κύπρο στη σωστή τροχιά, να απαλλάξουν το κράτος από τα βαρίδια της κομματοκρατίας και του ρουσφετιού, ανοίγοντας το δρόμο στους πραγματικά άξιους, τους φιλοπρόοδους και τους αδιάφθορους.
Με αυτό το κεντρικό μήνυμα (Λύση - Επανένωση, ανάπτυξη, εκδημοκρατισμός των θεσμών, διαφάνεια, κοινωνική ευαισθησία) υπάρχουν οι δυνατότητες να οικοδομηθεί η πολυσυλλεκτική εκείνη κοινωνική συμμαχία που θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του Δημοκρατικού Μετώπου στην Κύπρο σήμερα. 
  • Ο Μάικ Σπανός, παρότι δηλώνει «φανατικός της λύσης» και «φεντεραλιστής», στοιχεία που όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση «είναι αρκετά για να τον θέσουν στα υπόψη», φαίνεται την ίδια στιγμή να δηλώνει ακόμα πιο φανατικός θιασώτης πολιτικών με τις οποίες διαφωνεί η Αριστερά.
  • Παρά το αδύνατο της συμφωνίας και της συμπόρευσης με προσωπικότητες που τίθενται με ακραίο και απόλυτο τρόπο σε κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, ακυρώνοντας έτσι στην πράξη τη σύνθεση που υποτίθεται πως ευαγγελίζονται, η στόχευση της ΚΕ του ΑΚΕΛ στον επιχειρηματικό-τεχνοκρατικό και ακομμάτιστο χώρο που υποστηρίζει την Επανένωση χωρίς αμφιταλαντεύσεις, είναι αναμφίβολα η πιο ενδεδειγμένη στην παρούσα φάση.
  • Τα μειονεκτήματα αυτού του χώρου έχουν αποκαλυφθεί σε κοινή θέα στην περίπτωση του Μ. Σπανού. Το κόμμα του έδωσε μια μοναδική ευκαιρία να εκφράσει ζητούμενα που αφορούν ολόκληρο το λαό και το ίδιο το μέλλον αυτού του τόπου, αλλά ο ίδιος περιορίστηκε στο να προβάλλει τη δική του ταξική οπτική που στο τέλος-τέλος δεν αναγνωρίζει ούτε καν την αναγκαιότητα πολιτικής οργάνωσης και ιδεολογικής διαφοροποίησης.
  • Οι τοποθετήσεις του αφήνουν κυρίως εκτεθειμένη την ηγεσία του κόμματος που δεν φρόντισε να διασαφηνίσει το πλαίσιο συγκλίσεων με τον πρώην εν δυνάμει υποψήφιο, πριν τον ανακοινώσει ως τέτοιο. Προφανώς, δεν έγιναν οι σωστές συνεννοήσεις, η ενδελεχής διερεύνηση και η σχετική προετοιμασία που απαιτούνταν.  
  • Κατά κάποιο τρόπο, η ηγεσία βιάστηκε να προτείνει τον Σπανό χωρίς να καλύψει επαρκώς τα νότα της και αδυνατώντας να συνυπολογίσει σωστά τον παράγοντα των ΜΜΕ. Νερά μπάζει και η διαδικασία επιλογής που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα.  
  • Φαίνεται πως σε κάποια μαθήματα παραμένουμε ανεξεταστέοι και μπορώ να πω πως έχω απογοητευτεί ακόμα περισσότερο από την ικανότητα των μηχανισμών του κόμματος να αντιληφθούν πως παίζουν σε ένα εχθρικό πολιτικό και μιντιακό πεδίο, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να μποϋκοτάρει και να διαστρεβλώσει τα πάντα γύρω από την Αριστερά.
  • Για να μην αδικούμε ολότελα την ηγεσία του ΑΚΕΛ, θα επαναλάβω πως η ιδέα της προβολής ενός άφθαρτου πολιτικά υποψηφίου που να μπορεί να αρθρώσει συναινετικό λόγο και να παλέψει με τα κατεστημένα που νέμονται και καταχρούνται την εξουσία, θα ήταν η καλύτερη υπό τις περιστάσεις τακτική.
  • Κανένα κομματικό στέλεχος, ανώτατο ή μη κι από οποιαδήποτε παράταξη, δεν θα συγκινήσει ιδιαίτερα τον κόσμο που έχει αηδιάσει και απέχει. Αυτό δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις που κατέχουν τα επιτελεία των κομμάτων.  
  • Η τακτική κίνηση που ανατρέπει τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό και εξαντλεί όλες τις πιθανότητες για μια νικηφόρα εξέλιξη, αν φυσικά θέλουμε να νικήσουμε, είναι η επιλογή μιας τέτοιας συναινετικής και ευρύτερα αποδεκτής προσωπικότητας χωρίς κομματική προϊστορία αν είναι δυνατόν, που να πείθει για την ανεξαρτησία της.
  • Ακόμα κι αυτός ο ελιγμός που θα ήταν ο ιδανικός στη φάση που βρίσκεται η ε/κ κοινωνία, εννοείται πως θα πρέπει να συνοδευτεί πολύπλευρα με μια «έξυπνη» αλλά σημαντική επένδυση στον τομέα της επικοινωνίας και των ΜΜΕ.
Το ζήτημα της «αριστερής υποψηφιότητας»
  • Από εκεί και πέρα, αν δεν υπάρχει αυτή η προσωπικότητα εμπιστοσύνης στο χώρο εκτός της επιρροής της Αριστεράς, η δεύτερη επιλογή είναι ένας υποψήφιος από τον πολιτικό χώρο που συνεργάζεται ή έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με το ΑΚΕΛ.
  • Στον τύπο είδαμε να γίνεται αναφορά στον υποψήφιο του 2013 Σταύρο Μαλά τον οποίο και συμπαθώ, την ΥΠΕΞ των κυβερνήσεων Παπαδόπουλου και Χριστόφια, Ερατώ Μαρκουλλή, και τον ευρωβουλευτή Τάκη Χατζηγεωργίου που φαίνεται να απολαμβάνει εκτίμησης μέσα και έξω από το κόμμα. Και της δικής μου φυσικά. [Παρέλειψα στην πρώτη ανάρτηση του κειμένου να συμπεριλάβω και τον Κίκη Καζαμία, πρώην Βουλευτή του ΑΚΕΛ και υπουργό στις κυβερνήσεις Τ. Παπαδόπουλου και Δ. Χριστόφια
Σ’ αυτή την περίπτωση, παρότι οι πιθανότητες για πέρασμα στο Β’ γύρο μπορεί και να αυξάνονται σε σχέση με μια υποψηφιότητα του ίδιου του ΓΓ του κόμματος που συζητείται από κάποιους, η τελική νίκη απέναντι στον υποψήφιο του κατεστημένου είναι κάτι περισσότερο από αδύνατη.
  • Επειδή ακριβώς είναι εξωπραγματική μια τέτοια στρατηγική, ο κόσμος της αριστεράς και του κέντρου που για τον ένα ή τον άλλο λόγο έχει αδρανοποιηθεί, δεν θα πρέπει να αναμένεται πως θα κάνει την υπέρβαση. Σ’ αυτό θα συντείνουν σε μεγάλο βαθμό και τα πολυάριθμα αστικά-καθεστωτικά ΜΜΕ που κάθε άλλο παρά είναι αντικειμενικά ως προς την παρουσίαση των πολιτικών θεαμάτων.
  • Η ανάλυση που συνοδεύει την «αριστερή υποψηφιότητα» σταματάει ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο και θέτει ως μάξιμουμ στόχο τον Β’ γύρο, «έτσι ώστε να αποφύγουμε το δίλημμα Αναστασιάδης-Παπαδόπουλος». Η νίκη των συντηρητικών-εθνικιστικών δυνάμεων σε μια τέτοια εξέλιξη είναι μάλλον δεδομένη, το κομματικό κράτος Συναγερμού, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ θα συνεχίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και η κοινωνία θα εκφασιστεί και θα εκφυλιστεί ακόμα περισσότερο.
  • Σ’ αυτή την επιλογή, θεωρώ πως παίζεται ξεκάθαρα το σενάριο που επιθυμούν τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ τους που θα χρησιμοποιήσουν το γνωστό αντιΑΚΕΛισμό – αντικομουνισμό στον οποίο εξασκούνται για δεκαετίες, ενισχυμένο με τη δαιμονοποίηση που έχει υποστεί η πρόσφατη διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια.
  • Παρότι θα φαινόταν ως «ηρωική» και «ξεκάθαρη», μια αριστερή υποψηφιότητα θα διευκόλυνε νομίζω το κατεστημένο και θα στερέωνε την πολεμική κατά του ΑΚΕΛ, οδηγώντας πιθανότατα το κίνημα σε νέες ήττες και απογοητεύσεις.
  • Κι όλα αυτά, με τον κίνδυνο να μην επιτυγχάνεται ο βασικός στόχος της ομοσπονδιακής επανένωσης, που αν κρίνουμε από τις παλινωδίες των Αναστασιάδη-Συναγερμού και τη διχοτομική πολιτική Παπαδόπουλου-Σιζόπουλου-Θεοχάρους, απομακρύνεται σε περίπτωση που η Αριστερά χάσει αυτές τις εκλογές.
  • Σίγουρα και τελειώνοντας, το απευκταίο σενάριο είναι να μην περάσει ο υποψήφιος που θα στηρίξει το ΑΚΕΛ στο Β’ γύρο των Προεδρικών του 18’. Κανείς δεν θέλει να σκέφτεται αυτό το ενδεχόμενο και είναι γεγονός πως μια κακή επιλογή προσώπου θα μπορούσε να προέλθει τόσο από τη σχολή σκέψης για ανεξάρτητο υποψήφιο όσο κι  από την πλευρά της αριστερόστροφης επιλογής.
  • Το ζητούμενο όμως σε κάθε προεδρική αναμέτρηση και το οποίο θα ξεσηκώσει τον κόσμο για να πάει να ψηφίσει και γενικά να εκδηλωθεί, είναι το πνεύμα της τελικής νίκης και της αλλαγής που αυτή υπόσχεται. Με τη νίκη αυτή μπορούν να γίνουν πολλά, χωρίς αυτή τίποτα. 

11 Ιουνίου 2017

Ένας φεντεραλιστής, να μεν πετάσει το πουλλίν!

Δκιώχνουμεν το που το 63' αλλά εν δαμέ κόμα
  • Χυδαιότητα ή απλά αστειότητα; Είδα τις προάλλες τους συντάκτες του Φιλελεύθερου να χαρακτηρίζουν ως «αντιΑΚΕΛικό» το Μιχάλη Σπανό. Ενώ, ας πούμε, ανάμεσά τους συναγωνίζονται για το ποιος θα πρωτογράψει μια καλή κουβέντα για το ΑΚΕΛ!
  • «Νεοφιλελεύθερος» ο Σπανός, πάλι στον  Φιλελεύθερο, ενώ οι δικοί τους οι εκλεκτοί υποψήφιοι και τα κόμματα που στηρίζουν εμμέσως πλην σαφώς, έδωσαν εξετάσεις στις φιλολαϊκές οικονομικές πολιτικές και πέρασαν με άριστα!
  • Γενικά, παρατηρώ μια αμηχανία στα μέσα που έχουν αναλάβει τις εργολαβίες κατασκευής θεαμάτων τα τελευταία χρόνια. Ο Μάικ, που δηλώνει «φανατικός της λύσης» και «φεντεραλιστής», φαίνεται να τους ενοχλεί ως προοπτική.
  • Εκτιμώ πως μέσα στο χώρο της Αριστεράς, η δήλωση του Σπανού στο Σίγμα υπέρ της ομοσπονδιακής λύσης είναι αρκετή για να τον θέσει στα υπόψη. Ο στρατηγικός στόχος του δικοινοτικού εργατικού κινήματος στην Κύπρο είναι η επίλυση του κυπριακού και η ομαλότητα σε ολόκληρο το νησί.
  • Ο υποψήφιος έκανε μια σημαντική παραδοχή στο Σίγμα που αφορούσε τις θέσεις του ΑΚΕΛ στο κυπριακό, αναγνωρίζοντάς τις ως τις πιο ξεκάθαρες και κατ’ ουσία υιοθετώντας τις.  
  • Η λύση και το επανενωτικό κίνημα που θα την περάσει και θα την εφαρμόσει χρειάζεται, το ξέρουμε πολύ καλά εδώ και καιρό, να δημιουργήσει συμμαχίες με τον επιχειρηματικό κόσμο που βλέπει τα μειονεκτήματα και τα αδιέξοδα της διχοτόμησης.
  • Οι μετριοπαθείς εκπρόσωποι της αστικής τάξης που αναγνωρίζουν την ευλογία της κοινωνικής συνοχής, της ειρήνης και της αξιοκρατίας, ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι ως συνοδοιπόροι και σύμμαχοι από το λαϊκό κίνημα.
  • Ο Σπανός φαίνεται να μπορεί να μπει σφήνα ανάμεσα σε Αναστασιάδη και Παπαδόπουλο σε ότι αφορά τη κεντροδεξιά δεξαμενή ψήφων που δεν λέει όχι στην ομοσπονδία. Θα έχει παράλληλα και την ευκαιρία του, καθότι μη κομματικό στέλεχος, να φέρει στην κάλπη κόσμο που δεν θα έβρισκε λόγους να συμμετέχει.
  • Περιφερειακά μιλώντας, ο άνθρωπος έχει τις ελλείψεις του σε όλα τα επίπεδα, θέλει δουλειά επικοινωνιακά από πάνω μέχρι κάτω και θα πρέπει να δουλέψει εντατικά για να ξεκαθαρίσει το μήνυμά του προς την κοινωνία.
  • Στα κυρίως όμως, δείχνει να έχει αυτό που χρειάζεται για να κερδηθεί η εκλογική μάχη του 18’ που θα καθορίσει και τη μορφή του κυπριακού προβλήματος και της ίδιας της Κύπρου για την επόμενη ιστορική περίοδο: Τη δυνατότητα και την ικανότητα να προσελκύσει ετερόκλητο κόσμο και να οικοδομήσει ευρύτερα μέτωπα προκειμένου να λυθεί το κυπριακό και να επανενωθεί ο τόπος και ο λαός.
  • Ο απλός άνθρωπος λέει ναι στην αποκομματικοποίηση του κράτους, ναι στην αξιοκρατία, ναι στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και τη χρηστή διοίκηση. Οι κύπριοι που διαθέτουν δυο δράμια αντίληψης και δεν τους θολώνει η μισαλλοδοξία, λένε ναι στην ομοσπονδιακή λύση και την ουσιαστική αποστρατικοποίηση.
  • Το ΑΚΕΛ, και σ’ αυτό θα συμφωνήσω με τις πικρόχολες αναλύσεις του Φιλελεύθερου, βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης.
  • Η ιστορική αντιστοιχία βρίσκεται στην περίοδο 1985-1988, όπου το κόμμα βίωνε μια σημαντική πτώση ποσοστών, έσπασε τις συνεργασίες του με τον τότε «ενδιάμεσο» για τους σωστούς λόγους και βρισκόταν σε αναζήτηση «υποψηφίου λύσης», στρεφόμενο τελικά στον επιχειρηματικό κόσμο και το Γιώργο Βασιλείου.
  • 30 χρόνια μετά, αυτό που αλλάζει είναι πως η διαδρομή του κυπριακού προβλήματος που ξεκινά από το 1977-1979 και τις συμφωνίες κορυφής για ΔΔΟ, τερματίζει οσονούπω.
  • Είναι η τελευταία ευκαιρία των ελληνοκυπρίων για μια προοδευτική ομαλοποίηση της κατάστασης. Για να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στην ιστορία και τον τόπο μας. Οι τουρκοκύπριοι είναι σαφώς πιο μπροστά και δεν χρειάζονται τις υποδείξεις μας.
  • Αν και θα ευχόμουν να υπήρχε μια πιο αριστερή πρόταση μπροστά στην κοινωνία στις επόμενες προεδρικές που να μπορούσε να αναγκάσει σε ήττα τα δύο μέτωπα της Δεξιάς που έχουν διαμορφωθεί, ένας φεντεραλιστής υποψήφιος θεωρώ πως «μας κάνει και μας παρακάνει» υπό τις περιστάσεις.
  • Μια υποψηφιότητα από το χώρο του ΑΚΕΛ δεν θα εξυπηρετούσε το στόχο της ομοσπονδιακής λύσης που μετρά τις τελευταίες της αντοχές.
  • Το κυπριακό όπως το ξέρουμε, κρατιέται εν ζωή από τον Ακιντζί και τις επόμενες προεδρικές στην ε/κυπριακή κοινότητα. Αν χαθεί ένα από τα δύο αυτά συστατικά, «το πουλλίν» της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 θα πετάσει οριστικά.
  • Το ζήτημα είναι να καβατζάρουμε τον Ιούλιο όπου συμβαίνουν τα περισσότερα πολιτικοστρατιωτικά μυστήρια στο τρίγωνο Κύπρου, Ελλάδας και Τουρκίας…
  • Για όλα τους έχω ικανούς τους Συναγερμικούς. Δεν θα ‘ναι άλλωστε και η πρώτη τους φορά…

27 Μαΐου 2017

Είμαστεν οκ σιόρ

Έσυρα σας τζαι τους θκυο του νώμου μου!
  • Να μεν ξανακούσω πως ο Αναστασιάδης περιπαίζει μας! Θέλει λύσην, εν σίουρον τούτον, τζαι μάλιστα θέλει την τόσο πολλά που βιάζεται να θέσει τα φλέγοντα της ασφάλειας πριν τα εύκολα της διακυβέρνησης τζαι της πολιτικής ισότητας.
  • Θέλεις εκ περιτροπής Μουσταφά εφέντη; Πε του μάστρου σου του Ταγίπ να τραβήσει πίσω το στρατό τζαι τες εγγυήσεις. Έτσι γίνουνται οι σωστές δουλειές. Εν τζαι ννα παίζουμεν.
  • Άτε έσσω σας. Οι οπαδοί της όποιας λύσης να μας παραιτήσουν, δαμέ εσοβαρέψαν τα πράματα τζαι άμμα λάχει ενταφιάζουμεν τζαι τες δικές μας δέσμες ιδεών. Πόσο μάλλον του κάθε Μπούτρος-Μπούτρος, του κάθε Κκόφφι τζαι του κάθε Άιντα.
  • Άιντε ρε που δαμέ. Που ήρτες να κερτίσεις τες εκλογές σου πας τη ράσιη μας. Ψώνιο, αχάπαρε, τουρκόφιλε!
  • Ξέρεις βρε πόσοι επεράσαν πριν που εσένα τζαι εφάαν τον ελληνοπρεπή μας πούλλο;
  • Ίντα ένας, ο Κουεγιάρ, έφαεν πόρτα τζαι ως αντιπρόσωπος, τζαι ως γεννικός γραμματέας του ΟΗΕ.
  • Την διχοτόμηση ουκ ελάττω παραδώσω. Νυν υπέρ πάντω η εξουσία τζαι η εθνικοφροσύνη.
  • Εν τζαι σκοτώννουμεν τα κοπελλούθκια του κόσμου που το 55’ για το τίποτε.
  • Κράτος ελληνικό τζαι αντικομμουνιστικό, τζι ας εν μισό τζαι σε αναζήτηση του προστάτη Κοτζιά του! 

20 Μαΐου 2017

Δεν θυσιάζουν ούτε μία «γαλάζια ψήφο» για χάρη της επανένωσης και της ειρήνης

  • Προεδρικό και «ενδιάμεσοι» επιλέγουν να ξοδέψουν και το 2017 εξευμενίζοντας τον απορριπτισμό και το βόλεμα στη διχοτομική πραγματικότητα. 
  • Εθνικιστική-αντικομμουνιστική δικτατορία, όργανο και φρούριο» του δυτικού ιμπεριαλισμού ήταν πάντα η Τουρκία – Το ζητούμενο είναι τι θέλουν και τι κάνουν οι Κύπριοι.
Του Στέλιου Στυλιανού για τη ΓΝΩΜΗ, 28/4/2017
  • Σίγουρα, η κατάσταση στην Τουρκία δεν μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε για την επόμενη μέρα στην περιοχή.
  • Αν μάλιστα, αυτή η ζοφερή και εμφυλιοπολεμική εικόνα συνδυαστεί με την ισχυρή και πολύχρονη πια σύγκρουση στη Συρία, την τρομοκρατία και τα κουρδικά ζητήματα που συνεχίζουν να μπαίνουν επιτακτικά, είναι αναπόφευκτο να οδηγούμαστε σε αναλύσεις που δεν ευνοούν την υπόθεση της επανένωσης της Κύπρου.
  • Παρόλα αυτά, η επιχειρηματολογία που θέλει την Άγκυρα να κρατά το «κλειδί της λύσης» του Κυπριακού και που εξαρτά τις όποιες θετικές εξελίξεις στις αποφάσεις των εκάστοτε πολιτικών ή στρατιωτικών ηγετών της κατοχικής δύναμης, δεν μπορεί να θεωρείται ολοκληρωμένη.
  • Κακά τα ψέματα, το έχουν καταλάβει πλέον ακόμα και τα παιδιά για τα θελήματα στα γραφεία της διεθνούς διπλωματίας, το ε/κυπριακό πολιτικό και εκκλησιαστικό κατεστημένο, ομοίως με το αντίστοιχό του τ/κυπριακό, δεν πετάνε και τη σκούφια τους για τη συμφωνημένη από το 1977 ομοσπονδιακή μετεξέλιξη της Κύπρου.
  • Κι ας μη γελιόμαστε, ακόμα και αν η Τουρκία του Ερντογάν συναινέσει σε μια διαδικασία εφαρμογής και εγγυήσεων που θα είχε συμφωνηθεί στις δικοινοτικές συνομιλίες, υπάρχουν ισχυρές καθεστωτικές δομές σε βορρά και νότο που θα παλέψουν μέχρις εσχάτων για να υπερασπιστούν τη διχοτόμηση και κατ’ επέκταση τη συνέχιση της τουρκικής κατοχής.
 Η ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ
  • Τα τοπικά συμφέροντα που κρατούν την Κύπρο μοιρασμένη δεν είναι αμελητέα και είναι ικανά να ανατρέψουν κάθε θετική προοπτική και σχετικά εύκολα, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα με τον κανονισμό της Βουλής για εορτασμό του ενωτικού «δημοψηφίσματος» του 1950 στα σχολεία που έδωσε εκ νέου αφορμές για πάγωμα της διαδικασίας.  
  • Στην εξίσωση της λύσης πρέπει ως εκ τούτου να υπολογίζεται και η αποδεδειγμένη πια απροθυμία των εθνικιστικών κομμάτων όλων των αποχρώσεων για ένα έντιμο και βιώσιμο συμβιβασμό με την άλλη μεγάλη κοινότητα.
  • Αυτές οι ακραίες απόψεις που έχουν παρεισφρήσει και ηγεμονεύουν πλέον τον λεγόμενο «ενδιάμεσο χώρο», πρέπει να ηττηθούν πολιτικά και να παραμεριστούν αν πραγματικά θέλουμε να αντιπαρατεθούμε με τη διαίρεση και να αλλάξουμε τη μοίρα αυτού του τόπου.
  • Τουναντίον, τις βλέπουμε όχι μόνο να αναβιώνουν αλλά και να ωθούν σε συνολική απόρριψη του συνεταιρισμού και της συμφιλίωσης στο νησί, επαναφέροντας συνθήματα και λογικές που μας στοιχίζουν για δεκαετίες.
  • Η ευθύνη του ΔΗΣΥ και του Αναστασιάδη γι’ αυτή την τραγική κατάσταση είναι αδιαμφισβήτητη και έχει ήδη καταγραφεί. Ο Συναγερμός και ό,τι εκφράζει, προτιμά ξεκάθαρα να συνοδοιπορεί με τον εθνικισμό και τον εξτρεμισμό παρά να επενδύει στην προοπτική της επανένωσης του λαού και του τόπου.
  • Τα ίδια έκανε και στις προηγούμενες δύο προεδρικές πενταετίες του ο ΔΗΣΥ, με ηγέτη τον Γλαύκο Κληρίδη την περίοδο 1993-2003 και δεν αποτελούν έκπληξη οι σημερινές προτεραιότητες «μαθητή» του, Νίκου Αναστασιάδη.
  • Σημασία για το χώρο του μεγάλου κόμματος της Δεξιάς έχει κυρίως η επαφή με τον κόσμο που εμφορείται από τα ιδεώδη της «ελληνικής Κύπρου», παράλληλα με τη συντήρηση των γνωστών πελατειακών του δεσμών με μερίδα της κοινωνίας.  
  • Το Κυπριακό μπορεί, ξανά, να περιμένει, αφού στην ουσία δεν αποτελεί προτεραιότητα για καμιά πολιτική δύναμη στις ελεύθερες περιοχές, εκτός από το ΑΚΕΛ και τις συμμαχικές του δυνάμεις.
  • Φλέγον ζήτημα για το Προεδρικό και τους «ενδιάμεσους» είναι η ανανέωση της εξουσίας τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και δεν θα θυσιάσουν ούτε μία «γαλάζια ψήφο» για χάρη της επανένωσης και της ειρήνης.
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ Ο ΕΞΤΡΕΜΙΣΜΟΣ – ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ  
  • Η διαχρονική πολιτική της Άγκυρας στο Κυπριακό πάτησε και με τα δύο πόδια στον εξτρεμισμό και το μαξιμαλισμό των Ελληνοκυπρίων και αυτό συνεχίζει να κάνει και σήμερα.
  • Από το 1955 η τούρκικη εξωτερική πολιτική κάθεται στην «κλούβα», περιμένοντας τις γνωστές αυτοκαταστροφικές «πάσες» των εθνικιστών στην Κύπρο για να εδραιώσει τις διχοτομικές της πολιτικές στο νησί.
  • Η έκρυθμη κατάσταση μεταξύ των δύο κοινοτήτων αλλά και στο εσωτερικό τους από τα μέσα της δεκαετίας του 50’ μέχρι και την εισβολή του 1974, ήταν το υπέδαφος πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η παρούσα διχοτόμηση. Και εργολάβοι αυτού του αιματηρού διαχωρισμού, της ποδηγέτησης της γνήσιας λαϊκής θέλησης για ειρήνη, ισότητα και προκοπή, ήταν οι ένοπλες εθνικιστικές οργανώσεις των οποίων ηγήθηκαν οι Γρίβας και Ντενκτάς.         
  • Έχουν δίκιο οι Τουρκοκύπριοι και πείθουν τη διεθνή κοινότητα όταν ισχυρίζονται πως η πολιτική ηγεσία των Ελληνοκυπρίων δεν ήταν ιστορικά έτοιμη να αποδεχτεί την πολιτική τους ισότητα πάνω στο νησί. Πως θεώρησε και θεωρεί την Κύπρο ελληνική και τους ίδιους ως μειονότητα, με φωτεινή εξαίρεση πάντα την Αριστερά που πρωτοστατεί στον αγώνα για επαναπροσέγγιση και αδελφοσύνη.
  • Και είναι απόλυτα ορθό από κάθε πρίσμα και ιστορική ανάλυση, πως το ενωτικό ζήτημα και ο ελληνοκυπριακός εθνικισμός που οικοδομήθηκε γύρω απ’ αυτό, αποτέλεσαν το βασικό εργαλείο ανάφλεξης με το οποίο πυροδοτήθηκε ο τουρκοκυπριακός εθνικισμός, η καταστροφική ανάμιξη της Ελλάδας και ο προστατευόμενος από το ΝΑΤΟ επεκτατισμός της Τουρκίας.
  • Η Τουρκία ήταν πάντα μια επιθετική, αντικομουνιστική και στρατοκρατική δικτατορία, όργανο και «φρούριο» του δυτικού ιμπεριαλισμού, με ή χωρίς χούντες και «σουλτάνους».
  • Το ζητούμενο είναι τι θέλουν και τι κάνουν οι Κύπριοι σε κάθε φάση της ιστορίας, αν διευκολύνουν τον τούρκικο επεκτατισμό ή αν τον εκτροχιάζουν μέσα από δημοκρατικά-δικοινοτικά μέτωπα αντίστασης που προτάσσουν την ισότητα του λαού και την ενότητα του τόπου.

6 Απριλίου 2017

Στους αγίους της κυπροκουλτούρας μας

  • Ο Κωστής έκλεισε τα μμάθκια του μα έτσι λογιών αθρώποι εν φεύκουν, αφήνουν τα πορίζια τους τζαι στέκουν αναμεσόν μας στον αγώνα.
  • Πώς να χάσουμε έναν σύντροφο που έκαμνε για δέκα, για εκατό τζαι χίλιους; Για όσο ζούμε, φάρος τζ’ οδηγός, μαζί με το Μιχάλη Κυρλιτσιά, στο πάνθεον των πρωτοπόρων τζαι των αγίων της κυπροκουλτούρας μας.  
Όπως δημοσιεύθηκε στον Διάλογο, 4/4/2017
  • «Έφυγε» σήμερα το πρωί σε ηλικία 65 ετών ένας από τους μεγαλύτερους ακτιβιστές της σύγχρονης Αριστεράς, ο Κωστής Αχνιώτης.
  • Μόλις προχθές Κυριακή, ο Κωστής ήταν στο Λήδρα Πάλας μαζί με τη Δικοινοτική Πρωτοβουλία Ειρήνης «Ενωμένη Κύπρος» για να διαδηλώσει υπέρ της επανέναρξης των συνομιλιών και της λύσης του Κυπριακού.
  • Ο Κωστής ήταν διαχρονικά στην πρώτη γραμμή των δικοινοτικών πρωτοβουλιών για την επανένωση της Κύπρου, ενώ συμμετείχε στον συνδυασμό της Δικοινοτικής Αριστερής Συνεργασίας – EYLEM, ο οποίος κατήλθε στις εκλογές για τις έξι θέσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχοντας στη σύνθεσή του δύο Τουρκοκύπριες υποψήφιες.
  • Επίσης, εργάστηκε για σειρά ετών ως δημοσιογράφος, περνώντας και από τον ΑΣΤΡΑ, όπου έφτασε και στη θέση του αρχισυντάκτη. Τα τελευταία 15 χρόνια εργαζόταν ως εκπαιδευτικός.
Το βιογραφικό του, όπως αναρτήθηκε πριν τις ευρωεκλογές του 2014
  • Γεννήθηκε στη Λευκωσία to 1952. Σπούδασε Βιοχημεία στο Montpellier της Γαλλίας.
  • Η ευκολία με την οποία επιβλήθηκε το πραξικόπημα και η εισβολή το 1974 καθώς και η κοινωνική ανισότητα που συντηρήθηκε και αναπαράχθηκε, μετά από ένα πόλεμο που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της χώρας και της κοινωνίας, τον οδήγησαν σε αμφισβήτηση των δυνατοτήτων των δημοκρατικών δυνάμεων και της Αριστεράς και τον οδήγησαν προς την ριζοσπαστική Αριστερά.
  • Από 1976-1978 συνεργάζεται με το πολυγραφημένο έντυπο «Δελτίο Συζήτησης», που προσπαθεί να αναπτύξει ένα διάλογο στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
  • Από το 1985-1990 εργάζεται στην έκδοση του περιοδικού «Εντός των τειχών». Από το 1999-2004 συμμετέχει στην έκδοση του περιοδικού «Εξ Υπαρχής». Παράλληλα από το 1998-2001 συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του δικοινοτικού περιοδικού «Hate». Από το 2008 συμμετέχει επίσης στην έκδοση του περιοδικού «Το Καλέμι», που αποτελούσε έκδοση της Ελληνοκυπριακής συνιστώσας της Πλατφόρμας ΕΚ και ΤΚ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος», της οποίας οι δραστηριότητες άρχισαν τον Οκτώβρη του 2004.
  •  Στη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο κίνημα στήριξης της Σαντινιστικής Επανάστασης, το οποίο κατόρθωσε να κτίσει και να συντηρεί ένα σχολείο στη Νικαράγουα για αρκετά χρόνια. Συμμετείχε σε ομάδες στήριξης του Παλαιστινιακού αγώνα και ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές της Κυπρο-Παλαιστινιακής Έμπρακτης Αλληλεγγύης, ΚΥΠΕΑ.
  • Ήταν εκ των ιδρυτικών μελών των φίλων του Ακάμα, και υπήρξε δραστήριο μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Λευκωσίας.
  • Παραμονές του Δημοψηφίσματος το 2004, ιδρύει μαζί με άλλους την «Πρωτοβουλία Αριστερών για το ΝΑΙ».
  • Ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΡΑΣ (Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση), που δημιουργήθηκε το 2011.
  • Εργάστηκε σε διάφορους Ραδιοσταθμούς όπως το Ράδιο Super, το Ράδιο ΑΣΤΡΑ και το Ράδιο Αθηνά.

20 Μαρτίου 2017

Πίσω στο ψέμα μας

Δαμέ εξεχάσαμεν εμείς, εννά θυμούνται οι ξένοι;
  • Είναι φανερό πως το ελληνοκυπριακό κατεστημένο δεν θέλει λύση και συνεταιρισμό με τους τουρκοκύπριους. Το παράθυρο του Γενάρη του 2017 ήταν πολύ πιο ανοιχτό από αυτό του Γενάρη του 2010, όταν η ΕΔΕΚ εγκατέλειπε την κυβέρνηση Χριστόφια επειδή προχωρούσε κάπως την υπόθεση ενώ το ΔΗΚΟ έμπαινε στη φάση του «εμφύλιου» που έφερε τελικά τον ξεκάθαρα απορριπτικό Νικόλα Παπαδόπουλο στο τιμόνι του κόμματος.
  • Το κλίμα τότε, αυτό που δημιούργησε ως παρενέργεια και το «νέο ελληνοκυπριακό» μου μπλογκ πριν από 7 χρόνια, ήταν παρόμοιο με αυτό που ζήσαμε την πρόσφατη περίοδο με την κορύφωση αυτής της φάσης των συνομιλιών. Της πλέον ελπιδοφόρας φάσης από το 74’ κατά τη γνώμη μου και που κατέληξε, εντέλει, με το πραξικοπηματικό κανονισμό της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα του 50’ και το πάγωμα των συνομιλιών. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα δηλαδή.
  • Αυτή τη φορά στο Προεδρικό δεν βρίσκεται ο «άβουλος», «άτολμος» και μικροπολιτικά σκεπτόμενος Χριστόφιας μετά από μόλις 15 μήνες συνομιλιών, αρχινημένες σχεδόν από το τίποτα. Στον «Πολίτη» δεν βρίσκεται ο Μακάριος Δρουσιώτης αλλά κάπου στις Βρυξέλλες μαζί με το Στυλιανίδη, ενώ ο Στροβολιώτης *δεν* βρίσκει πλέον τους κατάλληλους απαξιωτικούς, προσβλητικούς και ισοπεδωτικούς χαρακτηρισμούς για να περιγράψει τη στάση του Νίκου Αναστασιάδη και του Συναγερμού στο κυπριακό. Όλα κι όλα!
  • Έλεγα λοιπόν, πως είναι φανερό πια πως αυτοί που μας κυβερνούν με το νόμο και υπογείως δεν θέλουν λύση. Η ρωμιοσύνη του νησιού τελεί υπό την επήρεια των πλέον επικίνδυνων ιδεοληψιών, του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας. Κι ευθύνη φέρει πρώτιστα το κατεστημένο, οι δομές χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού, η συρραφή της ιστορίας και η αποσπασματική της αφήγηση στα σχολεία και το δημόσιο λόγο.
Η λύση του κυπριακού προϋποθέτει πως οι δύο μεγάλες κοινότητες που ήρθαν σε σύγκρουση στο παρελθόν και τελικά αποφασίζουν πως μπορούν να μοιραστούν το νησί, θα μπουν παράλληλα και σε μια διαδικασία αυτοκριτικής και μεταμέλειας για τις ιδεοληψίες και τη βία του παρελθόντος.
  • Δυστυχώς, και είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό, ο προσανατολισμός του δημόσιου διαλόγου και της πολιτικής ζωής κάθε άλλο παρά πείθει πως η ελληνοκυπριακή κοινότητα έχει αποδεχθεί με στέρεο τρόπο την πολιτική ισότητα των τουρκοκύπριων. Είμαστε εκπαιδευμένοι να θεωρούμε την Κύπρο ολότελα ελληνορθόδοξη και το τούρκικο στοιχείο μειονοτικό και άρα χωρίς δικαίωμα λόγου για την πορεία του τόπου.
  • Αν κάτι σημαίνει το «ενωτικό δημοψήφισμα» και η συνεχιζόμενη προβολή του Γρίβα και του ενωτικού αγώνα από τα γνωστά κέντρα εξουσίας, είναι πως οι ελληνοκύπριοι και δη οι εθνικόφρονες έχουν την κυριότητα του νησιού και όλη την κρυφή και φανερή εξουσία.
  • Όπως γίνεται εδώ και κάποιες δεκαετίες απόλυτα εμφανές, κάποιοι προτιμούν να εξασκούν την εξουσία τους σε μια μικρότερη Κύπρο, προκειμένου να μπουν σε διαδικασίες που να ξεπερνούν τα ιδεολογήματα του παρελθόντος.
  • Κι εδώ είναι ακριβώς που η Αριστερά, σταδιακά και ίσως καθυστερημένα θα πουν πολλοί, διαχωρίζει τη θέση της και βρίσκεται σήμερα να αμφισβητεί αρκετά από όσα συνθέτουν την ελληνοκυπριακή εθνική αφήγηση. Προσωπικά, τα αμφισβητώ πλέον όλα! 

15 Μαρτίου 2017

Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now! [Κύπριοι Μπλόγκερ - Dayanışma]

Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now!
  1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μoιρασμένος. Καλούμεν τα ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.
  2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.
  3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων  να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον,  τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.
  4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.
  5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, τους ενεργούς πολίτες να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΤΚ για την ασφάλειαν τζ̆αι  ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΕΚ. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.
  6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πα στην άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης.

Çözüm ŞimdiΛύσην τωρά!  Solution now!
  1. Kıbrıslı Rumlar, Kıbrıslı Türkler, Kıbrıslı Ermeniler ve Kıbrıslı Maronitler, yabancılar ve bu topraklarda yaşamayı seven yerliler olarak bizler, başka herhangi bir devletle birleşmek ya da bölünmüş bir şekilde yaşamak istemiyoruz. Çözümü destekleyen Kıbrıslı Rum ve Kıbrıslı Türk siyasi partilerine inisiyatif almaları ve Kıbrıs’ta ya da dışında yaşayan herkesi bunun halkın çoğunluğunun stratejik amacı olduğu noktasında bilgilendirmelerini istiyoruz. Günümüz çıkmazını aşmamızın tek yolu her iki toplumun da birbirlerinin gerçek hedeflerini bilmeleri ve güvenmelerinden gelir. Siyasi güçleri liderlerin, Federasyonun inşa edileceği siyasi bağlamda gerçek ve belirgin bir yol çizerek çözüme ulaşma çabalarının yanında durmaya çağırıyoruz.
  2. İmzası bulunan bizler, düşüncelerimizin eski savaşlarından etkilenmesine izin vermiyoruz. Birlikte ve mantıklı bir şekilde barış ve ortak geleceği hedefliyoruz. Liderleri, gururlarını bir kenara bırakıp halihazırda bulunan zorlukları aşmaları için gerekli çözümlere odaklanmaya çağırıyoruz. Birbirlerini aşağılamaya ve suçlamaya enerji harcamamalarını talep ediyoruz. Halk, liderlerden gelecekteki federasyonun nasıl çalışacağını göstermesini istiyor.
  3. Tarihin gerçeklerini öğrenerek geçmişe dair bakış açıları yaratmak ve birlikte güzel ve barışçıl bir gelecek kurmak istiyoruz. Liderler her iki toplumun eğitim kurumlarına seslenip, temel eğitim prensiplerini örnek alarak, tarihi bir siyasi bir araç olarak değil, bir bilim dalı olarak görmelerini ve öğrencilere kendi yargılarını şekillendirebilecek özgür bireyler olarak saygı göstermeleri gerektiğini belirtmelidir.
  4. Kendilerini çözüm yanlısı ilan eden partilere, liderlere şu anki çabalarını tamamlamak için bolca zaman verme, ya da geri dönülmeycek noktayı aşmak için yeterli zaman yoksa, çabaların bir sonraki seçilen kişi tarafından devam etmesini sağlamak için seçimlerden 4 ay öncesine kadar hiçbir seçim hareketinde bulunmaması için sesleniyoruz. İki liderin, sorunun zorlu noktalarına odaklanmasını  ve çözümün şeklini belirleyecek olan son noktaya ulaşmasını istiyoruz. Bir sonraki seçimin, tüm Kıbrıslıların çözümü tamamlayacak ve adadaki federal barışı sağlamlaştıracak lidere oy vereceği, federal bir seçim olmasını istiyoruz.
  5. Siyasi partilere, örgütlere ve sivil topluma insanları bilgilendirme insiyatifini almaları için sesleniyoruz. Şu anda güvenlik etrafında dönen zorlu problemlerde olduğumuzdan, Kıbrıslı Türklerin çözüm yanlısı siyasetçilerinin Kıbrıslı Rumlara korku ve görüşlerini aktaracağı ve Kıbrıslı Rum çözüm yanlısı siyasetçilerin Kıbrıslı Türklere korku ve görüşlerini anlatacağı iki toplumlu toplantılar olmalıdır. İlerici sivil toplum örgütlerine, kültür gruplarına, sanatçılara ve derneklere, cesaret edip barışçıl birleşme için önemli adımlar atmaları, iki toplumlu federasyonlar yaratarak organizasyonlarına bütün Kıbrıs’a hitap eden yeni bir dinamik getirmeleri için sesleniyoruz.
  6. Günümüzdeki kriz bize Kıbrıs’taki çıkmazın ne çoğunluğun fikrini tüm topluma kabul ettirmesi, ne azınlığın vetoyla karar vermeyi bloke etmesi, ne üçüncü ülkelerin askeri gücü, ne de diğer toplumu karar alma mekanizmasından atarak ya da birleşik kurumlardan çekilerek çözülemeyeceğini gösteriyor. Liderlerimize, siyasi olarak daha da güçlenmek için, akıllıca hareket etmeleri ve bu krizden bişeyler öğrenmeleri için sesleniyoruz.
Solution now! Çözüm Şimdi! Λύσην τωρά!
  1. We Greek Cypriots, Turkish Cypriots, Armenian Cypriots and Maronite Cypriots, foreigners and locals living and loving this land, state that we don't want it to be unified with any other state or remain divided. We call upon Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties that support a solution to take the initiative to inform everyone abroad and in Cyprus that this is the belief and the strategic purpose of the people's majority. The main convergence necessary to overcome the impasse today is for each community to know and to trust the real aims of the other. We call upon the political forces to stand by the leaders' effort to achieve a solution by manifesting in a real and specific way the political context within which the federation will be built.
  2. We the undersigned will not allow our thoughts to be influenced by the glamor of old battles. We act together and rationally aiming for peace and a common future. We call upon the leaders to let go of pride and focus on the work that needs to be done to overcome the existing difficulties. We call upon them to stop wasting energy trying to humiliate each other and blaming each other. The people need to see the leaders actively demonstrate how our future federation can function.
  3. We study the facts of history in order to formulate our perspectives about the past and get inspired towards building a beautiful and peaceful future. The leaders should call upon the educational institutions of the two communities to state that they are intent on applying educational principles that respect history as a science and not as a political tool, with respect to students as free humans with their own judgment.
  4. We call on the political parties that consider themselves to be pro-solution to declare that they will abstain from any electioneering activity for up to 4 months before the elections, in order to give the leaders ample time to conclude their current effort, or if there's not enough time to get past the point of no return, so that the effort can be continued by whoever is elected. We call on the two leaders to focus on the outstanding issues of the problem so that we can soon arrive at the final convergences that will define the shape of the solution. We desire the next elections to be federal so that all Cypriots can vote for the leaders who will implement the solution and will cement federal peace on the island.
  5. We call on political parties, organizations and civil society to take the initiative of informing the people. Aw we move in the difficult issues around security, there should be bicommunal gatherings where Turkish Cypriot pro-solution politicians will explain their fears and perspective to a Greek Cypriot audience and Greek Cypriot pro-solution politicians will explain to a Turkish Cypriot audience their fears and perspective. We call on progressive civil society organizations, cultural groups, artist and professional associations to dare and take the crucial steps towards peaceful reunification, by creating bicommunal federations, giving their organizations a new dynamic by addressing all Cypriots.
  6. The present crisis shows that the impasse in Cyprus can be overcome neither by imposing the opinion of the majority of one community over the other, nor by a minority veto blocking decision-making, nor by resorting to the military strength of third countries, nor by ruling out the other community from decision-making or walking out from joint institutions. We call on our leaders to become wiser and learn from this crisis, so as to emerge politically stronger. 

3 Μαρτίου 2017

Ένωσις αντί επανένωσης: Εθνικιστικές εξάρσεις δίνουν αφορμές για πάγωμα των συνομιλιών


Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα, 22/2/2017
  • Στον τελευταίο σχολιασμό της κυπριακής επικαιρότητας από τις στήλες του Εργατικού Αγώνα, είχαμε καταλήξει με την επισήμανση πως «στην Κύπρο όλο και περισσότεροι προοδευτικοί κύκλοι πιστεύουν πως είναι η ώρα για κορύφωση της δράσης» για λύση του Κυπριακού, αλλά και πως «την ίδια ετοιμότητα για ένα τελικό ξεκαθάρισμα φαίνεται να επιδεικνύει και το αντίπαλο δέος», το εθνικιστικό κατεστημένο του τόπου.
  • Τα μη αρνητικά νέα από τις συνομιλίες και τη διεθνή διάσκεψη της Γενεύης στις αρχές Γενάρη, φαίνεται πως σήμαναν για το απορριπτικό στρατόπεδο κάποιου είδους συναγερμό ενάντια στην προοπτική συμφωνίας μέσα στους επόμενους μήνες. Σε καμιά περίπτωση δεν επαληθεύτηκε στην Ελβετία το σενάριο υποβάθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβάθμισης της «ΤΔΒΚ» ή της «παρθενογένεσης» ενός νέου κράτους που δεν θα αποτελεί συνέχεια της αναγνωρισμένης οντότητας του 1960, ένα σενάριο που τα κόμματα που αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή επανένωση του νησιού προέβαλλαν ως το κύριό τους επιχείρημα.   
  • Οι ήδη συμφωνημένες πρόνοιες για σταθερή πληθυσμιακή αναλογία 4 προς 1 υπέρ της ε/κ κοινότητας και για εφαρμογή των βασικών ελευθεριών όλων των κατοίκων σε ολόκληρη την επικράτεια, σε συνδυασμό με την κατοχύρωση της μίας ιθαγένειας, μιας διεθνούς εκπροσώπησης και άλλων θετικών συγκλίσεων μεταξύ των διαπραγματευτικών ομάδων, δεν αφήνουν στην πλατφόρμα των αντιομοσπονδιακών κομμάτων και πολλά περιθώρια αρνητικής προπαγάνδας ενάντια στα μέχρι τώρα βασικά αποτελέσματα των συνομιλιών.
  • Ως εκ τούτου, οι τελευταίες τέσσερις εβδομάδες στην Κύπρο χαρακτηρίστηκαν από την  επιστροφή του δημόσιου λόγου και των τηλεοπτικών θεαμάτων στον πυρήνα του εσωτερικού κοινοτικού μας ζητήματος, που δεν είναι άλλος από τον αλυτρωτισμό που διαπερνά όλο το φάσμα του πολιτικοκοινωνικού γίγνεσθαι για δεκαετίες μέσω της κυρίαρχης ιδεολογίας. Σύμφωνα με το εθνικό αφήγημα η Κύπρος είναι ελληνική και ως εκ τούτου, αν είναι να γίνει κάποιος συμβιβασμός θα πρέπει να είναι προς την κατεύθυνση της διαιώνισης της παρούσας κατάστασης, «με ένα κράτος ελληνικό, ας είναι και μισό» και το υπόλοιπο υπό παράνομη κατοχή.
  • Το γεγονός είναι πως το σύνολο σχεδόν των μεγάλων ιδιωτικών συγκροτημάτων μαζικής ενημέρωσης, οι πλείστες εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, το δημόσιο ΡΙΚ, η επίσημη εκκλησία και όλα τα μικροαστικά κόμματα, τάσσονται συγκεκαλυμμένα ή φανερά κατά της οποιασδήποτε προόδου στο Κυπριακό στη συμφωνημένη βάση. Αυτά τα δεδομένα, με οποιοδήποτε φακό κι αν αναλυθούν, καταδεικνύουν πως η άρχουσα τάξη γέρνει προς τη διαιώνιση του status quo, προκειμένου να διατηρηθεί ο ελληνοχριστιανικός χαραχτήρας του τόπου τουλάχιστον στο νότιο μέρος του. Κάτι τέτοιο θα διασφάλιζε επ’ αόριστο και τη συνέχιση της δικής τους εκμεταλλευτικής σχέσης πάνω στο «ποίμνιο», ανεξάρτητα από τις γεωπολιτικές επιπτώσεις. Ποτέ άλλωστε η κατάσταση του λαού δεν ήταν το άμεσο κριτήριο στα σχέδια του υπερσυντηρητικού, βαθειά ρατσιστικού και αντικομουνιστικού κατεστημένου του νησιού.  
  • Δυστυχώς, η ρητορική αυτού του χώρου έχει επηρεάσει τμήματα της ελληνικής Αριστεράς και το ίδιο το ΚΚΕ, που με μια στρεβλή και στατική αντιιμπεριαλιστική ανάλυση καταλήγει στα συνθήματα και την επιχειρηματολογία των πλέον ακραίων κύκλων στην Κύπρο που μιλούν για επιστροφή στο ενιαίο κράτος, προεξοφλώντας πως οποιαδήποτε άλλη λύση θα είναι ετεροβαρής και προβληματική εκ γενετής.          
Ακροδεξιός-εθνικιστικός αναβρασμός ενάντια στην προοπτική συμφωνίας
  • Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη δημόσια σφαίρα της ελληνοκυπριακής κοινότητας από τη Γενεύη και μετά, ήταν η ευθεία αμφισβήτηση του κυβερνώντος Δημοκρατικού Συναγερμού για το ηθικό και πολιτικό του δικαίωμα να διατείνεται πως εκπροσωπεί την «εθνικοφροσύνη». Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα του «εθνικού τόξου», όλα δηλαδή εκτός ΑΚΕΛ και με την εμφανή στήριξη της Αρχιεπισκοπής Κύπρου, εγκαλούν μόνιμα το Νίκο Αναστασιάδη και το ΔΗΣΥ για εγκατάλειψη των ιδανικών της εθνικοφροσύνης επειδή συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις για ένα δικοινοτικό συνεταιρισμό. Η αντίδραση των κυβερνητικών κύκλων είναι σταθερά η «μία από τα ίδια» επιβεβαίωση πως η μεγάλη δεξιά παράταξη συνεχίζει να είναι ο εκφραστής των «εθνικών ιδεωδών» και των παραδόσεων του ενωτικού ένοπλου, κατά βάση αντικομουνιστικού και αντιτουρκοκυπριακού σύμφωνα με την ανεξάρτητη ιστορική μελέτη, αγώνα.
  • Ως επιστέγασμα του ακροδεξιού και εθνικιστικού αναβρασμού, η πολιτική συμμαχία που σχηματίστηκε από όλα τα μικρότερα κόμματα της Βουλής ενάντια στην προοπτική επίλυσης του Κυπριακού δεν δίστασε στις 10 Φεβρουαρίου να υπερψηφίσει πρόταση νόμου του ΕΛΑΜ, θυγατρικού κόμματος της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, για ιδιαίτερο εορτασμό στα σχολεία της επετείου του ενωτικού δημοψηφίσματος του 1950. Στον επίμαχο κανονισμό που ανατρέπει το μέχρι τώρα καλό κλίμα στις συνομιλίες, οι βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού ψήφησαν αποχή, με αποτέλεσμα να επικρατήσει με 19 ψήφους απέναντι στις 16 του ΑΚΕΛ. Το κόμμα της Αριστεράς ήταν το μόνο που επεσήμανε τους κινδύνους,  αναλαμβάνοντας άμεσα πρωτοβουλίες εκτόνωσης προς την τ/κ πλευρά.
  • Η αποχή του ΔΗΣΥ στη συγκεκριμένη ψηφοφορία δείχνει και τα όρια της συντηρητικής παράταξης σε σχέση με το πώς φαντάζεται ή οραματίζεται την επόμενη μέρα. Δείχνουν να μην έχουν το σθένος να γυρίσουν σελίδα, να  έχουν μείνει μετέωροι ανάμεσα στο εθνικιστικό χθες και τις ανάγκες σήμερα και αύριο, υποκύπτοντας στις πιέσεις των διχοτομικών κύκλων και αποφεύγοντας τις ρήξεις που χρειάζονται. Το γεγονός αυτό προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, αλυσιδωτές αντιδράσεις ανάμεσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, τις δομές στα κατεχόμενα και την Άγκυρα που βρήκαν την ευκαιρία, πατώντας όπως πάντα στις ελληνοκυπριακές εθνικιστικές εξάρσεις του κατεστημένου, να δακτυλοδείξουν την ε/κ πλευρά ως την ιστορικά υπεύθυνη για την κατάσταση στο νησί.
  • Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, σε μια πρώτη και μάλλον αυθόρμητη αντίδραση στον αναβρασμό που δημιουργήθηκε στην τ/κ κοινότητα επιδρόντας καίρια στις τοποθετήσεις του Μουσταφά Ακιντζί, συνέκρινε την υπόθεση του ενωτικού δημοψηφίσματος και γενικότερα του ενωτικού αγώνα με την τούρκικη εισβολή και κατοχή, επισημαίνοντας πως παρόλη την πικρία μας δεν εγείραμε ποτέ στους συνομιλητές μας θέμα για τους ετήσιους εορτασμούς στα κατεχόμενα για την εισβολή ή την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Χωρίς μάλλον να το έχει καταλάβει, με την επισήμανσή του αυτή ο Νίκος Αναστασιάδης παραδέχτηκε πως ο αγώνας των ελληνοκυπρίων για ένωση με την Ελλάδα και ιδιαίτερα αυτός που συνεχίστηκε με παρακρατική δράση μετά την ανεξαρτησία του 1960, έχει δυναμιτίσει την κατάσταση με την ανάλογη τουλάχιστον ισχύ που το έχει κάνει η τούρκικη εισβολή και η συνεχιζόμενη διαίρεση του νησιού.
  • Η ζωή απέδειξε πως η επιμονή των ελληνόφωνων κυπρίων για ένωση δεν εξυπηρέτησε το λαό και τον τόπο συνολικά. Απομάκρυνε τις δύο μεγάλες κοινότητες και επέτρεψε την εμπλοκή της Ελλάδας, της Τουρκία και μιας σειράς άλλων παραγόντων σε μια διελκυστίνδα που κατέληξε στην εισβολή και τη διχοτόμηση. Η Αριστερά έχει τις δικές της ευθύνες για τις κακοτοπιές του ενωτικού ζητήματος. Το ΑΚΕΛ, σε συνεννόηση με το ΚΚΕ, υιοθέτησε από το 1948 και μετά την πολιτική της ένωσης με την Ελλάδα ως τον πιο ενδεδειγμένο δρόμο για απελευθέρωση, μη εκτιμώντας ολοκληρωμένα τις ιδιαίτερες ανάγκες ή και ελπίζοντας πως αυτή θα πραγματοποιηθεί σε σοσιαλιστικές συνθήκες. Η Κύπρος πείθει σήμερα, παρά τις τρικλοποδιές που της έβαλαν οι «μητέρες πατρίδες» και λοιποί «εγγυητές», πως μπορούσε να προοδεύσει ανεξάρτητη και αυτόφωτη. Ήταν αναγκαία μια πάλη όλων των Κυπρίων, μια πολιτική δικοινοτική λαϊκή πάλη για ανεξαρτησία και τη δημιουργία ενός σύγχρονου δημοκρατικού κράτους που θα απέδιδε σε όλους την ελευθερία και την πολιτική τους ισότητα.
  • Ο εθνικισμός και ο μαξιμαλισμός δεν μας βγήκαν σε καλό. Το ΝΑΤΟ και η Τουρκία χρησιμοποίησαν κατά κόρον τον ελληνοκυπριακό εθνικισμό για να προωθήσουν τους σχεδιασμούς τους. Ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ, η συνέχιση του ενωτικού κινήματος μέσα από τις δομές του παρακράτους και της Εθνικής Φρουράς με κατάληξη την ΕΟΚΑ Β’ και το πραξικόπημα, δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία σε καμιά σύγχρονη πολιτική και ιστορική ανάλυση πως συνέβαλαν τα μέγιστα στην επιδείνωση της κατάστασης στην Κύπρο. Ακόμα και σήμερα, η δυσπιστία ανάμεσα στους τουρκοκύπριους αλλά και τη διεθνή κοινότητα για τις προθέσεις των ελληνοκυπρίων μετά τη λύση, οφείλεται ακριβώς στον εθνικιστικό βραχνά που εκδηλώνεται ιδιαίτερα σε περιόδους κορύφωσης των συνομιλιών και που οδηγεί εντέλει σε ασφυξία κάθε θετική προοπτική.
  • Αναστασιάδης και Συναγερμός οφείλουν να πάρουν κάποιες σοβαρές αποφάσεις σύντομα. Η ανοχή στην εθνικιστική στροφή που παρατηρείται με αιτία τις εξελίξεις στο Κυπριακό, δείχνει πως μάλλον γίνονται σκέψεις για τρενάρισμα της διαδικασίας μετά τις Προεδρικές του Φεβρουαρίου του 2018. Σε τέτοια περίπτωση, με δεδομένες τις αρνητικές συνθήκες στο εσωτερικό μέτωπο καθώς και στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να επικρατήσει στη διεθνή διπλωματία η αίσθηση πως οι ελληνοκύπριοι δεν είναι έτοιμοι για μεγάλα πράγματα. Και τότε ο λόγος θα ανήκει αποκλειστικά στον Ερντογάν και τους διχοτομικούς κύκλους στα κατεχόμενα.

16 Φεβρουαρίου 2017

Νεκρανάσταση της «εθναρχίας»

  • Αναβίωση του ηγεμονικού πολιτικού ρόλου της Εκκλησίας μέσα από την εθνικιστική συμμαχία για την οριστική διχοτόμηση επιδιώκει η «Ιερά Σύνοδος».
  • Απηυδισμένος με την πολυδιάσπαση και τον ηγεμονισμό στο χώρο του «ενδιάμεσου», παίζει το χαρτί του «μετώπου του ΟΧΙ» ο Χρυσόστομος.
  • Με εργαλείο το ΕΛΑΜ ωθεί το πολιτικό σκηνικό στα άκρα ενισχύοντας τις φοβίες της κοινωνίας για τη λύση.
Του Στέλιου Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 3/2/017
  • Η εισήγηση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου στην Ιερά Σύνοδο της 13ης Δεκεμβρίου 2016 για το Κυπριακό, έχει μείνει στην ιστορία για «το πάθος του Προέδρου» και τον υποκριτικό τρόπο που έχει αναφερθεί σ’ αυτό, αποπροσανατολίζοντας την κοινωνία από το πραγματικό της περιεχόμενο.
  • Ξεκάθαρα και χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Πάφου, εκφράζοντας απόλυτα τις επιδιώξεις και τους γνωστούς τακτικισμούς του Χρυσοστόμου, εισηγείται στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο την δημιουργία μετώπου που θα αγκαλιάσει και θα εκφράσει τις κατακερματισμένες πολιτικές δυνάμεις της απόρριψης της ομοσπονδιακής λύσης.
  • Ο Μητροπολίτης Γεώργιος δεν είναι φυσικά ένας τυχαίος εισηγητής του «εθνικού μετώπου». Τα ποσοστά του ΕΛΑΜ στην επαρχία της Πάφου ήταν τέτοια που έσπρωξαν το εθνικιστικό κίνημα στο παγκύπριο εκλογικό όριο, με την προεκλογική του καμπάνια να τυγχάνει της αμέριστης στήριξης των εκκλησιαστικών κύκλων της Μητρόπολης, όπως αποκάλυπτε το Μάρτη του 2016 η ΓΝΩΜΗ.
  • Ο Προκαθήμενος και άλλα μέλη της «Ιεράς Συνόδου» νιώθουν πως τους έχουν ξεπεράσει οι εξελίξεις στο Κυπριακό, ενώ δεν βλέπουν για την ώρα να σχηματίζεται ένα στέρεο πολιτικό μέτωπο που θα αναλάβει να υπερασπιστεί την επ’ αόριστον διχοτόμηση.
  • Οι παλινωδίες των αρχηγών των κομμάτων του «ενδιάμεσου» και οι αποτυχημένες τους προβλέψεις σε σχέση με την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν δώσει ένα ψυχολογικό αβαντάζ στο χώρο των υποστηρικτών της επανένωσης. Και είναι αυτό το αβαντάζ, μαζί φυσικά με το γεγονός πως τα δύο μεγάλα κόμματα υποστηρίζουν τις συνομιλίες, που θέλει να προφτάσει η εκκλησιαστική ηγεσία.
  • Οι ιεράρχες θα προσπαθήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα να παρουσιαστούν ως η «νέα εθναρχία» που θα συνενώνει και θα γεφυρώνει τις πολιτικές παρατάξεις της απόρριψης, χρησιμοποιώντας παράλληλα κάθε μέσο προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες εθνικιστικές εξάρσεις που θα εμποδίσουν τη πορεία της κοινωνίας προς την ειρήνη και τη συμφιλίωση.
  • Το ΕΛΑΜ έχει να παίξει ακριβώς αυτό το ρόλο, τραβώντας τις θέσεις του αντιομοσπονδιακού στρατοπέδου στα άκρα ή ακόμα και δημιουργώντας προϋποθέσεις για θερμά επεισόδια που θα αποτρέψουν τις όποιες θετικές εξελίξεις.  
 Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΤΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΙ
  • Η Κύπρος δεν έχει ουσιαστικά ολοκληρώσει ποτέ την αστικοδημοκρατική της επανάσταση. Η μετάβαση σε ένα δυτικού τύπου πολίτευμα, όπου η εκκλησία και η παλιά φεουδαρχική οικονομία θα έδιναν τη θέση τους στα αστικά κόμματα και τις καπιταλιστικές σχέσεις, έχει μείνει πρακτικά στη μέση. Που λόγος για άλλα, πιο προχωρημένα πράγματα.
  • Τα τεκμήρια που αποδεικνύουν σήμερα το γεγονός της μη ολοκληρωμένης μετάβασης της κυπριακής πολιτικής ζωής στα φιλελεύθερα πρότυπα, βρίσκονται στην ετσιθελική επιρροή και παρέμβαση του εκκλησιαστικού οργανισμού στα θέματα της παιδείας, της οικονομίας και της πολιτικής κατεύθυνσης του λαού και του κράτους.
  • Η ισχυρή αυτή παρέμβαση και η χειραγώγηση που υπόκεινται κοινωνία και πολιτεία από τους θρησκευτικούς θεσμούς, στη γλώσσα της αστικής δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού λέγεται ακραίος συντηρητισμός, φονταμενταλισμός και θεοκρατία.  
  • Σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος το ιερατείο θεωρεί τσιφλίκι του την εκπαίδευση των παιδιών; Που αλλού γίνονται «εξομολογήσεις» εν ώρα μαθημάτων και εκκλησιασμοί;  Που αλλού στον πολιτισμένο κόσμο η εκκλησία διεκδικεί εν έτει 2017, εθναρχικό ρόλο στα οικονομικά και τα πολιτικά ζητήματα του τόπου;  Και σε ποιά άλλη «ιερά σύνοδο» ο αρμόδιος κληρικός εισηγητής προτείνει τη δημιουργία πολιτικού μετώπου για την αποτροπή της μιας ή της άλλης πορείας;
  • Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως αυτά τα τριτοκοσμικά φαινόμενα που συνεχίζουν να επενεργούν δραστικά, καθυστερώντας την κυπριακή κοινωνία και τον αστικό της πολιτισμό, δεν μας επιτρέπουν να μιλούμε ακόμα για αποφασιστική μετάβαση της Κύπρου στα πολιτειακά πρότυπα που οφείλαμε όλοι, φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, να διαφυλάττουμε και να ενισχύουμε.
  • Η λύση του Κυπριακού και η επανένωση του τόπου και του λαού στη βάση της ομοσπονδίας και της πολιτικής ισότητας, η συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε όλα τα επίπεδα, η κοινή δικοινοτική παρουσία και εκπροσώπηση της Κύπρου, φέρνει σε αμυντική θέση όσους επενδύουν στη χωριστή κατάσταση και τη διαφορετικότητα. Αφαιρεί δυνάμεις από τους υπερσυντηρητικούς και εθνικιστικούς κύκλους που στο όνομα της θρησκείας και του έθνους εξυπηρετούν την αστάθεια και φέρνουν τελικά την καταστροφή.
  • Η νίκη των δυνάμεων της επανένωσης και της ειρήνης σε ένα δημοψήφισμα για επικύρωση της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, μπορεί να παίξει το ρόλο της εκκρεμούσας αστικοδημοκρατικής κυπριακής επανάστασης. Μιας επανάστασης ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις, ενάντια στα συμφέροντα που μας θέλουν χωριστά, κάτω από την μπότα του κατακτητή και με τη διεθνή κοινότητα απέναντι.          
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ «ΕΘΝΑΡΧΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ
  • Η κυρίαρχη αιτία για το σκάλωμα της κυπριακής πολιτικής ιστορίας στο ημιθεοκρατικό σύστημα που γνωρίζουμε και ζούμε, είναι ο ιστορικός ρόλος του ορθόδοξου ιερατείου επί Οθωμανών ως αντιπρόσωπος της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας. Ένας ρόλος που μεταφέρθηκε σχεδόν αυτούσιος στον 20ο αιώνα ως «εθναρχικός».
  • Η ηγεσία της Εκκλησίας λειτουργούσε για τέσσερις αιώνες ως η τοπική διοίκηση των κύπριων ρωμιών εξ ονόματος του Σουλτάνου, ως φοροεισπράκτορας και επιτηρητής για λογαριασμό των κατακτητών και των μεγάλων τοπικών συμφερόντων.
  • Τα μυθεύματα περί αντίστασης των εκκλησιαστικών κύκλων κατά των Οθωμανών και γενικά για το δήθεν ηγετικό τους ρόλο για την απελευθέρωση με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης ή και νωρίτερα, καταρρίπτονται σχετικά εύκολα από την επιστημονική κοινότητα.
  • Αντίθετα, η σύγχρονη έρευνα καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως ειδικά η αυτοκέφαλη Κυπριακή Εκκλησία μεγαλούργησε επί λεγόμενης τουρκοκρατίας, συνεργαζόμενη σχεδόν άψογα με την Υψηλή Πύλη και τους εδώ υπεργολάβους της, συσσωρεύοντας πλούτο, περιουσίες και δύναμη για όλο αυτό το διάστημα. 
  • Φτάνοντας στην Αγγλοκρατία, έχοντας ήδη περάσει στα χέρια τους τις πλέον ουσιώδεις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου αλλά και τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών, το ιερατείο, οι μητροπόλεις και τα μοναστήρια βρίσκονται πλέον απέναντι στον καπιταλιστικό σχεδιασμό και το οικονομικό πνεύμα των Βρετανών. Ένα πνεύμα που σίγουρα δεν ήταν συμβατό με τα εκκλησιαστικά υπερπρονόμια και τις ειδικές φορολογίες που συνέχιζαν να απαιτούνται από τους Κύπριους, παρά την αποχώρηση Οθωμανών.
  • Η Κυπριακή Εκκλησία κινδύνευε μετά από 400 και πλέον χρόνια επικυριαρχίας της πάνω στον τοπικό πληθυσμό, να υπερκεραστεί από την αγγλική διοίκηση και την στροφή της οικονομίας του τόπου προς τη δύση, την άνοδο της αστικής και εμπορικής τάξης αλλά και την ανάπτυξη των πρώτων πολιτικών σχηματισμών που διεκδικούσαν να αντιπροσωπεύσουν το λαό παραμερίζοντας σταδιακά το φεουδαρχικό-θεοκρατικό εκκλησιαστικό σύστημα.
  • Ως αντίδραση, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι προέταξαν με ισχυρή επιμονή το ζήτημα της ένωσης με την Ελλάδα, καλλιεργώντας παράλληλα τον ελληνικό εθνικισμό μέσα στην καθημερινότητα των μαζών. Χαρακτηριστική είναι η ίδρυση του ΑΠΟΕΛ το 1926 με τις ευλογίες και την έμπρακτη συνδρομή της Αρχιεπισκοπής. Ενός αθλητικού ομίλου που προοριζόταν «μόνο για Έλληνες», σε αντίθεση με τον Τραστ και άλλα σωματεία της εποχής που ήταν ανοιχτά σε Κυπρίους όλων των κοινοτήτων.
  • Το ιερατείο θεώρησε πως με ένταξη της ε/κ κοινότητας στον «εθνικό κορμό» θα μπορούσε πιο εύκολα να διατηρήσει τη θέση και τα κεκτημένα του, ενώ η πρωτοπορία της Εκκλησίας στον πολιτικό αγώνα για την ολοκλήρωση αυτού του στόχου θα υποχρέωνε τις αστικές δυνάμεις σε ρόλο ακόλουθου και συμπαραστάτη.
  • Η εθνική και η θρησκευτική πρόταξη είχε παρόλα αυτά, όπως διαφάνηκε και στη συνέχεια, ως ιδιαίτερο στόχο της την απομόνωση και το κτύπημα του διεθνιστικού εργατικού κινήματος, που με την ίδρυση του ΑΚΕΛ το 1941 και τη μαζικότητα που επέδειξε, αμφισβητούσε έμπρακτα τον ηγεμονικό ρόλο της εκκλησίας στα ζητήματα του λαού.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...