"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

6 Απριλίου 2017

Στους αγίους της κυπροκουλτούρας μας

  • Ο Κωστής έκλεισε τα μμάθκια του μα έτσι λογιών αθρώποι εν φεύκουν, αφήνουν τα πορίζια τους τζαι στέκουν αναμεσόν μας στον αγώνα.
  • Πώς να χάσουμε έναν σύντροφο που έκαμνε για δέκα, για εκατό τζαι χίλιους; Για όσο ζούμε, φάρος τζ’ οδηγός, μαζί με το Μιχάλη Κυρλιτσιά, στο πάνθεον των πρωτοπόρων τζαι των αγίων της κυπροκουλτούρας μας.  
Όπως δημοσιεύθηκε στον Διάλογο, 4/4/2017
  • «Έφυγε» σήμερα το πρωί σε ηλικία 65 ετών ένας από τους μεγαλύτερους ακτιβιστές της σύγχρονης Αριστεράς, ο Κωστής Αχνιώτης.
  • Μόλις προχθές Κυριακή, ο Κωστής ήταν στο Λήδρα Πάλας μαζί με τη Δικοινοτική Πρωτοβουλία Ειρήνης «Ενωμένη Κύπρος» για να διαδηλώσει υπέρ της επανέναρξης των συνομιλιών και της λύσης του Κυπριακού.
  • Ο Κωστής ήταν διαχρονικά στην πρώτη γραμμή των δικοινοτικών πρωτοβουλιών για την επανένωση της Κύπρου, ενώ συμμετείχε στον συνδυασμό της Δικοινοτικής Αριστερής Συνεργασίας – EYLEM, ο οποίος κατήλθε στις εκλογές για τις έξι θέσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχοντας στη σύνθεσή του δύο Τουρκοκύπριες υποψήφιες.
  • Επίσης, εργάστηκε για σειρά ετών ως δημοσιογράφος, περνώντας και από τον ΑΣΤΡΑ, όπου έφτασε και στη θέση του αρχισυντάκτη. Τα τελευταία 15 χρόνια εργαζόταν ως εκπαιδευτικός.
Το βιογραφικό του, όπως αναρτήθηκε πριν τις ευρωεκλογές του 2014
  • Γεννήθηκε στη Λευκωσία to 1952. Σπούδασε Βιοχημεία στο Montpellier της Γαλλίας.
  • Η ευκολία με την οποία επιβλήθηκε το πραξικόπημα και η εισβολή το 1974 καθώς και η κοινωνική ανισότητα που συντηρήθηκε και αναπαράχθηκε, μετά από ένα πόλεμο που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της χώρας και της κοινωνίας, τον οδήγησαν σε αμφισβήτηση των δυνατοτήτων των δημοκρατικών δυνάμεων και της Αριστεράς και τον οδήγησαν προς την ριζοσπαστική Αριστερά.
  • Από 1976-1978 συνεργάζεται με το πολυγραφημένο έντυπο «Δελτίο Συζήτησης», που προσπαθεί να αναπτύξει ένα διάλογο στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
  • Από το 1985-1990 εργάζεται στην έκδοση του περιοδικού «Εντός των τειχών». Από το 1999-2004 συμμετέχει στην έκδοση του περιοδικού «Εξ Υπαρχής». Παράλληλα από το 1998-2001 συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του δικοινοτικού περιοδικού «Hate». Από το 2008 συμμετέχει επίσης στην έκδοση του περιοδικού «Το Καλέμι», που αποτελούσε έκδοση της Ελληνοκυπριακής συνιστώσας της Πλατφόρμας ΕΚ και ΤΚ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος», της οποίας οι δραστηριότητες άρχισαν τον Οκτώβρη του 2004.
  •  Στη δεκαετία του 1980 εργάστηκε στο κίνημα στήριξης της Σαντινιστικής Επανάστασης, το οποίο κατόρθωσε να κτίσει και να συντηρεί ένα σχολείο στη Νικαράγουα για αρκετά χρόνια. Συμμετείχε σε ομάδες στήριξης του Παλαιστινιακού αγώνα και ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές της Κυπρο-Παλαιστινιακής Έμπρακτης Αλληλεγγύης, ΚΥΠΕΑ.
  • Ήταν εκ των ιδρυτικών μελών των φίλων του Ακάμα, και υπήρξε δραστήριο μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Λευκωσίας.
  • Παραμονές του Δημοψηφίσματος το 2004, ιδρύει μαζί με άλλους την «Πρωτοβουλία Αριστερών για το ΝΑΙ».
  • Ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΡΑΣ (Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση), που δημιουργήθηκε το 2011.
  • Εργάστηκε σε διάφορους Ραδιοσταθμούς όπως το Ράδιο Super, το Ράδιο ΑΣΤΡΑ και το Ράδιο Αθηνά.

20 Μαρτίου 2017

Πίσω στο ψέμα μας

Δαμέ εξεχάσαμεν εμείς, εννά θυμούνται οι ξένοι;
  • Είναι φανερό πως το ελληνοκυπριακό κατεστημένο δεν θέλει λύση και συνεταιρισμό με τους τουρκοκύπριους. Το παράθυρο του Γενάρη του 2017 ήταν πολύ πιο ανοιχτό από αυτό του Γενάρη του 2010, όταν η ΕΔΕΚ εγκατέλειπε την κυβέρνηση Χριστόφια επειδή προχωρούσε κάπως την υπόθεση ενώ το ΔΗΚΟ έμπαινε στη φάση του «εμφύλιου» που έφερε τελικά τον ξεκάθαρα απορριπτικό Νικόλα Παπαδόπουλο στο τιμόνι του κόμματος.
  • Το κλίμα τότε, αυτό που δημιούργησε ως παρενέργεια και το «νέο ελληνοκυπριακό» μου μπλογκ πριν από 7 χρόνια, ήταν παρόμοιο με αυτό που ζήσαμε την πρόσφατη περίοδο με την κορύφωση αυτής της φάσης των συνομιλιών. Της πλέον ελπιδοφόρας φάσης από το 74’ κατά τη γνώμη μου και που κατέληξε, εντέλει, με το πραξικοπηματικό κανονισμό της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα του 50’ και το πάγωμα των συνομιλιών. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα δηλαδή.
  • Αυτή τη φορά στο Προεδρικό δεν βρίσκεται ο «άβουλος», «άτολμος» και μικροπολιτικά σκεπτόμενος Χριστόφιας μετά από μόλις 15 μήνες συνομιλιών, αρχινημένες σχεδόν από το τίποτα. Στον «Πολίτη» δεν βρίσκεται ο Μακάριος Δρουσιώτης αλλά κάπου στις Βρυξέλλες μαζί με το Στυλιανίδη, ενώ ο Στροβολιώτης *δεν* βρίσκει πλέον τους κατάλληλους απαξιωτικούς, προσβλητικούς και ισοπεδωτικούς χαρακτηρισμούς για να περιγράψει τη στάση του Νίκου Αναστασιάδη και του Συναγερμού στο κυπριακό. Όλα κι όλα!
  • Έλεγα λοιπόν, πως είναι φανερό πια πως αυτοί που μας κυβερνούν με το νόμο και υπογείως δεν θέλουν λύση. Η ρωμιοσύνη του νησιού τελεί υπό την επήρεια των πλέον επικίνδυνων ιδεοληψιών, του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας. Κι ευθύνη φέρει πρώτιστα το κατεστημένο, οι δομές χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού, η συρραφή της ιστορίας και η αποσπασματική της αφήγηση στα σχολεία και το δημόσιο λόγο.
Η λύση του κυπριακού προϋποθέτει πως οι δύο μεγάλες κοινότητες που ήρθαν σε σύγκρουση στο παρελθόν και τελικά αποφασίζουν πως μπορούν να μοιραστούν το νησί, θα μπουν παράλληλα και σε μια διαδικασία αυτοκριτικής και μεταμέλειας για τις ιδεοληψίες και τη βία του παρελθόντος.
  • Δυστυχώς, και είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό, ο προσανατολισμός του δημόσιου διαλόγου και της πολιτικής ζωής κάθε άλλο παρά πείθει πως η ελληνοκυπριακή κοινότητα έχει αποδεχθεί με στέρεο τρόπο την πολιτική ισότητα των τουρκοκύπριων. Είμαστε εκπαιδευμένοι να θεωρούμε την Κύπρο ολότελα ελληνορθόδοξη και το τούρκικο στοιχείο μειονοτικό και άρα χωρίς δικαίωμα λόγου για την πορεία του τόπου.
  • Αν κάτι σημαίνει το «ενωτικό δημοψήφισμα» και η συνεχιζόμενη προβολή του Γρίβα και του ενωτικού αγώνα από τα γνωστά κέντρα εξουσίας, είναι πως οι ελληνοκύπριοι και δη οι εθνικόφρονες έχουν την κυριότητα του νησιού και όλη την κρυφή και φανερή εξουσία.
  • Όπως γίνεται εδώ και κάποιες δεκαετίες απόλυτα εμφανές, κάποιοι προτιμούν να εξασκούν την εξουσία τους σε μια μικρότερη Κύπρο, προκειμένου να μπουν σε διαδικασίες που να ξεπερνούν τα ιδεολογήματα του παρελθόντος.
  • Κι εδώ είναι ακριβώς που η Αριστερά, σταδιακά και ίσως καθυστερημένα θα πουν πολλοί, διαχωρίζει τη θέση της και βρίσκεται σήμερα να αμφισβητεί αρκετά από όσα συνθέτουν την ελληνοκυπριακή εθνική αφήγηση. Προσωπικά, τα αμφισβητώ πλέον όλα! 

15 Μαρτίου 2017

Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now! [Κύπριοι Μπλόγκερ - Dayanışma]

Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now!
  1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μoιρασμένος. Καλούμεν τα ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.
  2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.
  3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων  να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον,  τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.
  4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.
  5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, τους ενεργούς πολίτες να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΤΚ για την ασφάλειαν τζ̆αι  ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΕΚ. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.
  6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πα στην άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης.

Çözüm ŞimdiΛύσην τωρά!  Solution now!
  1. Kıbrıslı Rumlar, Kıbrıslı Türkler, Kıbrıslı Ermeniler ve Kıbrıslı Maronitler, yabancılar ve bu topraklarda yaşamayı seven yerliler olarak bizler, başka herhangi bir devletle birleşmek ya da bölünmüş bir şekilde yaşamak istemiyoruz. Çözümü destekleyen Kıbrıslı Rum ve Kıbrıslı Türk siyasi partilerine inisiyatif almaları ve Kıbrıs’ta ya da dışında yaşayan herkesi bunun halkın çoğunluğunun stratejik amacı olduğu noktasında bilgilendirmelerini istiyoruz. Günümüz çıkmazını aşmamızın tek yolu her iki toplumun da birbirlerinin gerçek hedeflerini bilmeleri ve güvenmelerinden gelir. Siyasi güçleri liderlerin, Federasyonun inşa edileceği siyasi bağlamda gerçek ve belirgin bir yol çizerek çözüme ulaşma çabalarının yanında durmaya çağırıyoruz.
  2. İmzası bulunan bizler, düşüncelerimizin eski savaşlarından etkilenmesine izin vermiyoruz. Birlikte ve mantıklı bir şekilde barış ve ortak geleceği hedefliyoruz. Liderleri, gururlarını bir kenara bırakıp halihazırda bulunan zorlukları aşmaları için gerekli çözümlere odaklanmaya çağırıyoruz. Birbirlerini aşağılamaya ve suçlamaya enerji harcamamalarını talep ediyoruz. Halk, liderlerden gelecekteki federasyonun nasıl çalışacağını göstermesini istiyor.
  3. Tarihin gerçeklerini öğrenerek geçmişe dair bakış açıları yaratmak ve birlikte güzel ve barışçıl bir gelecek kurmak istiyoruz. Liderler her iki toplumun eğitim kurumlarına seslenip, temel eğitim prensiplerini örnek alarak, tarihi bir siyasi bir araç olarak değil, bir bilim dalı olarak görmelerini ve öğrencilere kendi yargılarını şekillendirebilecek özgür bireyler olarak saygı göstermeleri gerektiğini belirtmelidir.
  4. Kendilerini çözüm yanlısı ilan eden partilere, liderlere şu anki çabalarını tamamlamak için bolca zaman verme, ya da geri dönülmeycek noktayı aşmak için yeterli zaman yoksa, çabaların bir sonraki seçilen kişi tarafından devam etmesini sağlamak için seçimlerden 4 ay öncesine kadar hiçbir seçim hareketinde bulunmaması için sesleniyoruz. İki liderin, sorunun zorlu noktalarına odaklanmasını  ve çözümün şeklini belirleyecek olan son noktaya ulaşmasını istiyoruz. Bir sonraki seçimin, tüm Kıbrıslıların çözümü tamamlayacak ve adadaki federal barışı sağlamlaştıracak lidere oy vereceği, federal bir seçim olmasını istiyoruz.
  5. Siyasi partilere, örgütlere ve sivil topluma insanları bilgilendirme insiyatifini almaları için sesleniyoruz. Şu anda güvenlik etrafında dönen zorlu problemlerde olduğumuzdan, Kıbrıslı Türklerin çözüm yanlısı siyasetçilerinin Kıbrıslı Rumlara korku ve görüşlerini aktaracağı ve Kıbrıslı Rum çözüm yanlısı siyasetçilerin Kıbrıslı Türklere korku ve görüşlerini anlatacağı iki toplumlu toplantılar olmalıdır. İlerici sivil toplum örgütlerine, kültür gruplarına, sanatçılara ve derneklere, cesaret edip barışçıl birleşme için önemli adımlar atmaları, iki toplumlu federasyonlar yaratarak organizasyonlarına bütün Kıbrıs’a hitap eden yeni bir dinamik getirmeleri için sesleniyoruz.
  6. Günümüzdeki kriz bize Kıbrıs’taki çıkmazın ne çoğunluğun fikrini tüm topluma kabul ettirmesi, ne azınlığın vetoyla karar vermeyi bloke etmesi, ne üçüncü ülkelerin askeri gücü, ne de diğer toplumu karar alma mekanizmasından atarak ya da birleşik kurumlardan çekilerek çözülemeyeceğini gösteriyor. Liderlerimize, siyasi olarak daha da güçlenmek için, akıllıca hareket etmeleri ve bu krizden bişeyler öğrenmeleri için sesleniyoruz.
Solution now! Çözüm Şimdi! Λύσην τωρά!
  1. We Greek Cypriots, Turkish Cypriots, Armenian Cypriots and Maronite Cypriots, foreigners and locals living and loving this land, state that we don't want it to be unified with any other state or remain divided. We call upon Greek Cypriot and Turkish Cypriot political parties that support a solution to take the initiative to inform everyone abroad and in Cyprus that this is the belief and the strategic purpose of the people's majority. The main convergence necessary to overcome the impasse today is for each community to know and to trust the real aims of the other. We call upon the political forces to stand by the leaders' effort to achieve a solution by manifesting in a real and specific way the political context within which the federation will be built.
  2. We the undersigned will not allow our thoughts to be influenced by the glamor of old battles. We act together and rationally aiming for peace and a common future. We call upon the leaders to let go of pride and focus on the work that needs to be done to overcome the existing difficulties. We call upon them to stop wasting energy trying to humiliate each other and blaming each other. The people need to see the leaders actively demonstrate how our future federation can function.
  3. We study the facts of history in order to formulate our perspectives about the past and get inspired towards building a beautiful and peaceful future. The leaders should call upon the educational institutions of the two communities to state that they are intent on applying educational principles that respect history as a science and not as a political tool, with respect to students as free humans with their own judgment.
  4. We call on the political parties that consider themselves to be pro-solution to declare that they will abstain from any electioneering activity for up to 4 months before the elections, in order to give the leaders ample time to conclude their current effort, or if there's not enough time to get past the point of no return, so that the effort can be continued by whoever is elected. We call on the two leaders to focus on the outstanding issues of the problem so that we can soon arrive at the final convergences that will define the shape of the solution. We desire the next elections to be federal so that all Cypriots can vote for the leaders who will implement the solution and will cement federal peace on the island.
  5. We call on political parties, organizations and civil society to take the initiative of informing the people. Aw we move in the difficult issues around security, there should be bicommunal gatherings where Turkish Cypriot pro-solution politicians will explain their fears and perspective to a Greek Cypriot audience and Greek Cypriot pro-solution politicians will explain to a Turkish Cypriot audience their fears and perspective. We call on progressive civil society organizations, cultural groups, artist and professional associations to dare and take the crucial steps towards peaceful reunification, by creating bicommunal federations, giving their organizations a new dynamic by addressing all Cypriots.
  6. The present crisis shows that the impasse in Cyprus can be overcome neither by imposing the opinion of the majority of one community over the other, nor by a minority veto blocking decision-making, nor by resorting to the military strength of third countries, nor by ruling out the other community from decision-making or walking out from joint institutions. We call on our leaders to become wiser and learn from this crisis, so as to emerge politically stronger. 

3 Μαρτίου 2017

Ένωσις αντί επανένωσης: Εθνικιστικές εξάρσεις δίνουν αφορμές για πάγωμα των συνομιλιών


Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα, 22/2/2017
  • Στον τελευταίο σχολιασμό της κυπριακής επικαιρότητας από τις στήλες του Εργατικού Αγώνα, είχαμε καταλήξει με την επισήμανση πως «στην Κύπρο όλο και περισσότεροι προοδευτικοί κύκλοι πιστεύουν πως είναι η ώρα για κορύφωση της δράσης» για λύση του Κυπριακού, αλλά και πως «την ίδια ετοιμότητα για ένα τελικό ξεκαθάρισμα φαίνεται να επιδεικνύει και το αντίπαλο δέος», το εθνικιστικό κατεστημένο του τόπου.
  • Τα μη αρνητικά νέα από τις συνομιλίες και τη διεθνή διάσκεψη της Γενεύης στις αρχές Γενάρη, φαίνεται πως σήμαναν για το απορριπτικό στρατόπεδο κάποιου είδους συναγερμό ενάντια στην προοπτική συμφωνίας μέσα στους επόμενους μήνες. Σε καμιά περίπτωση δεν επαληθεύτηκε στην Ελβετία το σενάριο υποβάθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβάθμισης της «ΤΔΒΚ» ή της «παρθενογένεσης» ενός νέου κράτους που δεν θα αποτελεί συνέχεια της αναγνωρισμένης οντότητας του 1960, ένα σενάριο που τα κόμματα που αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή επανένωση του νησιού προέβαλλαν ως το κύριό τους επιχείρημα.   
  • Οι ήδη συμφωνημένες πρόνοιες για σταθερή πληθυσμιακή αναλογία 4 προς 1 υπέρ της ε/κ κοινότητας και για εφαρμογή των βασικών ελευθεριών όλων των κατοίκων σε ολόκληρη την επικράτεια, σε συνδυασμό με την κατοχύρωση της μίας ιθαγένειας, μιας διεθνούς εκπροσώπησης και άλλων θετικών συγκλίσεων μεταξύ των διαπραγματευτικών ομάδων, δεν αφήνουν στην πλατφόρμα των αντιομοσπονδιακών κομμάτων και πολλά περιθώρια αρνητικής προπαγάνδας ενάντια στα μέχρι τώρα βασικά αποτελέσματα των συνομιλιών.
  • Ως εκ τούτου, οι τελευταίες τέσσερις εβδομάδες στην Κύπρο χαρακτηρίστηκαν από την  επιστροφή του δημόσιου λόγου και των τηλεοπτικών θεαμάτων στον πυρήνα του εσωτερικού κοινοτικού μας ζητήματος, που δεν είναι άλλος από τον αλυτρωτισμό που διαπερνά όλο το φάσμα του πολιτικοκοινωνικού γίγνεσθαι για δεκαετίες μέσω της κυρίαρχης ιδεολογίας. Σύμφωνα με το εθνικό αφήγημα η Κύπρος είναι ελληνική και ως εκ τούτου, αν είναι να γίνει κάποιος συμβιβασμός θα πρέπει να είναι προς την κατεύθυνση της διαιώνισης της παρούσας κατάστασης, «με ένα κράτος ελληνικό, ας είναι και μισό» και το υπόλοιπο υπό παράνομη κατοχή.
  • Το γεγονός είναι πως το σύνολο σχεδόν των μεγάλων ιδιωτικών συγκροτημάτων μαζικής ενημέρωσης, οι πλείστες εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, το δημόσιο ΡΙΚ, η επίσημη εκκλησία και όλα τα μικροαστικά κόμματα, τάσσονται συγκεκαλυμμένα ή φανερά κατά της οποιασδήποτε προόδου στο Κυπριακό στη συμφωνημένη βάση. Αυτά τα δεδομένα, με οποιοδήποτε φακό κι αν αναλυθούν, καταδεικνύουν πως η άρχουσα τάξη γέρνει προς τη διαιώνιση του status quo, προκειμένου να διατηρηθεί ο ελληνοχριστιανικός χαραχτήρας του τόπου τουλάχιστον στο νότιο μέρος του. Κάτι τέτοιο θα διασφάλιζε επ’ αόριστο και τη συνέχιση της δικής τους εκμεταλλευτικής σχέσης πάνω στο «ποίμνιο», ανεξάρτητα από τις γεωπολιτικές επιπτώσεις. Ποτέ άλλωστε η κατάσταση του λαού δεν ήταν το άμεσο κριτήριο στα σχέδια του υπερσυντηρητικού, βαθειά ρατσιστικού και αντικομουνιστικού κατεστημένου του νησιού.  
  • Δυστυχώς, η ρητορική αυτού του χώρου έχει επηρεάσει τμήματα της ελληνικής Αριστεράς και το ίδιο το ΚΚΕ, που με μια στρεβλή και στατική αντιιμπεριαλιστική ανάλυση καταλήγει στα συνθήματα και την επιχειρηματολογία των πλέον ακραίων κύκλων στην Κύπρο που μιλούν για επιστροφή στο ενιαίο κράτος, προεξοφλώντας πως οποιαδήποτε άλλη λύση θα είναι ετεροβαρής και προβληματική εκ γενετής.          
Ακροδεξιός-εθνικιστικός αναβρασμός ενάντια στην προοπτική συμφωνίας
  • Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη δημόσια σφαίρα της ελληνοκυπριακής κοινότητας από τη Γενεύη και μετά, ήταν η ευθεία αμφισβήτηση του κυβερνώντος Δημοκρατικού Συναγερμού για το ηθικό και πολιτικό του δικαίωμα να διατείνεται πως εκπροσωπεί την «εθνικοφροσύνη». Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα του «εθνικού τόξου», όλα δηλαδή εκτός ΑΚΕΛ και με την εμφανή στήριξη της Αρχιεπισκοπής Κύπρου, εγκαλούν μόνιμα το Νίκο Αναστασιάδη και το ΔΗΣΥ για εγκατάλειψη των ιδανικών της εθνικοφροσύνης επειδή συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις για ένα δικοινοτικό συνεταιρισμό. Η αντίδραση των κυβερνητικών κύκλων είναι σταθερά η «μία από τα ίδια» επιβεβαίωση πως η μεγάλη δεξιά παράταξη συνεχίζει να είναι ο εκφραστής των «εθνικών ιδεωδών» και των παραδόσεων του ενωτικού ένοπλου, κατά βάση αντικομουνιστικού και αντιτουρκοκυπριακού σύμφωνα με την ανεξάρτητη ιστορική μελέτη, αγώνα.
  • Ως επιστέγασμα του ακροδεξιού και εθνικιστικού αναβρασμού, η πολιτική συμμαχία που σχηματίστηκε από όλα τα μικρότερα κόμματα της Βουλής ενάντια στην προοπτική επίλυσης του Κυπριακού δεν δίστασε στις 10 Φεβρουαρίου να υπερψηφίσει πρόταση νόμου του ΕΛΑΜ, θυγατρικού κόμματος της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, για ιδιαίτερο εορτασμό στα σχολεία της επετείου του ενωτικού δημοψηφίσματος του 1950. Στον επίμαχο κανονισμό που ανατρέπει το μέχρι τώρα καλό κλίμα στις συνομιλίες, οι βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού ψήφησαν αποχή, με αποτέλεσμα να επικρατήσει με 19 ψήφους απέναντι στις 16 του ΑΚΕΛ. Το κόμμα της Αριστεράς ήταν το μόνο που επεσήμανε τους κινδύνους,  αναλαμβάνοντας άμεσα πρωτοβουλίες εκτόνωσης προς την τ/κ πλευρά.
  • Η αποχή του ΔΗΣΥ στη συγκεκριμένη ψηφοφορία δείχνει και τα όρια της συντηρητικής παράταξης σε σχέση με το πώς φαντάζεται ή οραματίζεται την επόμενη μέρα. Δείχνουν να μην έχουν το σθένος να γυρίσουν σελίδα, να  έχουν μείνει μετέωροι ανάμεσα στο εθνικιστικό χθες και τις ανάγκες σήμερα και αύριο, υποκύπτοντας στις πιέσεις των διχοτομικών κύκλων και αποφεύγοντας τις ρήξεις που χρειάζονται. Το γεγονός αυτό προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, αλυσιδωτές αντιδράσεις ανάμεσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, τις δομές στα κατεχόμενα και την Άγκυρα που βρήκαν την ευκαιρία, πατώντας όπως πάντα στις ελληνοκυπριακές εθνικιστικές εξάρσεις του κατεστημένου, να δακτυλοδείξουν την ε/κ πλευρά ως την ιστορικά υπεύθυνη για την κατάσταση στο νησί.
  • Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, σε μια πρώτη και μάλλον αυθόρμητη αντίδραση στον αναβρασμό που δημιουργήθηκε στην τ/κ κοινότητα επιδρόντας καίρια στις τοποθετήσεις του Μουσταφά Ακιντζί, συνέκρινε την υπόθεση του ενωτικού δημοψηφίσματος και γενικότερα του ενωτικού αγώνα με την τούρκικη εισβολή και κατοχή, επισημαίνοντας πως παρόλη την πικρία μας δεν εγείραμε ποτέ στους συνομιλητές μας θέμα για τους ετήσιους εορτασμούς στα κατεχόμενα για την εισβολή ή την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Χωρίς μάλλον να το έχει καταλάβει, με την επισήμανσή του αυτή ο Νίκος Αναστασιάδης παραδέχτηκε πως ο αγώνας των ελληνοκυπρίων για ένωση με την Ελλάδα και ιδιαίτερα αυτός που συνεχίστηκε με παρακρατική δράση μετά την ανεξαρτησία του 1960, έχει δυναμιτίσει την κατάσταση με την ανάλογη τουλάχιστον ισχύ που το έχει κάνει η τούρκικη εισβολή και η συνεχιζόμενη διαίρεση του νησιού.
  • Η ζωή απέδειξε πως η επιμονή των ελληνόφωνων κυπρίων για ένωση δεν εξυπηρέτησε το λαό και τον τόπο συνολικά. Απομάκρυνε τις δύο μεγάλες κοινότητες και επέτρεψε την εμπλοκή της Ελλάδας, της Τουρκία και μιας σειράς άλλων παραγόντων σε μια διελκυστίνδα που κατέληξε στην εισβολή και τη διχοτόμηση. Η Αριστερά έχει τις δικές της ευθύνες για τις κακοτοπιές του ενωτικού ζητήματος. Το ΑΚΕΛ, σε συνεννόηση με το ΚΚΕ, υιοθέτησε από το 1948 και μετά την πολιτική της ένωσης με την Ελλάδα ως τον πιο ενδεδειγμένο δρόμο για απελευθέρωση, μη εκτιμώντας ολοκληρωμένα τις ιδιαίτερες ανάγκες ή και ελπίζοντας πως αυτή θα πραγματοποιηθεί σε σοσιαλιστικές συνθήκες. Η Κύπρος πείθει σήμερα, παρά τις τρικλοποδιές που της έβαλαν οι «μητέρες πατρίδες» και λοιποί «εγγυητές», πως μπορούσε να προοδεύσει ανεξάρτητη και αυτόφωτη. Ήταν αναγκαία μια πάλη όλων των Κυπρίων, μια πολιτική δικοινοτική λαϊκή πάλη για ανεξαρτησία και τη δημιουργία ενός σύγχρονου δημοκρατικού κράτους που θα απέδιδε σε όλους την ελευθερία και την πολιτική τους ισότητα.
  • Ο εθνικισμός και ο μαξιμαλισμός δεν μας βγήκαν σε καλό. Το ΝΑΤΟ και η Τουρκία χρησιμοποίησαν κατά κόρον τον ελληνοκυπριακό εθνικισμό για να προωθήσουν τους σχεδιασμούς τους. Ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ, η συνέχιση του ενωτικού κινήματος μέσα από τις δομές του παρακράτους και της Εθνικής Φρουράς με κατάληξη την ΕΟΚΑ Β’ και το πραξικόπημα, δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία σε καμιά σύγχρονη πολιτική και ιστορική ανάλυση πως συνέβαλαν τα μέγιστα στην επιδείνωση της κατάστασης στην Κύπρο. Ακόμα και σήμερα, η δυσπιστία ανάμεσα στους τουρκοκύπριους αλλά και τη διεθνή κοινότητα για τις προθέσεις των ελληνοκυπρίων μετά τη λύση, οφείλεται ακριβώς στον εθνικιστικό βραχνά που εκδηλώνεται ιδιαίτερα σε περιόδους κορύφωσης των συνομιλιών και που οδηγεί εντέλει σε ασφυξία κάθε θετική προοπτική.
  • Αναστασιάδης και Συναγερμός οφείλουν να πάρουν κάποιες σοβαρές αποφάσεις σύντομα. Η ανοχή στην εθνικιστική στροφή που παρατηρείται με αιτία τις εξελίξεις στο Κυπριακό, δείχνει πως μάλλον γίνονται σκέψεις για τρενάρισμα της διαδικασίας μετά τις Προεδρικές του Φεβρουαρίου του 2018. Σε τέτοια περίπτωση, με δεδομένες τις αρνητικές συνθήκες στο εσωτερικό μέτωπο καθώς και στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να επικρατήσει στη διεθνή διπλωματία η αίσθηση πως οι ελληνοκύπριοι δεν είναι έτοιμοι για μεγάλα πράγματα. Και τότε ο λόγος θα ανήκει αποκλειστικά στον Ερντογάν και τους διχοτομικούς κύκλους στα κατεχόμενα.

16 Φεβρουαρίου 2017

Νεκρανάσταση της «εθναρχίας»

  • Αναβίωση του ηγεμονικού πολιτικού ρόλου της Εκκλησίας μέσα από την εθνικιστική συμμαχία για την οριστική διχοτόμηση επιδιώκει η «Ιερά Σύνοδος».
  • Απηυδισμένος με την πολυδιάσπαση και τον ηγεμονισμό στο χώρο του «ενδιάμεσου», παίζει το χαρτί του «μετώπου του ΟΧΙ» ο Χρυσόστομος.
  • Με εργαλείο το ΕΛΑΜ ωθεί το πολιτικό σκηνικό στα άκρα ενισχύοντας τις φοβίες της κοινωνίας για τη λύση.
Του Στέλιου Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 3/2/017
  • Η εισήγηση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου στην Ιερά Σύνοδο της 13ης Δεκεμβρίου 2016 για το Κυπριακό, έχει μείνει στην ιστορία για «το πάθος του Προέδρου» και τον υποκριτικό τρόπο που έχει αναφερθεί σ’ αυτό, αποπροσανατολίζοντας την κοινωνία από το πραγματικό της περιεχόμενο.
  • Ξεκάθαρα και χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Πάφου, εκφράζοντας απόλυτα τις επιδιώξεις και τους γνωστούς τακτικισμούς του Χρυσοστόμου, εισηγείται στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο την δημιουργία μετώπου που θα αγκαλιάσει και θα εκφράσει τις κατακερματισμένες πολιτικές δυνάμεις της απόρριψης της ομοσπονδιακής λύσης.
  • Ο Μητροπολίτης Γεώργιος δεν είναι φυσικά ένας τυχαίος εισηγητής του «εθνικού μετώπου». Τα ποσοστά του ΕΛΑΜ στην επαρχία της Πάφου ήταν τέτοια που έσπρωξαν το εθνικιστικό κίνημα στο παγκύπριο εκλογικό όριο, με την προεκλογική του καμπάνια να τυγχάνει της αμέριστης στήριξης των εκκλησιαστικών κύκλων της Μητρόπολης, όπως αποκάλυπτε το Μάρτη του 2016 η ΓΝΩΜΗ.
  • Ο Προκαθήμενος και άλλα μέλη της «Ιεράς Συνόδου» νιώθουν πως τους έχουν ξεπεράσει οι εξελίξεις στο Κυπριακό, ενώ δεν βλέπουν για την ώρα να σχηματίζεται ένα στέρεο πολιτικό μέτωπο που θα αναλάβει να υπερασπιστεί την επ’ αόριστον διχοτόμηση.
  • Οι παλινωδίες των αρχηγών των κομμάτων του «ενδιάμεσου» και οι αποτυχημένες τους προβλέψεις σε σχέση με την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν δώσει ένα ψυχολογικό αβαντάζ στο χώρο των υποστηρικτών της επανένωσης. Και είναι αυτό το αβαντάζ, μαζί φυσικά με το γεγονός πως τα δύο μεγάλα κόμματα υποστηρίζουν τις συνομιλίες, που θέλει να προφτάσει η εκκλησιαστική ηγεσία.
  • Οι ιεράρχες θα προσπαθήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα να παρουσιαστούν ως η «νέα εθναρχία» που θα συνενώνει και θα γεφυρώνει τις πολιτικές παρατάξεις της απόρριψης, χρησιμοποιώντας παράλληλα κάθε μέσο προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες εθνικιστικές εξάρσεις που θα εμποδίσουν τη πορεία της κοινωνίας προς την ειρήνη και τη συμφιλίωση.
  • Το ΕΛΑΜ έχει να παίξει ακριβώς αυτό το ρόλο, τραβώντας τις θέσεις του αντιομοσπονδιακού στρατοπέδου στα άκρα ή ακόμα και δημιουργώντας προϋποθέσεις για θερμά επεισόδια που θα αποτρέψουν τις όποιες θετικές εξελίξεις.  
 Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΤΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΙ
  • Η Κύπρος δεν έχει ουσιαστικά ολοκληρώσει ποτέ την αστικοδημοκρατική της επανάσταση. Η μετάβαση σε ένα δυτικού τύπου πολίτευμα, όπου η εκκλησία και η παλιά φεουδαρχική οικονομία θα έδιναν τη θέση τους στα αστικά κόμματα και τις καπιταλιστικές σχέσεις, έχει μείνει πρακτικά στη μέση. Που λόγος για άλλα, πιο προχωρημένα πράγματα.
  • Τα τεκμήρια που αποδεικνύουν σήμερα το γεγονός της μη ολοκληρωμένης μετάβασης της κυπριακής πολιτικής ζωής στα φιλελεύθερα πρότυπα, βρίσκονται στην ετσιθελική επιρροή και παρέμβαση του εκκλησιαστικού οργανισμού στα θέματα της παιδείας, της οικονομίας και της πολιτικής κατεύθυνσης του λαού και του κράτους.
  • Η ισχυρή αυτή παρέμβαση και η χειραγώγηση που υπόκεινται κοινωνία και πολιτεία από τους θρησκευτικούς θεσμούς, στη γλώσσα της αστικής δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού λέγεται ακραίος συντηρητισμός, φονταμενταλισμός και θεοκρατία.  
  • Σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος το ιερατείο θεωρεί τσιφλίκι του την εκπαίδευση των παιδιών; Που αλλού γίνονται «εξομολογήσεις» εν ώρα μαθημάτων και εκκλησιασμοί;  Που αλλού στον πολιτισμένο κόσμο η εκκλησία διεκδικεί εν έτει 2017, εθναρχικό ρόλο στα οικονομικά και τα πολιτικά ζητήματα του τόπου;  Και σε ποιά άλλη «ιερά σύνοδο» ο αρμόδιος κληρικός εισηγητής προτείνει τη δημιουργία πολιτικού μετώπου για την αποτροπή της μιας ή της άλλης πορείας;
  • Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως αυτά τα τριτοκοσμικά φαινόμενα που συνεχίζουν να επενεργούν δραστικά, καθυστερώντας την κυπριακή κοινωνία και τον αστικό της πολιτισμό, δεν μας επιτρέπουν να μιλούμε ακόμα για αποφασιστική μετάβαση της Κύπρου στα πολιτειακά πρότυπα που οφείλαμε όλοι, φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, να διαφυλάττουμε και να ενισχύουμε.
  • Η λύση του Κυπριακού και η επανένωση του τόπου και του λαού στη βάση της ομοσπονδίας και της πολιτικής ισότητας, η συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε όλα τα επίπεδα, η κοινή δικοινοτική παρουσία και εκπροσώπηση της Κύπρου, φέρνει σε αμυντική θέση όσους επενδύουν στη χωριστή κατάσταση και τη διαφορετικότητα. Αφαιρεί δυνάμεις από τους υπερσυντηρητικούς και εθνικιστικούς κύκλους που στο όνομα της θρησκείας και του έθνους εξυπηρετούν την αστάθεια και φέρνουν τελικά την καταστροφή.
  • Η νίκη των δυνάμεων της επανένωσης και της ειρήνης σε ένα δημοψήφισμα για επικύρωση της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, μπορεί να παίξει το ρόλο της εκκρεμούσας αστικοδημοκρατικής κυπριακής επανάστασης. Μιας επανάστασης ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις, ενάντια στα συμφέροντα που μας θέλουν χωριστά, κάτω από την μπότα του κατακτητή και με τη διεθνή κοινότητα απέναντι.          
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ «ΕΘΝΑΡΧΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ
  • Η κυρίαρχη αιτία για το σκάλωμα της κυπριακής πολιτικής ιστορίας στο ημιθεοκρατικό σύστημα που γνωρίζουμε και ζούμε, είναι ο ιστορικός ρόλος του ορθόδοξου ιερατείου επί Οθωμανών ως αντιπρόσωπος της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας. Ένας ρόλος που μεταφέρθηκε σχεδόν αυτούσιος στον 20ο αιώνα ως «εθναρχικός».
  • Η ηγεσία της Εκκλησίας λειτουργούσε για τέσσερις αιώνες ως η τοπική διοίκηση των κύπριων ρωμιών εξ ονόματος του Σουλτάνου, ως φοροεισπράκτορας και επιτηρητής για λογαριασμό των κατακτητών και των μεγάλων τοπικών συμφερόντων.
  • Τα μυθεύματα περί αντίστασης των εκκλησιαστικών κύκλων κατά των Οθωμανών και γενικά για το δήθεν ηγετικό τους ρόλο για την απελευθέρωση με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης ή και νωρίτερα, καταρρίπτονται σχετικά εύκολα από την επιστημονική κοινότητα.
  • Αντίθετα, η σύγχρονη έρευνα καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως ειδικά η αυτοκέφαλη Κυπριακή Εκκλησία μεγαλούργησε επί λεγόμενης τουρκοκρατίας, συνεργαζόμενη σχεδόν άψογα με την Υψηλή Πύλη και τους εδώ υπεργολάβους της, συσσωρεύοντας πλούτο, περιουσίες και δύναμη για όλο αυτό το διάστημα. 
  • Φτάνοντας στην Αγγλοκρατία, έχοντας ήδη περάσει στα χέρια τους τις πλέον ουσιώδεις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου αλλά και τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών, το ιερατείο, οι μητροπόλεις και τα μοναστήρια βρίσκονται πλέον απέναντι στον καπιταλιστικό σχεδιασμό και το οικονομικό πνεύμα των Βρετανών. Ένα πνεύμα που σίγουρα δεν ήταν συμβατό με τα εκκλησιαστικά υπερπρονόμια και τις ειδικές φορολογίες που συνέχιζαν να απαιτούνται από τους Κύπριους, παρά την αποχώρηση Οθωμανών.
  • Η Κυπριακή Εκκλησία κινδύνευε μετά από 400 και πλέον χρόνια επικυριαρχίας της πάνω στον τοπικό πληθυσμό, να υπερκεραστεί από την αγγλική διοίκηση και την στροφή της οικονομίας του τόπου προς τη δύση, την άνοδο της αστικής και εμπορικής τάξης αλλά και την ανάπτυξη των πρώτων πολιτικών σχηματισμών που διεκδικούσαν να αντιπροσωπεύσουν το λαό παραμερίζοντας σταδιακά το φεουδαρχικό-θεοκρατικό εκκλησιαστικό σύστημα.
  • Ως αντίδραση, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι προέταξαν με ισχυρή επιμονή το ζήτημα της ένωσης με την Ελλάδα, καλλιεργώντας παράλληλα τον ελληνικό εθνικισμό μέσα στην καθημερινότητα των μαζών. Χαρακτηριστική είναι η ίδρυση του ΑΠΟΕΛ το 1926 με τις ευλογίες και την έμπρακτη συνδρομή της Αρχιεπισκοπής. Ενός αθλητικού ομίλου που προοριζόταν «μόνο για Έλληνες», σε αντίθεση με τον Τραστ και άλλα σωματεία της εποχής που ήταν ανοιχτά σε Κυπρίους όλων των κοινοτήτων.
  • Το ιερατείο θεώρησε πως με ένταξη της ε/κ κοινότητας στον «εθνικό κορμό» θα μπορούσε πιο εύκολα να διατηρήσει τη θέση και τα κεκτημένα του, ενώ η πρωτοπορία της Εκκλησίας στον πολιτικό αγώνα για την ολοκλήρωση αυτού του στόχου θα υποχρέωνε τις αστικές δυνάμεις σε ρόλο ακόλουθου και συμπαραστάτη.
  • Η εθνική και η θρησκευτική πρόταξη είχε παρόλα αυτά, όπως διαφάνηκε και στη συνέχεια, ως ιδιαίτερο στόχο της την απομόνωση και το κτύπημα του διεθνιστικού εργατικού κινήματος, που με την ίδρυση του ΑΚΕΛ το 1941 και τη μαζικότητα που επέδειξε, αμφισβητούσε έμπρακτα τον ηγεμονικό ρόλο της εκκλησίας στα ζητήματα του λαού.

13 Φεβρουαρίου 2017

Η πάντα σκοτεινή όψη της Δεξιάς

  • Συναγερμός, «ενδιάμεσοι» και Αρχιεπισκοπή-ΕΛΑΜ ερίζουν για το ποιος αντιπροσωπεύει καλύτερα τα «εθνικά ιδανικά» που διχοτόμησαν τον τόπο.
  • Η υποτίμηση των τουρκοκυπρίων και οι διακρίσεις κατά της Αριστεράς αποτελούν τη βασική ιδεολογική γραμμή της «εθνικοφροσύνης».

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 27/1/2017
  • Τα ζητήματα που έχουν απομένει προς επίλυση στο Κυπριακό πρόβλημα είναι σίγουρα τα πιο δύσκολα και οι πιθανότητες να μπλοκάρει ξανά η διαδικασία, κάτι που επιθυμούν διακαώς οι απορριπτικοί κύκλοι στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Τουρκία, παραμένει μεγάλη.
  • Παρά τα αρνητικά σενάρια που πάντα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, το Κυπριακό αναμφίβολα έχει φτάσει σε ένα βάθος συζήτησης που δεν έχει ξαναβρεθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Οι στιγμές είναι ιστορικές αλλά η εθνικοφροσύνη στην Κύπρο, και στις δύο κοινότητες ομολογουμένως, συνεχίζει στο ίδιο καταστροφικό μοτίβο που έφερε τη χώρα και το λαό μας στα αδιέξοδα που ζούμε σήμερα και από τα οποία προσπαθούμε να απαλλαγούμε.    
  • Με αιχμή του δόρατος το ΔΗΚΟ του Νικόλα Παπαδόπουλου και με αφορμή τις εξελίξεις στις συνομιλίες, ο χώρος που εναντιώνεται στην ομοσπονδιακή λύση ξεκίνησε το τελευταίο διάστημα να βάλλει κατά του Προεδρικού και του Δημοκρατικού Συναγερμού ως προς το ποιοί έχουν το ηθικό δικαίωμα να εκπροσωπούν τα «ελληνικά ιδεώδη». Ωσάν κι αυτά τα «ιδεώδη» ωφέλησαν τελικά το λαό μας ως προς το οτιδήποτε σε σχέση με τα ιδεώδη της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας με όλους τους Κύπριους, ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας ή ιδεολογίας.   
  • Η αντίδραση των εκπροσώπων του κυβερνώντος κόμματος ήταν η λογικά αναμενόμενη. Πρόδρομος Προδρόμου και Αβέρωφ Νεοφύτου με δηλώσεις και ανακοινώσεις τους επαναβεβαίωσαν πως η παράταξή τους ήταν και συνεχίζει να είναι «εθνικόφρων», αφού «ιστορικά το όνομά της συνδέεται όσο καμιάς άλλης με τα εθνικά ιδεώδη και τις αξίες του Ελληνισμού».
  • Στο χορό για διεκδίκηση του «εθνικού χρίσματος» και νεκρανάσταση της «Εθναρχίας» βρίσκεται μόνιμα και η Αρχιεπισκοπή, που χρησιμοποιεί το ΕΛΑΜ ως μοχλό ιδεολογικής και κινηματικής πίεσης πάνω στα στελέχη και τους ψηφοφόρους των κομμάτων της Δεξιάς. 
  • Ο εθναρχικός ρόλος που επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους οι ιεράρχες μας, αποκαλύπτεται στην πρόσφατη εισήγηση του Μητροπολίτη Πάφου στην «Ιερά Σύνοδο» για το Κυπριακό. Ο Πάφου Γεώργιος, γνωστός για την ανοχή του στο πατρονάρισμα του ΕΛΑΜ από εκκλησιαστικούς κύκλους στην περιφέρειά του, πρότεινε επίσημα το συνασπισμό των απορριπτικών κομμάτων κάτω από την πολιτική καθοδήγηση της Αρχιεπισκοπής, έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην προοπτική επίλυσης του προβλήματος.
ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ
  • Ο Δημοκρατικός Συναγερμός και ο Νίκος Αναστασιάδης έχουν φυσικά πρόβλημα να εξηγήσουν στο ιερατείο, στους «ενδιάμεσους» αλλά και τον κόσμο που οι ίδιοι ελέγχουν μέσω πολλαπλών καναλιών επικοινωνίας και διαμοιρασμού εξουσίας, πως τα «κυπριακά ιδεώδη» είναι πολύ πιο σημαντικά και ωφέλημα για το λαό μας από τα ελληνικά ή τα τούρκικα.
  • Η επένδυση του ΔΗΣΥ στην εθνικοφροσύνη και τη συντήρηση των ενωτικών και Γριβικών παραδόσεων, όπως για παράδειγμα η παρουσία του κόμματος σε ανώτερο επίπεδο στα μνημόσυνα του ολετήρα της Κύπρου Γεώργιου Γρίβα, η ιστορική εγκόλπωση της ΕΟΚΑ Β’ και η άρνησή του να συναινέσει πρώτα στην έρευνα και ακολούθως στο πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής για το Φάκελο της Κύπρου, έρχονται σε αντίφαση με την ιδέα της ομοσπονδιακής επανένωσης της Κύπρου. Μιας ιδέας που προϋποθέτει πως τα εθνικά συνθήματα του παρελθόντος για Κύπρο ελληνική ή Τουρκική, πρέπει να ξεπεραστούν.
  • Τα λεγόμενα «ελληνικά ιδεώδη» που επικαλούνται από το λόφο του Προεδρικού μέχρι την Αρχιεπισκοπή, κι από το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ μέχρι το ΕΛΑΜ και την λαχταρούσα να αυτοπυρποληθεί για την ένωση, Ελένη Θεοχάρους, μεταφράζονται στη γλώσσα της πολιτικής ως «η Κύπρος είναι ελληνική».
  • Τα ιδανικά της εθνικοφροσύνης είναι συμπυκνωμένα η απαίτηση να υπαχθεί το 1/5 του πληθυσμού, οι τουρκοκύπριοι και οι άλλες κοινότητες, ως μειονότητα σε ένα κράτος που θα διοικείται αποκλειστικά από την άρχουσα τάξη της ελληνόφωνης-ορθόδοξης κοινότητας. Σ’ ένα κράτος απαλλαγμένο, συνταγματικά αν είναι δυνατό, από το μίασμα του κομμουνισμού.  
  • Το ένοπλο κίνημα με τα «εθνικά ιδεώδη» στις δύο κοινότητες, από το 1955-1956 έδειξε σε πολλές περιπτώσεις να κινείται στην κατεύθυνση της γκετοποίησης και της ανταλλαγής πληθυσμών, με τις διάφορες κορυφώσεις της εθνικιστικής έξαρσης να οδηγούν τελικά στο πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 που έφερε την Τούρκικη εισβολή και τη διαίρεση του νησιού.
  • Αυτά είναι τα ιδεώδη που ερίζουν όλοι αυτοί οι χώροι για την υπεράσπισή τους. Αυτά που όπλισαν τα χέρια της νεολαίας του τόπου απέναντι σε τίμιους Αριστερούς βιοπαλαιστές, επειδή απλά ήταν μέλη του ΑΚΕΛ το 1958. Απέναντι σε ανυπεράσπιστους τουρκοκύπριους και στα γυναικόπαιδά τους σε πολλές περιπτώσεις που δεν καταφέρνουν να περάσουν τα φίλτρα της ελληνοκυπριακής εθνικής προπαγάνδας, για όλη την εικοσαετή περίοδο από την έναρξη της ένοπλης εθνικιστικής δράσης μέχρι και το διπλό ΝΑΤΟϊκό έγκλημα.
  • Κανείς δεν θα έπρεπε κανονικά να δηλώνει εκφραστής της κυπριακής εθνικοφροσύνης με τις ιστορικές εμπειρίες που αποκόμισε η πατρίδα μας. Τίποτα καλό δεν είδαμε από την πρόταξη της εθνικής καταγωγής, το μίσος και τον πόλεμο που έφεραν τα ακροδεξιά κινήματα του Γρίβα και του Ντενκτάς που συνεχίζουν να προβάλλονται ως οι ηρωικές στιγμές της κάθε κοινότητας ξεχωριστά.
  • Αν επικρατήσουν ξανά οι λογικές του παρελθόντος, αυτές που κατέστρεψαν και διαίρεσαν το λαό μας σε πολλαπλά επίπεδα, θα καταδικαστεί οριστικά ο τόπος στη διχοτόμηση και τις χωριστές πραγματικότητες.
  • Ο λαός μας φαίνεται πως ξεκίνησε, μετά από πολλές δεκαετίες ιστορικής συσκότισης και παραπληροφόρησης, να το αντιλαμβάνεται. Κάποιοι, αναπόφευκτα, θα μείνουν κολλημένοι στο εθνικιστικό χθες παρασύροντας την κοινωνία σε αδιέξοδα. Κι ας ελπίσουμε πως οι νυν κυβερνώντες δεν θα βρίσκονται τελικά ανάμεσα σ’ αυτούς.

7 Φεβρουαρίου 2017

Προκλητική ανοχή στους ακροδεξιούς

Δίνουν αφορμές στους ομογάλακτούς τους εθνικιστές Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα και την Τουρκία
  • Η ηγετική πυραμίδα του ΔΗΣΥ αντιμέτωπη με τον απορριπτισμό σε όλες τις δομές του κυβερνώντος κόμματος και της κρατικής μηχανής.
  • Πάλι δεν είδε τίποτα ο Ιωνάς, απάθεια στο Υπουργείο Άμυνας– Στο παρά πέντε της λύσης συνεχίζουν να ανέχονται και να δικαιολογούν τους νεοφασίστες.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 17/1/2017
  • Μπορεί ο κυβερνών Συναγερμός και η ηγετική του πυραμίδα, με προεξάρχοντες τον ΠτΔ Νίκο Αναστασιάδη και τον Αβέρωφ Νεοφύτου, να δηλώνουν με κάθε ευκαιρία πως η πορεία για επίλυση του Κυπριακού είναι αναγκαία και ασφαλέστερη της παρούσας κατάστασης, αλλά μεγάλο μέρος της παράταξής τους και της κρατικής μηχανής που διευθύνουν, συνεχίζει ακόμα στο διχοτομικό χαβά του Γριβισμού.
  • Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός πως παρά την ακροδεξιά κινηματική δράση που δυναμώνει μέρα με την ημέρα ενάντια στην προοπτική επίλυσης του Κυπριακού, ούτε η Αστυνομία αλλά ούτε και οι σχετικοί Υπουργοί, φαίνεται να ανησυχούν ιδιαίτερα.
  • Ομάδα μασκοφόρων ακροδεξιών με την επωνυμία «Εθνικιστικό Απελευθερωτικό Κίνημα» προσέγγισαν με συνοδεία αστυνομικών το χώρο της μαζικής δικοινοτικής συγκέντρωσης της προηγούμενης Τρίτης 10/1 στο Γήπεδο της Τσεττίν Καγιά, καθυβρίζοντας και απειλώντας έντονα τους εξερχόμενους χωρίς να κινηθεί καμιά διαδικασία εναντίον τους.
  • Οι ΕΛΑΜίτες στη συνέχεια, βρήκαν την ευκαιρία μετά από δηλώσεις του Ερντογάν να «επανδρώσουν» εγκαταλελειμμένο φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς στον Κάτω Πύργο, αναρτώντας την ελληνική σημαία και τον εκκλησιαστικό δικέφαλο, ως «μέγα χορηγό» εικάζουμε, διαφημίζοντας μάλιστα τη συμβολική τους αυτή «κατάληψη» στο διαδίκτυο.
  • Είναι να αναρωτιέται κανείς. Όποιος θέλει μπορεί να κρύβεται πίσω από μια μάσκα και να προπηλακίζει ειρηνικούς συμπολίτες του, με την αστυνομία από δίπλα να κρατά ουδέτερη στάση νομίζοντας πως διαπράττει το καθήκον της;
  •  Όποιος θέλει και όποτε επιθυμεί μπορεί να κάνει κατάληψη σε μη επανδρωμένα φυλάκια μέσα στη νεκρή ζώνη, με την Τουρκία και τους εθνικιστές απέναντι να περιμένουν «πως και πως» μια ευκαιρία τύπου Δερύνειας για να κάνουν τα δικά τους.
  • Ή μήπως, δεν θα εκπλαγούμε αν το ακούσουμε κι αυτό, «τα καλά και μορφωμένα παιδιά» του ΕΛΑΜ πήραν και την άδεια του αρμόδιου Υπουργείου για να επιδείξουν τους ψευτοπαληκαρισμούς τους χρησιμοποιώντας τις αμυντικές μας υποδομές;  
  • Σε κάθε περίπτωση, αυτή δεν είναι υπεύθυνη στάση εκ μέρους των υπουργείων Δικαιοσύνης και Άμυνας. Αντί να βρίσκονται σε ιδιαίτερη εγρήγορση αυτή την περίοδο μήπως προλάβουν τους προβοκάτορες,  παρακολουθούν με απάθεια την αναβίωση του μιλιταρισμού και το ξεδίπλωμά του ακόμα και μέσα στη νεκρή ζώνη, εν μέσω κορύφωσης των συνομιλιών για ειρήνευση στην Κύπρο.
  • Ο ΔΗΣΥ, ως κυβερνητικό κόμμα, ως Υπουργοί και στελέχη, δεν πείθουν το επανενωτικό κίνημα του τόπου για την προσήλωσή τους στο στόχο της λύσης, επιμένοντας να ανέχονται αυτά τα φαινόμενα που απειλούν, ξανά, την προοπτική μια θετικής πορείας.
  • Ο χρόνος φαίνεται να ξεκίνησε να μετρά αντίστροφα, αλλά οι κυβερνώντες συνεχίζουν να προστατεύουν και να δικαιολογούν τον εξτρεμισμό για πολλούς ιστορικούς και ιδεολογικούς λόγους. 
  • Η άνοδος του Νίκου Αναστασιάδη και του Συναγερμού στην εξουσία άλλωστε, πάτησε και με τα δύο πόδια στην αναβίωση του εθνικιστικού και αντιΑΚΕΛικού κλίματος της προηγούμενης περιόδου, ενός κλίματος που επηρέασε αρνητικά την κοινωνία και ως προς τη λύση του Κυπριακού προβλήματος.       
 ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΓΡΙΒΙΣΜΟΥ ΜΕ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΚΛΗΡΙΔΗ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ
  • Η πικρή αλήθεια είναι πως το κόμμα που δημιούργησε ο Γλαύκος Κληρίδης το 1976 με τις ευλογίες του μεγάλου κεφαλαίου του τόπου και των δυτικών, στηρίχθηκε στην προσχώρηση της ΕΟΚΑ Β’ και τα εθνικιστικά σωματεία των πόλεων και της υπαίθρου.
  • Η παράταξη αυτή, γαλουχημένη στα ιδανικά του εξτρεμισμού, του μιλιταρισμού, του αντικομμουνισμού και της υποτίμησης των τουρκοκυπρίων, παρά τη ροπή του επίσημου πολιτικού της φορέα, του Δημοκρατικού Συναγερμού, προς τη λύση του Κυπριακού στη βάση των συμφωνιών για ομοσπονδία, δεν είναι αντικειμενικά σε θέση να λειτουργήσει εποικοδομητικά.
  • Πώς να ήταν άραγε έτοιμη αυτή η παράταξη για το δημοκρατικό άλμα της επίλυσης του κυπριακού όταν, με την απόλυτη ευθύνη του Γλαύκου Κληρίδη και μετέπειτα του Νίκου Αναστασιάδη και των υπόλοιπων πρωτοκλασάτων στελεχών του ΔΗΣΥ, φτάσαμε στο σημείο να στήνουμε καλλιμάρμαρα στους πεσόντες πραξικοπηματίες;
  • Και πώς να προετοιμαζόταν η κοινωνική βάση της Δεξιάς για την ειρήνευση στην Κύπρο, όταν δέχεται για δεκαετίες, μαζί με ολόκληρο εννοείται τον κυπριακό λαό, μια ανελέητη εθνικιστική προπαγάνδα και μια ανιστόρητη πέρα ως πέρα αφήγηση για τις ευθύνες της ε/κ κοινότητας και της Ελλάδας για την κατάσταση που βρισκόμαστε;
  • Τα δύο-τρίτα της βάσης του Συναγερμού, μαζί με μια ομάδα σημαντικών στελεχών του κόμματος για την εποχή, συμπεριλαμβανομένου του πρώην προέδρου του Γιαννάκη Μάτση, δεν δίστασαν το 2004 να πετάξουν στον κάλαθο της ιστορίας τον Γλαύκο Κληρίδη και να «επικηρύξουν» πολιτικά τον Νίκο Αναστασιάδη, επειδή υποστήριζαν την αποδοχή του σχεδίου του ΟΗΕ στο δημοψήφισμα.
  • Πολλοί από αυτούς που βρίσκονταν τον Φλεβάρη του 2013 στο «Ελευθερία» για να πανηγυρίσουν την εκλογή του Αναστασιάδη, φωνάζοντας το γνωστό «όλα μπλε Νίκαρε» και γιουχαΐζοντας τις αναφορές του στους τουρκοκύπριους, είναι αυταπόδειχτο πως δεν θέλουν και πολύ για να περάσουν απέναντι. Η Δεξιά από την Ακροδεξιά δεν ήταν ποτέ, εδώ που τα λέμε, και σε μεγάλη απόσταση.   

27 Ιανουαρίου 2017

Το ανθρώπινο υλικό του αυριανού σοσιαλισμού και τα κόμματα «κανενός καιρού»

Μια λανθασμένη πορεία καταρρέει αργά ή γρήγορα από το βάρος της διαλεκτικής της ασυνέπειας
Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα
  • Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα άρθρα στον Εργατικό Αγώνα που αναλύουν το ολοκληρωτικό πια ξεστράτισμα του ΚΚΕ σε ξεπερασμένα, νομίζαμε, θεωρητικά και κινηματικά αδιέξοδα, με αφορμή τις Θέσεις της ΚΕ του κόμματος ενόψει του 20ου Συνεδρίου του.
  • Παρομοίως με άλλους σχολιαστές και αναγνωρίζοντας πως δεν «κομίζω γλαύκας εις Αθήνας», έχω την εντύπωση πως τα φαινόμενα που ταλανίζουν το τιμημένο κόμμα του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και του Δημοκρατικού Στρατού, κρίθηκαν ως ακατάλληλα και ζημιογόνα για την υπόθεση του εργατικού κινήματος εδώ και μια σχεδόν εκατονταετία. Πρώτα από τον ίδιο το Λένιν ως «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» και στην συνέχεια από το Δημητρώφ και την Τρίτη Διεθνή στην πορεία προς τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως «ριζωμένο ελάττωμα».
  • Αυτή η θρησκευτικού τύπου εσχατολογία και ο αναχωρητισμός που ξεδιπλώνεται από τις επίσημες θέσεις και τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στις διάφορες σημαντικές μετατοπίσεις της τελευταίας ειδικά δεκαετίας, δεν ταιριάζει στην πρωτοπορία της ταξικής πάλης, είναι ξένη με τον επιστημονικό σοσιαλισμό και έρχεται σε αντίφαση με την ίδια την ιστορία και το χαρακτήρα των κομμάτων της σοβιετικής παράδοσης. Το δέσιμο κόμματος και κοινωνίας μέσα στην πάλη για υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της πατρίδας, η εμπιστοσύνη και η κατανόηση μεταξύ των πρωτοπόρων και των υπόλοιπων τμημάτων του λαού, δεν χτίζεται σε χωριστές πορείες, με το «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν» και τη μετάθεση της λύσης όλων των προβλημάτων στη «σοσιαλιστική δευτέρα παρουσία».
Το άμεσο ζητούμενο, το πρωταρχικό καθήκον για την κομμουνιστική αριστερά σε συνθήκες καπιταλισμού, ήταν και συνεχίζει να είναι η ενίσχυση των ριζοσπαστικών μετώπων δημοκρατικής αλλαγής και η καθοριστική συμβολή και συμμετοχή του κόμματος, των στελεχών και των οπαδών του, μέσα σ’ αυτά.
  • Ανεξάρτητα από τις δυσκολίες και οι οποίες έγκεινται κυρίως στην ιδεολογικοπολιτική ισορροπία που πρέπει να κρατά το κόμμα, παρά τα πισωγυρίσματα και τις αποτυχίες που προκύπτουν σχεδόν αναπόφευκτα, θεμελιώδης τακτική παραμένει η πλατιά δημοκρατική συμμαχία που θα διεκδικεί τον κάθε θεσμό, εκεί όπου παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν το λαό, με συγκεκριμένο σχέδιο και προεργασία. Έτσι, μόνο, μένει ανοικτή η σοσιαλιστική προοπτική και αποκτούν τις αναγκαίες συμμετοχικές εμπειρίες οι μάζες.
  • Τα μέτωπα αυτά, γνωρίζουμε από τη θεωρία μας αλλά και την ίδια τη ζωή, δεν έχουν ομοιογενή συνειδητότητα της ταξικής πάλης και της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού, της θεμελιακής σήψης του συστήματος εκμετάλλευσης και των αδιεξόδων εν γένει του καπιταλισμού. Αποτελούνται από ένα φάσμα ταξικών, ιδεολογικών και πολιτικών διαστρωματώσεων, χαρακτηρίζονται συχνά από οπορτουνισμό, ρεφορμισμό και μικροαστισμό, κάνουν εύκολα μεγάλες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.
  • Τα χαρακτηριστικά αυτά, που διαπιστώνονται ιδιαίτερα στις προσπάθειες της κομμουνιστικής αριστεράς να βρει στηρίγματα στο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι και να τα βάλει σε κίνηση, αποθαρρύνουν τα λαϊκά κινήματα, τον κόσμο και τις ηγεσίες τους, προκαλώντας αλυσιδωτές διασπάσεις, εσωστρέφεια και αποπροσανατολισμό. Παρ’ όλα αυτά, τα αντιφασιστικά-αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα των οποίων αναπόσπαστο κομμάτι είναι ο σύγχρονος Μαρξισμός-Λενινισμός, αν όχι ο φυσικός τους ηγέτης, είναι αναμφίβολα το μοναδικό προσφερόμενο υλικό για την οικοδόμηση του αυριανού σοσιαλισμού.
ΚΛΕΙΔΙ ΤΟ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
  • Ο Λένιν γράφει για την Παρισινή Κομμούνα, κι αυτό το βρίσκει κανείς ακόμα σε εγχειρίδια αυτομόρφωσης στο KKE.gr,  πως «η επιστήμη απαιτεί πρώτο, να παίρνεις υπόψη σου την πείρα των άλλων χωρών, ιδιαίτερα αν οι άλλες χώρες που είναι επίσης καπιταλιστικές, δοκιμάζουν ή δοκίμασαν τελευταία μια παρόμοια πείρα. Δεύτερο, να παίρνεις υπόψη όλες τις δυνάμεις, τις ομάδες τα κόμματα, τις τάξεις, τις μάζες που δρουν μέσα σε μια δοσμένη χώρα και όχι να καθορίζεις την πολιτική με βάση μονάχα τις επιθυμίες και τις αντιλήψεις, το βαθμό της συνειδητότητας και της διάθεσης για αγώνα μιας μόνο ομάδας ή ενός μόνο κόμματος»1.
  • Με το εγκαταλελειμμένο από το 19ος Συνέδριο του ΚΚΕ πρόγραμμα για Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο, παρεχόταν μια εφικτή και προσγειωμένη θεωρητική πλατφόρμα μέσα από την οποία θα μπορούσαν να εκφραστούν συνασπισμένα οι αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές κινήσεις, το κίνημα ειρήνης, οι κινήσεις εκδημοκρατισμού του στρατού, οι μαρξιστικές οργανώσεις και συσπειρώσεις, τα κινήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων, τα μάχιμα συνδικάτα, οι ενώσεις εργαζομένων, συνεταιριστών και μικρών επιχειρήσεων, το συνεργατικό κίνημα, οι εναλλακτικές και ανεξάρτητες παραγωγικές δυνάμεις, οι αγρότες και οι οργανώσεις τους, οι οικολόγοι και άλλοι διεθνιστές ακτιβιστές, τα τοπικά και κλαδικά κινήματα διεκδίκησης, προστασίας και αντίστασης, οι κινήσεις δικαιωμάτων ΛΟΑΤ, ο κόσμος του πολιτισμού, της δημιουργίας, της επιστήμης, της έρευνας και της καινοτομίας, οι διανοούμενοι.
Οι κοινωνικοί αυτοί παράγοντες, μαζί με κόμματα και πολιτικά πρόσωπα που δείχνουν τη διάθεση να αγωνιστούν στη βάση ενός άμεσου και μεσοπρόθεσμου προγράμματος, αποτελούν το ανθρώπινο υλικό με το οποίο θα χτιστεί η επόμενη μέρα. Είναι η πλατιά αντιφασιστική συμμαχία που δεν είναι αρνητικά διακείμενη στο σοσιαλισμό και τους κομμουνιστές. Η μαχόμενη, βαθειά δημοκρατική και αποφασισμένη κρίσιμη μάζα που βρίσκει τους λόγους να στηρίζει, αν χρειαστεί και με υπέρτατες θυσίες, τα συμφέροντα των πολλών.
  • Κόμμα «παντός καιρού» θα σήμαινε ακριβώς πως το κάθε εθνικό κομμουνιστικό κίνημα φροντίζει να αντιπαλεύει αποτελεσματικά την τοπική αστική τάξη και το καθεστώς της σε όλα τα επίπεδα και τις εκφάνσεις του πολιτειακού και οικονομικού συστήματος, προχωρώντας την υπόθεση του εκδημοκρατισμού, της επιστημονικότητας και της πολιτισμικής καλλιέργειας της κοινωνίας κάποια βήματα πιο πέρα κάθε φορά, δυναμώνοντας έτσι τους δεσμούς του με όλο και μεγαλύτερα ρεύματα αγωνιστών. Τα μαζικά αυτά ριζοσπαστικά ρεύματα, δεν τα χρειάζεται ένα κίνημα για να εξυπηρετήσει κι αυτό με τη σειρά του το υπάρχων σύστημα ή παραλλαγές του για κάποιες θητείες, αλλά για να το στριμώξει, να το αποκαλύψει και να το παραδώσει στην κρίση του λαού, χρησιμοποιώντας τα πολιτειακά και άλλα θεσμικά αξιώματα που αποκτούν τα στελέχη και οι σύμμαχοί του.
  • Η επαναστατικότητα στις υπάρχουσες συνθήκες βρίσκεται και μέσα στην πραγματική στράτευση του κομμουνιστή πολιτειακού αξιωματούχου και δημόσιου υπάλληλου για το λαϊκό συμφέρον, στην αδιάφθορη στάση απέναντι στα φαινόμενα εύκολου πλουτισμού και κατάχρησης εξουσίας, στην πνευματική του καλλιέργεια, την ευγένεια, την μετρημένη στάση ζωής, τις τεκμηριωμένες θέσεις και προτάσεις του, τη συνεργασία του με τις άλλες υγιείς κοινωνικές δυνάμεις για πρόοδο και θετική ανάπτυξη.
  • Όλη αυτή η απαξίωση και η δυσαρέσκεια που δικαίως αναπτύσσεται σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και σε κάθε χώρα απέναντι στους αστικούς θεσμούς, τα κόμματα και τους πολιτικούς, δεν πρέπει να επιτρέπεται από τους κομμουνιστές να μεταφράζεται σε εγκατάλειψη της πολιτικής σκέψης και δράσης, να τσουβαλιάζονται όλοι, καλοί-κακοί, στην ίδια συνομοταξία. Πρέπει να φανεί η διαφορά, στα προγράμματα, στις δράσεις, στην αντίληψη, στη νοοτροπία, κι αυτό μόνο με διεκδίκηση και κατάκτηση διοικητικών και άλλων πολιτειακών θεσμών μπορεί να επιτευχθεί. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση κι απ’ όσα καταφέρνουν τα δουν το φως της επικαιρότητας, είναι ο κομμουνιστής, στέλεχος του ΚΚΕ,  Δήμαρχος Πάτρας Κώστας Πελετίδης.
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ
  • Ο σοσιαλισμός, εκτός και αν το αμφισβητεί κι αυτό η θεωρητική τάση που ηγείται σήμερα του ΚΚΕ, δεν μπορεί να οικοδομηθεί ολοκληρωμένα σε μια μόνο χώρα ή σε ένα μικρό υποσύνολο του πλανήτη. Ακόμα και μια γνήσιων προθέσεων σοσιαλδημοκρατική αντιπροσωπευτική και συνταγματική μεταστροφή υπέρ των φτωχών και κατά των μονοπωλίων, της διαπλοκής, του εκφασισμού της κοινωνίας και του ιμπεριαλισμού, όπως οι λαοπρόβλητες κυβερνήσεις στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και τα υπόλοιπα κράτη μέλη της συμμαχίας ALBA2, είναι αρκετή για να προκαλέσει τα αντανακλαστικά του παγκόσμιου συστήματος και του αντικομουνιστικού παρακράτους που ενυπάρχει στα δυτικά κράτη, τη Λατινική Αμερική και σε μεγάλο μέρος του λεγόμενου τρίτου κόσμου για κοντά ένα αιώνα τώρα.
Ένας ριζοσπαστικός λαός από μόνος του, έστω κι αν επιβιώσει από τα πραξικοπήματα των αστών, των ξένων, της εκκλησίας και των στρατιωτικών, από τους φασίστες και όλα τα συναφή που επιστρατεύονται κάθε φορά για αποτροπή του «κομμουνιστικού κινδύνου», θα βρεθεί στο μάτι του ιμπεριαλιστικού κυκλώνα αντιμέτωπος με οικονομικά και πολιτικά εμπάργκο και μια συνεχή, πολύμορφη υπονόμευση.
  • Το ιστορικό ΚΚΕ γνωρίζει πως η αντίσταση μπορεί να στηριχθεί μόνο σε ευρύτερα μαζικά μέτωπα που θα έχουν την ευκαιρία έτσι να ξεκαθαρίζουν, μέσα από τη ζύμωση στην υπεράσπιση των κοινών, την ταξική τους θέση και την αντίληψή τους για τη διεθνιστική αλληλεγγύη και το σοσιαλισμό. Ξέρει ακόμα, πως ο αμερικανοκινούμενος ιμπεριαλισμός δοκιμάζει ανοιχτά να ανατρέψει οποιοδήποτε ηγέτη ή κίνημα εξουσίας, παντού στην υφήλιο και με τον πλέον βάναυσο τρόπο, πετυχαίνοντάς το σχετικά εύκολα εάν δεν υπάρχουν τα αναγκαία στηρίγματα μέσα στην κοινωνία και το διεθνές σκηνικό που να επιτρέπουν συνέχιση του αγώνα. Κι αυτά τα στηρίγματα δεν δημιουργούνται με κόμματα «κανενός καιρού»  που δεν ξέρουν και δεν θέλουν να δουλέψουν επιστημονικά, Μαρξιστικά-Λενινιστικά, με τις μάζες και το διεθνή παράγοντα.
  • Το κόμμα στην Ελλάδα έχει πλέον μετατραπεί πολιτικά, δυστυχώς, σε εύκολη λεία για το ντόπιο και ξένο κατεστημένο, το οποίο δεν φαίνεται να σπαταλά ούτε χιλιοστό φαιάς ουσίας για να το αντιμετωπίσει. Κι αυτό το γεγονός, αν συνδυαστεί με την κρίση του συστήματος και την έντονη δυσαρέσκεια της κοινωνίας που εκφράζεται συνεχόμενα από το 2008, δημιουργεί μια σειρά από ερωτηματικά που δεν είναι εύκολο να απαντηθούν. Όσο κλιμακωνόταν η κοινωνική αντίδραση και η κινηματική δράση, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας μέχρι την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και τη ραγδαία του προσγείωση στα τετριμμένα διαχειριστικά πρότυπα, το ΚΚΕ κλιμάκωνε μια αντίστροφη πορεία που το οδήγησε στην απομόνωση και το διαχωρισμό του από τις μάζες.
  • Σε κάθε περίπτωση, το κόμμα έχει αποτύχει να εκφράσει κι ένα έστω μικρό ποσοστό κόσμου μέσα από την ημικατάρρευση του παλαιότερου δικομματικού μοντέλου και τις ταξικές ανακατατάξεις που εξελίσσονταν όλο αυτό το διάστημα. Αντίθετα, έχασε τη μισή του εκλογική δύναμη από την αρχή της κρίσης και το κυριότερο, απώλεσε τον πρωταγωνιστικό του ρόλο μέσα στην ελληνική αριστερά, τον κόσμο που διαμαρτύρεται και ψάχνει το δίκιο του. Η πικρή πραγματικότητα είναι πως το σημερινό ΚΚΕ δεν μπορεί να συμβάλει στην αναγέννηση και την πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος, έτσι ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες για θετικές εξελίξεις που να αφορούν τους πολλούς. Κατά κάποιο τρόπο αρνήθηκε το ιστορικό του καθήκον, εγκαταλείποντας το πρόγραμμα για δημοκρατικό μέτωπο την ώρα ακριβώς που υπήρχαν οι συνθήκες να υλοποιηθεί.
  • Η ιστορία του διεθνούς κινήματος δεν επιτρέπει, παρά την απαισιόδοξη εικόνα και τη θλίψη που προκαλούν αυτά τα φαινόμενα, να επικρατήσει ο πανικός και η απογοήτευση. «Ένα είναι το κόμμα», και οι σύντροφοι αρθρογράφοι κι αναγνώστες του Εργατικού Αγώνα γνωρίζουν πολύ καλά πως μια λανθασμένη πορεία καταρρέει αργά ή γρήγορα από το βάρος της διαλεκτικής της ασυνέπειας, της αποσύνδεσής της από τις ανάγκες και τις δυνατότητες του λαού.
1kke.gr/Αυτομόρφωση/ Θεωρητικά ζητήματα για τη στρατηγική και τακτική του Κομμουνιστικού Κόμματος, 11.02.09 (Β. Ι. Λένιν: «Τα διδάγματα της Κομμούνας», «Άπαντα», 5η έκδοση, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τόμος 16, σελ. 475-478)[http://www.kke.gr/aytomorfosh/theorhtika_zhthmata_gia_th_strathgikh_kai_taktikh_toy_kommoynistikoy_kommatos
2Bolivarian Alliance for the Peoples of our America (ALBA). Συμμαχία που ιδρύθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2004 από τους Προέδρους Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας και Φιντέλ Κάστρο της Σοσιαλιστικής Κούβας, με στόχο την ανάπτυξη των λαών της Νότιας Αμερικής και την υπεράσπιση του αυτοπροσδιορισμού και της ανεξαρτησίας τους, εμπνευσμένη από τα οράματα και τους αγώνες του Σιμόν Μπολιβάρ και του Χοσέ Μαρτί.  Αριθμεί σήμερα 11 κράτη μέλη. [https://albainfo.org/what-is-the-alba]

19 Ιανουαρίου 2017

Ο δημοκρατικός λαός της Κύπρου θέλει λύση κι επανένωση

Νέα Κύπρος δυνατή!
  • «Όχι στον εθνικισμό – όχι στη διαίρεση» διαδήλωσαν ξανά μαζικά ε/κ και τ/κύπριοι στη νεκρή ζώνη της Λευκωσίας.
  • Σύσσωμοι οι συνδικαλιστικοί φορείς του τόπου με κοινή διακήρυξη δίνουν τον παλμό του κόσμου της εργασίας – «Η ειρήνη στην Κύπρο δεν μπορεί να εμποδιστεί».
  • Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ εγκαταλείπει το λαϊκό δικοινοτικό κυπριακό κίνημα στην πιο κρίσιμη καμπή της νεότερης ιστορίας του, συντασσόμενο με τους διώκτες του!
  • Σε εγρήγορση οι δυνάμεις της επανένωσης για την καθοριστική μάχη «από τα κάτω» που θα κρίνει το μέλλον την Κύπρου – Στα χαρακώματα και το απορριπτικό μέτωπο.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στον Εργατικό Αγώνα
  • Το Κυπριακό πρόβλημα δεν λύνεται επί της ουσίας του πίσω από τις κλειστές πόρτες των επίσημων συνομιλιών, ούτε φυσικά και στα κομματικά και τηλεοπτικά μαγαζιά των διάφορων επιχειρηματικών συμφερόντων σε Κύπρο και Ελλάδα, που ποντάρουν στα βάσανα του λαού σπέρνοντας το φόβο και την απελπισία σε σχέση με την επανένωση.
  • Η ουσία του προβλήματός μας είναι ο φυλετικός διαχωρισμός, η στρατιωτική και καθεστωτική πολιτικοκοινωνική ομηρεία που υπόκεινται οι δύο μεγάλες κοινότητες  προκειμένου να εξυπηρετηθούν ξένα αλλά και ντόπια στεγανά.
  • Ως εκ τούτου, το δομικό στοιχείο της λύσης είναι η θέληση των μαζών για ειρήνη, συμφιλίωση, ενότητα και συνεργασία. Το βασικό είναι να αποδειχθεί ανίσχυρος και απομονωμένος ο εθνικισμός, το βόλεμα με τη διχοτόμηση και την τούρκικη κατοχή.
  • Η λύση θα περάσει και θα εφαρμοστεί όταν και αν περάσει πρώτα «από κάτω». Όταν ο λαός, ανεξάρτητα από τη γλώσσα και την πολιτισμική του καταγωγή, ξεπεράσει τα εθνικιστικά και χωριστικά πρότυπα που έχουν επικρατήσει στον τόπο για δεκαετίες επιλέγοντας μια ποιοτική αλλαγή, μια δημοκρατική μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. 
  • Η πρωτοπορία του συνδικαλιστικού κινήματος και της Αριστεράς των δύο κοινοτήτων στον αγώνα για την επαναπροσέγγιση και την επανένωση, καταδεικνύει πως η υπόθεση της λύσης του Κυπριακού αφορά κυρίως το λαό και όχι τα διάφορα πολιτικά τζάκια και όσους γενικά ευνοούνται από τη συνέχιση της διαίρεσης.
  • Ο εθνικισμός, ο τεχνητός διαχωρισμός της ενιαίας εργατικής τάξης της Κύπρου, αποτέλεσε άλλωστε το βασικό εργαλείο με το οποίο το ΝΑΤΟ και οι «μητέρες πατρίδες» επέβαλαν τελικά τη «λύση» του 1974, μετά από μια τρικυμιώδη δεκαετία μιλιταρισμού και εθνικιστικής έξαρσης.         
  • Οι μαζικές εκδηλώσεις ειρήνης και συναδέλφωσης, όπως αυτή της περασμένης Τρίτης 10/1 στη νεκρή ζώνη όπου συμμετείχαν συνολικά 120 κόμματα και οργανώσεις με το ταξικό δικοινοτικό κίνημα στην προμετωπίδα τους, καθώς και μια σειρά από άλλες συμμετοχικές δράσεις που πυκνώνουν καθημερινά μπροστά στο ενδεχόμενο συμφωνίας στις συνομιλίες, δίνουν τον παλμό του δημοκρατικού κόσμου της Κύπρου.
  • Ο λαός ξέρει, ο λαός θέλει λύση και επανένωση, θέλει ειρήνη και προκοπή. Θέλει να επιστρέψει στους τόπους του, να εξασκήσει απ άκρη σ’ άκρη τις ελευθερίες του, να αποτινάξει την τούρκικη στρατιωτική κατοχή, να δει επιτέλους μπροστά.
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΧΟΤΟΜΙΚΟΥΣ -  ΩΡΑ ΓΙΑ ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
  • Ανεξάρτητα με την τροπή που παίρνουν μέρα με την ημέρα οι συνομιλίες, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο πως οι διάφορες αντιδράσεις και αιτιάσεις του σκεπτικιστικού χώρου σε σχέση με την ομοσπονδιακή επανένωση, εδράζονται στην ιδέα πως η διχοτόμηση είναι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση.
  • Εμμέσως πλην σαφώς, οι κύκλοι αυτοί που εκφράζονται πολιτικά από τα κόμματα του λεγόμενου «ενδιάμεσου χώρου» (μεταξύ ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ) και το ΕΛΑΜ, παραρτήματος της Χρυσής Αυγής στο οποίο έχει προσβάσεις η Αρχιεπισκοπή, υπονοούν πως το status quo που επιβάλει η τουρκική στρατιωτική κατοχή του 40% σχεδόν της επικράτειας από το 1974 καθώς και η συνεχιζόμενη παρουσία δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών και υλικού πολέμου που μπορούν ανά πάσα στιγμή να προκαλέσουν ολική καταστροφή στην Κύπρο, είναι ασφαλέστερες επιλογές σε σχέση με την επιδίωξη συμβιβασμού.
  • Ξέρουν, εννοείται, πως η εγκατάλειψη των συνομιλιών για διζωνική ομοσπονδία θα θάψει ολοκληρωτικά τις όποιες πιθανότητες παραμένουν για μια λύση που να κρατά τους Κύπριους ενωμένους, κάτω από μια σημαία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή εκπροσώπηση. Η όλη στρατηγική τους ξεκινά και τελειώνει στο «κράτος ελληνικό, ας είναι και μισό», αντίστοιχα και ανάλογα με τη στρατηγική των διχοτομικών κύκλων στα κατεχόμενα και την Τουρκία που προβάλλουν τα ίδια ακριβώς συνθήματα κι επιχειρήματα, απ’ την ανάποδη.
  • Το τραγικό είναι πως με τον εθνικιστικό αυτό συρφετό ενάντια στη συμφωνημένη μορφή λύσης, συντάσσεται σε τελική ανάλυση και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, εγκαταλείποντας το λαϊκό κίνημα της Κύπρου σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή μετά από τέσσερις και πλέον δεκαετίες κατοχής και 70 χρόνια δικοινοτικών ταραχών.
  • Ο Δημήτρης Κουτσούμπας και οι λοιποί θεωρητικοί του «κόμματος παντός καιρού»,  επιλέγουν να ταυτιστούν με τις οπισθοδρομικές και διχοτομικές εκείνες δυνάμεις στις δύο κοινότητες αλλά και στις «μητέρες πατρίδες», με τις οποίες αντιπαλεύει το δικοινοτικό κίνημα της επανένωσης για να γυρίσει επιτέλους σελίδα ο τόπος. Κι αυτό, είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τους έλληνες συντρόφους όλων των τάσεων.
  • Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για την Κύπρο, ιδιαίτερα αν και εφόσον διοργανωθούν δημοψηφίσματα μέσα στο 2017, θα εξελιχθεί κυρίως στο επίπεδο των κορυφαίων διλημμάτων σε σχέση με την ομοσπονδιακή επανένωση και την οριστική διχοτόμηση.
  • Το βάρος της ευθύνης πέφτει αναπόφευκτα στους ώμους των δημοκρατικών ανθρώπων και των κινημάτων τους, και αν κρίνουμε από τις εξελίξεις των συνομιλιών στη Γενεύη, ο δρόμος μένει ανοιχτός, με τις περισσότερες πιθανότητες για λύση και με τη μακρύτερη απόσταση που έχει ποτέ διανυθεί.
  • Στην Κύπρο όλο και περισσότεροι προοδευτικοί κύκλοι πιστεύουν πως είναι η ώρα για κορύφωση της δράσης. Για να μην περάσει ο εθνικισμός και η διχοτόμηση, το βόλεμα με τη μισή πατρίδα, με όποια συνθηματολογία κι επιχειρηματολογία γίνεται αυτό.
  • Την ίδια ετοιμότητα για ένα «τελικό ξεκαθάρισμα» φαίνεται παρόλα αυτά να επιδεικνύει και το αντίπαλο δέος, με τη συνέχεια να είναι άκρως ενδιαφέρουσα αφού θα κρίνει πολλά και σημαντικά για το μέλλον της χώρας και του λαού της.   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...