"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

18 Ιουνίου 2017

Τη γνώμη μας λέμε, ό,τι θέλετε κρατάτε κι ό,τι δεν σας κάνει το πετάτε (Για το ΑΚΕΛ και τις Προεδρικές του 18’)

Που σου νεύκω... που πάεις;
  • Υπάρχουν σήμερα δύο βασικές τάσεις μέσα στην Αριστερά σχετικά με τις επιλογές της στις κυπριακές προεδρικές εκλογές.
  • Πριν όμως προχωρήσω σε μια δική μου ανάλυση των δύο αυτών τάσεων και προτάσεων, θέλω να υπογραμμίσω πως αυτό που θεωρώ θεμελιώδες καθήκον για την Αριστερά είναι να επιλέγει κάθε φορά τη στρατηγική που φαίνεται πιο ικανή να διευρύνει τα Δημοκρατικά Μέτωπα (ΔΜ).
Για ποιά Αριστερά όμως μιλούμε και για ποιά Δημοκρατικά Μέτωπα;
  • Το ιστολόγιο μιλά πάντα για τη διεθνιστική-αντιιμπεριαλιστική-ριζοσπαστική Αριστερά  του σήμερα και τα αντιφασιστικά-αντιπολεμικά μέτωπα που πρέπει να οικοδομούνται σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα, μέσα από συμμαχίες και κοινά μίνιμουμ προγράμματα με άλλες ταξικές και ιδεολογικοπολιτικές διαστρωματώσεις.
  • Έχω την ισχυρή πεποίθηση πως η στρατηγική που χαράχτηκε για τα κομμουνιστικά κινήματα καπιταλιστικών χωρών από το 7ο Συνέδριο της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935, είναι ακόμα και στις μέρες μας η πλέον επιστημονικά επεξεργασμένη και ικανή προσέγγιση.
  • Τον τριτοδιεθνισμό και την τακτική του (Αντιιμπεριαλιστικού-Αντιμονοπωλιακού) Δημοκρατικού Μετώπου έχει εσχάτως εγκαταλείψει με σαφήνεια η ηγεσία του σημερινού ΚΚ Ελλάδας και άλλα μικρής εμβέλειας κόμματα πανευρωπαϊκά, υιοθετώντας μια  αναδιατύπωση αριστερίστικων αναλύσεων της εποχής του μεσοπολέμου και του Β’ παγκοσμίου πολέμου, κατά τη δική μου αντίληψη.
  • Στην Κύπρο, το ΑΚΕΛ είναι ακριβώς γέννημα-θρέμμα του πνεύματος του 7ου Συνεδρίου της Κομιντέρν ενώ τα τοπικά ΔΜ τείνουν να εκφράζουν πρώτιστα την ανάγκη του λαού για ειρήνη και συμφιλίωση, απέναντι στις δυνάμεις που βολεύονται (με το αζημίωτο πάντα) στο χωριστικό καθεστώς, τις κοινωνικές-πολιτικές διακρίσεις και τη στρατικοποίηση της χώρας μας.
  • Σύμμαχοι της Κυπριακής Αριστεράς σ’ αυτά τα μέτωπα υπήρξαν ιστορικά οι μετριοπαθείς αστικοί, εκκλησιαστικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι ή ακόμα και τα μεμονωμένα πρόσωπα στο φιλελεύθερο χώρο που μπορούν να εκτιμήσουν τη διαχρονική χρησιμότητα των θέσεων του λαϊκού κινήματος στο Κυπριακό και τα ζητήματα της κοινωνικής συνοχής.
  • Μορφή και μέθοδος υλοποίησης ΔΜ είναι στις μέρες μας οι πολιτικές συνεργασίες που τοποθετούνται στο τρίτο συστατικό μέρος της κοινοβουλευτικής συμμαχίας ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις. Ανάλογα μέτωπα υλοποιούνται επίσης στις συνδικαλιστικές παρατάξεις της Αριστεράς.
Εκτίμηση για τον προσανατολισμό της ΚΕ του ΑΚΕΛ στη συγκυρία
  • Δεδομένης της ολοκληρωτικής προσχώρησης των ηγεσιών των ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ αλλά και του Γ. Λιλλήκα στον απορριπτικό-εθνικιστικό χώρο  και με το κόμμα να καταγράφει χαμηλές επιδόσεις στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, η ηγεσία του ΑΚΕΛ οδηγήθηκε σε μια επιλογή «τύπου Βασιλείου», εκτιμώ, αναπόφευκτα.
  • Η επιλογή ενός προσώπου από την επιχειρηματική τάξη, τον επιστημονικό, το διπλωματικό και τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, με όραμα για τη λύση του κυπριακού και τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, δεν είναι ξένη για την Κυπριακή Αριστερά και σίγουρα δεν είναι λανθασμένη για τη συγκυρία όπως υποστηρίζουν πολλοί σύντροφοι.
  • Η εκλογή Γιώργου Βασιλείου με τη στήριξη του ΑΚΕΛ το 1988 και η «χρυσή πενταετία» της διακυβέρνησης του που ακολούθησε, αποτελούν για τον προοδευτικό κόσμο  του τόπου την ισχυρή απόδειξη πως η Κύπρος μπορεί και διαφορετικά, πιο δημοκρατικά και πιο αποτελεσματικά.
  • Τέτοιες κινήσεις μπορούν και σήμερα να βάλουν την Κύπρο στη σωστή τροχιά, να απαλλάξουν το κράτος από τα βαρίδια της κομματοκρατίας και του ρουσφετιού, ανοίγοντας το δρόμο στους πραγματικά άξιους, τους φιλοπρόοδους και τους αδιάφθορους.
Με αυτό το κεντρικό μήνυμα (Λύση - Επανένωση, ανάπτυξη, εκδημοκρατισμός των θεσμών, διαφάνεια, κοινωνική ευαισθησία) υπάρχουν οι δυνατότητες να οικοδομηθεί η πολυσυλλεκτική εκείνη κοινωνική συμμαχία που θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του Δημοκρατικού Μετώπου στην Κύπρο σήμερα. 
  • Ο Μάικ Σπανός, παρότι δηλώνει «φανατικός της λύσης» και «φεντεραλιστής», στοιχεία που όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση «είναι αρκετά για να τον θέσουν στα υπόψη», φαίνεται την ίδια στιγμή να δηλώνει ακόμα πιο φανατικός θιασώτης πολιτικών με τις οποίες διαφωνεί η Αριστερά.
  • Παρά το αδύνατο της συμφωνίας και της συμπόρευσης με προσωπικότητες που τίθενται με ακραίο και απόλυτο τρόπο σε κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, ακυρώνοντας έτσι στην πράξη τη σύνθεση που υποτίθεται πως ευαγγελίζονται, η στόχευση της ΚΕ του ΑΚΕΛ στον επιχειρηματικό-τεχνοκρατικό και ακομμάτιστο χώρο που υποστηρίζει την Επανένωση χωρίς αμφιταλαντεύσεις, είναι αναμφίβολα η πιο ενδεδειγμένη στην παρούσα φάση.
  • Τα μειονεκτήματα αυτού του χώρου έχουν αποκαλυφθεί σε κοινή θέα στην περίπτωση του Μ. Σπανού. Το κόμμα του έδωσε μια μοναδική ευκαιρία να εκφράσει ζητούμενα που αφορούν ολόκληρο το λαό και το ίδιο το μέλλον αυτού του τόπου, αλλά ο ίδιος περιορίστηκε στο να προβάλλει τη δική του ταξική οπτική που στο τέλος-τέλος δεν αναγνωρίζει ούτε καν την αναγκαιότητα πολιτικής οργάνωσης και ιδεολογικής διαφοροποίησης.
  • Οι τοποθετήσεις του αφήνουν κυρίως εκτεθειμένη την ηγεσία του κόμματος που δεν φρόντισε να διασαφηνίσει το πλαίσιο συγκλίσεων με τον πρώην εν δυνάμει υποψήφιο, πριν τον ανακοινώσει ως τέτοιο. Προφανώς, δεν έγιναν οι σωστές συνεννοήσεις, η ενδελεχής διερεύνηση και η σχετική προετοιμασία που απαιτούνταν.  
  • Κατά κάποιο τρόπο, η ηγεσία βιάστηκε να προτείνει τον Σπανό χωρίς να καλύψει επαρκώς τα νότα της και αδυνατώντας να συνυπολογίσει σωστά τον παράγοντα των ΜΜΕ. Νερά μπάζει και η διαδικασία επιλογής που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα.  
  • Φαίνεται πως σε κάποια μαθήματα παραμένουμε ανεξεταστέοι και μπορώ να πω πως έχω απογοητευτεί ακόμα περισσότερο από την ικανότητα των μηχανισμών του κόμματος να αντιληφθούν πως παίζουν σε ένα εχθρικό πολιτικό και μιντιακό πεδίο, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να μποϋκοτάρει και να διαστρεβλώσει τα πάντα γύρω από την Αριστερά.
  • Για να μην αδικούμε ολότελα την ηγεσία του ΑΚΕΛ, θα επαναλάβω πως η ιδέα της προβολής ενός άφθαρτου πολιτικά υποψηφίου που να μπορεί να αρθρώσει συναινετικό λόγο και να παλέψει με τα κατεστημένα που νέμονται και καταχρούνται την εξουσία, θα ήταν η καλύτερη υπό τις περιστάσεις τακτική.
  • Κανένα κομματικό στέλεχος, ανώτατο ή μη κι από οποιαδήποτε παράταξη, δεν θα συγκινήσει ιδιαίτερα τον κόσμο που έχει αηδιάσει και απέχει. Αυτό δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις που κατέχουν τα επιτελεία των κομμάτων.  
  • Η τακτική κίνηση που ανατρέπει τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό και εξαντλεί όλες τις πιθανότητες για μια νικηφόρα εξέλιξη, αν φυσικά θέλουμε να νικήσουμε, είναι η επιλογή μιας τέτοιας συναινετικής και ευρύτερα αποδεκτής προσωπικότητας χωρίς κομματική προϊστορία αν είναι δυνατόν, που να πείθει για την ανεξαρτησία της.
  • Ακόμα κι αυτός ο ελιγμός που θα ήταν ο ιδανικός στη φάση που βρίσκεται η ε/κ κοινωνία, εννοείται πως θα πρέπει να συνοδευτεί πολύπλευρα με μια «έξυπνη» αλλά σημαντική επένδυση στον τομέα της επικοινωνίας και των ΜΜΕ.
Το ζήτημα της «αριστερής υποψηφιότητας»
  • Από εκεί και πέρα, αν δεν υπάρχει αυτή η προσωπικότητα εμπιστοσύνης στο χώρο εκτός της επιρροής της Αριστεράς, η δεύτερη επιλογή είναι ένας υποψήφιος από τον πολιτικό χώρο που συνεργάζεται ή έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με το ΑΚΕΛ.
  • Στον τύπο είδαμε να γίνεται αναφορά στον υποψήφιο του 2013 Σταύρο Μαλά τον οποίο και συμπαθώ, την ΥΠΕΞ των κυβερνήσεων Παπαδόπουλου και Χριστόφια, Ερατώ Μαρκουλλή, και τον ευρωβουλευτή Τάκη Χατζηγεωργίου που φαίνεται να απολαμβάνει εκτίμησης μέσα και έξω από το κόμμα. Και της δικής μου φυσικά. [Παρέλειψα στην πρώτη ανάρτηση του κειμένου να συμπεριλάβω και τον Κίκη Καζαμία, πρώην Βουλευτή του ΑΚΕΛ και υπουργό στις κυβερνήσεις Τ. Παπαδόπουλου και Δ. Χριστόφια
Σ’ αυτή την περίπτωση, παρότι οι πιθανότητες για πέρασμα στο Β’ γύρο μπορεί και να αυξάνονται σε σχέση με μια υποψηφιότητα του ίδιου του ΓΓ του κόμματος που συζητείται από κάποιους, η τελική νίκη απέναντι στον υποψήφιο του κατεστημένου είναι κάτι περισσότερο από αδύνατη.
  • Επειδή ακριβώς είναι εξωπραγματική μια τέτοια στρατηγική, ο κόσμος της αριστεράς και του κέντρου που για τον ένα ή τον άλλο λόγο έχει αδρανοποιηθεί, δεν θα πρέπει να αναμένεται πως θα κάνει την υπέρβαση. Σ’ αυτό θα συντείνουν σε μεγάλο βαθμό και τα πολυάριθμα αστικά-καθεστωτικά ΜΜΕ που κάθε άλλο παρά είναι αντικειμενικά ως προς την παρουσίαση των πολιτικών θεαμάτων.
  • Η ανάλυση που συνοδεύει την «αριστερή υποψηφιότητα» σταματάει ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο και θέτει ως μάξιμουμ στόχο τον Β’ γύρο, «έτσι ώστε να αποφύγουμε το δίλημμα Αναστασιάδης-Παπαδόπουλος». Η νίκη των συντηρητικών-εθνικιστικών δυνάμεων σε μια τέτοια εξέλιξη είναι μάλλον δεδομένη, το κομματικό κράτος Συναγερμού, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ θα συνεχίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και η κοινωνία θα εκφασιστεί και θα εκφυλιστεί ακόμα περισσότερο.
  • Σ’ αυτή την επιλογή, θεωρώ πως παίζεται ξεκάθαρα το σενάριο που επιθυμούν τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ τους που θα χρησιμοποιήσουν το γνωστό αντιΑΚΕΛισμό – αντικομουνισμό στον οποίο εξασκούνται για δεκαετίες, ενισχυμένο με τη δαιμονοποίηση που έχει υποστεί η πρόσφατη διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια.
  • Παρότι θα φαινόταν ως «ηρωική» και «ξεκάθαρη», μια αριστερή υποψηφιότητα θα διευκόλυνε νομίζω το κατεστημένο και θα στερέωνε την πολεμική κατά του ΑΚΕΛ, οδηγώντας πιθανότατα το κίνημα σε νέες ήττες και απογοητεύσεις.
  • Κι όλα αυτά, με τον κίνδυνο να μην επιτυγχάνεται ο βασικός στόχος της ομοσπονδιακής επανένωσης, που αν κρίνουμε από τις παλινωδίες των Αναστασιάδη-Συναγερμού και τη διχοτομική πολιτική Παπαδόπουλου-Σιζόπουλου-Θεοχάρους, απομακρύνεται σε περίπτωση που η Αριστερά χάσει αυτές τις εκλογές.
  • Σίγουρα και τελειώνοντας, το απευκταίο σενάριο είναι να μην περάσει ο υποψήφιος που θα στηρίξει το ΑΚΕΛ στο Β’ γύρο των Προεδρικών του 18’. Κανείς δεν θέλει να σκέφτεται αυτό το ενδεχόμενο και είναι γεγονός πως μια κακή επιλογή προσώπου θα μπορούσε να προέλθει τόσο από τη σχολή σκέψης για ανεξάρτητο υποψήφιο όσο κι  από την πλευρά της αριστερόστροφης επιλογής.
  • Το ζητούμενο όμως σε κάθε προεδρική αναμέτρηση και το οποίο θα ξεσηκώσει τον κόσμο για να πάει να ψηφίσει και γενικά να εκδηλωθεί, είναι το πνεύμα της τελικής νίκης και της αλλαγής που αυτή υπόσχεται. Με τη νίκη αυτή μπορούν να γίνουν πολλά, χωρίς αυτή τίποτα. 

11 Ιουνίου 2017

Ένας φεντεραλιστής, να μεν πετάσει το πουλλίν!

Δκιώχνουμεν το που το 63' αλλά εν δαμέ κόμα
  • Χυδαιότητα ή απλά αστειότητα; Είδα τις προάλλες τους συντάκτες του Φιλελεύθερου να χαρακτηρίζουν ως «αντιΑΚΕΛικό» το Μιχάλη Σπανό. Ενώ, ας πούμε, ανάμεσά τους συναγωνίζονται για το ποιος θα πρωτογράψει μια καλή κουβέντα για το ΑΚΕΛ!
  • «Νεοφιλελεύθερος» ο Σπανός, πάλι στον  Φιλελεύθερο, ενώ οι δικοί τους οι εκλεκτοί υποψήφιοι και τα κόμματα που στηρίζουν εμμέσως πλην σαφώς, έδωσαν εξετάσεις στις φιλολαϊκές οικονομικές πολιτικές και πέρασαν με άριστα!
  • Γενικά, παρατηρώ μια αμηχανία στα μέσα που έχουν αναλάβει τις εργολαβίες κατασκευής θεαμάτων τα τελευταία χρόνια. Ο Μάικ, που δηλώνει «φανατικός της λύσης» και «φεντεραλιστής», φαίνεται να τους ενοχλεί ως προοπτική.
  • Εκτιμώ πως μέσα στο χώρο της Αριστεράς, η δήλωση του Σπανού στο Σίγμα υπέρ της ομοσπονδιακής λύσης είναι αρκετή για να τον θέσει στα υπόψη. Ο στρατηγικός στόχος του δικοινοτικού εργατικού κινήματος στην Κύπρο είναι η επίλυση του κυπριακού και η ομαλότητα σε ολόκληρο το νησί.
  • Ο υποψήφιος έκανε μια σημαντική παραδοχή στο Σίγμα που αφορούσε τις θέσεις του ΑΚΕΛ στο κυπριακό, αναγνωρίζοντάς τις ως τις πιο ξεκάθαρες και κατ’ ουσία υιοθετώντας τις.  
  • Η λύση και το επανενωτικό κίνημα που θα την περάσει και θα την εφαρμόσει χρειάζεται, το ξέρουμε πολύ καλά εδώ και καιρό, να δημιουργήσει συμμαχίες με τον επιχειρηματικό κόσμο που βλέπει τα μειονεκτήματα και τα αδιέξοδα της διχοτόμησης.
  • Οι μετριοπαθείς εκπρόσωποι της αστικής τάξης που αναγνωρίζουν την ευλογία της κοινωνικής συνοχής, της ειρήνης και της αξιοκρατίας, ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι ως συνοδοιπόροι και σύμμαχοι από το λαϊκό κίνημα.
  • Ο Σπανός φαίνεται να μπορεί να μπει σφήνα ανάμεσα σε Αναστασιάδη και Παπαδόπουλο σε ότι αφορά τη κεντροδεξιά δεξαμενή ψήφων που δεν λέει όχι στην ομοσπονδία. Θα έχει παράλληλα και την ευκαιρία του, καθότι μη κομματικό στέλεχος, να φέρει στην κάλπη κόσμο που δεν θα έβρισκε λόγους να συμμετέχει.
  • Περιφερειακά μιλώντας, ο άνθρωπος έχει τις ελλείψεις του σε όλα τα επίπεδα, θέλει δουλειά επικοινωνιακά από πάνω μέχρι κάτω και θα πρέπει να δουλέψει εντατικά για να ξεκαθαρίσει το μήνυμά του προς την κοινωνία.
  • Στα κυρίως όμως, δείχνει να έχει αυτό που χρειάζεται για να κερδηθεί η εκλογική μάχη του 18’ που θα καθορίσει και τη μορφή του κυπριακού προβλήματος και της ίδιας της Κύπρου για την επόμενη ιστορική περίοδο: Τη δυνατότητα και την ικανότητα να προσελκύσει ετερόκλητο κόσμο και να οικοδομήσει ευρύτερα μέτωπα προκειμένου να λυθεί το κυπριακό και να επανενωθεί ο τόπος και ο λαός.
  • Ο απλός άνθρωπος λέει ναι στην αποκομματικοποίηση του κράτους, ναι στην αξιοκρατία, ναι στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και τη χρηστή διοίκηση. Οι κύπριοι που διαθέτουν δυο δράμια αντίληψης και δεν τους θολώνει η μισαλλοδοξία, λένε ναι στην ομοσπονδιακή λύση και την ουσιαστική αποστρατικοποίηση.
  • Το ΑΚΕΛ, και σ’ αυτό θα συμφωνήσω με τις πικρόχολες αναλύσεις του Φιλελεύθερου, βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης.
  • Η ιστορική αντιστοιχία βρίσκεται στην περίοδο 1985-1988, όπου το κόμμα βίωνε μια σημαντική πτώση ποσοστών, έσπασε τις συνεργασίες του με τον τότε «ενδιάμεσο» για τους σωστούς λόγους και βρισκόταν σε αναζήτηση «υποψηφίου λύσης», στρεφόμενο τελικά στον επιχειρηματικό κόσμο και το Γιώργο Βασιλείου.
  • 30 χρόνια μετά, αυτό που αλλάζει είναι πως η διαδρομή του κυπριακού προβλήματος που ξεκινά από το 1977-1979 και τις συμφωνίες κορυφής για ΔΔΟ, τερματίζει οσονούπω.
  • Είναι η τελευταία ευκαιρία των ελληνοκυπρίων για μια προοδευτική ομαλοποίηση της κατάστασης. Για να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στην ιστορία και τον τόπο μας. Οι τουρκοκύπριοι είναι σαφώς πιο μπροστά και δεν χρειάζονται τις υποδείξεις μας.
  • Αν και θα ευχόμουν να υπήρχε μια πιο αριστερή πρόταση μπροστά στην κοινωνία στις επόμενες προεδρικές που να μπορούσε να αναγκάσει σε ήττα τα δύο μέτωπα της Δεξιάς που έχουν διαμορφωθεί, ένας φεντεραλιστής υποψήφιος θεωρώ πως «μας κάνει και μας παρακάνει» υπό τις περιστάσεις.
  • Μια υποψηφιότητα από το χώρο του ΑΚΕΛ δεν θα εξυπηρετούσε το στόχο της ομοσπονδιακής λύσης που μετρά τις τελευταίες της αντοχές.
  • Το κυπριακό όπως το ξέρουμε, κρατιέται εν ζωή από τον Ακιντζί και τις επόμενες προεδρικές στην ε/κυπριακή κοινότητα. Αν χαθεί ένα από τα δύο αυτά συστατικά, «το πουλλίν» της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 θα πετάσει οριστικά.
  • Το ζήτημα είναι να καβατζάρουμε τον Ιούλιο όπου συμβαίνουν τα περισσότερα πολιτικοστρατιωτικά μυστήρια στο τρίγωνο Κύπρου, Ελλάδας και Τουρκίας…
  • Για όλα τους έχω ικανούς τους Συναγερμικούς. Δεν θα ‘ναι άλλωστε και η πρώτη τους φορά…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...