"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

12 Ιουλίου 2017

Το δικό μας μίλι

Μια πατρίδα, ένας λαός. Tek Vatan, tek halk.
  • Καθώς η Τουρκία «διέσωσε άθελά της την Κυπριακή Δημοκρατία» γι’ ακόμα μια φορά, σύμφωνα με τη φαιδρή και απόλυτα ηττοπαθή λογική του απορριπτικού χώρου, στη δικοινοτική Αριστερά φαίνεται να ανοίγεται ένας δρόμος δύσκολος μεν αλλά ελπιδοφόρος.
  • Ο «κυπριακός ελληνισμός» και η «Κυπριακή Δημοκρατία» έχουν αποκτήσει με τα χρόνια ένα νόημα πολύ διαφορετικό για τις δύο βασικές σχολές σκέψης, τη δεξιόστροφη-εθνικιστική και την αριστερόστροφη-κυπροκεντρική και διεθνιστική.
  • Η εθνική αφήγηση ταυτίζει τόσο την ελληνόφωνη κοινότητα όσο και το κράτος, ειδικά μετά το 63-64, με το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς: Το ε/κυπριακό καθεστώς με τα γνωστά  φονταμενταλιστικά, αντιτουρκοκυπριακά και αντικομουνιστικά χαρακτηριστικά που έχει σαφώς υιοθετήσει την πολιτική της οριστικής διχοτόμησης. Ανάλογα επισυμβαίνουν φυσικά και στη τ/κυπριακή κοινότητα.
  • Για την Αριστερά από την άλλη, ο «κυπριακός ελληνισμός» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη λαϊκή βάση της ελληνόφωνης κοινότητας του νησιού, που σε ενότητα με την τουρκόφωνη και κάθε άλλη κοινότητα της Κύπρου, μοιράζονται τους ίδιους αγώνες και οράματα για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία.
  • «Κυπριακή Δημοκρατία» για την Αριστερά είναι το κοινό σπίτι όλων των Κυπρίων, τόπος ειρήνης και ισοτιμίας, και όχι αυτό που φαντάζονται οι εθνικιστές, ως μια «Ελλάδα του νότου» ή μια «μικρή Τουρκία».
  • Η αλήθεια που πρέπει να παραδεχθούν οι ε/κύπριοι δημοκράτες είναι πως πήραμε λάθος δρόμο ως ελληνόφωνοι αλλά και ως ε/κ Αριστερά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
  • Η Εκκλησία, η βασική οικονομική και κοινωνικοπολιτική δύναμη στον τόπο, παρέσυρε το λαό στον ελληνικό εθνικισμό και την ένωση για να διατηρήσει, να επανακτήσει ή και να διευρύνει τα καθεστωτικά της προνόμια πάνω στο «ποίμνιο».
  • Η Αριστερά δυστυχώς ενέκρινε και υιοθέτησε αυτό το ζητούμενο, θεωρώντας μετά το 1940 πως η βάση για την απελευθέρωση βρίσκεται στους ελληνοκεντρικούς «εθνικούς αγώνες» των Κυπρίων και πως η πρωτοπορία του κινήματος δεν θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί από το στόχο της «εθνικής ολοκλήρωσης».
Διαλέξαμε, με λίγα λόγια, ένα λάθος εθνικισμό για να εκπληρώσουμε τις λενινιστικές θεωρίες
  • Σωστά θεωρείται πως οι εθνικοί αγώνες για απελευθέρωση λειτουργούν καταλυτικά για την ανάπτυξη των λαϊκών κινημάτων. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Στην Κύπρο όμως, αυτό που θα είχε μια πραγματικά επιστημονική και μαρξιστική-λενινιστική αξία θα ήταν η ανάπτυξη ενός κυπροκεντρικού «εθνικισμού» που θα υποβίβαζε τις διαφορές και θα αναδείκνυε την ενότητα του κυπριακού λαού.
  • Ακόμα και οι γενετικές έρευνες που γίνονται με στόχο την απόδειξη της ελληνικότητας του Κυπριακού πληθυσμού (η τελευταία δημοσιεύθηκε στο Plos1 τον περασμένο μήνα), καταδεικνύουν πως ε/κύπριοι και τ/κύπριοι διαθέτουν μια κοινή «γενετική δεξαμενή», μοναδική στον κόσμο και διαφοροποιημένη σημαντικά από την αντίστοιχη ελληνική ή τουρκική.
  • Είμαστε ένας λαός, είμαστε ένα έθνος ξεχωριστό, συγγενικό γενετικά με αρκετούς λαούς στην ανατολική ιδιαίτερα πλευρά της Μεσογείου, μα παρά ταύτα, ιδιαίτερο.
  • Ο κυπριακός γενετικός χαρακτήρας, η κυπριακή προσαρμογή των κυρίαρχων γλωσσών ανά τους αιώνες αλλά και οι κοινές πολιτισμικές παραδόσεις που έφτασαν σχεδόν αυτούσιες μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα (κοινές αγορές, κοινοί εορτασμοί, μικτά χωριά, κοινή παραδοσιακή μουσική), μας επιτρέπουν να αναζητούμε το δικό μας ξεχωριστό έθνος και την ιδεολογία του.
Αυτή η εθνική ιδεολογία, η «κυπροκουλτούρα» κατά μία έννοια, έρχεται από το περιθώριο για να ζητήσει μια γενναία αναθεώρηση  από την ιστορική κομμουνιστική Αριστερά και το λαϊκό κίνημα του τόπου. Η Κύπρος δεν είναι ελληνική και ούτε μια φυσιολογική προσάρτηση σε μια «μεγάλη Ελλάδα».
  • Είχαν δίκιο οι πρώτοι κομμουνιστές και λάθος οι επόμενοι. Το ενωτικό/διχοτομικό ζήτημα και ο ελληνικός/ τούρκικος εθνικισμός είναι εισαγόμενες θεωρίες που εξ αρχής αναγνωρίστηκαν ως τέτοιες από το νεαρό κομμουνιστικό κίνημα του τόπου.    
  • Τα ελαφρυντικά γι αυτή την προβληματική πορεία που κατέληξε στην ομηρία τόσο της δικοινοτικής Αριστεράς, όσο και του συνόλου του λαού μας ανάμεσα στα ακροδεξιά ΝΑΤΟϊκά καθεστώτα των «μητέρων  πατρίδων», είναι σίγουρα πολλά.
  • Η ταύτιση της κυπριακής Αριστεράς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το ΕΑΜ  (σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό σχεδιασμό που ίσως και να έφερε την έγκριση της Μόσχας, αν και δεν φαίνεται αυτό να τεκμηριώνεται απ όσα λίγα γνωρίζω), ήταν σίγουρα ένας σημαντικός παράγοντας.
  • Δεν πρέπει να υποτιμάται επίσης το γεγονός πως η ιστοριογραφία και η αρχαιολογία της εποχής οδήγησαν την ηγεσία του ΑΚΕΛ σε λάθος συμπεράσματα σχετικά με την εθνότητα των Κυπρίων, με κορυφαίο παράδειγμα το υπόμνημα που απέστειλε η ηγεσία του κόμματος στον ΟΗΕ περί της ελληνικότητας της Κύπρου στα τέλη της δεκαετίας του 40’.
  • Σε κάθε περίπτωση, η στάση του ΑΚΕΛ και ολόκληρης της δημοκρατικής συμπαράταξης απέναντι στο ζήτημα της αναθεώρησης και διόρθωσης του ζητήματος της εθνικής υπόθεσης των Κυπρίων, θα κρίνει και το κατά πόσο θα μπορέσει να ριζώσει και να μεγαλώσει το λαϊκό αίτημα για επανένωση και ειρήνη.
  • Δεν μπορούμε άλλωστε να απαιτούμε από τη Δεξιά και τους εθνικιστές να κάνουν τα αναγκαία βήματα «αριστερότερα» και να δουν με άλλο μάτι το κυπριακό πρόβλημα και την υπόσταση του λαού μας, αποφεύγοντας να διανύσουμε το δικό μας μίλι.
  • Το ενωτικό ζήτημα και η στροφή του κόμματος δεν μπορούν να συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται με το άλλοθι των «διαφορετικών συνθηκών και αντιλήψεων». Πρέπει επιτέλους να αναμετρηθούν με το κριτήριο της γνώσης και των εμπειριών που έχουμε αποκτήσει ένα σχεδόν αιώνα μετά και να διορθωθούν, ανοίγοντας το δρόμο για τις νέες γενιές. 

7 Ιουλίου 2017

Λυπηθείτε τον τόπο μας

Εγκλωβισμένοι...
  • Πρέπει να έκατσε η καρδιά πολλών στη θέση της σήμερα τα ξημερώματα. Ο Αντόνιο Γκουτιέρες σήμανε τη λήξη του αγώνα, παρά το ότι άφηνε προηγούμενα να εννοηθεί πως η διαδικασία είναι ανοικτού τέλους. Βλέπει, λέει, ανυπέρβλητες διαφορές στις θέσεις που κατατέθηκαν και δεν κατατέθηκαν.
  • Χαράς ευαγγέλια για όσους νυχτοξημερώνονται με την αγωνία μπας και λυθεί το κυπριακό. Είχαν αρχίσει από καιρό οι προληπτικές αντιδράσεις. Με αφορμή όμως την κατάθεση των τελευταίων προτάσεων Αναστασιάδη για εκ περιτροπής και κοινό ψηφοδέλτιο, τα πράγματα θα έμπαιναν σαφώς σε μια άλλη βάση αν και εφόσον είχαμε κάτι θετικό από την Ελβετία.
  • Παρόλα αυτά, η εμμονή της Άγκυρας στα στρατιωτικά ζητήματα «διέσωσε» για άλλη μια φορά τον «κυπριακό ελληνισμό», το ε/κυπριακό καθεστώς με άλλα λόγια που μπορεί πλέον να συνεχίζει απερίσπαστο το δρόμο του με την ελπίδα να καταρρεύσει επιτέλους ολοκληρωτικά το ομοσπονδιακό ζητούμενο.
  • Ο Αναστασιάδης άργησε κάποιους μήνες, αν όχι χρόνια, να υιοθετήσει και να καταθέσει προτάσεις που θα έκαναν πραγματικά τη διαφορά και θα έβαζαν την Τουρκία σε μειονεκτική θέση. Η Αριστερά τα έλεγε, όπως και για το θέμα της εμπλοκής της Ρωσίας και του Σ.Α. στη συζήτηση για τις εγγυήσεις, αλλά…
  • Τώρα, ελπίζουμε πως ο ΓΓ του ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα γενικά, έχουν εκτιμήσει την ορθή αλλά πολύ αργοπορημένη κίνηση Αναστασιάδη, συγκρατώντας τις όποιες τάσεις θα ήθελαν να κλείνει η ομοσπονδιακή φάση του Κυπριακού.
  • Το τελικό γενικό πλαίσιο των προτάσεων της ε/κυπριακής πλευράς, έτσι όπως αυτό έχει διαμορφωθεί κατά τα τελευταία 24ωρα, δεν μπορεί αντικειμενικά να θεωρηθεί ως αδιάλλακτη ή αρνητική προσέγγιση. Έγιναν σχεδόν όλα όσα χρειαζόταν να γίνουν στα εσωτερικά θέματα, για να υπάρχει ελπίδα για λύση. [υ.γ. Μαθαίνω τελικά πως οι προτάσεις της ε/κυπριακής πλευράς θεωρούνται ως μη γενόμενες σύμφωνα με δήλωση Αναστασιάδη στο τραπέζι των συνομιλιών, γεγονός που σαφώς θα έχει επιπτώσεις στη θεώρηση του ΟΗΕ για το τι έγινε και δεν έγινε]
  • Αν γίνονταν όλα αυτά νωρίτερα, από τον καιρό του Έρογλου ακόμα, η Τουρκία θα βρισκόταν στη θέση που βρέθηκε χθες και προχθές, αποκαλύπτοντας αρκετά πιο πριν την αδυναμία της να δει την Κύπρο με άλλο μάτι. Και τότε, ίσως να είχαμε και διαφορετικές αντιδράσεις από τη διεθνή κοινότητα, ιδιαίτερα μετά και τη διασάλευση των σχέσεών της με τους δυτικούς.
  • Η τακτική «εσωτερικής κατανάλωσης» Αναστασιάδη ήταν που άφηνε τόσο καιρό την Τουρκία στο απυρόβλητο, επιτρέποντάς της να το παίζει ευέλικτη και «δημιουργική». Ο Πρόεδρος έδειξε όλο αυτό το διάστημα να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτά κι αυτούς που διαχρονικά δίνουν αφορμές και προκαλούν τις αιτιάσεις της Άγκυρας και των εθνικιστών στα κατεχόμενα - ή τη Βόρεια Κύπρο πλέον, σύμφωνα και με τις καταληκτικές δηλώσεις Γκουτιέρες.
  • Η Τουρκία έπαιζε, παίζει και θα συνεχίσει να παίζει επ’ άπειρον το «αππαρί» της, έχοντας μπροστά της πολιτικούς και πολιτικές που επενδύουν στον μαξιμαλισμό, το λαϊκισμό και τις φοβίες.
  • Το «τσιμέντωμα της λύσης» που με τόσο ειρωνεία χρησιμοποιούν κάποιοι για να πουν τα δικά τους, έγινε κατά τη διάρκεια των συνομιλιών Χριστόφια-Ταλάτ. Η βάση λύσης είναι εκεί από το 2010 και γίνεται σαφές πλέον πως Χριστόφιας δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τότε για τους ίδιους περίπου λόγους που δεν φτάσαμε ψες σε κάποια κατάληξη.
  • Χάθηκε υπερπολύτιμος χρόνος, όπως και στην άλλη συναγερμική περίοδο 1993-2003, γιατί προείχαν άλλες, σημαντικότερες προτεραιότητες για το ε/κ καθεστώς. Αργά μπήκε στο νόημα ο Αναστασιάδης, όπως επίσης πολύ αργά θυμήθηκε κι ο «μέντοράς» του Γλαύκος Κληρίδης, πως καιγόμαστε για λύση.
  • Οι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις, φυσικά, παύουν από ένα σημείο και μετά να θεωρούνται συμπτώσεις. Αυτό είναι το DNA της ε/κυπριακή Δεξιάς και της κάθε Δεξιάς. Το βόλεμα προέχει των λαϊκών συμφερόντων και του μακρόπνοου σχεδιασμού.
  • Με εξαίρεση τη δικοινοτική Αριστερά και τον κόσμο της επανένωσης που συνεχίζει να ασφυκτιά ανάμεσα στους δύο εθνικισμούς και τις ξένες επιρροές, οι υπόλοιποι στο τρίγωνο Λευκωσίας-Άγκυρας-Αθήνας πρέπει να νιώθουν μάλλον ανακουφισμένοι από τις εξελίξεις.
  • Η μπάλα είναι πλέον στα πόδια του Αντόνιο Γκουτιέρες και των Ηνωμένων Εθνών. Με λίγη ευελιξία και διπλωματία εκ μέρους τους, είναι δυνατό να μπουν τα πράγματα ξανά στο σωστό δρόμο και να σμυκρινθούν οι διαφορές.
  • Υπερασπιζόμαστε την ομοσπονδιακή προοπτική της χώρας μας μέχρι τέλους. Όχι στη διχοτόμηση, όχι στον εθνικισμό, όχι στην εγκατάλειψη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

1 Ιουλίου 2017

Ο λαός-πρόβλημα

Ως που να σας "ανανοποιήσουν" τζ εσάς τζαι να πνάσετε...
  • Θέλουμε φυσικά, διακαώς όπως θα έλεγαν και οι φιλολογίζοντες, να ακούσουμε καλά νέα από την Ελβετία.
  • Παρόλα αυτά, η εμπειρία τόσων δεκαετιών υποκριτικής αντιμετώπισης της λύσης-επανένωσης από τις εξουσίες σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία, για να μην αναφέρουμε και τους ΝΑΤΟϊκούς πατρόνους της υπόθεσης, δεν μας αφήνουν μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας.
  • Ψυχρά και μαθηματικά, η ειρήνη και η ομαλότητα στην Κύπρο έχουν δύο σταθερούς συμμάχους αλλά πάρα πολλούς και ισχυρότερους αντίπαλους και «ουδέτερους».
  • Στην Κύπρο, η μόνη σταθερή δύναμη που αντιλαμβάνεται και συνειδητοποιεί διαχρονικά την ωρολογιακή βόμβα της διαίρεσης είναι η δικοινοτική Αριστερά, θεσμική και εξωθεσμική.
  • Στο εξωτερικό, ο μοναδικός θεσμός που μας έχει στα υπόψη διαρκώς και προσπαθεί να θέσει τέρμα στην παρανομία και την έκρυθμη κατάσταση, είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.
  • Εκ καθήκοντος, ο ΟΗΕ δεν μας ξεχνά και συνεχίζει να αναλώνεται. Και θα πρέπει επιτέλους να αναλογιστούμε όλοι μας και με την πρέπουσα σοβαρότητα, που θα ήταν η Κύπρος και το Κυπριακό χωρίς την επιμονή του οργανισμού για μισό αιώνα τώρα, να φέρνει κοντά όλες τις πλευρές.
  • Αναπόφευκτά, οι πολιτικές του ΟΗΕ θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ο «μέσος όρος ισχύος» ανάμεσα στις χώρες μέλη του. Η επιμονή αυτή λοιπόν, θα πρέπει να αποδοθεί κυρίως στις μεγάλες δυνάμεις που θεωρούν πως αυτό που έγινε στην Κύπρο είναι παράνομο, προβληματικό και πως χρίζει μιας πιο δίκαιης και βιώσιμης διευθέτησης.
  • Κάποιους τους βολεύει η παρούσα κατάσταση, κάποιοι την θεωρούν απαράδεκτη ενώ κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να την αποδεχτούν με μια σειρά διαφοροποιήσεων.
  • Η παρανομία στην Κύπρο ενοχλεί, όπως φαίνεται, περισσότερους από όσους βολεύονται με τη διαίρεση και τη στρατιωτικοποίηση, εξ ου και γίνονται ακόμα προσπάθειες. Είναι η Ρωσία και η Κίνα, η Ινδία και η Λατινική, είναι η ΕΕ που κουβαλά αυτή την ανωμαλία ξεγελασμένη ουσιαστικά από τους ε/κύπριους, είναι ακόμα και οι δημιουργοί του προβλήματος, οι αμερικανοΝΑΤΟϊκοί, οι Έλληνες και οι Τούρκοι που νιώθουν πως ήρθε η ώρα να επανεξετάσουν τα αποτελέσματα του πραξικοπήματος και της εισβολής του 74’.
  • Η εικόνα που αποκομίζω από την κατάσταση έτσι όπως εξελίχθηκε από το περασμένο Φθινόπωρο-Χειμώνα, είναι πως η νυν ε/κυπριακή διοίκηση και ευρύτερα η ε/κυπριακή άρχουσα τάξη, δεν είναι σε θέση, για να το θέσουμε με μετριοπάθεια και επιστημονική αβρότητα, να κάνουν τα βήματα και τις παραδοχές που χρειάζονται.
  • Πίσω από αυτή την αδυναμία βρίσκεται η ημιεπίσημη κυρίαρχη ιδεολογία του βαθέως ε/κυπριακού κράτους που θέλει την Κύπρο ελληνική-χριστιανική και τους τ/κύπριους ως μειονότητα. Αντίστοιχα φαινόμενα επισυμβαίνουν σίγουρα και στην τ/κυπριακή κοινότητα εδώ και δεκαετίες, με τη διαφορά πως την εκπροσώπησή της σ’ αυτή τη συγκυρία έχει αναλάβει ένας πολιτικός «εκτός πλαισίου».
  • Ο Αναστασιάδης όμως είναι εντός αυτού του εθνικού και εξουσιαστικού πλαισίου, όπως και το κόμμα του. Η εκ περιτροπής προεδρία-σταθμισμένη ψήφος είναι αδύνατο να παρουσιαστεί στην ευρύτερη «εθνικοφροσύνη» και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο, από ένα κόμμα που επαγγέλλεται τις ενωτικές του ρίζες και συναγωνίζεται με τους «ενδιάμεσους» και τους ακροδεξιούς στο ΕΛΑΜ και την Εκκλησία για την εκπροσώπησή τους.
  • Οι τούρκοι διπλωμάτες το έχουν αντιληφθεί αυτό πολύ καλά, όπως και όλος ο κόσμος άλλωστε, γι αυτό και διασύνδεουν πλέον το ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων με την εφαρμογή της εκ περιτροπής, σύμφωνα με το Νίκο Μούδουρο και το «Ανατολικότερα».
  • Τους πατούν, με λίγα λόγια, εκεί που πονούν, για να τους εκθέσουν και να διαφύγουν του ναυαγίου αλώβητοι. Χρησιμοποιούν τις αδυναμίες τους και τις εμμονές τους, όπως κάνουν πάντα, για να εδραιώσουν τη θέση τους στην Κύπρο και να υιοθετούνται κάθε φορά και περισσότερα τετελεσμένα.
  • Για τον τρόπο παρουσίασης των διλημμάτων των συνομιλιών από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και την κάλυψη που δίνουν στον Αναστασιάδη για τη ξεκάθαρη δειλία του να προχωρήσει αποφασιστικά, ότι και να πούμε θα ήταν μια επανάληψη. Το ψέμα, η λογοκρισία και η μετατόπιση είναι στην πρώτη γραμμή εδώ και καιρό.
  • Η εκτίμησή μου είναι πως ο ΟΗΕ δεν θα παραιτηθεί τόσο εύκολα και σίγουρα όχι πριν από τις επόμενες προεδρικές στην ε/κ κοινότητα. Γι αυτό και θεωρώ πως η Αριστερά πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτές τις εκλογές με στόχο να ανατρέψει το απορριπτικό κλίμα και να δώσει διέξοδο στις ευρύτερες δυνάμεις της επανένωσης, με ένα υπερκομματικό «υποψήφιο της λύσης».
  • Ελπίζοντας φυσικά, όπως έχω αναφέρει και σε μια προηγούμενη ανάρτηση, να μην χρησιμοποιηθεί ο Ιούλιος-Αύγουστος, «ως είθισται», για να δημιουργηθούν νέα αρνητικά τετελεσμένα που θα φορτωθούν στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του Κυπριακού λαού-προβλήματος.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...