"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

16 Φεβρουαρίου 2017

Νεκρανάσταση της «εθναρχίας»

  • Αναβίωση του ηγεμονικού πολιτικού ρόλου της Εκκλησίας μέσα από την εθνικιστική συμμαχία για την οριστική διχοτόμηση επιδιώκει η «Ιερά Σύνοδος».
  • Απηυδισμένος με την πολυδιάσπαση και τον ηγεμονισμό στο χώρο του «ενδιάμεσου», παίζει το χαρτί του «μετώπου του ΟΧΙ» ο Χρυσόστομος.
  • Με εργαλείο το ΕΛΑΜ ωθεί το πολιτικό σκηνικό στα άκρα ενισχύοντας τις φοβίες της κοινωνίας για τη λύση.
Του Στέλιου Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 3/2/017
  • Η εισήγηση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου στην Ιερά Σύνοδο της 13ης Δεκεμβρίου 2016 για το Κυπριακό, έχει μείνει στην ιστορία για «το πάθος του Προέδρου» και τον υποκριτικό τρόπο που έχει αναφερθεί σ’ αυτό, αποπροσανατολίζοντας την κοινωνία από το πραγματικό της περιεχόμενο.
  • Ξεκάθαρα και χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Πάφου, εκφράζοντας απόλυτα τις επιδιώξεις και τους γνωστούς τακτικισμούς του Χρυσοστόμου, εισηγείται στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο την δημιουργία μετώπου που θα αγκαλιάσει και θα εκφράσει τις κατακερματισμένες πολιτικές δυνάμεις της απόρριψης της ομοσπονδιακής λύσης.
  • Ο Μητροπολίτης Γεώργιος δεν είναι φυσικά ένας τυχαίος εισηγητής του «εθνικού μετώπου». Τα ποσοστά του ΕΛΑΜ στην επαρχία της Πάφου ήταν τέτοια που έσπρωξαν το εθνικιστικό κίνημα στο παγκύπριο εκλογικό όριο, με την προεκλογική του καμπάνια να τυγχάνει της αμέριστης στήριξης των εκκλησιαστικών κύκλων της Μητρόπολης, όπως αποκάλυπτε το Μάρτη του 2016 η ΓΝΩΜΗ.
  • Ο Προκαθήμενος και άλλα μέλη της «Ιεράς Συνόδου» νιώθουν πως τους έχουν ξεπεράσει οι εξελίξεις στο Κυπριακό, ενώ δεν βλέπουν για την ώρα να σχηματίζεται ένα στέρεο πολιτικό μέτωπο που θα αναλάβει να υπερασπιστεί την επ’ αόριστον διχοτόμηση.
  • Οι παλινωδίες των αρχηγών των κομμάτων του «ενδιάμεσου» και οι αποτυχημένες τους προβλέψεις σε σχέση με την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν δώσει ένα ψυχολογικό αβαντάζ στο χώρο των υποστηρικτών της επανένωσης. Και είναι αυτό το αβαντάζ, μαζί φυσικά με το γεγονός πως τα δύο μεγάλα κόμματα υποστηρίζουν τις συνομιλίες, που θέλει να προφτάσει η εκκλησιαστική ηγεσία.
  • Οι ιεράρχες θα προσπαθήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα να παρουσιαστούν ως η «νέα εθναρχία» που θα συνενώνει και θα γεφυρώνει τις πολιτικές παρατάξεις της απόρριψης, χρησιμοποιώντας παράλληλα κάθε μέσο προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες εθνικιστικές εξάρσεις που θα εμποδίσουν τη πορεία της κοινωνίας προς την ειρήνη και τη συμφιλίωση.
  • Το ΕΛΑΜ έχει να παίξει ακριβώς αυτό το ρόλο, τραβώντας τις θέσεις του αντιομοσπονδιακού στρατοπέδου στα άκρα ή ακόμα και δημιουργώντας προϋποθέσεις για θερμά επεισόδια που θα αποτρέψουν τις όποιες θετικές εξελίξεις.  
 Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΤΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΙ
  • Η Κύπρος δεν έχει ουσιαστικά ολοκληρώσει ποτέ την αστικοδημοκρατική της επανάσταση. Η μετάβαση σε ένα δυτικού τύπου πολίτευμα, όπου η εκκλησία και η παλιά φεουδαρχική οικονομία θα έδιναν τη θέση τους στα αστικά κόμματα και τις καπιταλιστικές σχέσεις, έχει μείνει πρακτικά στη μέση. Που λόγος για άλλα, πιο προχωρημένα πράγματα.
  • Τα τεκμήρια που αποδεικνύουν σήμερα το γεγονός της μη ολοκληρωμένης μετάβασης της κυπριακής πολιτικής ζωής στα φιλελεύθερα πρότυπα, βρίσκονται στην ετσιθελική επιρροή και παρέμβαση του εκκλησιαστικού οργανισμού στα θέματα της παιδείας, της οικονομίας και της πολιτικής κατεύθυνσης του λαού και του κράτους.
  • Η ισχυρή αυτή παρέμβαση και η χειραγώγηση που υπόκεινται κοινωνία και πολιτεία από τους θρησκευτικούς θεσμούς, στη γλώσσα της αστικής δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού λέγεται ακραίος συντηρητισμός, φονταμενταλισμός και θεοκρατία.  
  • Σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος το ιερατείο θεωρεί τσιφλίκι του την εκπαίδευση των παιδιών; Που αλλού γίνονται «εξομολογήσεις» εν ώρα μαθημάτων και εκκλησιασμοί;  Που αλλού στον πολιτισμένο κόσμο η εκκλησία διεκδικεί εν έτει 2017, εθναρχικό ρόλο στα οικονομικά και τα πολιτικά ζητήματα του τόπου;  Και σε ποιά άλλη «ιερά σύνοδο» ο αρμόδιος κληρικός εισηγητής προτείνει τη δημιουργία πολιτικού μετώπου για την αποτροπή της μιας ή της άλλης πορείας;
  • Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως αυτά τα τριτοκοσμικά φαινόμενα που συνεχίζουν να επενεργούν δραστικά, καθυστερώντας την κυπριακή κοινωνία και τον αστικό της πολιτισμό, δεν μας επιτρέπουν να μιλούμε ακόμα για αποφασιστική μετάβαση της Κύπρου στα πολιτειακά πρότυπα που οφείλαμε όλοι, φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, να διαφυλάττουμε και να ενισχύουμε.
  • Η λύση του Κυπριακού και η επανένωση του τόπου και του λαού στη βάση της ομοσπονδίας και της πολιτικής ισότητας, η συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε όλα τα επίπεδα, η κοινή δικοινοτική παρουσία και εκπροσώπηση της Κύπρου, φέρνει σε αμυντική θέση όσους επενδύουν στη χωριστή κατάσταση και τη διαφορετικότητα. Αφαιρεί δυνάμεις από τους υπερσυντηρητικούς και εθνικιστικούς κύκλους που στο όνομα της θρησκείας και του έθνους εξυπηρετούν την αστάθεια και φέρνουν τελικά την καταστροφή.
  • Η νίκη των δυνάμεων της επανένωσης και της ειρήνης σε ένα δημοψήφισμα για επικύρωση της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, μπορεί να παίξει το ρόλο της εκκρεμούσας αστικοδημοκρατικής κυπριακής επανάστασης. Μιας επανάστασης ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις, ενάντια στα συμφέροντα που μας θέλουν χωριστά, κάτω από την μπότα του κατακτητή και με τη διεθνή κοινότητα απέναντι.          
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ «ΕΘΝΑΡΧΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ
  • Η κυρίαρχη αιτία για το σκάλωμα της κυπριακής πολιτικής ιστορίας στο ημιθεοκρατικό σύστημα που γνωρίζουμε και ζούμε, είναι ο ιστορικός ρόλος του ορθόδοξου ιερατείου επί Οθωμανών ως αντιπρόσωπος της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας. Ένας ρόλος που μεταφέρθηκε σχεδόν αυτούσιος στον 20ο αιώνα ως «εθναρχικός».
  • Η ηγεσία της Εκκλησίας λειτουργούσε για τέσσερις αιώνες ως η τοπική διοίκηση των κύπριων ρωμιών εξ ονόματος του Σουλτάνου, ως φοροεισπράκτορας και επιτηρητής για λογαριασμό των κατακτητών και των μεγάλων τοπικών συμφερόντων.
  • Τα μυθεύματα περί αντίστασης των εκκλησιαστικών κύκλων κατά των Οθωμανών και γενικά για το δήθεν ηγετικό τους ρόλο για την απελευθέρωση με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης ή και νωρίτερα, καταρρίπτονται σχετικά εύκολα από την επιστημονική κοινότητα.
  • Αντίθετα, η σύγχρονη έρευνα καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως ειδικά η αυτοκέφαλη Κυπριακή Εκκλησία μεγαλούργησε επί λεγόμενης τουρκοκρατίας, συνεργαζόμενη σχεδόν άψογα με την Υψηλή Πύλη και τους εδώ υπεργολάβους της, συσσωρεύοντας πλούτο, περιουσίες και δύναμη για όλο αυτό το διάστημα. 
  • Φτάνοντας στην Αγγλοκρατία, έχοντας ήδη περάσει στα χέρια τους τις πλέον ουσιώδεις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου αλλά και τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών, το ιερατείο, οι μητροπόλεις και τα μοναστήρια βρίσκονται πλέον απέναντι στον καπιταλιστικό σχεδιασμό και το οικονομικό πνεύμα των Βρετανών. Ένα πνεύμα που σίγουρα δεν ήταν συμβατό με τα εκκλησιαστικά υπερπρονόμια και τις ειδικές φορολογίες που συνέχιζαν να απαιτούνται από τους Κύπριους, παρά την αποχώρηση Οθωμανών.
  • Η Κυπριακή Εκκλησία κινδύνευε μετά από 400 και πλέον χρόνια επικυριαρχίας της πάνω στον τοπικό πληθυσμό, να υπερκεραστεί από την αγγλική διοίκηση και την στροφή της οικονομίας του τόπου προς τη δύση, την άνοδο της αστικής και εμπορικής τάξης αλλά και την ανάπτυξη των πρώτων πολιτικών σχηματισμών που διεκδικούσαν να αντιπροσωπεύσουν το λαό παραμερίζοντας σταδιακά το φεουδαρχικό-θεοκρατικό εκκλησιαστικό σύστημα.
  • Ως αντίδραση, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι προέταξαν με ισχυρή επιμονή το ζήτημα της ένωσης με την Ελλάδα, καλλιεργώντας παράλληλα τον ελληνικό εθνικισμό μέσα στην καθημερινότητα των μαζών. Χαρακτηριστική είναι η ίδρυση του ΑΠΟΕΛ το 1926 με τις ευλογίες και την έμπρακτη συνδρομή της Αρχιεπισκοπής. Ενός αθλητικού ομίλου που προοριζόταν «μόνο για Έλληνες», σε αντίθεση με τον Τραστ και άλλα σωματεία της εποχής που ήταν ανοιχτά σε Κυπρίους όλων των κοινοτήτων.
  • Το ιερατείο θεώρησε πως με ένταξη της ε/κ κοινότητας στον «εθνικό κορμό» θα μπορούσε πιο εύκολα να διατηρήσει τη θέση και τα κεκτημένα του, ενώ η πρωτοπορία της Εκκλησίας στον πολιτικό αγώνα για την ολοκλήρωση αυτού του στόχου θα υποχρέωνε τις αστικές δυνάμεις σε ρόλο ακόλουθου και συμπαραστάτη.
  • Η εθνική και η θρησκευτική πρόταξη είχε παρόλα αυτά, όπως διαφάνηκε και στη συνέχεια, ως ιδιαίτερο στόχο της την απομόνωση και το κτύπημα του διεθνιστικού εργατικού κινήματος, που με την ίδρυση του ΑΚΕΛ το 1941 και τη μαζικότητα που επέδειξε, αμφισβητούσε έμπρακτα τον ηγεμονικό ρόλο της εκκλησίας στα ζητήματα του λαού.

13 Φεβρουαρίου 2017

Η πάντα σκοτεινή όψη της Δεξιάς

  • Συναγερμός, «ενδιάμεσοι» και Αρχιεπισκοπή-ΕΛΑΜ ερίζουν για το ποιος αντιπροσωπεύει καλύτερα τα «εθνικά ιδανικά» που διχοτόμησαν τον τόπο.
  • Η υποτίμηση των τουρκοκυπρίων και οι διακρίσεις κατά της Αριστεράς αποτελούν τη βασική ιδεολογική γραμμή της «εθνικοφροσύνης».

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 27/1/2017
  • Τα ζητήματα που έχουν απομένει προς επίλυση στο Κυπριακό πρόβλημα είναι σίγουρα τα πιο δύσκολα και οι πιθανότητες να μπλοκάρει ξανά η διαδικασία, κάτι που επιθυμούν διακαώς οι απορριπτικοί κύκλοι στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Τουρκία, παραμένει μεγάλη.
  • Παρά τα αρνητικά σενάρια που πάντα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, το Κυπριακό αναμφίβολα έχει φτάσει σε ένα βάθος συζήτησης που δεν έχει ξαναβρεθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Οι στιγμές είναι ιστορικές αλλά η εθνικοφροσύνη στην Κύπρο, και στις δύο κοινότητες ομολογουμένως, συνεχίζει στο ίδιο καταστροφικό μοτίβο που έφερε τη χώρα και το λαό μας στα αδιέξοδα που ζούμε σήμερα και από τα οποία προσπαθούμε να απαλλαγούμε.    
  • Με αιχμή του δόρατος το ΔΗΚΟ του Νικόλα Παπαδόπουλου και με αφορμή τις εξελίξεις στις συνομιλίες, ο χώρος που εναντιώνεται στην ομοσπονδιακή λύση ξεκίνησε το τελευταίο διάστημα να βάλλει κατά του Προεδρικού και του Δημοκρατικού Συναγερμού ως προς το ποιοί έχουν το ηθικό δικαίωμα να εκπροσωπούν τα «ελληνικά ιδεώδη». Ωσάν κι αυτά τα «ιδεώδη» ωφέλησαν τελικά το λαό μας ως προς το οτιδήποτε σε σχέση με τα ιδεώδη της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας με όλους τους Κύπριους, ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας ή ιδεολογίας.   
  • Η αντίδραση των εκπροσώπων του κυβερνώντος κόμματος ήταν η λογικά αναμενόμενη. Πρόδρομος Προδρόμου και Αβέρωφ Νεοφύτου με δηλώσεις και ανακοινώσεις τους επαναβεβαίωσαν πως η παράταξή τους ήταν και συνεχίζει να είναι «εθνικόφρων», αφού «ιστορικά το όνομά της συνδέεται όσο καμιάς άλλης με τα εθνικά ιδεώδη και τις αξίες του Ελληνισμού».
  • Στο χορό για διεκδίκηση του «εθνικού χρίσματος» και νεκρανάσταση της «Εθναρχίας» βρίσκεται μόνιμα και η Αρχιεπισκοπή, που χρησιμοποιεί το ΕΛΑΜ ως μοχλό ιδεολογικής και κινηματικής πίεσης πάνω στα στελέχη και τους ψηφοφόρους των κομμάτων της Δεξιάς. 
  • Ο εθναρχικός ρόλος που επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους οι ιεράρχες μας, αποκαλύπτεται στην πρόσφατη εισήγηση του Μητροπολίτη Πάφου στην «Ιερά Σύνοδο» για το Κυπριακό. Ο Πάφου Γεώργιος, γνωστός για την ανοχή του στο πατρονάρισμα του ΕΛΑΜ από εκκλησιαστικούς κύκλους στην περιφέρειά του, πρότεινε επίσημα το συνασπισμό των απορριπτικών κομμάτων κάτω από την πολιτική καθοδήγηση της Αρχιεπισκοπής, έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην προοπτική επίλυσης του προβλήματος.
ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ
  • Ο Δημοκρατικός Συναγερμός και ο Νίκος Αναστασιάδης έχουν φυσικά πρόβλημα να εξηγήσουν στο ιερατείο, στους «ενδιάμεσους» αλλά και τον κόσμο που οι ίδιοι ελέγχουν μέσω πολλαπλών καναλιών επικοινωνίας και διαμοιρασμού εξουσίας, πως τα «κυπριακά ιδεώδη» είναι πολύ πιο σημαντικά και ωφέλημα για το λαό μας από τα ελληνικά ή τα τούρκικα.
  • Η επένδυση του ΔΗΣΥ στην εθνικοφροσύνη και τη συντήρηση των ενωτικών και Γριβικών παραδόσεων, όπως για παράδειγμα η παρουσία του κόμματος σε ανώτερο επίπεδο στα μνημόσυνα του ολετήρα της Κύπρου Γεώργιου Γρίβα, η ιστορική εγκόλπωση της ΕΟΚΑ Β’ και η άρνησή του να συναινέσει πρώτα στην έρευνα και ακολούθως στο πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής για το Φάκελο της Κύπρου, έρχονται σε αντίφαση με την ιδέα της ομοσπονδιακής επανένωσης της Κύπρου. Μιας ιδέας που προϋποθέτει πως τα εθνικά συνθήματα του παρελθόντος για Κύπρο ελληνική ή Τουρκική, πρέπει να ξεπεραστούν.
  • Τα λεγόμενα «ελληνικά ιδεώδη» που επικαλούνται από το λόφο του Προεδρικού μέχρι την Αρχιεπισκοπή, κι από το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ μέχρι το ΕΛΑΜ και την λαχταρούσα να αυτοπυρποληθεί για την ένωση, Ελένη Θεοχάρους, μεταφράζονται στη γλώσσα της πολιτικής ως «η Κύπρος είναι ελληνική».
  • Τα ιδανικά της εθνικοφροσύνης είναι συμπυκνωμένα η απαίτηση να υπαχθεί το 1/5 του πληθυσμού, οι τουρκοκύπριοι και οι άλλες κοινότητες, ως μειονότητα σε ένα κράτος που θα διοικείται αποκλειστικά από την άρχουσα τάξη της ελληνόφωνης-ορθόδοξης κοινότητας. Σ’ ένα κράτος απαλλαγμένο, συνταγματικά αν είναι δυνατό, από το μίασμα του κομμουνισμού.  
  • Το ένοπλο κίνημα με τα «εθνικά ιδεώδη» στις δύο κοινότητες, από το 1955-1956 έδειξε σε πολλές περιπτώσεις να κινείται στην κατεύθυνση της γκετοποίησης και της ανταλλαγής πληθυσμών, με τις διάφορες κορυφώσεις της εθνικιστικής έξαρσης να οδηγούν τελικά στο πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 που έφερε την Τούρκικη εισβολή και τη διαίρεση του νησιού.
  • Αυτά είναι τα ιδεώδη που ερίζουν όλοι αυτοί οι χώροι για την υπεράσπισή τους. Αυτά που όπλισαν τα χέρια της νεολαίας του τόπου απέναντι σε τίμιους Αριστερούς βιοπαλαιστές, επειδή απλά ήταν μέλη του ΑΚΕΛ το 1958. Απέναντι σε ανυπεράσπιστους τουρκοκύπριους και στα γυναικόπαιδά τους σε πολλές περιπτώσεις που δεν καταφέρνουν να περάσουν τα φίλτρα της ελληνοκυπριακής εθνικής προπαγάνδας, για όλη την εικοσαετή περίοδο από την έναρξη της ένοπλης εθνικιστικής δράσης μέχρι και το διπλό ΝΑΤΟϊκό έγκλημα.
  • Κανείς δεν θα έπρεπε κανονικά να δηλώνει εκφραστής της κυπριακής εθνικοφροσύνης με τις ιστορικές εμπειρίες που αποκόμισε η πατρίδα μας. Τίποτα καλό δεν είδαμε από την πρόταξη της εθνικής καταγωγής, το μίσος και τον πόλεμο που έφεραν τα ακροδεξιά κινήματα του Γρίβα και του Ντενκτάς που συνεχίζουν να προβάλλονται ως οι ηρωικές στιγμές της κάθε κοινότητας ξεχωριστά.
  • Αν επικρατήσουν ξανά οι λογικές του παρελθόντος, αυτές που κατέστρεψαν και διαίρεσαν το λαό μας σε πολλαπλά επίπεδα, θα καταδικαστεί οριστικά ο τόπος στη διχοτόμηση και τις χωριστές πραγματικότητες.
  • Ο λαός μας φαίνεται πως ξεκίνησε, μετά από πολλές δεκαετίες ιστορικής συσκότισης και παραπληροφόρησης, να το αντιλαμβάνεται. Κάποιοι, αναπόφευκτα, θα μείνουν κολλημένοι στο εθνικιστικό χθες παρασύροντας την κοινωνία σε αδιέξοδα. Κι ας ελπίσουμε πως οι νυν κυβερνώντες δεν θα βρίσκονται τελικά ανάμεσα σ’ αυτούς.

7 Φεβρουαρίου 2017

Προκλητική ανοχή στους ακροδεξιούς

Δίνουν αφορμές στους ομογάλακτούς τους εθνικιστές Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα και την Τουρκία
  • Η ηγετική πυραμίδα του ΔΗΣΥ αντιμέτωπη με τον απορριπτισμό σε όλες τις δομές του κυβερνώντος κόμματος και της κρατικής μηχανής.
  • Πάλι δεν είδε τίποτα ο Ιωνάς, απάθεια στο Υπουργείο Άμυνας– Στο παρά πέντε της λύσης συνεχίζουν να ανέχονται και να δικαιολογούν τους νεοφασίστες.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 17/1/2017
  • Μπορεί ο κυβερνών Συναγερμός και η ηγετική του πυραμίδα, με προεξάρχοντες τον ΠτΔ Νίκο Αναστασιάδη και τον Αβέρωφ Νεοφύτου, να δηλώνουν με κάθε ευκαιρία πως η πορεία για επίλυση του Κυπριακού είναι αναγκαία και ασφαλέστερη της παρούσας κατάστασης, αλλά μεγάλο μέρος της παράταξής τους και της κρατικής μηχανής που διευθύνουν, συνεχίζει ακόμα στο διχοτομικό χαβά του Γριβισμού.
  • Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός πως παρά την ακροδεξιά κινηματική δράση που δυναμώνει μέρα με την ημέρα ενάντια στην προοπτική επίλυσης του Κυπριακού, ούτε η Αστυνομία αλλά ούτε και οι σχετικοί Υπουργοί, φαίνεται να ανησυχούν ιδιαίτερα.
  • Ομάδα μασκοφόρων ακροδεξιών με την επωνυμία «Εθνικιστικό Απελευθερωτικό Κίνημα» προσέγγισαν με συνοδεία αστυνομικών το χώρο της μαζικής δικοινοτικής συγκέντρωσης της προηγούμενης Τρίτης 10/1 στο Γήπεδο της Τσεττίν Καγιά, καθυβρίζοντας και απειλώντας έντονα τους εξερχόμενους χωρίς να κινηθεί καμιά διαδικασία εναντίον τους.
  • Οι ΕΛΑΜίτες στη συνέχεια, βρήκαν την ευκαιρία μετά από δηλώσεις του Ερντογάν να «επανδρώσουν» εγκαταλελειμμένο φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς στον Κάτω Πύργο, αναρτώντας την ελληνική σημαία και τον εκκλησιαστικό δικέφαλο, ως «μέγα χορηγό» εικάζουμε, διαφημίζοντας μάλιστα τη συμβολική τους αυτή «κατάληψη» στο διαδίκτυο.
  • Είναι να αναρωτιέται κανείς. Όποιος θέλει μπορεί να κρύβεται πίσω από μια μάσκα και να προπηλακίζει ειρηνικούς συμπολίτες του, με την αστυνομία από δίπλα να κρατά ουδέτερη στάση νομίζοντας πως διαπράττει το καθήκον της;
  •  Όποιος θέλει και όποτε επιθυμεί μπορεί να κάνει κατάληψη σε μη επανδρωμένα φυλάκια μέσα στη νεκρή ζώνη, με την Τουρκία και τους εθνικιστές απέναντι να περιμένουν «πως και πως» μια ευκαιρία τύπου Δερύνειας για να κάνουν τα δικά τους.
  • Ή μήπως, δεν θα εκπλαγούμε αν το ακούσουμε κι αυτό, «τα καλά και μορφωμένα παιδιά» του ΕΛΑΜ πήραν και την άδεια του αρμόδιου Υπουργείου για να επιδείξουν τους ψευτοπαληκαρισμούς τους χρησιμοποιώντας τις αμυντικές μας υποδομές;  
  • Σε κάθε περίπτωση, αυτή δεν είναι υπεύθυνη στάση εκ μέρους των υπουργείων Δικαιοσύνης και Άμυνας. Αντί να βρίσκονται σε ιδιαίτερη εγρήγορση αυτή την περίοδο μήπως προλάβουν τους προβοκάτορες,  παρακολουθούν με απάθεια την αναβίωση του μιλιταρισμού και το ξεδίπλωμά του ακόμα και μέσα στη νεκρή ζώνη, εν μέσω κορύφωσης των συνομιλιών για ειρήνευση στην Κύπρο.
  • Ο ΔΗΣΥ, ως κυβερνητικό κόμμα, ως Υπουργοί και στελέχη, δεν πείθουν το επανενωτικό κίνημα του τόπου για την προσήλωσή τους στο στόχο της λύσης, επιμένοντας να ανέχονται αυτά τα φαινόμενα που απειλούν, ξανά, την προοπτική μια θετικής πορείας.
  • Ο χρόνος φαίνεται να ξεκίνησε να μετρά αντίστροφα, αλλά οι κυβερνώντες συνεχίζουν να προστατεύουν και να δικαιολογούν τον εξτρεμισμό για πολλούς ιστορικούς και ιδεολογικούς λόγους. 
  • Η άνοδος του Νίκου Αναστασιάδη και του Συναγερμού στην εξουσία άλλωστε, πάτησε και με τα δύο πόδια στην αναβίωση του εθνικιστικού και αντιΑΚΕΛικού κλίματος της προηγούμενης περιόδου, ενός κλίματος που επηρέασε αρνητικά την κοινωνία και ως προς τη λύση του Κυπριακού προβλήματος.       
 ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΓΡΙΒΙΣΜΟΥ ΜΕ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΚΛΗΡΙΔΗ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ
  • Η πικρή αλήθεια είναι πως το κόμμα που δημιούργησε ο Γλαύκος Κληρίδης το 1976 με τις ευλογίες του μεγάλου κεφαλαίου του τόπου και των δυτικών, στηρίχθηκε στην προσχώρηση της ΕΟΚΑ Β’ και τα εθνικιστικά σωματεία των πόλεων και της υπαίθρου.
  • Η παράταξη αυτή, γαλουχημένη στα ιδανικά του εξτρεμισμού, του μιλιταρισμού, του αντικομμουνισμού και της υποτίμησης των τουρκοκυπρίων, παρά τη ροπή του επίσημου πολιτικού της φορέα, του Δημοκρατικού Συναγερμού, προς τη λύση του Κυπριακού στη βάση των συμφωνιών για ομοσπονδία, δεν είναι αντικειμενικά σε θέση να λειτουργήσει εποικοδομητικά.
  • Πώς να ήταν άραγε έτοιμη αυτή η παράταξη για το δημοκρατικό άλμα της επίλυσης του κυπριακού όταν, με την απόλυτη ευθύνη του Γλαύκου Κληρίδη και μετέπειτα του Νίκου Αναστασιάδη και των υπόλοιπων πρωτοκλασάτων στελεχών του ΔΗΣΥ, φτάσαμε στο σημείο να στήνουμε καλλιμάρμαρα στους πεσόντες πραξικοπηματίες;
  • Και πώς να προετοιμαζόταν η κοινωνική βάση της Δεξιάς για την ειρήνευση στην Κύπρο, όταν δέχεται για δεκαετίες, μαζί με ολόκληρο εννοείται τον κυπριακό λαό, μια ανελέητη εθνικιστική προπαγάνδα και μια ανιστόρητη πέρα ως πέρα αφήγηση για τις ευθύνες της ε/κ κοινότητας και της Ελλάδας για την κατάσταση που βρισκόμαστε;
  • Τα δύο-τρίτα της βάσης του Συναγερμού, μαζί με μια ομάδα σημαντικών στελεχών του κόμματος για την εποχή, συμπεριλαμβανομένου του πρώην προέδρου του Γιαννάκη Μάτση, δεν δίστασαν το 2004 να πετάξουν στον κάλαθο της ιστορίας τον Γλαύκο Κληρίδη και να «επικηρύξουν» πολιτικά τον Νίκο Αναστασιάδη, επειδή υποστήριζαν την αποδοχή του σχεδίου του ΟΗΕ στο δημοψήφισμα.
  • Πολλοί από αυτούς που βρίσκονταν τον Φλεβάρη του 2013 στο «Ελευθερία» για να πανηγυρίσουν την εκλογή του Αναστασιάδη, φωνάζοντας το γνωστό «όλα μπλε Νίκαρε» και γιουχαΐζοντας τις αναφορές του στους τουρκοκύπριους, είναι αυταπόδειχτο πως δεν θέλουν και πολύ για να περάσουν απέναντι. Η Δεξιά από την Ακροδεξιά δεν ήταν ποτέ, εδώ που τα λέμε, και σε μεγάλη απόσταση.   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...