"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

Για το Blog




Ο νέος ελληνοκύπριος είναι ο ελληνόφωνος κύπριος που θέλει να αντιπαλέψει τον εθνικισμό και τη στρατιωτική διαίρεση της χώρας του.

Είναι ο νέος κύπριος που αφήνει πίσω του τα εθνικά στερεότυπα και τους αστικούς μύθους.

Ο προοδευτικός κύπριος που γνωρίζει την αρνητική δράση επίδραση του αστικού και εκκλησιαστικού κατεστημένου, τη παραχάραξη της ιστορίας και τους αγώνες της Αριστεράς των δύο κοινοτήτων.
 
Ο νέος άνθρωπος που ξέρει τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό με τις παλιές και νέες τους μορφές, που παλεύει για το νέο κόσμο, το σοσιαλιστικό.
  • Μπήκα στη κυπριακή μπλογκόσφαιρα σχετικά αργά, το Φλεβάρη του 2010. Για κάποιο διάστημα νωρίτερα διαισθάνθηκα πως κάτι δεν πάει καλά, πως δημιουργείται μια κατάσταση σε βάρος της Αριστεράς, μια αναθέρμανση του εθνικισμού και του απορριπτισμού με αφορμή τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού που αναπτύχθηκαν έντονα από την κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια-ΑΚΕΛ.
  • Το ποτήρι ξεχείλισε τις πρώτες βδομάδες του 2010. Οι αντιδράσεις -της ΕΔΕΚ ειδικότερα που συμμετείχε μέχρι τότε στην κυβέρνηση καθώς και η γενικότερη περιρρέουσα που αναπτύχθηκε από στελέχη του ΔΗΚΟ που επίσης βρίσκονταν τυπικά στο κυβερνητικό στρατόπεδο, σε φανερό συντονισμό με ακροδεξιούς-αντιομοσπονδιακούς κύκλους και την Αρχιεπισκοπή, με οδήγησαν σε αυτό το ξέσπασμα: το "νεο ελληνοκυπριο".
  • Η διαίσθηση μου τελικά ήταν σωστή. Στους αμέσως επόμενους μήνες ξεκίνησε να σχηματίζεται, με τη συνδρομή και τη καθοδήγηση του ΔΗΣΥ, ένα ακραίο κι αντιδημοκρατικό πολιτικό κλίμα που αποκτά συνεχώς νέες διαστάσεις.
  • Η Αριστερά, μέσω της δαιμονοποίησης του Δημήτρη Χριστόφια, μπήκε στο στόχαστρο με σκοπό να απομονωθεί και να απαξιωθεί. Βάλλεται από παντού με αιχμή του δόρατος τα ΜΜΕ και μια σειρά από πολιτικά πρόσωπα που παραπληροφορούν, λασπολογούν, καταστροφολογούν και γενικά δημιουργούν ένα κλίμα υστερίας και απελπισίας.
  • Αποκορύφωμα αυτής της κατάστασης ήταν τελικά η τραγωδία στο Μαρί. Εκεί τα είδαμε όλα, φαινόμενα και συμπεριφορές πρωτόγνωρες για τη δική μας γενιά.
  • Εδώ ακριβώς αισθάνθηκα πως η στράτευσή μου, έστω και ενστικτώδης το προηγούμενο διάστημα, δεν μπορούσε να διεξάγεται πλέον σε περιστασιακή βάση. Οι πολλές μικρές μάχες έγιναν ένας μεγάλος πόλεμος, ένας επικοινωνιακός, πολιτικός και ταξικός πόλεμος που δεν προβλέπεται να τελειώσει σύντομα. Από αυτό το σημείο, καλοκαίρι του 2011, πύκνωσα την αρθρογραφία μου στη "Γνώμη" ως μια στάση αντίστασης και δράσης στα πλαίσια του ευρύτερου λαϊκού κινήματος.
  • Οι εξελίξεις στα ευρωπαϊκά και οικονομικά θέματα με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, οι ΝΑΤΟϊκές επιδιώξεις της Δεξιάς, η Τρόικα και τα μνημόνια και ειδικά το Κυπριακό, απαιτούν, έτσι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι, την επιστράτευση όλων των δημοκρατικών-διεθνιστικών δυνάμεων.
  • Κι αυτές τις δυνάμεις θέλω να υπηρετώ, μαζί τους θέλω να αγωνίζομαι μέχρι το τέλος.
Στέλιος Θεοδόση Στυλιανού
Αμμόχωστος-Λάρνακα
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...